The Killers - Imploding the Mirage (2020)
mijn stem
159 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Pop
Label: Island
-
My Own Soul's Warning (4:34)
-
Blowback (3:59)
-
Dying Breed (4:06)
-
Caution (4:29)
-
Lightning Fields (4:18)
met k.d. lang
-
Fire in Bone (3:53)
-
Running Towards a Place (4:13)
-
My God (3:38)
met Weyes Blood
-
When the Dreams Run Dry (4:42)
-
Imploding the Mirage (4:07)
-
C'est la Vie * (3:05)
-
Caution - Wasatch Style * (3:17)
-
Blowback [Acoustic] * (3:29)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
41:59
(51:50)
0
Thekillers87327
geplaatst: 22 augustus 2020, 10:41 uur
rebjuh schreef:
Maar nogmaals, wordt het dan overschat door al die mensen of begrijp jij muziek uit die tijd minder goed?
(quote)
Maar nogmaals, wordt het dan overschat door al die mensen of begrijp jij muziek uit die tijd minder goed?
Begrijp ? Lol ik vind hot fuss niet slecht ? Sterker nog, hij krijgt 5 sterren. Tis alleen als geheel niet perfect vind ik. De singles zijn geweldig maar er zitten wat fillers in zoals believe me Nathalie en eig de laatste 4 nummers allemaal. Wat een onzin dat ik die muziek niet zou kunnen begrijpen haha. Ik luister albums uit 1970 dus hier sla je de plank mis
Een album uit de jaren 80 staat zelfs op 1 in mijn top 10 allertijden. Lmao
1
geplaatst: 22 augustus 2020, 10:58 uur
Eerste keer luisteren viel dit album wat tegen, maar inmiddels vind ik het eigenlijk wel een goed album. Ik vond de singles al van een aardig niveau, maar nu beginnen de rest van de nummers ook op hun plekje te vallen.
1
geplaatst: 22 augustus 2020, 11:43 uur
Dirruk schreef:
En ook hoop ik niet dat The Killers als bedankje zich nu gaan bemoeien met het nieuwe werk van The War on Drugs.
En ook hoop ik niet dat The Killers als bedankje zich nu gaan bemoeien met het nieuwe werk van The War on Drugs.
Dat hoop ik dan wel weer van harte. Ik vind Flowers en Granduciel beiden top muzikanten; echter hun respectievelijke album output vind ik niet altijd een reflectie van hun kunnen. Wat The War On Drugs betreft geldt dit vooral voor hun laatste worp, als je een song als Holding On weet te schrijven kan je echt niet tevreden zijn over het gros van het songmateriaal op die plaat.
The Killers hebben hier nog vaker een patent op; songs waarvan ik zonder schaamte durf schrijven dat het leven niet hetzelfde zou zijn indien ze niet bestonden (Dustland Fairytale) maar hun albums waren veelal te inconsistent om te beluisteren.
Het ziet ernaar uit dat Granduciel nu wel die consistentie heeft bezorgd aan Flowers. In ruil mag Flowers een aantal goede hooks schrijven voor de volgende War On Drugs plaat, want dat kan hij als geen ander.
1
geplaatst: 22 augustus 2020, 12:10 uur
.... laat hem die hooks alsjeblieft bewaren voor een volgend Killers-album.... Dan horen we in de nabije toekomst hopelijk steeds minder War on Drugs op de leukere radiostations... (die dan automatisch nog leuker worden)....
ON: verrassend leuke plaat dit!!!! Was de heren ook een tijdje uit het oor verloren, maar dit is tof!!!
ON: verrassend leuke plaat dit!!!! Was de heren ook een tijdje uit het oor verloren, maar dit is tof!!!
6
geplaatst: 22 augustus 2020, 12:40 uur
Tijd om de country muziek dat ik de laatste maanden op heb staan even on hold te zetten. Ik maak graag wat ruimte vrij voor een band die ik al sinds 2006 (Sam's Town) nauwlettend volg en luister. Het is elk album weer raak en ik kan mijn enthousiasme dan ook moeilijk bedwingen voorafgaand aan elk album cyclus. De dagen vóór de release zijn dan ook het hoogtepunt. Met dit jaar voor Imploding the Mirage een zeer actief Reddit forum. Keurig werd elke nieuwsbericht, klein of groot, op die site gedeeld en tot in elk detail uitvergroot.
Waar ik mij min of meer aan erger, en dat was ook al tijdens Wonderful Wonderful (2017), zijn de communicatie strategieën die de band hanteert betreffende het vrijgeven van informatie. Natuurlijk heeft dit jaar de corona crisis grote impact gehad daarop, maar er was de afgelopen maanden gewoonweg te veel onduidelijk over de releasedatum. De oorspronkelijke releasedatum van 29 mei werd niet gehaald, maar pas 16 juli werd 21 augustus als nieuwe datum gegeven. In die tussentijd geen kik. Het doet me nu alweer huiveren dat frontman Brandon Flowers in een recent interview heeft aangegeven dat het volgende album over 10(!) maanden zal verschijnen.
Recensies van Imploding the Mirage stromen binnen louter positief. Bijvoorbeeld NME die vijf sterren uitdeelt en Pitchfork een 7.4. Het zijn cijfers die de band niet gewend zijn. Dat zegt toch wel wat. Battle Born werd door critici afgeserveerd, om maar niet te spreken over Sam's Town. Terwijl beide albums bij fans hoog aangeschreven staan.
Ik dacht dat ik country muziek even een weekje achter mij kon laten, maar blijkbaar heeft het nieuwe persona van Brandon Flowers ook country en western in zich. Zoals bekend heeft de excentrieke frontman zijn roots in de woestijn staat Nevada. Las Vegas om precies te zijn. Maar ik associeer de glitters, glamour en gokkasten van Las Vegas nu niet één twee drie met cowboys. Toch heeft hij zich laten beïnvloeden door het country genre gezien de cowboy hoeden die hij draagt in bijvoorbeeld de prachtig geproduceerde video My Own Soul's Warning. Maar ook in het nieuwe OOR interview van deze maand geeft hij aan dat The Highwaymen best wel oke zijn. Om nog iets verder te gaan: hoor ik op het einde van het nummer When the Dreams Run Dry nu echo's van het nummer Highwayman? Pff, die had ik niet verwacht.
