Voordat ik Alfredo een kans gaf was ik geen liefhebber van Freddie Gibbs als rapper. Ik kende enkel een aantal samenwerkingen met zijn oude baas (Young) Jeezy en die EP met Statik Selektah dat toen al bijna een decennium oud is maar dat project heeft nooit een indruk achtergelaten. Piñata had ik ook al eens beluisterd maar voornamelijk door Madlib was dat ook niets voor mij. Wegens The Alchemist besloot ik dit wel een kans te geven en na een aantal luisterbeurten is het kwartje uiteindelijk gevallen. Nadien heb ik me gestort op de gehele discografie van Freddie en hij is in relatief korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favorieten, ook het werk met Madlib vind ik nu geweldig.
Gangsta Gibbs heeft soms aparte flows en in combinatie met de verschillende manieren waarop hij zijn stem gebruikt vond ik hem gewoon niet tof. Mijn mening heeft een hele omzwaai gemaakt sindsdien en dit is één van de sterkste rappers dat ik momenteel ken. Bij gangsta rappers vind ik het belangrijk dat ze geloofwaardig overkomen, bij hem heb ik absoluut geen moeite om te geloven wat voor kwaads hij allemaal kan aanrichten. Knap dat hij verschillende flows uitprobeert maar het ook allemaal zo moeiteloos laat overkomen. Hij is ook één van die rappers dat zich perfect met bijvoorbeeld een trapbeat als een underground beat uit de voeten kan maken.
The Alchemist levert, voornamelijk ook de laatste jaren, geweldige collaboratiealbums (en losse beats) af en wat mij betreft is dit album daar een mooi voorbeeld van. Hij creëert wel een sfeertje op Alfredo hoor, eentje dat door de klassieke gangsters en maffia geïnspireerd is. De cover is een mooie weerspiegeling van de sfeer waar dit album van doordrenkt is.
Veel uitschieters zijn er niet maar God Is Perfect en Frank Lucas zijn beide vreselijk hard. De overige instrumentaties zijn veel rustiger en meer ingetogen.
De 4 gastrappers doen het ook uitstekend maar naar mijn mening is het Benny toch wel dat de show steelt van die mannen!