Phoebe Bridgers - Punisher (2020)

Nu al een aantal dagen opgestart met dit album. Het is een aangename listen, maar helaas gaan er toch nog steeds een aantal nummers langs me heen. De subtiliteiten van de muziek komen iets meer naar voren met de aantal luisterbeurten, maar is toch helaas niet genoeg voor mij om echt te houden van dit album.

Eerste indruk na twee keer luisteren is gematigd positief. De singles steken erbovenuit en zijn echt top. Maar verder lijkt het wel erg voort te kabbelen. Benieuwd of dit gaat groeien en ik mij kan aansluiten bij alle superlatieven, maar vooralsnog verwacht ik op 3,5* uit te komen.

Heerlijk album en prachtig gearrangeerd! Volume hoog en wegdromen maar!

Oh, je hebt het over dit album? 40 Watt Sun - Wider Than the Sky (2016)

Nee, dan toch liever Punisher.

Nou, met Punisher straf je mij ook niet hoor.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Sigur Rós en Phoebe Bridgers hebben helemaal niks met elkaar te maken en toch moest ik bij het luisteren naar Punisher even aan de IJslandse band denken en dan vooral aan () uit 2002. Op dit epische album werd op subtiele wijze toegewerkt naar een grootse, overdonderende climax in het laatste nummer.

Daar lijkt in eerste instantie op de tweede plaat van het 25-jarige indiepop-talent niet echt sprake van. Zo is Kyoto gewoon een vrolijke single met een glansrol voor trompetten. Maar bij veel andere nummers lijkt er iets te borrelen onder de oppervlakte. Zo kun je bij een nummer als Halloween stevige gitaren voorstellen, maar de instrumentatie is juist subtiel en heel sober. Alsof het gaspedaal en de rem tegelijkertijd in worden gedrukt.

Ook in andere nummers vallen steeds weer de kalme zang van Bridgers en subtiele muzikale accenten op. Neem het ontroerende Saviour Complex waarop violen klinken en het bloedmooie Graceland Too met banjo.

Die ingehouden schoonheid blijft tot halverwege I Know The End in stand. Maar dan gaan alsnog alle remmen los en mondt dit slotnummer uit in een grote kakofonie waarin instrumenten aanzwellen en een ijzingwekkende schreeuw klinkt, waardoor al het voorgaande in een ander licht komt te staan. Het maakt Punisher tot een grootse en onvergetelijke plaat.

Er zijn veel meer nummers die naar een climax toewerken, wat dacht je Starless van King Crimson, Exit Music van Radiohead of Ancestral van Steven Wilson? Maar persoonlijk vind ik het (ook) heerlijk dat dit laatste nummer ontspoort in plaats van dat de plaat voortkabbelt naar het eind.

O ja, talloze nummers werken naar een climax toe. Maar voor mijn gevoel wordt er tijdens het héle album van Phoebe Bridgers toegewerkt naar deze climax aan het einde. Dat zie je voor mijn gevoel niet zo vaak, wel bij dat album van Sigur Rós.

Onderhuidse schoonheid op deze plaat, met precies voldoende ontregelende en tegendraadse motiefjes in de gelijkmatig voortkabbelende muziek van mevrouw Bridgers. Zo'n diep weggestopte mannenstem in 'Garden Song', stuwend koper dat 'Kyoto' een extra dimensie geeft. Maakt het net dat album+. Mooi gedaan.

Dat zwaar aangezette emo-achtige, Amerikaans tienermeisjestoontje staat me danig tegen. Kreeg de plaat met moeite uitgeluisterd.

Grappig, ik vind haar juist erg puur en eerder 'sereen' dan 'zwaar aangezet emo-achtig'.

Hier loopt deze plaat met gemak een paar keer achter elkaar.

Ik snap precies wat je bedoelt en ik heb wat damesgekweel geïrriteerd aangehoord maar bij Bridgers heb ik dat dus helemaal niet. Deze dame geloof ik werkelijk wat en hoe ze zingt.

Leuk album trouwens. Heeft mij ook doen luisteren naar 'Stranger in the Alps' waarbij 'Scott Street' echt van een zeer schoon en hoog niveau is. Komt in de buurt van Justin (Bon Ivers) Vernons 'Re:stacks' (maar dat is In Paradisum niveau). Het intro van 'Scott Street' is bijna hetzelfde. Ik zal dat daar eens melden.

Dit album gaat de platenkoffer in die meegenomen wordt naar een warm Middelandse Zee eiland ergens over twee weken. Zin in..

Ik kan hier alleen maar mee instemmen, voor mij een smaakdingetje.

En daarom geef je de plaat een 2.5? Lijkt me een gevalletje smaak. Niet een van waardering.

Een plaat die even tijd nodig heeft om te landen. Ik was na de eerste oppervlakkige beluistering nogal verrast dat na al die rust in I know the End de zaak in stukken uiteen barst. Reden om het geheel nog eens te beluisteren. En dan worden de onderhuidse tekstuele draadjes naar die explosie ineens zichtbaar.
Mooie plaat.