De muziek op Imploding the Mirage heeft verder niets met country te maken, maar het zijn wel kleine details die mij opvallen. Wat je van Imploding the Mirage vooral kan verwachten is 80's synthpop die naar mijn mening uitermate goed uitgewerkt is. Het is een achtbaan die 10 nummers lang doorgaat en niet ophoudt. De bombast en grootsheid is aanwezig, maar daar staan The Killers dan ook bekend om. Ze wijken niet af van die formule.
Toch is Imploding the Mirage weer een vernieuwing ten opzichte van voorgaande albums. Adam Granduciel (The War on Drugs), Shawn Everett en Jonathan Rado (Foxygen) en Alex Cameron drukken hun stempel nadrukkelijk op de plaat. Het is meer speelser en kleurrijker dan voorganger Wonderful Wonderful. Bij die plaat had je nog echt het gevoel dat Flowers worstelde met de trauma's en depressies van zijn vrouw die die problemen nog niet helemaal had verwerkt. Sinds zijn gezin in het rustgevende Park City, Utah zijn gaan wonen lijkt Flowers meer op te bloeien Dat spiegelt zich ook af op Imploding the Mirage. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer cq slotstuk met duidelijke invloeden van The Cars.
Ondanks het betrekken van getalenteerde buitenstaanders is er toch een gemis. Lindsey Buckingham wordt op Caution nog uit de hoge hoed getoverd, maar de roep om origineel bandlid en gitarist Dave Keuning is groot. Ik vind Imploding the Mirage een meer dan prima album, maar de gitaarsolo's ontbreken net iets te veel, waardoor de synthesizers de overhand krijgen. Misschien heeft Keuning zo'n positieve ontvangst van het nieuwe album niet verwacht, of is hij weer klaar de strijd aan te gaan. In ieder geval zijn er signalen dat hij mee gaat doen in de studio voor TK7.
Met Imploding the Mirage kunnen The Killers een plaat bijschrijven om trots op te zijn. Sam's Town zal op nummer één blijven staan bij mij, maar dit kan wel eens een goede runner-up worden. Het is hoogtepunt na hoogtepunt met kwaliteit dik in orde. Want dat is wat The Killers elk album blijven doen, kwaliteit afleveren. 10 maanden wachten voor een nieuwe? Ze hebben er genoeg tijd voor nu optredens uitgesteld zijn tot volgend jaar. De nieuwe plaat is verre van imminent, maar misschien houdt Flowers zich deze keer wel aan zijn woord. Tot dan vermaak ik mij prima met Imploding the Mirage.
Waar ik mij min of meer aan erger, en dat was ook al tijdens Wonderful Wonderful (2017), zijn de communicatie strategieën die de band hanteert betreffende het vrijgeven van informatie. Natuurlijk heeft dit jaar de corona crisis grote impact gehad daarop, maar er was de afgelopen maanden gewoonweg te veel onduidelijk over de releasedatum. De oorspronkelijke releasedatum van 29 mei werd niet gehaald, maar pas 16 juli werd 21 augustus als nieuwe datum gegeven. In die tussentijd geen kik. Het doet me nu alweer huiveren dat frontman Brandon Flowers in een recent interview heeft aangegeven dat het volgende album over 10(!) maanden zal verschijnen.
Recensies van Imploding the Mirage stromen binnen louter positief. Bijvoorbeeld NME die vijf sterren uitdeelt en Pitchfork een 7.4. Het zijn cijfers die de band niet gewend zijn. Dat zegt toch wel wat. Battle Born werd door critici afgeserveerd, om maar niet te spreken over Sam's Town. Terwijl beide albums bij fans hoog aangeschreven staan.
Ik dacht dat ik country muziek even een weekje achter mij kon laten, maar blijkbaar heeft het nieuwe persona van Brandon Flowers ook country en western in zich. Zoals bekend heeft de excentrieke frontman zijn roots in de woestijn staat Nevada. Las Vegas om precies te zijn. Maar ik associeer de glitters, glamour en gokkasten van Las Vegas nu niet één twee drie met cowboys. Toch heeft hij zich laten beïnvloeden door het country genre gezien de cowboy hoeden die hij draagt in bijvoorbeeld de prachtig geproduceerde video My Own Soul's Warning. Maar ook in het nieuwe OOR interview van deze maand geeft hij aan dat The Highwaymen best wel oke zijn. Om nog iets verder te gaan: hoor ik op het einde van het nummer When the Dreams Run Dry nu echo's van het nummer Highwayman? Pff, die had ik niet verwacht.
De muziek op Imploding the Mirage heeft verder niets met country te maken, maar het zijn wel kleine details die mij opvallen. Wat je van Imploding the Mirage vooral kan verwachten is 80's synthpop die naar mijn mening uitermate goed uitgewerkt is. Het is een achtbaan die 10 nummers lang doorgaat en niet ophoudt. De bombast en grootsheid is aanwezig, maar daar staan The Killers dan ook bekend om. Ze wijken niet af van die formule.
Toch is Imploding the Mirage weer een vernieuwing ten opzichte van voorgaande albums. Adam Granduciel (The War on Drugs), Shawn Everett en Jonathan Rado (Foxygen) en Alex Cameron drukken hun stempel nadrukkelijk op de plaat. Het is meer speelser en kleurrijker dan voorganger Wonderful Wonderful. Bij die plaat had je nog echt het gevoel dat Flowers worstelde met de trauma's en depressies van zijn vrouw die die problemen nog niet helemaal had verwerkt. Sinds zijn gezin in het rustgevende Park City, Utah zijn gaan wonen lijkt Flowers meer op te bloeien Dat spiegelt zich ook af op Imploding the Mirage. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer cq slotstuk met duidelijke invloeden van The Cars.
Ondanks het betrekken van getalenteerde buitenstaanders is er toch een gemis. Lindsey Buckingham wordt op Caution nog uit de hoge hoed getoverd, maar de roep om origineel bandlid en gitarist Dave Keuning is groot. Ik vind Imploding the Mirage een meer dan prima album, maar de gitaarsolo's ontbreken net iets te veel, waardoor de synthesizers de overhand krijgen. Misschien heeft Keuning zo'n positieve ontvangst van het nieuwe album niet verwacht, of is hij weer klaar de strijd aan te gaan. In ieder geval zijn er signalen dat hij mee gaat doen in de studio voor TK7.
Met Imploding the Mirage kunnen The Killers een plaat bijschrijven om trots op te zijn. Sam's Town zal op nummer één blijven staan bij mij, maar dit kan wel eens een goede runner-up worden. Het is hoogtepunt na hoogtepunt met kwaliteit dik in orde. Want dat is wat The Killers elk album blijven doen, kwaliteit afleveren. 10 maanden wachten voor een nieuwe? Ze hebben er genoeg tijd voor nu optredens uitgesteld zijn tot volgend jaar. De nieuwe plaat is verre van imminent, maar misschien houdt Flowers zich deze keer wel aan zijn woord. Tot dan vermaak ik mij prima met Imploding the Mirage.
