Neil Young - Homegrown (2020)

Nu te beluisteren op z’n site

Interessant om nummers als Star of Bethlehem, Little Wing, Homegrown en Love is a Rose in hun originele context te horen, ook ben ik zeer content met Separate Ways, Try, Kansas, White Line en Vacancy.

We Dont Smoke it beklijft nog niet en Florida maakt dat dit album maximaal 4,5 scoort.

Zover is het nog niet, eerst nog een paar keert luisteren.

Beetje jammer van het ontbreken van o.a. Homefires en Barefoot Floors. Was deze tracklist in 1975 al vastgelegd of alsnog recent?

Qua sound is het typisch Neil Young. Ongepolijst, onaf hoe je het ook wil noemen. Verschilt niet wezenlijk van ander materiaal. Zodra en nummer het juiste gevoel heeft is het af. Zie ook motorcycle mama.

Maakt de hype niet helemaal waar, maar verdient een plaats in zijn oeuvre. Téveel moois om op de plank te laten liggen.

"The one that got away", heeft Neil Young zelf over deze plaat gezegd. De wereld kreeg 'Tonight's The Night' in 1975, een andere plaat die op de plank was blijven liggen. Met 45 jaar vertraging hebben we nu Homegrown. Vooropgesteld, dit is een prachtig cadeau dat ik met veel genoegen in ontvangst heb genomen. Toch, een kanttekening.

Veel van de nummers zijn demo's, hele goede, maar in veel gevallen niet de versie die Young op plaat zou hebben uitgebracht toen. Daarvoor is het te vrijblijvend. Daarnaast geldt voor een aantal nummers iets anders. Ze halen het niet bij nummers die hij niet lang daarvoor had uitgebracht en gewoonweg beter zijn. Dus kwaliteit kan wel degelijk een factor geweest zijn bij zijn afweging wat uit te brengen. 'After The Goldrush', 'Harvest' (niet mijn favoriet) en vooral 'On The Beach' zijn topplaten uit zijn oeuvre en daar voldoen de nummers op Homegrown niet aan.

Wel is het album veel consistenter dan het rommelige 'American Stars 'N' Bars (met 'Like A Huricane', het beste NY nummer ooit) en beter dan 'Zuma'. Juist door de enorme tijdspanne, 45 jaar, is Homegrown zo interessant. Het laat de Neil Young horen waar velen naar smachten sinds de jaren 70, al vind ik persoonlijk dat een aantal van zijn meest recente platen heel goed zijn. Ik koop ze alleen niet meer.

Als ik, net als 99,99% van de Neil Young fans, 'Florida' weg denk, dan blijft er een prachtig, losjes gemusiceerd album over, dat een prima inkijkje geeft in het opname proces van Neil Young in het midden van de jaren 70, met een aantal prima muzikanten om hem heen. Alleen al die droge tikken van Levon Helm weer te mogen horen, maakt Homegrown, het titelnummer is veel beter dan de in 1977 uitgebrachte versie, al bijna alleen de moeite waard. De vraag is enkel of het album nog doorgroeit. Dat ik hem ga aanschaffen, dat staat nu al vast.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Homegrown - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Neil Young - Homegrown
Homegrown werd in 1975 niet uitgebracht, maar 45 jaar later blijkt dat het album zeker niet had misstaan in het imposante jaren 70 oeuvre van Neil Young

Neil Young was in de jaren 70 zo productief dat hij kon kiezen welk album hij uit zou brengen en welk album niet. De Canadese muzikant koos in 1975 voor Tonight’s The Night en niet voor Homegrown. Een aantal tracks van het niet uitgebrachte album dook op latere albums op, maar 45 jaar later ziet Homegrown alsnog het daglicht. Het album is misschien net wat wisselvalliger dan de echte klassiekers uit het oeuvre van Neil Young, maar er staat meer dan genoeg moois op het album, wat van de release van Homegrown een interessante release maakt. Het recentere werk van Neil Young is lang niet altijd even goed, maar uit zijn archieven blijven maar mooie dingen komen.

Naast Bob Dylan komt ook zeventiger Neil Young (hij wordt later dit jaar 75) deze week op de proppen met nieuw werk. Waar het bij Bob Dylan gaat om echt nieuw werk, moeten we het bij Neil Young doen met niet eerder uitgebrachte muziek.

Dat is gezien het niveau van het merendeel van zijn recentere werk misschien niet eens zo heel erg, zeker niet als je je bedenkt dat het deze week verschenen Homegrown stamt uit zijn meest productieve en waarschijnlijk ook beste jaren.

