Pain of Salvation - Panther (2020)

Ik kon deze heren nog helemaal niet. Door aanraden vandaag eerste luisterbeurt gehad met gelijk hun nieuwe cd, maar het kon mij (nog) niet echt pakken en dacht met regelmaat ik wil skippen. Misschien ook verkeerde verwachtingen gehad nadat mij gezegd was dat het zo een geweldige "METAL" plaat was. Ik ga het van de week nog eens proberen maar voorlopig nog even geen stem. (dat zou ook niet eerlijk zijn, vind ik)

Metal is dit natuurlijk niet meer. Album nu twee keer gehoord. Bij de vorige plaat wou ik nog vergelijken met The Perfect Element en Remedy Lane, maar dat gaat dat nu niet meer. Het melodramatische is er volledig uit, de geweldige uithalen ook.

Het is voor mij iets te 'oppervlakkig' en je zit constant in het achterhoofd met 'deze heren kunnen toch echt beter'. Toch verwacht ik dat het album nog gaat groeien, er zijn een paar heel fijne nummers bij maar beter dan de voorganger en de albums uit de gouden periode (00-04) gaat dit niet zijn.

Toch chapeau dat ze telkens proberen te vernieuwen. Er zijn andere progbands die veel minder presteren en proberen.

Het schijnt dat zijn avonturen in het ziekenhiis de stem van Gildenlöw toch best heeft aangetast. Dan snap ik ook wel dat je de vocale acrobatiek wat achterwege laat. Helemaal als je live ook nog eens de oudere nummers ook fatsoenlijk te gehoren wil brengen. Moet zeggen dat hij op dit album ondanks de wat meer gematigde zang toch een aantal zeer fraaie zanglijnen heeft op weten te nemen. En zo'n uithaal aan het einde van Accelerator mag dan wel niet zo hoog zijn als vroeger, de impact is niet minder wat mij betreft!

De hele plaat bevalt me eigenlijk best goed. Wellicht al wel wat beter dan de vorige, welke het toch vooral moet hebben van de femonenale opener en afsluiter. Hier bereikt niks direct dat niveau, maar het is wel lekker consistent. Het concept kan me, tot zover ik het snap wel gestolen worden (gaat het nu over "andersdenkende speciale mensen in een wereld vol normale/onwetende mensen" of zoiets dergelijks? Gaaap). De donkere vervreemde toon van het album daarentegen gaat erin als koek! Denk vooral dat de plaat me daarom doet denken aan Scarsick, al is het muzikaal verder wel erg verschillend.

Held van het album is wat mij betreft Leo Margrit trouwens, wat staat die vent te drummen zeg. Van het ogenschijnlijke rustige Restless Boy is nog een fraaie drum playthrough online gezet en zelfs daar zit stiekem een ontzettend gave drumpartij in verstopt.

Zojuist de green vinyl variant binnen gekregen, na het album ettelijke malen te hebben beluisterd via iTunes.
Het duurde ditmaal wat langer om het kwartje te laten vallen, maar wat een briljante plaat is dit weer geworden zeg!!
Op zich duidelijk herkenbaar PoS, maar met wat moderne (lees electronische) twists hier en daar.
Werkelijk geen misser te ontdekken tussen deze tracks. Highlights voor mij zijn Icon, Wait, Keen to a Fault, Panther en Restless Boy.

Ik was zeer onder de indruk wat ik toch wel als een soort 'come-back' plaat voor PoS ervaarde: In the Passing Light of Day. Deze scoort echt nog hoger wat mij betreft, grote klasse!!

Nee, tot nu toe kan ik er nog niet positief over zonder zijn onvermeerderd. Ook niet helemaal negatief.
2 van hun vroegere platen staan nog altijd in mijn top 10, maar Daniel's smaakt verwijderd zich van die van mij. Gebrek aan originaliteit is hem zoals bij alles wat hij maakt niet te verwijten. Voor mij persoonlijk is zijn geweldiger gevarieerde stem ook nog steeds one of a kind.

Maar net als de vorige en ook eigenlijk de Road Salts die wel hun pareltjes hebben, wordt hem for my taste saaier.

Hij moet (hopelijk) nog wat groeien bij me maar Panther komt interessanter over op me dan in the passing light of day. Maar deze fan houd denk ik meer van de prog metal side of PoS things.

Productie valt overigens ook tegen. Niet alles maar bv Accelerator

Tenslotte, als drummer, nee het is een prima vervanger van de oude drummer, zitten wat leuke trucjes in maar ik zou deze plaat geen wereldklasse drums toedichten voor mijn smaak, wel leuk maar zeker geen Perfect element, remedy lane of be. Niet in the same league drumwise imho.