Uit smaak volgt een altijd subjectieve waardering, toch? En 2,5 is een 5 geëxtrapoleerd dus nog bijna voldoende ook. Verder zal me het een zorg zijn of je hier nu 5 of 1 ster voor over hebt.

Mijn eerste indruk van dit album is nog niet meteen overweldigend. Ik hoor best mooie arrangementen, maar het blijft allemaal wat tam. Ik hoor ook mooie zanglijnen, maar die blijven nogal vlak, waardoor alles op elkaar lijkt. Ik zal eens uitproberen of dat gevoel wat wegebt zodra ik alles wat vaker heb gehoord.

Phoebe Bridgers is een groot talent, althans dat lees ik heel vaak de laatste paar jaar. Ik hoorde het tot nu toe niet, maar besloot deze plaat daarom een echte kans te geven. Na diverse luisterbeurten blijf ik bij mijn standpunt: ik hoor het niet. Wat ik wel hoor, is een plaat die in een permanente depressie zit zonder een sprankje hoop en licht. Over vrijwel alles ligt een grauwsluier waaronder de al dan niet inventieve arrangementen en zanglijnen verscholen liggen. Zelden mag er iets naar de oppervlakte komen, zelden mag iets uit het keurslijf ontsnappen.

Het zou kunnen dat als ik de plaat in huis zou halen en mezelf er mee "opsluit", kop telefoon op en geconcentreerd ga luisteren zonder afleiding, dat ik het dan wel hoor. Maar waarom zou ik? Er zijn zoveel leukere platen waarvan ik nu al weet dat ik er veel plezier aan ga beleven, die ik eerder wil aanschaffen. Kortom, kansloze missie voor Punisher. Wie weet bij de volgende plaat. Dan is Phoebe Bridgers iets ouder en liggen de teenage frustraties verder achter haar. Ik ben zeker wel benieuwd naar haar nieuwe ervaringen en muziek.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Slowgaze verwoordt het goed bij haar vorige album:



Er is zoveel moeite in de productie gestopt, maar ze is vergeten mooie liedjes te schrijven. Garden Song, Kyoto en I Know The End vind ik wel erg mooi (en onlangs ook Motion Sickness ontdekt), dus ze kan het wel. Maar dat is echt te mager voor een goede score.

Persoonlijk snap ik alle extreem lovende kritieken niet zo goed. Phoebe heeft een prachtige stem, veel van haar teksten zijn behoorlijk sterk, maar het is qua instrumentatie allemaal wel erg veilig. Ik vind haar op momenten klinken als een vrouwelijke Elliot Smith, maar dan lang niet zo spannend. Vleugje Bon Iver erbij en je hebt een album dat erg fijn in het gehoor ligt, maar daar blijft het wat mij betreft dan ook bij.

Ik zou de instrumentatie eerder rijk dan veilig noemen. Naast de nodige akoestische-, elektrische- en basgitaren, strijkers en blazers horen we onder meer een celesta, autoharp, harmonium, klarinet, bandura, piano, banjo en de nodige elektronica (synths, mellotron).

Weliswaar heel subtiel ingezet allemaal, maar dat vind ik juist een pluspunt. Beter goed gedoseerd dan een bombast aan instrumenten in elk nummer.

Klinkt allemaal fijn, maar doet me vooral veel denken aan Julien Baker. Die raakt me op het eerste gehoor toch nog net iets meer.

Kyoto is het enige nummer dat er echt uitspringt.
Derest is eigenlijk zo veilig dat het best saai wordt.
Redelijke muziek, maar al veel vaker en beter gedaan.
Al met al een aardig albumpie
Kyoto gaat wel vaak gedraaid worden!

Ja, het is net alsof ze weleens samen in een band hebben gezeten

Haha ok, dat is nieuwe info voor mij. Dat album ook maar eens checken.

Ze hadden wel allen al een individuele muziekcarrière voor ze deze samenwerking aangingen, een soort indie girl supergroep. Maar het klopt inderdaad wel dat ze uit hetzelfde creatieve folk rock vaatje tappen, al dan niet met hun eigen draai.

Dit album kent voor mij een beetje hetzelfde euvel als de laatste van Julien Baker: het is te kalmpjes en te eentonig. Er gebeurt te weinig dat me weet te boeien of te ontroeren. Verschil met Turn Out the Lights is wel dat Punisher wat meer afwisseling laat horen, dat er wat vaker in een hogere versnelling wordt geschakeld en dat de arrangementen rijker zijn. Dit album is best te genieten, maar de momenten waarop ik dit album nog eens zal draaien gaan schaars zijn. Alleen uitschieters als I Know the End en Kyoto zal ik nog wat vaker blijven luisteren.

Mooie plaat in haar ingetogenheid met Graceland Too als bescheiden hoogtepunt. Het einde vind ik echt vreselijk. Dat klinkt als een flauwig Sufjan-nummer dat hij in de prullenbak zou hebben gegooid wegens te plat en te goedkoop effectbejag.

Veilige 3,5