Kevin Rowland & Dexys Midnight Runners - Too-Rye-Ay (1982)

Wel, ik denk dat het ook best terecht was. Muziek klonkt destijds vrij koud en gevoelloos (neem al die synthbandjes), en wat gaat daar beter tegenin dan soul? Niet zozeer revival, maar meer soul oppakken waar het gebleven was en er iets nieuws mee doen. Helaas zijn er nooit echt bands geweest die dit geluid overnamen ofzo...

Behalve The Cure dan voor even, en natuurlijk Paul Weller en zijn Style Council.

Deze plaat klinkt meer als een popplaat dan zijn voorganger. Elk nummer klinkt als een perfect popnummer, gouden productie.

Geef hem gauw 5 sterren Reint, want hij staat wat laag gequoteerd.

Nou, die kant lijkt het wel op te gaan, ja. Wat jammer toch dat het begin van dat decennium zulke mooie, gevoelige platen had, en dat er dan zoveel lelijke, koude muziek zou volgen.

Ik heb deze cd zaterdag in mijn winkelmand gegooid maar dat moet in een vlaag van overmoed geweest zijn. De twee singles kende ik al en die vind ik voorzichtig gezegd irritant. Dat vond ik "toen" al en het is kennelijk niet veranderd in al die jaren, de bescheiden klassieker status van deze plaat ten spijt. De rest is van het zelfde laken een pak. Vind je de singles leuk? Kopen maar. Zoniet, laten liggen.

Soms kletsen moderators uit hun nek.



Maar het is hen vergeven omwille van hun lovenswaardige werk op deze site.



Het wil lukken dat ik deze zelf vanmorgen nog gedraaid heb en dacht
voor dit album moet dringend wat meer positieve reclame gemaakt worden op MuMe.

Muziek >> Muziekgames >> Dazzlers ladder

Dublin (baaile euhe klieje): Guiness, Pogues, Liffey, Ulysses, O'Connell's Street (pinnen), Grafton Street (koffie bij Bewley's - om de hoek bij Davy Burns - a firm pint later), U2, The Conrad (Hotel), Roddy Doyle, The Commitments, Phil Lynnott, Sean O'Casey, sandwich op een bankje in St Stephen's Green (lente of zomer), Templebar, maar ook ... - met Helen O'Hara - Dexy's Midnight Runner

Irish soul - with Guiness in the veins - in one of its nicest forms!!

Tracks 1,2, 3 en 9 - zelden is er door witmannen zulke degelijke soul gemaakt met een fikse scheut Ierse melancholie. Mijn advies: vaker draaien, zorg voor een soulful mood en alles komt goed. En anders, niet naar Ierland op vakantie.

Wilde al langer weer eens een trip naar Ierland/Dublin maken, maar nu helemaal.

Leuk album waarin redelijk wat soul gebracht wordt door op het oog stijve Ierse harken. Naast de overbekende hit -die ondanks de jaren toch nog sterk blijft- vind ik Let's Make This Precious en All In All behoren tot de betere nummers op dit album. De rest vind ik minder sterk, maar verre van vervelend.

De opening "The Celtic Soul Brothers" en de afsluiter "Come on Eileen" vind ik verreweg de beste nummers. Nou ja, "Let's Make Precious" gaat ook nog enigszins. Van de rest van dit album ben ik niet zo onder de indruk.

3,0*

En toch vind ik dit een lekker album, met name de lange nummers
zoals I believe in my soul
heerlijk

29 jaar na uitgifte van dit albim ben ik het met Dazzler eens.

Een van de beste platen van de eerste helft van de jaren 80.
Nadat ze met de hard-soul van Searching For The Young Soul Rebels al een erg vette LP hadden gemaakt tapte Kevin Rowland 2 jaar later uit een geheel ander (Guinness)-vaatje met deze tamelijk unieke combinatie van folk en soul.
De hitsingle Come On Eileen (hier helaas zonder dat mooie vioolintro) ging vooraf.
Vooral kant 2 is van erg grote klasse.
Zoals die blazers invallen na dat rustige intro van Plan B, geweldig.
En van Until I Believe In My Soul (die achtergrondzangeressen!) krijg ik nog altijd een brok in de keel.
Ook Old met dat meedeinende melancholische strijkje is geweldig.
Liars A To E, The Celtic Soul Brothers ook erg goed.
Geen een minder nummer.
En Come On Eileen is een evergreen geworden natuurlijk.
Heb deze op LP en CD en staat nooit op zolder. Dat zegt genoeg.
5 sterren, nog steeds.

En dan vergeet je nog het topnummer in mijn ogen: Let's Make This Precious.
Tekstueel de beginselverklaring van dit album: geen gitaren, maar violen en koper.
En muzikaal een symbiose van het folkelement en het soul element. Let's make this pure ...

De vioolintro van Come on Eileen is op geen enkele officiële DMR release terug te vinden.
Ik heb lang gezocht om hem op cd te vinden: op een Amerikaanse new wave compilatie nog wel!

Gelukkig heb ik ook het 7"-singletje nog, daar staat het wel op...

Zo, wat een enorme rij aan 5***** !

Ik vind het een prima, zomers aandoende plaat. Het is een soort van vrolijke, soulvolle pop-folk gypsy-achtig aandoend geheel, met nog een knipoog naar de oude new wave beweging die rond het uitkomen van deze plaat (1982) inmiddels weer op z'n retour was.

In 1980 hadden Kevin Rowland e.a. het album Searching for the Young Soul Rebels uitgebracht, daar wordt uit een ander vaatje getapt. Ook heel bijzonder overigens maar toch van een heel andere orde, het ligt meer in de lijn van de muziek die toen onder new wave zou kunnen worden geschaard.

