The Killers - Imploding the Mirage (2020)

Pfoe... Wonderful Wonderful 2.0. Krijg bij de meeste nummers de neiging om snel door te skippen, het is allemaal erg voorspelbaar. Dat was Wonderful Wonderful dan weer wel, hoewel niet in positieve zin. Battle Born op valium. Ook na Imploding the Mirage moet ik concluderen dat Battle Born het laatste echte Killers album was. Toevallig dat dat ook het laatste album was waarop Keuning meeschreef/speelde. Hij hield die gladde pop-neigingen van Brandon goed in bedwang en deze op zijn beurt Keunings alt.rock pretenties. Goede combi altijd geweest. Gek dat ze Battle Born zelf als een tegenvaller zagen. Wellicht omdat fans dat schreeuwden en meer synthpop wilden.

Nee, het was misschien beter geweest als ze er de brui aan gaven na Battle Born. Een album waarin ze de pretenties van Sam's Towns grootsheid waarmaakten. Sterke poprock met invloeden van the Boss, Petty, Meat Loaf, niet de minste namen. Keane deed rond die periode hetzelfde met Strangeland. Ik vrees dat Imploding en Wonderful al snel vergeten worden. Hot Fuss, Sam's Town en Battle Born niet. Ongetwijfeld zal ik het album nog af en toe luisteren, slecht is het niet. De momenten waar het wél goed klinkt wordt er flink leentjebuur gepleegd. My Own Soul's Warning neigt naar plagiaat. De man achter de War on Drugs speelde wat mee en hielp met de sound, wat een hoop verklaard. Maar het ligt er zo dicht op, ik zou er ongemakkelijk van worden. Adam Granduciel zal er ongetwijfeld om grinniken. Caution is een heerlijke stadionknaller. Maar verder is het doorspoelmateriaal. Ook qua productie. Glad en pretentieus, maar verre van bombastisch. Daarvoor moeten ze Battle Born weer eens luisteren.

Als keurig mume gebruiker heb ik mijn steen toch maar opgetild en ben dit weekend aan dit album begonnen.
De band is in aantal niet meer zo groot maar dit wordt behoorlijk gecompenseerd door een fraai groepje aan prominenten gasten.
De meeste nummers zing je na een paar keer luisteren zo mee, is dat goed?: yep heel goed.
Het is geen moeilijk album , niet zo eentje die schuurt en hondertachtigduizendmiljoen keer moet luisteren om alle geheimen van het album te ontdekken (en dat is misschien wel een kritiekpuntje).
Maar goed het is toch wel een heel prettig (classic)rock (ja ik heb begrepen dat ik eigenlijk pop zou moeten schrijven, maar dat doe ik niet) plaatje geworden wat heerlijk werkt bij deze nazomer zoals een glaasje merlot werkt bij een medium gegrilde rib eye steak.
Ach in deze sombere coronatijden is het wel even lekker om je mee te laten voeren door grootse refreinen en lekker ongecompliceerde tunes en dat is nu net waar dit album in voorziet.

Toen het uit Las Vegas afkomstige The Killers in 2004 met het door de postpunk beïnvloede album Hot Fuss uitgroeide tot favoriet van de popcritici was er nog helemaal niks aan de hand. Ook het voortreffelijke zware soulvolle Sam’s Town werd erg goed ontvangen. Maar sinds ze met het catchy Day & Age de serieuze rol van publieksliefhebber toegekend krijgen gaat het fout. De sound is te gelikt, en de band wordt af geserveerd als wegwerpplastic. The Killers moeten hard werken om de status als geloofwaardige act terug te winnen. Des te pijnlijker is het dat de twee soloalbums van Brandon Flowers veel beter opgepakt worden. Viva Las Vegas! De deprimerende nadagen van een uitgerangeerde Elvis Presley syndroom komen steeds meer onweerlegbaar in beeld.