0
Thekillers87327
geplaatst: 22 augustus 2020, 12:57 uur
wvv89 schreef:
Tijd om de country muziek dat ik de laatste maanden op heb staan even on hold te zetten. Ik maak graag wat ruimte vrij voor een band die ik al sinds 2006 (Sam's Town) nauwlettend volg en luister. Het is elk album weer raak en ik kan mijn enthousiasme dan ook moeilijk bedwingen voorafgaand aan elk album cyclus. De dagen vóór de release zijn dan ook het hoogtepunt. Met dit jaar voor Imploding the Mirage een zeer actief Reddit forum. Keurig werd elke nieuwsbericht, klein of groot, op die site gedeeld en tot in elk detail uitvergroot.
Waar ik mij min of meer aan erger, en dat was ook al tijdens Wonderful Wonderful (2017), zijn de communicatie strategieën die de band hanteert betreffende het vrijgeven van informatie. Natuurlijk heeft dit jaar de corona crisis grote impact gehad daarop, maar er was de afgelopen maanden gewoonweg te veel onduidelijk over de releasedatum. De oorspronkelijke releasedatum van 29 mei werd niet gehaald, maar pas 16 juli werd 21 augustus als nieuwe datum gegeven. In die tussentijd geen kik. Het doet me nu alweer huiveren dat frontman Brandon Flowers in een recent interview heeft aangegeven dat het volgende album over 10(!) maanden zal verschijnen.
Recensies van Imploding the Mirage stromen binnen louter positief. Bijvoorbeeld NME die vijf sterren uitdeelt en Pitchfork een 7.4. Het zijn cijfers die de band niet gewend zijn. Dat zegt toch wel wat. Battle Born werd door critici afgeserveerd, om maar niet te spreken over Sam's Town. Terwijl beide albums bij fans hoog aangeschreven staan.
Ik dacht dat ik country muziek even een weekje achter mij kon laten, maar blijkbaar heeft het nieuwe persona van Brandon Flowers ook country en western in zich. Zoals bekend heeft de excentrieke frontman zijn roots in de woestijn staat Nevada. Las Vegas om precies te zijn. Maar ik associeer de glitters, glamour en gokkasten van Las Vegas nu niet één twee drie met cowboys. Toch heeft hij zich laten beïnvloeden door het country genre gezien de cowboy hoeden die hij draagt in bijvoorbeeld de prachtig geproduceerde video My Own Soul's Warning. Maar ook in het nieuwe OOR interview van deze maand geeft hij aan dat The Highwaymen best wel oke zijn. Om nog iets verder te gaan: hoor ik op het einde van het nummer When the Dreams Run Dry nu echo's van het nummer Highwayman? Pff, die had ik niet verwacht.
De muziek op Imploding the Mirage heeft verder niets met country te maken, maar het zijn wel kleine details die mij opvallen. Wat je van Imploding the Mirage vooral kan verwachten is 80's synthpop die naar mijn mening uitermate goed uitgewerkt is. Het is een achtbaan die 10 nummers lang doorgaat en niet ophoudt. De bombast en grootsheid is aanwezig, maar daar staan The Killers dan ook bekend om. Ze wijken niet af van die formule.
Toch is Imploding the Mirage weer een vernieuwing ten opzichte van voorgaande albums. Adam Granduciel (The War on Drugs), Shawn Everett en Jonathan Rado (Foxygen) en Alex Cameron drukken hun stempel nadrukkelijk op de plaat. Het is meer speelser en kleurrijker dan voorganger Wonderful Wonderful. Bij die plaat had je nog echt het gevoel dat Flowers worstelde met de trauma's en depressies van zijn vrouw die die problemen nog niet helemaal had verwerkt. Sinds zijn gezin in het rustgevende Park City, Utah zijn gaan wonen lijkt Flowers meer op te bloeien Dat spiegelt zich ook af op Imploding the Mirage. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer cq slotstuk met duidelijke invloeden van The Cars.
Ondanks het betrekken van getalenteerde buitenstaanders is er toch een gemis. Lindsey Buckingham wordt op Caution nog uit de hoge hoed getoverd, maar de roep om origineel bandlid en gitarist Dave Keuning is groot. Ik vind Imploding the Mirage een meer dan prima album, maar de gitaarsolo's ontbreken net iets te veel, waardoor de synthesizers de overhand krijgen. Misschien heeft Keuning zo'n positieve ontvangst van het nieuwe album niet verwacht, of is hij weer klaar de strijd aan te gaan. In ieder geval zijn er signalen dat hij mee gaat doen in de studio voor TK7.
Met Imploding the Mirage kunnen The Killers een plaat bijschrijven om trots op te zijn. Sam's Town zal op nummer één blijven staan bij mij, maar dit kan wel eens een goede runner-up worden. Het is hoogtepunt na hoogtepunt met kwaliteit dik in orde. Want dat is wat The Killers elk album blijven doen, kwaliteit afleveren. 10 maanden wachten voor een nieuwe? Ze hebben er genoeg tijd voor nu optredens uitgesteld zijn tot volgend jaar. De nieuwe plaat is verre van imminent, maar misschien houdt Flowers zich deze keer wel aan zijn woord. Tot dan vermaak ik mij prima met Imploding the Mirage.
Tijd om de country muziek dat ik de laatste maanden op heb staan even on hold te zetten. Ik maak graag wat ruimte vrij voor een band die ik al sinds 2006 (Sam's Town) nauwlettend volg en luister. Het is elk album weer raak en ik kan mijn enthousiasme dan ook moeilijk bedwingen voorafgaand aan elk album cyclus. De dagen vóór de release zijn dan ook het hoogtepunt. Met dit jaar voor Imploding the Mirage een zeer actief Reddit forum. Keurig werd elke nieuwsbericht, klein of groot, op die site gedeeld en tot in elk detail uitvergroot.
Waar ik mij min of meer aan erger, en dat was ook al tijdens Wonderful Wonderful (2017), zijn de communicatie strategieën die de band hanteert betreffende het vrijgeven van informatie. Natuurlijk heeft dit jaar de corona crisis grote impact gehad daarop, maar er was de afgelopen maanden gewoonweg te veel onduidelijk over de releasedatum. De oorspronkelijke releasedatum van 29 mei werd niet gehaald, maar pas 16 juli werd 21 augustus als nieuwe datum gegeven. In die tussentijd geen kik. Het doet me nu alweer huiveren dat frontman Brandon Flowers in een recent interview heeft aangegeven dat het volgende album over 10(!) maanden zal verschijnen.
