Vandenberg - 2020 (2020)

Ik heb na 5 nummers geluisterd te hebben een andere plaat opgezet. Wat een teleurstellend geheel.
Nou ja, geheel.. de helft dan.
Vlak en saai.
Ik heb Vandenberg hoog zitten en vind de Alibi een sterke plaat.
Maar dit... ik heb er eigenlijk geen woorden voor.
De drummer en bassist zullen tijdens de opnames ook wel in slaap zijn gesukkeld. Zo saai zijn hun partijen. Een beetje opveren bij de gitaarrifs is er ook niet bij. Het lijkt wel alsof Ad geen keuzes heeft gemaakt over de kwaliteit van de riffs en wat er moest gebeuren om er nummers van te maken.
En Romero is technisch misschien een goede zanger, maar emotioneel doet het 0,0.

Ik zal de hele plaat eens luisteren, maar eerst moed verzamelen om de collega te woord te staan die mij dit aanraadde.

Adje Vandenberg is één van de grootste Nederlandse gitaristen allertijden. Met Vandenberg maakte hij in de periode 1982 – 1985 3 albums die het goed deden en waarvan de singles “BURNING HEART” en “DIFFERENT WORLDS” tot rockklassiekers uitgroeiden. De samenstelling ten tijde van deze albums was Vandenberg op gitaar, Bert Heerink (zanger), Dick Kemper (basgitaar) en drummer Jos Zoomer. Na het derde en laatste Vandenberg album “ALIBI” werd de band ontbonden en vertrok Adje naar Whitesnake en hij een aantal jaren muziek met zanger en Whitesnake oprichter David Coverdale maakte. In 1994 bracht hij met de gelegenheidsformatie Manic Eden nog een album uit, met onder andere Whitesnake drummer Tommy Aldridge en House Of Lords zanger James Christian in de gelederen. Vandenberg besteedde ook veel tijd aan zijn andere hobby, schilderen, maar de gitaar begon op een gegeven moment toch weer de eerste liefde te worden. Met Vandenberg’s Moonkings bracht hij 2 prachtige albums uit met een fenomenale Jan Hoving achter de microfoon. En nu 3 jaar na het tweede en voorlopig (?) laatste Moonking’s album “MKII”, ligt er 35 jaar na het laatste Vandenberg album, een vierde in de winkels met die legendarische naam op de hoes, “2020”. Van de bezetting is logischerwijs niets over, behalve de naamgever. Verschillende ruzies, een rechtszaak, hebben de verhoudingen geen goed gedaan en daarom heeft Vandenberg gekozen voor 3 frisse leden voor deze reïncarnatie. Zanger is brulboei Ronnie Romero, bassist Randy van den Elsen en Brian Tichy zit op de drumkit. Romero zou je kunnen kennen van Rainbow, ook al zo’n legendarische naam uit de hardrock geschiedenis én hij zingt ook bij Intelligent Music Project. Het verschil met de originele zanger van Vandenberg is dat Romero een meer schreeuwende wijze van zingen heeft en dat laat hij in nagenoeg alle uptempo songs horen. Die stem past wel bij de songs die Vandenberg voor deze come-back schreef. De ritmesectie is degelijk, waarbij ik vooral de drummer erg goed vind, strak en met mooie breaks. En dan de meester zelf: die is in topvorm, prachtige en krachtige riffs en schitterende solo’s. Deze Vandenberg is meer hardrock dan de Moonking’s, die wat mij betreft meer bluesy waren, Hoving beviel mij als zanger beter dan Romero en de, wat mij betreft, totaal overbodige remake van “BURING HEART” zorgt ervoor dat dit album wel een voldoende scoort, maar ook niet meer dan dat. Enkele hoogtepunten zijn “SKYFALL”, dat een rustige opbouw kent en dan lekker los gaat en “HELL AND HIGH WATER” dat een aanstekelijk ritme heeft. Ruim 37 minuten nieuwe muziek op “2020” en of dit album een succes gaat worden, dat is de vraag. Ik denk het wel, aangezien de meester zijn klasse keer op keer weer laat horen. Toch krijg ik het gevoel dat er iets meer in gezeten had.

"RON YOUNG" zong op "MANIC EDEN." Niet "JAMES CHRISTIAN." Die stapte ergens voordat het album in de steigers stond van de trein. Als ik dat afzet tegen dit, kom ik niet verder dan het idee dat 2020 naar een matige comeback is. Niet slecht. Maar wervelend is anders. Eerder saaie eenheidsworst.