Het roer moet dus daadwerkelijk om, en hierin krijgen ze hulp van niet de minste namen. Het mag overduidelijk zijn dat de The War On Drugs beïnvloed is door het jaren tachtig werk van Fleetwood Mac. Wat mooi is het dan om Adam Granduciel en Lindsey Buckingham beiden in de studio te verwelkomen. Zeker nu de werkeloze gitarist van afstand toekijkt hoe oud-partner Stevie Nicks zijn oude band probeert te reanimeren. Helaas is er niet gemeenschappelijk aan een track gewerkt, al ademt Imploding The Mirage in de eerste songs wel de spirituele aanwezigheid van beide grootheden uit.

Imploding The Mirage, daar hebben het dus hier over, de zesde studioplaat van The Killers. Met My Own Soul’s Warning benoemt Brandon Flowers letterlijk het proces van vallen en opstaan, waarbij hij aansluiting zoekt bij zijn innerlijke zelf. Het verlangen naar het startpunt van The Killers, al lijkt het meer een hint te zijn naar het bezielende Sam’s Town. De zanger gaat hier heel diep, met sfeervolle pastorale eightiesklanken om het vervolgens door bruut gitaarwerk over te laten nemen. Ik kan mij niet anders voorstellen dat dit vol trots aan de voorman van The War On Drugs is gepresenteerd, en dat die vol goedkeuring toegeknikt heeft. De bevrijding waar Brandon Flowers naar op zoek is, nu hij zijn hart gelucht heeft kan de zanger gerust zijn weg vervolgen.

Misschien wel net te gemakkelijk, want wat volgt is niet allemaal even sterk. Blowback heeft de synthwave eighties uitspattingen die op het vorige werk wel erg frontaal vertegenwoordigd zijn. Juist hier lijkt die aanwezigheid van Adam Granduciel te ontbreken, terwijl hij juist bij dit nummer daadwerkelijk genoemd wordt als gastmuzikant. Dying Breed ontvlamt ook pas echt in het tweede gedeelte, maar mist het heilige vuur. Het titelstuk Imploding The Mirage heeft een clichématige rockopera opbouw waarbij letterlijk en figuurlijk nietszeggende koortjes en hoogdravend pianospel de inspiratieloosheid proberen weg te moffelen.

Wat heerlijk is daarentegen dat opgepimpte eighties pianogeluid in Lightning Fields waarbij de hoofdrol ligt bij de baspartijen van Jonathan Rado van Foxygen, die tevens verantwoordelijk is voor de eindproductie. kdLang heeft zeer zeker het vermogen om het allemaal op te stuwen naar een hoger level, en pakt hierbij haar kans. Een soortgelijke positie eist Weyes Blood op in My God, al passen haar vocale hoogtes nog sterker bij die jaren tachtig cultsound. Het geluid dat tevens de basis vormt voor het half gesproken Fire in Bone met de dominantie van bas(is)speler Mark Stoermer.

Bij het krachtige dromerig opbouwende Caution waarbij het verval van Hollywood centraal staat mag Lindsey Buckingham zijn kunsten verrichten, al stelt hij zich ook zeer bescheiden op. Pas tegen het einde proef je zijn aanwezigheid in het schetsmatig gespeelde ruwe outro. Alsof hij contractueel verplicht is om zijn kenmerkende sound minimaal uit te lenen aan andere projecten. De gitaren komen veel beter tot zijn recht in het knallende langharige hardrock intro van Running Towards a Place.

Met het overschot aan gastmuzikanten die op verschillende fronten hun kwaliteiten al bewezen hebben lopen ze elkaar behoorlijk in de weg, en is Imploding The Mirage een overvol kunstwerk geworden, waarbij iedereen maar wat wil toevoegen. Het is net teveel overgekalkt, waardoor de basis soms ver te zoeken is. Toch is het bewonderingswaardig hoe het chaotische warhoofd Jonathan Rado dit allemaal bij elkaar heeft weten te brengen.