Recensies van Imploding the Mirage stromen binnen louter positief. Bijvoorbeeld NME die vijf sterren uitdeelt en Pitchfork een 7.4. Het zijn cijfers die de band niet gewend zijn. Dat zegt toch wel wat. Battle Born werd door critici afgeserveerd, om maar niet te spreken over Sam's Town. Terwijl beide albums bij fans hoog aangeschreven staan.
Ik dacht dat ik country muziek even een weekje achter mij kon laten, maar blijkbaar heeft het nieuwe persona van Brandon Flowers ook country en western in zich. Zoals bekend heeft de excentrieke frontman zijn roots in de woestijn staat Nevada. Las Vegas om precies te zijn. Maar ik associeer de glitters, glamour en gokkasten van Las Vegas nu niet één twee drie met cowboys. Toch heeft hij zich laten beïnvloeden door het country genre gezien de cowboy hoeden die hij draagt in bijvoorbeeld de prachtig geproduceerde video My Own Soul's Warning. Maar ook in het nieuwe OOR interview van deze maand geeft hij aan dat The Highwaymen best wel oke zijn. Om nog iets verder te gaan: hoor ik op het einde van het nummer When the Dreams Run Dry nu echo's van het nummer Highwayman? Pff, die had ik niet verwacht.
De muziek op Imploding the Mirage heeft verder niets met country te maken, maar het zijn wel kleine details die mij opvallen. Wat je van Imploding the Mirage vooral kan verwachten is 80's synthpop die naar mijn mening uitermate goed uitgewerkt is. Het is een achtbaan die 10 nummers lang doorgaat en niet ophoudt. De bombast en grootsheid is aanwezig, maar daar staan The Killers dan ook bekend om. Ze wijken niet af van die formule.
Toch is Imploding the Mirage weer een vernieuwing ten opzichte van voorgaande albums. Adam Granduciel (The War on Drugs), Shawn Everett en Jonathan Rado (Foxygen) en Alex Cameron drukken hun stempel nadrukkelijk op de plaat. Het is meer speelser en kleurrijker dan voorganger Wonderful Wonderful. Bij die plaat had je nog echt het gevoel dat Flowers worstelde met de trauma's en depressies van zijn vrouw die die problemen nog niet helemaal had verwerkt. Sinds zijn gezin in het rustgevende Park City, Utah zijn gaan wonen lijkt Flowers meer op te bloeien Dat spiegelt zich ook af op Imploding the Mirage. Luister bijvoorbeeld naar het titelnummer cq slotstuk met duidelijke invloeden van The Cars.
Ondanks het betrekken van getalenteerde buitenstaanders is er toch een gemis. Lindsey Buckingham wordt op Caution nog uit de hoge hoed getoverd, maar de roep om origineel bandlid en gitarist Dave Keuning is groot. Ik vind Imploding the Mirage een meer dan prima album, maar de gitaarsolo's ontbreken net iets te veel, waardoor de synthesizers de overhand krijgen. Misschien heeft Keuning zo'n positieve ontvangst van het nieuwe album niet verwacht, of is hij weer klaar de strijd aan te gaan. In ieder geval zijn er signalen dat hij mee gaat doen in de studio voor TK7.
Met Imploding the Mirage kunnen The Killers een plaat bijschrijven om trots op te zijn. Sam's Town zal op nummer één blijven staan bij mij, maar dit kan wel eens een goede runner-up worden. Het is hoogtepunt na hoogtepunt met kwaliteit dik in orde. Want dat is wat The Killers elk album blijven doen, kwaliteit afleveren. 10 maanden wachten voor een nieuwe? Ze hebben er genoeg tijd voor nu optredens uitgesteld zijn tot volgend jaar. De nieuwe plaat is verre van imminent, maar misschien houdt Flowers zich deze keer wel aan zijn woord. Tot dan vermaak ik mij prima met Imploding the Mirage.
Erg mooi en informatief stukje! Komen ze echt misschien over 10 maanden weer met een album?
Zou fantastisch zijn!
Helemaal eens met je! De communicatie was idd erg slecht, viel me ook al op.
0
geplaatst: 22 augustus 2020, 15:54 uur
Klinkt beter dan de laatste 2 albums. Positief verrast tot nu toe. Begin met 3,5*
0
RichardKoning
geplaatst: 23 augustus 2020, 00:09 uur
Rogyros schreef:
Drie stemmen. Een van 4,5 en twee van 0,5. Daar valt in mijn ogen niets uit af te leiden.
Maar ik ben inmiddels toch ook wel nieuwsgierig.
RichardKoning, PlaysWithMatches en royalsabic, jullie hebben al gestemd op het album. Waar hebben jullie dit album al kunnen luisteren? En willen jullie uitleggen wat jullie reden was om dit album te beoordelen zoals jullie gedaan hebben? Meerdere users hier zijn best benieuwd!
Dank alvast!
(quote)
Drie stemmen. Een van 4,5 en twee van 0,5. Daar valt in mijn ogen niets uit af te leiden.
Maar ik ben inmiddels toch ook wel nieuwsgierig.
RichardKoning, PlaysWithMatches en royalsabic, jullie hebben al gestemd op het album. Waar hebben jullie dit album al kunnen luisteren? En willen jullie uitleggen wat jullie reden was om dit album te beoordelen zoals jullie gedaan hebben? Meerdere users hier zijn best benieuwd!
Dank alvast!
Zojuist voor de 3e keer beluisterd. Deze plaat in z’n geheel letterlijk van teleurstelling van het balkon op de storthoop geflikkerd. Een band die ik al 16 jaar volg en nu definitief z’n ziel aan de duivel heeft verkocht. Mijn hemel
Wat een gladde/overgepolijste bagger.
Ik kon/kan wel janken.
0
Thekillers87327
geplaatst: 23 augustus 2020, 00:14 uur
RichardKoning schreef:
Nou, ..’t album voor de 3e keer beluisterd. De vinyl plaat in z’n geheel letterlijk van teleurstelling van het balkon op de storthoop geflikkerd. Een band die ik al 16 jaar volg en nu definitief z’n ziel aan de duivel heeft verkocht. Mijn hemel
Wat een gladde/overgepolijste bagger.
