The Cramps - Psychedelic Jungle (1981)

Ik ken niet zo gek veel van de Cramps, want na een paar platen (vier om precies te zijn) vond ik het wel genoeg, maar déze is perfect, short and to the point, met alleen maar sterke composities, een goede spanningsopbouw (inclusief een prima slotnummer) en overal ijzersterke en grappige teksten, zoals "Lemme give you some advice : hey don't eat stuff off the sidewalk - you don't need it, so don't eat it. . . you better leave your mouth at home!" Soms warempel ook echt een beetje beklemmend, zoals in het strakke Can't find my mind, en wanneer een zin uit een liedje eindigt op "walk" weet je al zo goed als zeker dat de volgende regel eindigt op "talk", maar bij Lux mág dat wanneer hij in Under the wires zo'n prachtige draai aan de betekenis geeft in zijn tekst over een gefrustreerde telefoonhijger ("I got too many hang-ups") die een willekeurig nummer draait: "I let my fingers do the walking / To find out to whom I am talking". Aangename remaster van Zonophone / Capitol uit 1998. Tweede gitarist Kid Congo Powers speelde ook nog bij de Gun Club en Nick Cave, een aardig lijstje voor op je CV.

Op reis door new wave in de breedste zin van het woord, kan ik niet om The Cramps heen. Tegelijkertijd kun je je met de enorme retrohang van de groep richting jaren '50 en '60 rockabilly afvragen of de "new" 'm eigenlijk niet vooral in de kleding en het imago zat. Ik krijg het gevoel van mijn vroege puberjaren, toen op de maandagavond op Hilversum 3 Jan Steeman bij de AVRO 'Het steenen tijdperk' presenteerde met daarin precies die periode. In muzikaal opzicht hoor ik The Cramps geen vernieuwende zaken in rockabilly injecteren, of het moet het Beautiful Gardens zijn dat op 2/3 "ontspoort".

Net als het eerste bericht bij dit album van dudehere constateer ik dat de groep voor "een iets langzamere aanpak" kiest. Verder is Psychedelic Jungle goed geproduceerd en de fraaie groepsfoto op de achterzijde is herkenbaar van Anton Corbijn. Van Discogs leer ik dat Don't Eat Stuff Off the Sidewalk een bewerking is van The Fourth Dimension (1964) van The Ventures.
Goed voor te stellen is dat muziek als deze werkt in een serie, zoals de berichten hierboven vertellen. Om als heel album te beluisteren echter, is dit voor mij een te lange retrozit.
In '81 was Herman van der Horst in Oor positief, zie daarvoor het fragment in het MuMe-forum OORdelen. Het jaar daarvoor stonden The Cramps op de coverfoto van het #8-nummer van Oor, daar had men dus wel wat met de groep.

Daarmee ben ik klaar met de de new wave uit mei 1981 (zeventien albums maar liefst, mijn vorige was Animal Now van Ruts DC) en alvorens ik vervolg bij juni, moet ik weer eens een veegronde doen met gemiste albums. Om te beginnen terug naar april 1980, het album Michael & Miranda van The Passions.