The Killers - Imploding the Mirage | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat dit album toch een beetje als een verrassing binnenkomt. Hoewel ik altijd liefhebber ben gebleven van The Killers, vond ik het niveau na Sam's Town toch in dalende lijn. Elk album had nog wel wat hoogtepunten en ik vond (in tegenstelling tot vele anderen) geen enkel album slecht, maar een album dat over de hele lijn goed was, zat er wat mij betreft niet meer tussen.

Tot deze. Dit album vind ik wél over de gehele lijn goed. Voor mij is dit het meest constante Killersalbum sinds Sam's Town. En misschien ook wel gewoon het beste album sindsdien, dat zal de tijd moeten uitwijzen.

Akkoord, het is gelikt, het is catchy, het is poppy... Maar wat verwacht je anders van The Killers anno 2020? De meeste mensen die hier laag stemmen, lijken me eerder mensen die dat een nadeel vinden en dan begrijp ik om eerlijk te zijn niet goed waarom je de moeite neemt om een heel album te luisteren. Begrijp me niet verkeerd: van mij mag je laag stemmen. Als het tegenvalt, valt het tegen. Maar als je elk album van The Killers sinds 2010 een 2 of minder geeft, waarom doe je het jezelf dan nog aan om ook deze weer integraal te gaan luisteren?

Ik hoor ze qua sound ook liever een nieuwe Hot Fuss of (nog beter) Sam's Town maken. Maar dat verwacht ik niet meer. En dan is deze Imploding the Mirage zeker een waardig alternatief waar ik van kan genieten.

Moeilijk om favorieten aan te duiden, maar ik denk dat ik gewoon ga voor de 2 meest gelikte nummers: Blowback en Imploding the Mirage. Daarnaast vind ik Caution, Lightning Fields en When the Dreams Run Dry ook erg goed.

4*

Vroeger luisterde ik toch best veel naar The Killers, maar de laatste paar jaar ben ik The Killers wel ontgroeid. Toch zijn er met elk nieuw album nog wel een of twee singles/nummers die ik wel kan waarderen (The Man bijv op het vorige album). Bij dit album ontbreekt dat echter, al kan denk ik gezegd worden dat dit album over het geheel consistenter is dan zijn voorgangers.

Ik las hier voor het eerst dat Adam Granduciel van The War On Drugs zou hebben meegeschreven met dit album, en op de opener is dat gelijk direct te horen (de synths & drive). The Killers lijken dus voorzichtig wat nieuwe invloeden te absorberen. Dat is de rest van het album meer te horen, ik hoor gladde Britpop invloeden in 'Blowback' (doet me denken aan een Blossoms nummer), Bruce light in 'Caution', Fleetwood Mac in 'Running Towards a Place' en in "Fire in Bone' zijn er zelfs funky invloeden. De vraag blijft echter welke kant ze nou eigenlijk op wilde? Verder krijg je wat je verwacht van The Killers, een groots en bombastisch geluid.

Genoeg over de invloeden, want als de nummers zelf lekker zijn dan is een beetje leentje buur spelen niet verkeerd. Maar helaas zijn wat mij betreft te veel nummers het ene oor in het andere oor uit, of zijn vervelend (My God en When the Dreams Run Dry). Ik mis gewoon hier en daar een catchy hook of refrein. Ze proberen het wel vaak genoeg, maar het komt op mij dan te geforceerd over door bijvoorbeeld bij een refrein er ineens super bombastisch in te knallen.

Ik had niet de verwachting dat ik ineens weer liefhebber van The Killers zou worden, maar de positieve reviews maakte me toch nieuwsgierig. Die positiviteit deel ik zelf niet echt. Het is te veel middelmaat of daar nog net onder.