Ik kon/kan wel janken.
(quote)
Nou, ..’t album voor de 3e keer beluisterd. De vinyl plaat in z’n geheel letterlijk van teleurstelling van het balkon op de storthoop geflikkerd. Een band die ik al 16 jaar volg en nu definitief z’n ziel aan de duivel heeft verkocht. Mijn hemel
Wat een gladde/overgepolijste bagger.
Ik kon/kan wel janken.
Iedereen natuurlijk zijn mening maar vind je dit dan zo anders klinken dan de andere albums? Qua geluid, tuurlijk. Ze blijven niet elk jaar hetzelfde album maken. Toch zijn the killers altijd al bombastisch en wat overdreven waar je van moet houden. Glad is ook een term die niet misstaat. En glad vind ik niet perse negatief.
0,5 dan moet je het wel HEEL slecht vinden
0
RichardKoning
geplaatst: 23 augustus 2020, 00:16 uur
Thekillers87327 schreef:
Iedereen natuurlijk zijn mening maar vind je dit dan zo anders klinken dan de andere albums? Qua geluid, tuurlijk. Ze blijven niet elk jaar hetzelfde album maken. Toch zijn the killers altijd al bombastisch en wat overdreven waar je van moet houden. Glad is ook een term die niet misstaat. En glad vind ik niet perse negatief.
0,5 dan moet je het wel HEEL slecht vinden
(quote)
Iedereen natuurlijk zijn mening maar vind je dit dan zo anders klinken dan de andere albums? Qua geluid, tuurlijk. Ze blijven niet elk jaar hetzelfde album maken. Toch zijn the killers altijd al bombastisch en wat overdreven waar je van moet houden. Glad is ook een term die niet misstaat. En glad vind ik niet perse negatief.
0,5 dan moet je het wel HEEL slecht vinden
Muziek moet mij in vervoering brengen en, als ‘t even kan, vermakelijk zijn. De gehele stortvloed aan effecten maakt het eveneens voor mij een ware kwelling om nog langer naar te luisteren. Ook qua overgangen vind ik dit album ook op alle fronten de spijker (gigantisch!) misslaan.
Ik wens de nieuwere generatie hier plezier mee.
0
Thekillers87327
geplaatst: 23 augustus 2020, 00:19 uur
RichardKoning schreef:
Muziek moet mij in vervoering brengen, originaliteit laten horen en, als het even kan, vermakelijk zijn. Geen van dit allen hoor ik.
(quote)
Muziek moet mij in vervoering brengen, originaliteit laten horen en, als het even kan, vermakelijk zijn. Geen van dit allen hoor ik.
Snap ik en dat kan best dat dit gewoon je ding niet is. Maar bij 0,5 moet je je er wel heel erg aan storen. Als iets mij niet in vervoering brengt, niet origineel is of niet vermakelijk kan ik een album ook nog 2,0 geven als het mij niet te erg stoort
Maar van mij hoef je je stem niet te veranderen haha.
Ik was gewoon benieuwd naar je reden
0
geplaatst: 23 augustus 2020, 02:21 uur
Weer een luisterronde gedaan. En nee, ik word er niet blij van. Want bij vlagen is er weer even die sterke sfeer. De eerste helft van Blowback bijvoorbeeld, zou niet misstaan op Battle Born, naast The Way It Was. Maar ja hoor, er moet weer geforceerd geïnnoveerd worden vanaf de bridge. Alsof de koek op was na de helft van het nummer geschreven te hebben en de producers wat formules uitprobeerden. Tuurlijk, dan komt iets wel af. Ik hoor veel writers' block op dit album. Dying Breed heeft een heerlijk vitaal einde, maar dat maakt nog geen nummer. Lightning Fields, voor 30% prima. Totaal geen cohesie op dit album. Ik hoor ook veel Desired Effect qua productie. Bliepjes en vervormde samples (want een gladde productie is niet hip. Peter Cetera dus ook niet, helaas). De jongens hebben genoeg ervaring om iets af te maken, en ook de producers hebben er een groot aandeel in, maar de problemen zijn niet te verbergen. Het einde van Lightning Fields is echt een gevalletje verstandsverbijstering. De eerste batch songs voor dit album zijn de prullenbak ingeflikkerd,maar met zo'n uitspraak schep je hoge verwachtingen. Ik denk eerlijk gezegd dat die songs gewoon gerecycled zijn, want ik hoor veel knip -en plakwerk. Zo van: Nou, he he, eindelijk klaar. Klinkt allemaal erg doorzichtig en ik vermoed dat de gemiddelde waardering nog wel een duik maakt. Maar de verse en chorus van Blowback zijn heerlijk, alleen als dat het enige is wat opvalt op een album ga ik mij toch wel zorgen maken.
Ik zal de Mirage eens Imploden: Writers block + we moeten iets uitbrengen= laten we Alex Cameron vragen of hij weer wat kan schrijven, en Adam want we zijn zo'n fan van the War on Drugs. Zou toch te gek zijn als we zo'n sfeer neer kunnen zetten! En Shawn en Jonathan kunnen de boel vast aan elkaar lijmen.
Ik zal de Mirage eens Imploden: Writers block + we moeten iets uitbrengen= laten we Alex Cameron vragen of hij weer wat kan schrijven, en Adam want we zijn zo'n fan van the War on Drugs. Zou toch te gek zijn als we zo'n sfeer neer kunnen zetten! En Shawn en Jonathan kunnen de boel vast aan elkaar lijmen.
0
Thekillers87327
geplaatst: 23 augustus 2020, 08:59 uur
Johnny Marr schreef:
My Own Soul's Warning: NEENEENEENEENEENEENEE.
My Own Soul's Warning: NEENEENEENEENEENEENEE.
Vind je die echt slecht ? Wat mij betreft wel echt een van de beste op dit album!
1
geplaatst: 23 augustus 2020, 09:07 uur
Als keurig mume gebruiker heb ik mijn steen toch maar opgetild en ben dit weekend aan dit album begonnen.
De band is in aantal niet meer zo groot maar dit wordt behoorlijk gecompenseerd door een fraai groepje aan prominenten gasten.
De meeste nummers zing je na een paar keer luisteren zo mee, is dat goed?: yep heel goed.
Het is geen moeilijk album , niet zo eentje die schuurt en hondertachtigduizendmiljoen keer moet luisteren om alle geheimen van het album te ontdekken (en dat is misschien wel een kritiekpuntje).