Neil Young nam Homegrown op in 1974 en 1975, maar het album zou het daglicht niet zien. De Canadese muzikant had immers nog een album op de plank liggen (Tonight’s The Night) en gaf hier de voorkeur aan, mede omdat hij de songs op Homegrown na het op de klippen lopen van zijn huwelijk te confronterend of te pijnlijk vond.

Nu ik Homegrown meerdere keren heb beluisterd begrijp ik de keuze voor Tonight’s The Night eerlijk gezegd wel, maar dat betekent niet dat Homegrown een overbodig album is. Homegrown past immers uitstekend in het indrukwekkende rijtje albums dat Neil Young in de jaren 70 maakte en had inmiddels zomaar de status van klassieker gehad kunnen hebben.

Waar Neil Young op Tonight’s The Night andere wegen in sloeg, zit Homegrown wat dichter tegen een album als Harvest aan. Homegrown werd gemaakt met een aantal muzikale vrienden, onder wie Levon Helm, Emmylou Harris en Robbie Robertson, om een paar namen te noemen. Op het album hoor je vooral songs met invloeden uit de countryrock en wordt gekozen voor een grotendeels akoestisch geluid, al staan er ook wel wat elektrische songs op het album.

Het klinkt net wat minder baanbrekend dan albums als Tonight’s The Night en On The Beach, die in dezelfde periode werden opgenomen, maar ik zou heel wat wel officieel uitgebrachte Neil Young albums graag inruilen voor Homegrown.

Helemaal onbekend is het materiaal van Homegrown overigens niet. Een aantal van de songs op het album kwam terecht op reguliere albums die Neil Young later in de jaren 70 en vroeg in de jaren 80 zou maken en ook de goed gevulde archieven van Neil Young gaven al wel wat songs van het album prijs. Voor een ieder die wat minder goed thuis is in de archieven van de Canadese muzikant valt er veel te genieten op het album dat in 1975 niet bijzonder genoeg werd geacht.

Je hoort Neil Young aan het werk in zijn beste jaren. Tijdens de Homegrown sessies was hij misschien wat minder gefocust dan op zijn allerbeste albums, maar het blijft goed. De songs op Homegrown zijn vrijwel zonder uitzondering kort en zoals gezegd niet allemaal even goed, maar de beste tracks doen niet onder voor de beste tracks van Neil Young. Het gesproken Florida had best achterwege gelaten kunnen worden en zo zijn er nog wel wat tracks die niet goed genoeg zijn voor een echte Neil Young klassieker, maar de pieken compenseren ruimschoots voor de dalen.

Homegrown bevat een aantal geweldige en vaak zwaar melancholische songs, die zeker niet hadden misstaan op een van de klassiekers uit de jaren 70. Door deze songs heeft de release van Homegrown zeker meerwaarde en is het toch weer genieten van een van de groten uit de geschiedenis van de popmuziek. Wat de status van Homegrown was geworden wanneer het album in 1975 zou zijn uitgebracht zullen we nooit weten, maar dat het album te goed is om op de plank te blijven liggen is zeker. Erwin Zijleman

over het hoe en wat is hierboven al voldoende gezegd dus beperk ik me tot de kwaliteit van de liedjes en de uitvoeringen op dit album en die valt mij alleszins mee.

de prima opener "Separate Ways" doet inderdaad sterk aan een track als "Out On the Weekend" (van "Harvest") denken.

van de meer ingetogen nummers/ballads steken "Kansas", "White Line", hoewel ik de band versie op het album "Ragged Glory" prefereer en "Little Wing" er boven uit. "Try" en "Mexico" ervaar ik als niet bijzonder.

het aanstekelijke "Love is a Rose" is fraai, een nummer dat prachtig werd gecoverd door Linda Ronstadt op haar album "Prisoner in Disguise" evenals het bekende "Star of Bethlehem" met de prachtige duetzang van Emmylou Harris.

van de up-tempo nummers zijn "Homegrown" maar vooral het lekker rockende, stuwende "Vacancy" favoriet.

de spoken words van "Florida" en de ietwat oubollige blues sessie "We Don't Smoke It No More" ondanks de heerlijk op slide gitaar solerende Ben Keith, laat ik buiten beschouwing.

"Homegrown" is naar mijn mening geen vergeten meesterwerkje, maar na al die jaren zeker een aangename verrassing en fijn om in de collectie te hebben. de stelling "de man stelt zelden of nooit teleur" gaat wat mij betreft voor Neil Young al jaren niet meer op. de man is zijn artistieke vrijheid gegund. koester de vele pareltjes die hij met name in de 70's en in mindere mate de 80's heeft gemaakt.