De vooruitgeschoven singles deden het beste vermoeden. De invloed van The War On Drugs, toch wel een band die het niveau van The Killers de laatste jaren enorm overstijgt, was zeer duidelijk op het geweldige "My Own Soul's Warning".
Ook "Caution" was nog eens geslaagde bombast en deed me wat denken aan de euforie die ik voelde bij"Runaways", één van de zeldzame hoogtepunten op het anders nogal ondermaatse album Battle Born.
"Fire In Bone" was de minste van de vooruitgeschoven nummers, maar deed het nog steeds meer dan behoorlijk en zou niet misstaan hebben op Day & Age.

Jammer genoeg wordt reeds snel duidelijk dat het opnieuw een hit and miss-album zou worden. "Blowback" is meteen een terugkeer naar de realiteit, zijnde dat het voor The Killers allicht niet meer mogelijk zal zijn om een heel album boeiend te blijven (waar ze m.i. wel degelijk nog in slaagden op de eerste 2 of zelfs 3 albums). Ook "Lightning Fields", "When The Dreams Run Dry" (met een op het randje van vervelend refrein) en het titel-/slotnummer zijn toch van een beduidend minder niveau.

Positieve vermelding wel nog voor "Running Towards A Place", een soort van The War On Drugs-light, al meen ik wel dat deze laatste band een pak meer uit deze leuke synths had gehaald. Daar had gerust een aantal minuten outro bij gekund.

Een degelijk album, en allicht toch wat beter dan de laatste 2 albums, maar opnieuw slaan ze de bal net iets te vaak mis om van een échte terugkeer naar de hoogdagen te spreken. Wel hebben ze weer een 3 a 4-tal fantastische nummers om toe te voegen aan hun live setlist. Hangt ergens tussen de 3 en de 3,5*.

Tja, The Killers. Best een paar leuke albums op hun naam. In ieder geval de eerste drie, daarna heb ik ze even niet meer zo gevolgd. Op dit album zijn nog steeds wel wat bekende elementen te horen: de onvaste zang van Flowers, het overmatig gebruik van synthesizers. En er staan best een paar leuke liedjes op zoals Blowback en Running Towards a Place, het openingsnummer heeft aardige elementen. Maar ook misbaksels als Dying Breed, Lightning Field en Fire in Bone. En vooral heel veel grijze middelmaat die het ene oor in, andere oor uit gaat. Het geheel is me te dansbaar, ik hoor geen echte band meer spelen, afgezien van spaarzame oplevingen als het solootje in Caution. Zo'n drumcomputer is toch nergens voor nodig. Heb soms zelfs het idee te luisteren naar een soort hedendaagse versie van foute jaren tachtig pop. Een cover van Never Gonna Give You Up had hier niet misstaan. Maar goed, het is wel een toegankelijke, pretentieloze en compacte cd.

The Killers brachten in 2004 het debuutalbum “HOT FUSS” uit en die sloeg in als een bom, qua verkoopcijfers en zeker ook wat betreft de kwaliteit van de songs. Opvolger “SAM’S TOWN uit 2006 continueerde het succes en het respect en waardering van critici, maar vanaf “DAY & AGE” uit 2008 veranderde dat langzaam. Op dat album staat hun misschien wel grootste hit “HUMAN” en de algemene mening was dat het allemaal net iets te veel poppy geworden was. “BATTLE BORN” uit 2012 met het, wat mij betreft, geweldige “RUNAWAYS” en “HERE WITH ME” en “WONDERFUL WONDERFUL” uit 2017 werden nog minder positief ontvangen, zonder dat het slechte albums zijn.

Met spanning werd dan ook uitgekeken naar album #6, “IMPLODING THE MIRAGE”, dat enkele keren werd uitgesteld en sinds begin september uitgebracht is. The Killers bestaan uit zanger, toetsenisten componist Brandon Flowers, bassist en gitarist Mark Stoermer en drummer Ronnie Vannucci Jr., alle drie al jarenlang lid van de uit Las Vegas afkomstige band. “IMPLODING THE MIRAGE” is dus het zesde studio-album van The Killers en in 42 minuten komen 10 tracks aan je voorbij die het beste van The Killers van de voorgaande 5 albums laat horen.