Marco van Lochem: Koen Herfst is de drummer bij het huidige Vandenberg. Brian Tichy speelt slechts een gastrol.

Dank je wel voor je correctie.

Verdomd, je hebt gelijk. Ik heb niet goed op mijn exemplaar gekeken....staat er duidelijk op

Ik gooi er een halfje bij, hij staat hier wekelijks op. Alle clichés ten spijt vind ik het toch een erg lekker album.

Nee, James Christian was op dat album helaas niet van de partij. Was dat maar waar, denk ik wel eens. Het Manic Eden-album zou er nog aan kracht mee gewonnen hebben.

Ik realiseerde het me eerder niet zo, maar in vergelijking met Manic Eden is deze nieuwe toch echt een stukje minder. Ik heb hem de laatste weken weinig meer beluisterd, maar was daarvoor al tot de conclusie gekomen dat dit wat mij betreft geen verplichte aanschaf is, ook al vind ik het geen onaardige plaat. Misschien ben ik dit soort muziek ook zelf een beetje ontgroeid - hoewel ik het nog steeds af en toe graag mag horen - maar een beetje clichématig is deze worp helaas wel. Dat blijkt al een beetje uit de titels...

Wellicht past dit stuk beter bij de topic van het Manic Eden album maar soit. Ik hoorde onlangs dat dat album op vinyl gaat verschijnen! Geweldig nieuws vind ik persoonlijk. Daar mag, met alle respect, dit Vandenberg album amper bij in de schaduw staan. Wat betreft de zanger op het Manic Eden album; ik las eens dat Ad zei dat het met James Christian nergens naartoe ging tijdens de demo fase. Die wou een album in de stijl van wat Whitesnake en zijn 'eigen' House of Lords deden. En daar had Adje nou net geen zin in. Die wilde iets anders. Meer back to the bluesrock. Maar daar had Christian dan weer totáál geen trek in. Dus exit Christian en enter Young. Ik vind beide zangers, alhoewel totaal verschillend, grote klasbakken.

Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. James Christian komt het beste tot zijn recht in het soort melodieuze hardrock a la House of Lords. Eigenlijk een beetje in de stijl van de eerste drie Vandenberg-albums.
Dat brengt me op de gedachte dat Christian’s stem eigenlijk ook heel goed gepast had bij dit soort nummers. Want per saldo vind ik de zang van Ronnie Romero op dit album nog het meest storend. Niet dat het slecht is, maar het klinkt me iets te gezwollen allemaal. Iemand als James Christian zou hier beter gepast hebben, denk ik. Maar hoed, da’s natuurlijk allemaal wishful thinking...

James Christian kon zelf geen teksten schrijven. Hij huurde stiekem iemand in die het achter de schermen voor hem deed. Toen Ad er achter kwam moest James vertrekken. Vooral omdat er op deze wijze demos de studio uitlekte. En de teksten heel slecht waren.

Terug naar 2020. Ik verbaas me er over dat deze gemiddeld hoger scoort dan de drie klassieke albums uit de jaren 80. Ik vond het songmateriaal toen toch een stukje origineler en beter.

Sowieso apart dat er vijf maanden niets gepost is over het album, dat aanvankelijk toch goed werd ontvangen. Komt misschien omdat je het album na 3 keer luisteren eigenlijk wel gehoord hebt. Het is te voorspelbaar allemaal. De oude Vandenberg was commercieel maar bleef veel meer boeien. Ondanks prima sound en lekker gitaarwerk haalt deze het niet bij de classics.

De Chileense zanger (Rainbow, The Ferrymen, Lords of Black, M.S.G., Vandenberg, Sunstorm, Ronnie Romero) had zich toegewijd aan het Eurovisie Songfestival Bulgarije kom ik vandaag "al" achter.

Ja, hoe ongelooflijk niet rock 'n roll is dat

Dit album ervaar ik als een grote teleurstelling. Het songmateriaal is erg vlak, we hebben het allemaal al eens gehoord, en ook beter. 2,5 ster, meer zit er niet in. Hopelijk is het nieuwe album uit een ander vaatje.

We hebben nu iig een betere zanger dan die verschrikkelijke Romero. Wat een saaie eentonige stem heeft die gast zeg. De songs hebben niet veel om het lijf nee, alleen Skyfall heeft nog wel iets.