Phoebe Bridgers - Punisher (2020)

Moooooie plaat hoor. Sterke songs. Helaas nog geen echte uitschieters zoals Funeral en Motion Sickness gevonden.

Prachtige teksten ook. Die me regelmatig een glimlach bezorgen.

Personal favs voor nu: Chinese Sattelites. ICU en Graceland Too.

Jammer dat de plaat lelijk eindigt. ook wel weer grappig.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Phoebe Bridgers - Punisher - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Phoebe Bridgers - Punisher
Het debuut van Phoebe Bridgers was drie jaar geleden zeer indrukwekkend, maar opvolger Punisher is nog mooier, avontuurlijker, krachtiger, indringender en veelzijdiger

Op voorhand schaarde ik het tweede album van Phoebe Bridgers al onder mijn favoriete albums van 2019, maar dat moest de jonge muzikante uit Los Angeles natuurlijk nog wel even waarmaken. Dat doet Phoebe Bridgers op indrukwekkende wijze. Punisher vervolmaakt het geluid van haar debuut door alles net wat beter te doen. De instrumentatie is mooier, indringender en veelkleuriger, de zang is mooier en gevoeliger en de songs steken knapper in elkaar en zijn avontuurlijker, waardoor Punisher ook nog eens een album is dat lang door kan groeien. Ik schrijf het tweede album van Phoebe Bridgers alvast op voor mijn jaarlijstje.

Phoebe Bridgers debuteerde in de herfst van 2017 met het prachtige Stranger In The Alps, dat terecht werd overladen met superlatieven. Nog geen drie jaar later is de jonge muzikante uit Los Angeles uitgegroeid tot een van de smaakmakers binnen de indie-scene.

Phoebe Bridgers deed dat niet alleen met haar debuutalbum, maar ook met de albums die ze maakte met Boygenius (samen met Julien Baker en Lucy Dacus) en Better Oblivion Community Center (samen met Conor Oberst). Het heeft er voor gezorgd dat Punisher, het tweede soloalbum van Phoebe Bridgers, een album is dat moet worden geschaard onder de grote releases van 2020.

Ook mijn verwachtingen met betrekking tot het tweede album van de Amerikaanse muzikante waren bijna onrealistisch hooggespannen en een week of drie geleden kon ik voor het eerst kennismaken met de nieuwe muziek van Phoebe Bridgers. Punisher maakte mijn hooggespannen verwachtingen eigenlijk onmiddellijk waar en ook na heel veel keren horen vind ik het tweede album van Phoebe Bridgers nog altijd een van de beste albums van 2020 tot dusver.

Punisher opent instrumentaal en met donkere klanken, maar na een minuut begint het album voor mij echt met Garden Song. Het is in alle opzichten een Phoebe Bridgers songs. De klanken, de sfeer, de manier van zingen, de melodie en de tekst herinneren allemaal nadrukkelijk aan de songs op Stranger In The Alps.

Toch hoor je ook dat we inmiddels bijna drie jaar verder zijn. Garden Song zit knap in elkaar en is bovendien voorzien van een net wat vollere en ook wat avontuurlijkere instrumentatie dan we van Phoebe Bridgers gewend zijn. Punisher is vrijwel onmiddellijk het warme bad waarop ik gehoopt had, maar het is een warm bad dat is verrijkt met rozenblaadjes.

De wat vollere en spannendere instrumentatie hoor je terug in vrijwel alle songs op Punisher, maar Phoebe Bridgers heeft ook gekozen voor een gevarieerd geluid. Een aantal songs op het album vertrouwt op de intieme en vooral elektronische klanken die we kennen van Stranger In The Alps, maar hier en daar worden ook strijkers en blazers toegevoegd en bovendien wordt er voorzichtig gevarieerd met het tempo.

Qua arrangementen en instrumentatie is Punisher nog een flink stuk beter dan het debuut van Phoebe Bridgers en ook de zang van de muzikante uit Los Angeles is wat mij betreft indrukwekkender. Phoebe Bridgers heeft het geluid van haar debuut geperfectioneerd en verder verrijkt met klanken en invloeden. Waar Stranger In The Alps een fraai en charmant debuut met een paar kleine schoonheidsfoutjes was, is Punisher een prachtig en trefzeker album dat recht doet aan de status die Phoebe Bridgers inmiddels heeft.

Ik heb het album zoals gezegd al een paar weken in mijn bezit en in die paar weken is Punisher alleen maar mooier geworden. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je mooi en bijzonder de instrumentatie is en hoe de spanning in de songs keer op keer prachtig wordt opgebouwd. Op voorhand had ik het idee dat de verwachtingen met betrekking tot het tweede album van Phoebe Bridgers misschien wel wat te hooggespannen waren, ze is tenslotte pas 25, maar Punisher maakt de verwachtingen wat mij betreft helemaal waar en betovert en imponeert 40 minuten lang. Erwin Zijleman

Jammer van dat vreselijk ontspoorde einde van I Know The End. Echt wel het minste nummer van deze plaat.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Sigur Rós en Phoebe Bridgers hebben helemaal niks met elkaar te maken en toch moest ik bij het luisteren naar Punisher even aan de IJslandse band denken en dan vooral aan () uit 2002. Op dit epische album werd op subtiele wijze toegewerkt naar een grootse, overdonderende climax in het laatste nummer.

