Kevin Rowland & Dexys Midnight Runners - Too-Rye-Ay (1982)

TOO-RYE-AY 1982

Wat een steengoede plaat is dit toch.
Geen enkel matig nummer, allemaal hoogtepunten.
En dan ontbreken er nog twee mooie singles
die qua tijdperk en line-up ook bij dit album passen.

Show Me en Let's Get This Straight (from the Start) met name.
Die kan je terugvinden op de uitstekende Master Serie verzamelaar.

Het albumt opent met de onweerstaanbare zwier van The Celtic Soul Brothers.
Even werd deze naam door opperhoofd Kevin Rowland overwogen
als nieuwe groepsnaam: fusie van folk en soul in een drieminuten song.

Let's Make This Precious is mijn favoriete nummer hier.
Koper en violen versmelten toe een perfecte swinger.

Sing me a record that sounds pure and true
No not those guitars,they're too noisy and crude

Pak aan ... een prachtige tekst met huilende vocalen.

All in All is een degelijke wals en doet me denken
aan Love Is All van Roger Glover & Friends uit 1975.
De "butterfly ball revisited" ... draai gerust een rondje mee.

Jackie Wilson Said laat auteur Van Morrison aanrukken op backing vocalen.
De DMR versie blijft het origineel trouw, zij het met meer snik in de stem.

Old is subliem ... een ballad die begint met een koortje.
Daarna waardig ouder worden op een slepende viooltoetsen.
In de fade out van het lied wordt Let's Make This Precious hernomen.

Kant 2 opent met een ijzersterk duo.
Plan B (een wat oudere DMR single) werd in een nieuw jasje gestoken.
Nou ja, jasje, zeg maar tuinbroek van jeans. Je ziet Kevin Rowland
met z'n kornuiten als Olivers Twist van de 80s door de straten stappen.
I'll Show You is een ontroerende ode aan alle verschoppelingen.

Met Liars A to E en Until I Believe in My Soul worden voluit
de kaart van de Rowlandiaanse soulmuziek getrokken.
Strijkers, blokfluiten en een stukje "dexyland" jazz.
Kevin deelt zijn muzikaal orgasme met de luisteraar.

En dan, als toemaatje bijna, is er de megahit Come on Eileen.
Een ode aan Jackie Wilson en de eerste koperen kelen van de soul.
Meer dan een danspotente lovesong, hoe grijsgedraaid ie ook moge wezen.
Eindigen doet de plaat met een Iers, traditioneel wijsje.

Jammer genoeg bevat de albumversie van Come on Eileen
niet die heerlijke vioolintro die de single (en de clip) zo bijzonder maakten.

Als bonustracks onderscheiden zich de rommelige,
instrumentale jam Dubious en de haarfijne, met folk gelardeerde
cover T.S.O.P. (aka The Sound of Philadelphia).

Zoals gezegd mis ik de single die aan dit album voorafging,
het ontstuimige Show Me en de single die in het verlengde van Too-Rye-Ay
geen hit mocht worden: Let's Get This Straight (from the Start) (wel op de deluxe editie).

Wie dacht dat hij met Come on Eileen alles van DMR
gehoord had, moet zich heel dringend eens gaan herbronnen ...

but ... First bare your hearts and cleanse your souls ...

Een van de beste platen van de eerste helft van de jaren 80.
Nadat ze met de hard-soul van Searching For The Young Soul Rebels al een erg vette LP hadden gemaakt tapte Kevin Rowland 2 jaar later uit een geheel ander (Guinness)-vaatje met deze tamelijk unieke combinatie van folk en soul.
De hitsingle Come On Eileen (hier helaas zonder dat mooie vioolintro) ging vooraf.
Vooral kant 2 is van erg grote klasse.
Zoals die blazers invallen na dat rustige intro van Plan B, geweldig.
En van Until I Believe In My Soul (die achtergrondzangeressen!) krijg ik nog altijd een brok in de keel.
Ook Old met dat meedeinende melancholische strijkje is geweldig.
Liars A To E, The Celtic Soul Brothers ook erg goed.
Geen een minder nummer.
En Come On Eileen is een evergreen geworden natuurlijk.
Heb deze op LP en CD en staat nooit op zolder. Dat zegt genoeg.
5 sterren, nog steeds.

Come On Eileen was voor mij de zomerhit uit 1982.
Waarschijnlijk heeft de clip er ook aan mee gedragen dat de tuinbroek weer helemaal hip werd.
Het symbool voor vrijheid en gelijkheid.
Niet alleen mannen droegen deze in de video, maar ook een vrouw had dit typische werkkostuum aan.
Voor mijn gevoel heeft dit nummer een rol gehad in het uiten van feminisme en de innerlijke liefde van twee vrouwen.
De tuinbroek als status voorwerp.
Kevin Rowland zou zich jaren later regelmatig laten zien in vrouwenkleding.
Hoe ironisch kan deze cirkel zich sluiten.
Maar toch zouden Dexys Midnight Runners altijd hier gezien worden als eendagsvlieg.
Geno was een klein succesje, en ook de ode aan Jackie Wilson scoorde redelijk, maar die is het merendeel al lang vergeten.
Dexys Midnight Runners was de romantische groep denkbeeldige hangjongeren, die zich netjes binnen de lijntjes hielden.
Al snel zou het echte tuig van The Pogues de boel onveilig maken, en ze hardhandig uit onze gedachtes verbannen.
De behoefte naar pure rauwheid was groter.
En eigenlijk is Too-Rye-Ay een lief album.
Soul vermengt met folk en pop, met een stem die ergens zweeft tussen Terry Hall van Specials en Robert Smith van The Cure.
De een vind het geweldig, de andere vind het jammerlijk kattengejank.
Als groot liefhebber van de latere Levellers, zie ik in die band wel veel terug van Dexys Midnight Runners.
Het uiterlijk van frontman Mark Chadwick in hun beginperiode heeft vergelijkingen met die van Kevin Rowland.
De tuinbroek van spijkerstof, het ongeschoren gezicht, de grote oorringen, en het zwerverspetje.
Alleen licht bij deze band niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk op straat.
Qua sound zit Dexys Midnight Runnersin het midden tussen The Pogues en Levellers, maar met een stukje minder overtuigingskracht.