Maar goed het is toch wel een heel prettig (classic)rock (ja ik heb begrepen dat ik eigenlijk pop zou moeten schrijven, maar dat doe ik niet) plaatje geworden wat heerlijk werkt bij deze nazomer zoals een glaasje merlot werkt bij een medium gegrilde rib eye steak.
Ach in deze sombere coronatijden is het wel even lekker om je mee te laten voeren door grootse refreinen en lekker ongecompliceerde tunes en dat is nu net waar dit album in voorziet.
De band is in aantal niet meer zo groot maar dit wordt behoorlijk gecompenseerd door een fraai groepje aan prominenten gasten.
De meeste nummers zing je na een paar keer luisteren zo mee, is dat goed?: yep heel goed.
Het is geen moeilijk album , niet zo eentje die schuurt en hondertachtigduizendmiljoen keer moet luisteren om alle geheimen van het album te ontdekken (en dat is misschien wel een kritiekpuntje).
Maar goed het is toch wel een heel prettig (classic)rock (ja ik heb begrepen dat ik eigenlijk pop zou moeten schrijven, maar dat doe ik niet) plaatje geworden wat heerlijk werkt bij deze nazomer zoals een glaasje merlot werkt bij een medium gegrilde rib eye steak.
Ach in deze sombere coronatijden is het wel even lekker om je mee te laten voeren door grootse refreinen en lekker ongecompliceerde tunes en dat is nu net waar dit album in voorziet.
1
geplaatst: 23 augustus 2020, 20:17 uur
https://pichost.net/i/2020/08/23/9EF87AA8-15DC-48CA-9C9D-B2A4553FE463b7dcfc19bbaf3b16.jpg
https://umusic.digital/implodingthemirage/?utm_source=dotmailer&utm_medium=email&utm_campaign=541446_The%20Killers%20-%20Imploding%20The%20Mirage%20Listening%20Party%20(24%20hr%20reminder)_235497_US&dm_i=51PL,BLS6,2JFH3I,17GB8,1
21.00 uur GMT dus.
https://umusic.digital/implodingthemirage/?utm_source=dotmailer&utm_medium=email&utm_campaign=541446_The%20Killers%20-%20Imploding%20The%20Mirage%20Listening%20Party%20(24%20hr%20reminder)_235497_US&dm_i=51PL,BLS6,2JFH3I,17GB8,1
21.00 uur GMT dus.
1
Thekillers87327
geplaatst: 24 augustus 2020, 09:45 uur
Inmiddels na de 30e luisterbeurt ofzo kan ik met zekerheid zeggen dat dit een killers klassieker is\word!
Geen een zwak nummer! Elk nummer past bij elkaar op misschien fire in bone na.
De "zwakkere" songs zijn nu zelfs de favorieten geworden.
Geen een zwak nummer! Elk nummer past bij elkaar op misschien fire in bone na.
De "zwakkere" songs zijn nu zelfs de favorieten geworden.
3
geplaatst: 24 augustus 2020, 09:59 uur
RichardKoning schreef:
Zojuist voor de 3e keer beluisterd. Deze plaat in z’n geheel letterlijk van teleurstelling van het balkon op de storthoop geflikkerd. Een band die ik al 16 jaar volg en nu definitief z’n ziel aan de duivel heeft verkocht. Mijn hemel
Wat een gladde/overgepolijste bagger.
Ik kon/kan wel janken.
(quote)
Zojuist voor de 3e keer beluisterd. Deze plaat in z’n geheel letterlijk van teleurstelling van het balkon op de storthoop geflikkerd. Een band die ik al 16 jaar volg en nu definitief z’n ziel aan de duivel heeft verkocht. Mijn hemel
Wat een gladde/overgepolijste bagger.
Ik kon/kan wel janken.
Ik volg dit even niet. Je was schijnbaar de uitverkorene in Nederland om de plaat al dagen voor de release te kunnen beluisteren en geeft het een 0,5. Er volgt geen recensie, geen reactie op vragen erover en nu hij voor iedereen te beluisteren is heb je hem 'zojuist voor de 3e keer beluisterd'. Waarom zou je in godsnaam een album dat je duidelijk al hebt afgeschreven met een 0,5 voor een 3e keer gaan beluisteren. Dat het 'gladde/overgepolijste bagger' is, 'dat je wel kon/kan janken' wist je neem ik aan bij het geven van de 0,5 al.
0
RichardKoning
geplaatst: 24 augustus 2020, 10:20 uur
repelstefan schreef:
Ik volg dit even niet. Je was schijnbaar de uitverkorene in Nederland om de plaat al dagen voor de release te kunnen beluisteren en geeft het een 0,5. Er volgt geen recensie, geen reactie op vragen erover en nu hij voor iedereen te beluisteren is heb je hem 'zojuist voor de 3e keer beluisterd'. Waarom zou je in godsnaam een album dat je duidelijk al hebt afgeschreven met een 0,5 voor een 3e keer gaan beluisteren. Dat het 'gladde/overgepolijste bagger' is, 'dat je wel kon/kan janken' wist je neem ik aan bij het geven van de 0,5 al.
(quote)
Ik volg dit even niet. Je was schijnbaar de uitverkorene in Nederland om de plaat al dagen voor de release te kunnen beluisteren en geeft het een 0,5. Er volgt geen recensie, geen reactie op vragen erover en nu hij voor iedereen te beluisteren is heb je hem 'zojuist voor de 3e keer beluisterd'. Waarom zou je in godsnaam een album dat je duidelijk al hebt afgeschreven met een 0,5 voor een 3e keer gaan beluisteren. Dat het 'gladde/overgepolijste bagger' is, 'dat je wel kon/kan janken' wist je neem ik aan bij het geven van de 0,5 al.
Jep. Vind de zang ook ondermaats, in vergeleken met vorig werk. Te plastique. Bij The Killers verwacht ik rock. Geen Saskia & Serge taferelen.
3
geplaatst: 24 augustus 2020, 10:51 uur
RichardKoning schreef:
Jep. Vind de zang ook ondermaats, in vergeleken met vorig werk. Te plastique. Bij The Killers verwacht ik rock. Geen Saskia & Serge taferelen.
(quote)
Jep. Vind de zang ook ondermaats, in vergeleken met vorig werk. Te plastique. Bij The Killers verwacht ik rock. Geen Saskia & Serge taferelen.
Dat je het geen goed album vindt is wel duidelijk. Iedereen begrijpt dat mijn vraag daar niet over ging. Dat je het album geen minuut eerder dan de rest van ons hebt gehoord lijkt hiermee wel duidelijk.