Too-Rye-Ay is daar een sympathieke evolutie van, veel meer een popalbum maar wel erg goed. Ik vraag mij af wat er op tegen zou zijn om bij het dertig jarig bestaan van het album het weer eens veelvuldig uit de kast te halen. Bij een warme zomer en een koud biertje lijkt mij dit bij uitstek een cd om iedereen goedgemutst te krijgen.

De muziek is wel sterk maar mij net iets te vrijblijvend om er de volle score aan te hangen. Maar misschien, na inderdaad een warme zomer, nog een kleine verhoging...

Wacht maar af, eerst van Young Soul Rebel naar Celtic Soul Brother en nog later volgde weer een nieuwe transformatie - van Celtic Soul Brother naar ... - en deed Kevin R. een jurk aan.

En ik lees dat in juni van dit jaar, na geruime tijd afwezigheid, er een nieuw album van de Dexys gaat verschijnen, wie weet waar het dan weer naar toe gaat !

De muziek is minder vrijblijvend dat je zou vermoeden;
Er ging een hele levensfilosofie schuil achter de aanpak van Rowland.

Gestart als punker die getroffen werd door de kracht van soulmuziek
en die daar op deze plaat folkelementen wil mee versmelten. Weg van de gitaren,
weg van de doemwave ook. Een heel bewuste koers wilde Kevin varen met zijn gevolg.
Dat hij daarbij nogal tiranniek uit de hoek kon komen heeft het project veel bandleden gekost.

Als je deze plaat in het landschap van 1982 ziet staan,
dan lijkt enkel The Lexicon of Love van ABC in de buurt te komen.
Gepassioneerde, adrenalinesongs en totaal onverwacht zelfs een commercieel succes.

Allemaal elementen die mij ertoe brachten om hier toch 5* voor te geven.

De parallel met ABC is dan ook dat beide bands en hun imago heel zorgvuldig geconstrueerd zijn - in het ene geval grotendeels door Trevor Horne en het label (met Martin Fry op de achtergrond), in het andere door Kevin Rowland - die op gegeven moment in zijn eigen imago verstrikt raakte.

De frisheid waarmee het debuut afrekende met (post)punk "for god sake burn it down" sprak boekdelen: een nieuw élan brengen naar de popmuziek, net als ABC dat had gedaan met "The Lexicon". Ik sla het debuut ook hoger aan dan dit album, al blijft dit een uiterst gewiekste move.

Prachtige plaat in de vroege jaren 80. Zal wel aan mij liggen maar de "koude" muziek van bv een The Sound, Comsat Angels, Chameleons, Joy Division is verre van kil en gevoelloos, gevoelloos my ass, wordt ik soms zo moedeloos van dat gelul.
Deze plaat klinkt bijna als een concept plaat, van Plan B naar I Show You is geniaal, dat geldt voor een paar meer nummers.
Ik heb ook nog in die tijd een live opname uit Haarlem, jammer dat ik daar niet bij was, geweldig concert was dat.

Is Eileen ook een verwijzing naar de een of andere soullegende?

Johhny Ray - charmezanger, ladies man. Het debuut Dexys Midnight Runners - Searching for the Young Soul Rebels (1980) bevat meerdere verwijzingen o.a. Geno (Washington) - warm aanbevolen - Dublin soul.

Dat album heb ik ook.
De verwijzingen naar Jackie Wilson en Geno Washington waren mij bekend.
Ik vroeg mij af ook Eileen ook een verwijzing was, dacht vroeger altijd dat het over het meisje in de clip ging.
Blijkt dus toch een verwijzing naar een soulzanger te zijn.
Bedankt Mjuman!!

Geen idee of je deze film kent: The Commitments (1991) - IMDb

Zo niet wil ik 'em aanbevelen: Dublin, soul, late 80s - gebaseerd op een boek van een van mijn favoriete hedendaagse Ierse schrijvers Roddy Doyle (verder nog The Van, The Snapper) ; mooie mix van humor en tragedie/drama.

Nee, die ken ik niet, ben wel bekend met het bestaan daarvan.
Staat wel op mijn lijstje van films die ik nog moet zien.

herluisterd, en eigenlijk wel mee eens. Puntje erbij!

Soms is een album een reuze tegenvaller. Deze heb ik weggegeven...

Soms moet een fan van een album dat album verdedigen.
Tenzij je hem gisteren weggeven hebt, misschien toch eerst een beluisteren voor je oordeelt.

Ik merk dat je op de site aan een behoorlijk vaart punten zet van 0,5 tot 5
bij albums die volgens mij wat meer nuance verdienen dan een oneliner.

Voor mijn beschouwingen kan je terecht bij de meningen.

Een tegenvaller oke maar een 0,5? Dat wil dus zeggen dat dit album dus het slechtste ooit gemaakt is

Neen...album heb ik al jaren geleden weggegeven. Gekocht op basis van Come On Eileen. Was een aanrader van iemand uit mijn omgeving die het in mijn straatje vond passen. Maarrrrr....waar vind je vooral in dat ik het album tekort doe? (o,5 is idd erg karig, maar je ziet vast dat ik het misschien maar 2x toegekend heb bij een album). Zal Let's Make This Precious eens luisteren. Zie je dat nummer in je beschrijving noemt. Ook noem je dat Lexion Of Love in de buurt komt. Dat is bijvoorbeeld een album die ik heel goed vind (heb meerdere abc-albums)..... ga nu even luisteren