Daar lijkt in eerste instantie op de tweede plaat van het 25-jarige indiepop-talent niet echt sprake van. Zo is Kyoto gewoon een vrolijke single met een glansrol voor trompetten. Maar bij veel andere nummers lijkt er iets te borrelen onder de oppervlakte. Zo kun je bij een nummer als Halloween stevige gitaren voorstellen, maar de instrumentatie is juist subtiel en heel sober. Alsof het gaspedaal en de rem tegelijkertijd in worden gedrukt.

Ook in andere nummers vallen steeds weer de kalme zang van Bridgers en subtiele muzikale accenten op. Neem het ontroerende Saviour Complex waarop violen klinken en het bloedmooie Graceland Too met banjo.

Die ingehouden schoonheid blijft tot halverwege I Know The End in stand. Maar dan gaan alsnog alle remmen los en mondt dit slotnummer uit in een grote kakofonie waarin instrumenten aanzwellen en een ijzingwekkende schreeuw klinkt, waardoor al het voorgaande in een ander licht komt te staan. Het maakt Punisher tot een grootse en onvergetelijke plaat.

Dat zwaar aangezette emo-achtige, Amerikaans tienermeisjestoontje staat me danig tegen. Kreeg de plaat met moeite uitgeluisterd.

Phoebe Bridgers is een groot talent, althans dat lees ik heel vaak de laatste paar jaar. Ik hoorde het tot nu toe niet, maar besloot deze plaat daarom een echte kans te geven. Na diverse luisterbeurten blijf ik bij mijn standpunt: ik hoor het niet. Wat ik wel hoor, is een plaat die in een permanente depressie zit zonder een sprankje hoop en licht. Over vrijwel alles ligt een grauwsluier waaronder de al dan niet inventieve arrangementen en zanglijnen verscholen liggen. Zelden mag er iets naar de oppervlakte komen, zelden mag iets uit het keurslijf ontsnappen.

Het zou kunnen dat als ik de plaat in huis zou halen en mezelf er mee "opsluit", kop telefoon op en geconcentreerd ga luisteren zonder afleiding, dat ik het dan wel hoor. Maar waarom zou ik? Er zijn zoveel leukere platen waarvan ik nu al weet dat ik er veel plezier aan ga beleven, die ik eerder wil aanschaffen. Kortom, kansloze missie voor Punisher. Wie weet bij de volgende plaat. Dan is Phoebe Bridgers iets ouder en liggen de teenage frustraties verder achter haar. Ik ben zeker wel benieuwd naar haar nieuwe ervaringen en muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Een prima emo-folk album, al klinkt het echt wel donker. Nummers als Kyoto springen er dan wel even uit, zodat het ook geen sleur wordt gelukkig. Verder wel een mooie klankkleur, de jonge Phoebe weet wel wat ze doet. Dit is het eerste album dat ik van haar hoor. Dit is muziek die je een paar keer moet horen, voorlopig blijft het nog niet echt hangen.

Phoebe Bridgers heb ik niet dankzij haar debuut leren kennen, wel dankzij het in 2019 verschenen debuut van Better Oblivion Community Center (prachtige bandnaam overigens), haar samenwerking met ene Conor Oberst, bekend van Bright Eyes (die hier op tracks 5 & 11 ook te horen is op zang). De single Dylan Thomas wist me meteen te grijpen, en die plaat heeft nu eigenlijk nog steeds klemvast.

Ik had dus wel enige verwachtingen van deze nieuwe plaat van Phoebe Bridgers, en ben daarnaast ook op zoek gegaan naar haar debuut, dat een zeer patente plaat bleek te zijn. Punisher vind ik echter nog wat beter. De songs bewaren een mooie balans tussen de ingetogen fluisteringen van Bridgers en de occasionele instrumentale uitspatting. De melodieën klinken aardig toegankelijk, maar het is de steevast wat weemoedige sfeer die me het album in trekt.

Bridgers weet met haar soms intimistische songteksten mijn aandacht echt vast te grijpen. Zo gaat de titeltrack over haar adoratie voor de overleden singer-songwriter Elliott Smith, waarmee ze een imaginair gesprek heeft. In het muzikantenwereldje is een punisher een fan die wat al té enthousiast is, om het zacht uit te drukken. De melodienvan het prachtige Savior Complex zou haar dan weer in een droom hebben bezocht, wat me plausibel lijkt, want de melodie van het nummer klinkt heerlijk dromerig.

En zo valt er voor elke song wel iets te zeggen. Ik vind de plaat dan ook nergens inzakken; erg consistent, deze tweede plaat van Phoebe Bridgers, die nu al bewijst haar plekje dubbel en dik te verdienen.

4 sterren

Ik heb dit album grijsgedraaid. Eens je de klik hebt na afpeiling van deze ajuin laat het geheel je niet meer los.
Voor mij het album van 2020.
Toch wel een muziekzaal talent die op eenzame hoogte vertoefd... tussen een jonge Neil Young en de Topanga Canyon Joni Mitchell....

Bij vlagen echt een prachtplaat van jewelste, maar inderdaad wél eentje volgens de boekensteunformule: in het midden kakt Punisher behoorlijk in (nummers 5-8). Daarvoor en daarna echter een paar geweldige songs, van het ogenschijnlijk 'vrolijke' Kyoto tot het prachtige oortjesspitsende Graceland Too en hét prijsnummer, en dat is natuurlijk I know the end, één van de meest superfantastischperfecte afsluiters aller tijden waarna ook bij de luisteraar alle remmen los gaan.