3.5 hopend dat ie naar 4 stijgt. Dalen naar 3 zie ik niet gebeuren

Luister voor Daniel's experimenteer driften eens naar "Fifi Gruffi' (WTF? ) .. een van de bonus tracks.

Net zoals de vorige weet deze plaat snel te pakken (iets dat het oudere werk niet echt wil doen bij mij). Maar hij weet mij niet zo sterk vast te houden als die deed. Het voelt hier allemaal wat afstandelijker aan.

Verademing. Daar waar bands als Tool mij niet meer verrassen, doet PoS dat wel. Ook hun vorige album vond ik al zo getuigen van hun creativiteit en de durf om te veranderen. Pas dan weet een band te boeien. Ze zoeken grenzen op binnen verschillende stijlen en weten daar bijzondere vlechten van te maken, zonder de kern van hun muziekstijl te frustreren. Muzikale gasten..., ennuh het drumwerk is wederom geniaal.

Na rondje één was ik nog niet heel erg enthousiast, maar inmiddels begint het kwartje wel te vallen.

Ik ga me steeds minder storen aan zaken die me aanvankelijk heel erg tegen stonden (ben geen van alles wat met rap van doen heeft), en ontdek steeds meer boeiende aspecten aan deze plaat. Absolute favoriet is toch wel Icon, Hoe mooi kun je een plaat afsluiten? Geweldig nummer!

Speel ITPLOD en deze na elkaar af, en je hebt POS zoals ik het graag hoor.

Eerst maar inzetten op 4*, maar met uitzicht op meer.

Ik heb het weer een keer geprobeerd met Pain of Salvation, maar meer dan "wel ok" komt er bij mij helaas niet naar boven bij het beluisteren van deze muziek. Naar boven afgerond 3*

Het was even wennen, maar deze nieuwe van Pain of Salvation nestelt zich met gemak bij de betere releases van 2020. Voor mij werd In The Passing Light of Day nooit echt een lieveling. De songs hebben het wel, maar ik word nog steeds snel moe van dat geluid. Moeilijk uit te leggen, maar deze klinkt veel meer als "vloeibaar goud". De emoties komen hier wel over en die mooie electronische toevoegingen versterken dat enorm. Zo krijgt het sterke verhaal van de honden tegenover de panters de uitvoering dat het verdient en benadrukt PoS dat ze nog steeds actueel zijn.

Ik haat stotterende geluidseffecten met passie. Ik haat muziek die klinkt verschillende fancy deurbellen door elkaar en ik heb echt helemaal niks met hiphop. Ik denk dat Restless Boy het meest weerzinwekkende is dat ik in lange tijd gehoord heb. Voortdurend heb ik me afgevraagd wat ik hier nou mee aan moest. Het roept zoveel negatieve associaties op dat de net wat betere stukken simpelweg geen impact meer hebben. Gelukkig is deze marathon nu afgelopen en kan ik Pain of Salvation voorgoed achter me laten.


Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. In The Passing Light Of Day
7. Scarsick
8. The Perfect Element I
9. Panther
10. BE

Het meest elektronische album van Pain Of Salvation en daarmee wederom een album dat een andere sound heeft dan de voorgangers. Ik mag dit erg goed, doet me meerdere malen denken aan een meer metal-versie van wat Genesis in de jaren '80 deed. De gitaar- en toetsensound zijn warm, de algehele sfeer is zelfs broeierig en bij vlagen ongemakkelijk zoals bijvoorbeeld het paniekerige ritme van het weergaloze Accelerator of de herrie op Restless Boy laten horen. Met Wait en Species komt de dromerige kant wel weer een stuk beter naar voren.

Het is echter afsluiter Icon die een speciaal plekje in mijn hart heeft en waar Gildenlöw weer helemaal de gevoelige snaar raakt. Ik kan hier de complete tekst quoten als 'beste stuk', maar houdt het toch maar even op:

"I couldn't wait to be a man
The grown-ups seemed to handle life just fine
But here I am
Still terrified
See, growing up will just teach you how to smile"

Ik geloof verder niet dat mijn luisterpartner en ik ooit zo ver uit elkaar hebben gestaan met de scores van een band. Jammer, maar het kan gebeuren natuurlijk. Pain Of Salvation is voor mij wel een van de beste progbands ooit, juist vanwege het manische en eclectische karakter.