De opener laat meteen horen op wat voor een niveau dit album gemaakt is, “MY OWN SOUL’S WARNING” is het beste Killers nummer in 8 jaar tijd, heerlijke synthesizer, een ongelofelijke lekkere drive en een aanstekelijke melodie. “BLOWBACK” en “DYING BREED” zijn popliedjes die in je kop blijven zitten door een lekker melodie, “CAUTION” is ook weer een briljant nummer met daarin speciale aandacht voor ex Fleetwood Mac gitarist Lyndsey Buckingham, die de gitaar op zijn bekende wijze laat gieren en klinken. “LIGHTING FIELDS” is een duet met k.d. lang en deze kun je onderbrengen bij de softere tracks van dit album. “FIRE IN ROME” is een meer electro-achtig nummer, “RUNNING TOWARDS A PLACE” is een gedreven uptempo track met mooie zangpartijen, “MY GOD” is weer een duet, nu met de Amerikaanse singer-songwriter Weyes Blood en ook dit is weer een uptempo song die een aanstekelijke melodie heeft. “WHEN THE DREAMS RUN DRY” begint als het rustigste nummer van het album, maar na ruim anderhalve minuut gaat het tempo omhoog en is het een typische track van The Killers. Met het titelnummer wordt het album afgesloten en wat mij betreft drukte in de play knop weer meteen in.

Het is een album waar weer veel positiever op gereageerd wordt en dat onderschrijf ik. “IMPLODING THE MIRAGE” is een geweldig album geworden.

Ein-de-lijk weer eens een wereldplaat van The Killers! Zo zie je maar, dit jaar heeft ook zijn schaarse lichtpuntjes. En wat is zijn "Caution" en "Imploding the Mirage" geweldige nummers zeg.

Mijn geduld werd even op de proef gesteld, maar ik kan dan nu ook eindelijk zeggen dat ik het nieuwe album van The Killers ken en dusdanig vaak beluisterd heb dat ik er een mening over kan schrijven. Deze band betekent ontzettend veel voor me. Ik houd niet van het woord 'fan', maar in feite is het wel van toepassing hier. Toen ik als klein 'menneke' voor het eerst met Human in aanraking kwam, wist ik niet wat ik hoorde. Niet lang daarna heb ik alle albums beluisterd en sindsdien ben ik ze nauw in de gaten blijven houden.

Na het ietwat teleurstellende Wonderful Wonderful en het nieuws dat gitarist en bandoprichter Dave Keuning dit album volledig zou uitzitten, moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen voor Imploding the Mirage niet bepaald hooggespannen waren. Die bedenkingen bleken deels terecht, en daar zal ik later ook op terugkomen, maar gelukkig waren ze deels ook onterecht. Het album heeft mij in ieder geval in positieve zin weten te verrassen.

De eerste vijf nummers zijn eigenlijk allemaal stuk voor stuk prima. Veel albums hebben dan al een iets minder nummer of een filler achter de rug, maar Imploding the Mirage houdt de spanningsboog goed vast. My Own Soul's Warning werd naar mijn mening te zeer de hemel in geprezen door Brandon Flowers en de fans, maar het is inderdaad een fijne opener. Blowback staat op de plek in de tracklist waar normaal de lead single staat bij de heren. Dat was dit keer eens niet het geval, maar dit is wel een nummer om te onthouden. Wat zingt Brandon hier prachtig! Dying Breed kent een (iets te) lange opbouw, maar zodra het refrein dan eenmaal losbarst, mogen ook gelijk alle confettikanonnen ontstoken worden. Geweldige climax! Caution is misschien wel het meest typische Killers-nummer op de plaat. Dit is een nummer dat doet denken aan wat ze op Sam's Town en Battle Born deden. Lightning Fields was niet meteen liefde op het eerste gezicht bij mij: pas na een aantal luisterbeurten viel daar het kwartje, al blijft het van de eerste helft waarschijnlijk mijn minst favoriete nummer.