1
geplaatst: 24 augustus 2020, 11:41 uur
Licht alternatieve powerpop van The Killers, what else? Snap niet echt dat mensen verbaasd zijn over deze sound. Toen ik ze lang, lang geleden in de oude Tivoli Oude Gracht zag, klonk het al precies hetzelfde. Niks mis mee, wel respect voor mensen die dit 30x achtereen beluisteren. Jammer dat de gitaar meer naar de achtergrond is verdreven met het vertrek van Keuning, doe die maar weer terug. Positief dan weer de invloed in enkele nummers van Granduciel en vooral de consistentie in de nummers. All Killer(s), no filler!
1
geplaatst: 24 augustus 2020, 15:11 uur
Echt cool dit album. Vooral nummer zeven. En toch al 71 stemmen.
1
geplaatst: 24 augustus 2020, 16:26 uur
Dit is toch echt heel dunnetjes weer allemaal. Maar eerlijk is eerlijk: dit soort muziek trekt me gewoon steeds minder. Stadsgenoten (en soundgenoten) Imagine Dragons is ook al zo'n holle poprockband waar ik niet heel gelukkig van word.
Na de redelijk okaye tot zelfs positieve recensies toch een kans gegeven, maar nee. (Eigenlijk is een vijsterrenreview van NME in de meeste gevallen meer een waarschuwing dan een aanbeveling.)
Na de redelijk okaye tot zelfs positieve recensies toch een kans gegeven, maar nee. (Eigenlijk is een vijsterrenreview van NME in de meeste gevallen meer een waarschuwing dan een aanbeveling.)
1
geplaatst: 24 augustus 2020, 16:35 uur
Toen het uit Las Vegas afkomstige The Killers in 2004 met het door de postpunk beïnvloede album Hot Fuss uitgroeide tot favoriet van de popcritici was er nog helemaal niks aan de hand. Ook het voortreffelijke zware soulvolle Sam’s Town werd erg goed ontvangen. Maar sinds ze met het catchy Day & Age de serieuze rol van publieksliefhebber toegekend krijgen gaat het fout. De sound is te gelikt, en de band wordt af geserveerd als wegwerpplastic. The Killers moeten hard werken om de status als geloofwaardige act terug te winnen. Des te pijnlijker is het dat de twee soloalbums van Brandon Flowers veel beter opgepakt worden. Viva Las Vegas! De deprimerende nadagen van een uitgerangeerde Elvis Presley syndroom komen steeds meer onweerlegbaar in beeld.
Het roer moet dus daadwerkelijk om, en hierin krijgen ze hulp van niet de minste namen. Het mag overduidelijk zijn dat de The War On Drugs beïnvloed is door het jaren tachtig werk van Fleetwood Mac. Wat mooi is het dan om Adam Granduciel en Lindsey Buckingham beiden in de studio te verwelkomen. Zeker nu de werkeloze gitarist van afstand toekijkt hoe oud-partner Stevie Nicks zijn oude band probeert te reanimeren. Helaas is er niet gemeenschappelijk aan een track gewerkt, al ademt Imploding The Mirage in de eerste songs wel de spirituele aanwezigheid van beide grootheden uit.
Imploding The Mirage, daar hebben het dus hier over, de zesde studioplaat van The Killers. Met My Own Soul’s Warning benoemt Brandon Flowers letterlijk het proces van vallen en opstaan, waarbij hij aansluiting zoekt bij zijn innerlijke zelf. Het verlangen naar het startpunt van The Killers, al lijkt het meer een hint te zijn naar het bezielende Sam’s Town. De zanger gaat hier heel diep, met sfeervolle pastorale eightiesklanken om het vervolgens door bruut gitaarwerk over te laten nemen. Ik kan mij niet anders voorstellen dat dit vol trots aan de voorman van The War On Drugs is gepresenteerd, en dat die vol goedkeuring toegeknikt heeft. De bevrijding waar Brandon Flowers naar op zoek is, nu hij zijn hart gelucht heeft kan de zanger gerust zijn weg vervolgen.
Misschien wel net te gemakkelijk, want wat volgt is niet allemaal even sterk. Blowback heeft de synthwave eighties uitspattingen die op het vorige werk wel erg frontaal vertegenwoordigd zijn. Juist hier lijkt die aanwezigheid van Adam Granduciel te ontbreken, terwijl hij juist bij dit nummer daadwerkelijk genoemd wordt als gastmuzikant. Dying Breed ontvlamt ook pas echt in het tweede gedeelte, maar mist het heilige vuur. Het titelstuk Imploding The Mirage heeft een clichématige rockopera opbouw waarbij letterlijk en figuurlijk nietszeggende koortjes en hoogdravend pianospel de inspiratieloosheid proberen weg te moffelen.
Wat heerlijk is daarentegen dat opgepimpte eighties pianogeluid in Lightning Fields waarbij de hoofdrol ligt bij de baspartijen van Jonathan Rado van Foxygen, die tevens verantwoordelijk is voor de eindproductie. kdLang heeft zeer zeker het vermogen om het allemaal op te stuwen naar een hoger level, en pakt hierbij haar kans. Een soortgelijke positie eist Weyes Blood op in My God, al passen haar vocale hoogtes nog sterker bij die jaren tachtig cultsound. Het geluid dat tevens de basis vormt voor het half gesproken Fire in Bone met de dominantie van bas(is)speler Mark Stoermer.
Bij het krachtige dromerig opbouwende Caution waarbij het verval van Hollywood centraal staat mag Lindsey Buckingham zijn kunsten verrichten, al stelt hij zich ook zeer bescheiden op. Pas tegen het einde proef je zijn aanwezigheid in het schetsmatig gespeelde ruwe outro. Alsof hij contractueel verplicht is om zijn kenmerkende sound minimaal uit te lenen aan andere projecten. De gitaren komen veel beter tot zijn recht in het knallende langharige hardrock intro van Running Towards a Place.
Met het overschot aan gastmuzikanten die op verschillende fronten hun kwaliteiten al bewezen hebben lopen ze elkaar behoorlijk in de weg, en is Imploding The Mirage een overvol kunstwerk geworden, waarbij iedereen maar wat wil toevoegen. Het is net teveel overgekalkt, waardoor de basis soms ver te zoeken is. Toch is het bewonderingswaardig hoe het chaotische warhoofd Jonathan Rado dit allemaal bij elkaar heeft weten te brengen.