Gelukkig opent de tweede helft met mijn favoriete nummer van het album: Fire in Bone. De mystieke sfeer, Mark Stoermer's geweldige baspartij en Flowers die zich zowel vocaal als tekstueel overtreft: ja, dat nummer pakt mij écht. Naast Fire in Bone schittert ook het prachtige My God: enerzijds typisch Killers, anderzijds iets dat ze nog nooit eerder hebben uitgebracht. Het gebruik van de pauken op dat nummer is vindingrijk en de gastvocalen van Weyes Blood vormen een fijne bijdrage. De overige nummers op de tweede helft, Running Towards a Place, When the Dreams Run Dry en in mindere mate het titelnummer Imploding the Mirage hebben mij na enkele luisterbeurten nog niet helemaal weten te overtuigen. Het zijn geen slechte nummers, maar ze weten maar moeilijk te beklijven.

Als je zeven (nou, vooruit, met de titeltrack erbij acht) van de tien nummers goed tot zeer goed vindt, dan mag je wel concluderen dat The Killers weer een fijn album hebben weten te schrijven. Wonderful Wonderful kon gelijk na de release al op een lauwere reactie van me rekenen en ik moet bekennen dat dit album ook niet of nauwelijks gegroeid is bij me. Ik vermoed dat het Imploding the Mirage iets beter zal vergaan in dat opzicht. En tóch zijn er ook hier wat dingen die me dwarszitten.

Het voornaamste wat me dwarszit is dat dit eigenlijk een Brandon Flowers solo album is onder de naam van The Killers. Daar klinkt het wat mij betreft ook wat naar: The Desired Effect Part II. Is dat een belediging? Niet bepaald, want ik vind The Desired Effect een erg lekker popalbum. Hetzelfde geldt dus voor Imploding the Mirage. De (rock)band The Killers, die ze wel nog waren ten tijde van Battle Born, zie en hoor ik echter al twee albums lang niet meer. Enkel op Caution en Fire in Bone, misschien niet geheel ontoevallig de twee nummers waar Stoermer aan meeschreef, zijn er nog wat echo's te bespeuren. De rest van het album is eigenlijk met name synthpop. Dat genre is altijd wel aan deze band gekoppeld en waardeer ik in principe ook, maar nog nooit eerder lag het er zó dik bovenop. Het zorgt ervoor dat ik tijdens het luisteren wel eens snak naar een nummer als A Dustland Fairytale, Uncle Jonny, This River is Wild, Sweet Talk of Runaways. Hoezeer ik ook een zwak heb voor popmuziek, deze band heeft ook meer dan eens bewezen lekker stevig te kunnen spelen. En net dat hoor ik hier te weinig op terug.

Nu snap ik natuurlijk dat dit laatste moeilijk te bewerkstelligen is als een (in veel gevallen zelfs twee) van de vier bandleden niet bij het album betrokken zijn. De eerste berichten over LP7 zijn dat Dave Keuning zou terugkeren en dat het wat meer 'back to basic' zou moeten worden. Laten we nog niet te vroeg juichen, maar wat mij betreft is dat precies de koers die deze band nu mag gaan varen. Ik ben benieuwd!

Al met al is dit een zeer geslaagde comeback. Ik weet dat veel medeliefhebbers van de band roepen dat dit het beste album is sinds Sam's Town, maar daar sluit ik mij niet bij aan. Zowel Day & Age als Battle Born genieten bij mij de voorkeur. Desondanks mag Imploding the Mirage er zeker zijn. Het is een vlot album geworden en de catalogus is uitgebreid met enkele zeer fijne nummers.

4*