The Killers - Imploding the Mirage | Rock | Written in Music - writteninmusic.com
Het roer moet dus daadwerkelijk om, en hierin krijgen ze hulp van niet de minste namen. Het mag overduidelijk zijn dat de The War On Drugs beïnvloed is door het jaren tachtig werk van Fleetwood Mac. Wat mooi is het dan om Adam Granduciel en Lindsey Buckingham beiden in de studio te verwelkomen. Zeker nu de werkeloze gitarist van afstand toekijkt hoe oud-partner Stevie Nicks zijn oude band probeert te reanimeren. Helaas is er niet gemeenschappelijk aan een track gewerkt, al ademt Imploding The Mirage in de eerste songs wel de spirituele aanwezigheid van beide grootheden uit.
Imploding The Mirage, daar hebben het dus hier over, de zesde studioplaat van The Killers. Met My Own Soul’s Warning benoemt Brandon Flowers letterlijk het proces van vallen en opstaan, waarbij hij aansluiting zoekt bij zijn innerlijke zelf. Het verlangen naar het startpunt van The Killers, al lijkt het meer een hint te zijn naar het bezielende Sam’s Town. De zanger gaat hier heel diep, met sfeervolle pastorale eightiesklanken om het vervolgens door bruut gitaarwerk over te laten nemen. Ik kan mij niet anders voorstellen dat dit vol trots aan de voorman van The War On Drugs is gepresenteerd, en dat die vol goedkeuring toegeknikt heeft. De bevrijding waar Brandon Flowers naar op zoek is, nu hij zijn hart gelucht heeft kan de zanger gerust zijn weg vervolgen.
Misschien wel net te gemakkelijk, want wat volgt is niet allemaal even sterk. Blowback heeft de synthwave eighties uitspattingen die op het vorige werk wel erg frontaal vertegenwoordigd zijn. Juist hier lijkt die aanwezigheid van Adam Granduciel te ontbreken, terwijl hij juist bij dit nummer daadwerkelijk genoemd wordt als gastmuzikant. Dying Breed ontvlamt ook pas echt in het tweede gedeelte, maar mist het heilige vuur. Het titelstuk Imploding The Mirage heeft een clichématige rockopera opbouw waarbij letterlijk en figuurlijk nietszeggende koortjes en hoogdravend pianospel de inspiratieloosheid proberen weg te moffelen.
Wat heerlijk is daarentegen dat opgepimpte eighties pianogeluid in Lightning Fields waarbij de hoofdrol ligt bij de baspartijen van Jonathan Rado van Foxygen, die tevens verantwoordelijk is voor de eindproductie. kdLang heeft zeer zeker het vermogen om het allemaal op te stuwen naar een hoger level, en pakt hierbij haar kans. Een soortgelijke positie eist Weyes Blood op in My God, al passen haar vocale hoogtes nog sterker bij die jaren tachtig cultsound. Het geluid dat tevens de basis vormt voor het half gesproken Fire in Bone met de dominantie van bas(is)speler Mark Stoermer.
Bij het krachtige dromerig opbouwende Caution waarbij het verval van Hollywood centraal staat mag Lindsey Buckingham zijn kunsten verrichten, al stelt hij zich ook zeer bescheiden op. Pas tegen het einde proef je zijn aanwezigheid in het schetsmatig gespeelde ruwe outro. Alsof hij contractueel verplicht is om zijn kenmerkende sound minimaal uit te lenen aan andere projecten. De gitaren komen veel beter tot zijn recht in het knallende langharige hardrock intro van Running Towards a Place.
Met het overschot aan gastmuzikanten die op verschillende fronten hun kwaliteiten al bewezen hebben lopen ze elkaar behoorlijk in de weg, en is Imploding The Mirage een overvol kunstwerk geworden, waarbij iedereen maar wat wil toevoegen. Het is net teveel overgekalkt, waardoor de basis soms ver te zoeken is. Toch is het bewonderingswaardig hoe het chaotische warhoofd Jonathan Rado dit allemaal bij elkaar heeft weten te brengen.
The Killers - Imploding the Mirage | Rock | Written in Music - writteninmusic.com
3
geplaatst: 24 augustus 2020, 19:35 uur
Zelden zo'n aalgladde plaat gehoord als deze. Als ik hem op plaat had was de naald er vast telkens vanaf gegleden. Maar ik lust hem wel. Ondanks de overdaad klinkt het als een klok en spat het plezier er van af! Verder is alles hierboven al wel gezegd denk ik 
.
(PS: Over het slotnummer had zelfs Jim Steinman waarschijnlijk nog gezegd dat het misschien een heel klein beetje té is....)
.(PS: Over het slotnummer had zelfs Jim Steinman waarschijnlijk nog gezegd dat het misschien een heel klein beetje té is....)
1
geplaatst: 24 augustus 2020, 22:10 uur
Ik heb het album ook maar eens geluisterd en eerlijk gezegd, na 2 keer luisteren, weet ik nog steeds niet wat ik ervan moet denken... waar ben ik nu eigenlijk naar aan het luisteren? Ik hoor zoveel stijlen langskomen, referenties, decades en dat allemaal ubergeproduceerd, gelikt en heel catchy. Is het goed? Is het slecht? Pfff... heb geen idee. Origineel? Neen, dat niet. Hoewel, in zijn allesomvattendheid wellicht weer wel.
Wat ik wel hoor, zijn liedjes die ik liever in een ander, wat rockier jasje zou willen horen.
Vooralsnog geen punten.
Wat ik wel hoor, zijn liedjes die ik liever in een ander, wat rockier jasje zou willen horen.
Vooralsnog geen punten.
1
geplaatst: 25 augustus 2020, 11:06 uur
(quote)
Als je vind dat imagine dragons qua sound op the killers lijkt raad ik je aan om naar de dokter te gaan. Da's ook een vergelijking die ik zelden hoor.
Verder kan het natuurlijk dat het niet je ding is.
Het is niet dat die mijlenver uit elkaar liggen toch, komaan. Beide maken bombastische, gelikte, catchy en vaak ook zoetige/cheesy pop(rock). Qua liveshow moeten ze ook niet bij elkaar onderdoen qua Amerikaansheid. Witte tanden, blinkende vestjes, confetti en neonlichten. Klopt, bij Imagine Dragons is het allemaal nog wat holler en luider, maar het is niet dat de twee tegenwoordig mijlenver uit elkaar liggen. En dan heb ik het niet alleen over de stad waaruit ze beide afkomstig zijn. De tijd dat The Killers nog in een soort-van-alternatief hoekje zaten ligt al even achter ons.
* denotes required fields.