Eindstand:
1. Scarsick 4,5*
2. Remedy Lane 4,5*
3. Panther 4,5*
4. Entropia 4,5*
5. In The Passing Light Of Day 4,5*
6. The Perfect Element I 4,5*
7. Road Salt Two 4*
8. Road Salt One 4*
9. One Hour By The Concrete Lake 4*
10. BE 4*
Gemiddelde score: 4,3*

Ik vind het bizar hoe een band die ik 15 / 20 jaar geleden zo hoog had zitten, zo ver van mij af is gegroeid. Goed, na Scarsick had ik eigenlijk de band al afgeschreven. Maar ik kwam deze tegen, en na het lezen van de review van RuudC werd ik toch benieuwd. Ik heb ergens ook wel een morbide interesse in heel slechte platen.

Ik vind dit echt heel slecht. Als moderne progmetal klinkt als dit, dan hoef ik geen moderne progmetal. Het is alsof ik verschillende platen dwars door elkaar hoor; eentje van Tool, eentje van Linkin Park, eentje van Korn en een stofzuiger.

Natuurlijk moet progressieve muziek progressief zijn en vooruit bewegen. Ik ben daar geen tegenstander van. Maar ik moet het zelf natuurlijk wel goed vinden. Trouwens ik heb Daniel (die ik als zanger erg hoog heb/had zitten) nog nooit zo pathetisch gehoord als hier. En dan ook nog eens met een autotune-apparaat. Tergend! Bovendien vind ik de productie echt niet goed. De band wil zo donker en duister mogelijk klinken en draait alle knopjes van de instrumenten op bas-maximaal. Oorverdovend en vermoeiend.

Dat de songtitels allemaal met hoofdletters zijn geschreven, had eigenlijk al een red flag moeten zijn. Ik hoop deze plaat nooit meer te hoeven horen.

Haha, ik was deze plaat alweer vergeten. Pain of Salvation was Lennerts keuze en ongetwijfeld met de gedachte dat dit ook wel mijn nieuwe favoriete band zou worden. Ik heb echt heel veel geklaagd tijdens deze luistersessies en daar merkte ik dat Lennert vervolgens maar weinig meer zei. Hij heeft zelfs nog aangeboden omde marathon maar af te kappen, maar dat heb ik geweigerd. Beide keuzes zouden voor hem moeilijk zijn geweest en ik heb me daar best lullig om gevoeld.

En dat terwijl Pain of Salvation echt een vliegende start maakte. De eerste twee platen overdonderden mij in hun authenticiteit en met Remedy Lane en Perfect Element leverden ze wat mij betreft één vsn de beste progmetalplaten uit, van die tijd.

Gildenlöw vind ik anderszijds ook een aansteller en wanneer dat element teveel de bovenhand gaat nemen, stuurt de band gevaarlijk dicht langs de emo en numetal. En laat ik dat nou net niet trekken.

De band is een band van uitersten. Van zeer goed tot zeer slecht. Fan ben ik in ieder geval zeker niet

Zo een marathon lijkt me erg lastig. Ik kan me weinig bands voorstellen die over de hele linie gave platen leveren. Maar een slecht plaatje zo nu en dan tussendoor is iets anders dan je plaat na plaat urenlang door muziek heen te moeten worstelen die je al na vijf minuten wilt afzetten.

Soms kun je er om lachen (Jag Panzer), en soms is het een regelrechte hel (Motorpsycho, Soft Machine). Ik zou niet weten hoe ik mij door Cradle of Filth of Rammstein-marathon zou heen moeten vreten.

En soms ontdek je iets fantastisch: Nevermore. Kan ik gelijk Evergrey ook tippen.

Evergrey lijkt me wel leuk om te doen, maar daar zie ik het niet snel van komen. Als ik nu een lijst moet maken, kom ik makkelijk tot honderd bands. Cradle zou daar bij zitten hoor. Ik moet alleen niet vergeten dat er ook gewoon nieuwe platen uitkomen. Daarvan ben ik nu de schade aan het inhalen.

Als er wat als Savatage, Evergrey, Nevermore zou uitkomen deze dagen, maar ben meestal niet enthousiast over moderne metal. Of jij moet iets gaafs weten.

Ik wilde weer eens Memory Garden en Veni Domine platen inhalen.

Ik ben nu Ereb Altor aan het marathonnen en tussendoor luister ik ook zoveel mogelijk albums uit 2023. Als je mij in je updates hebt staan, zul je die waarderingen wel voorbij zien komen in de komende tijd.

Ik zal hier stoppen hierover, want dit heeft natuurlijk niets meer te maken met PoS.

Hehe, ik denk dat het hier vooral lastig was omdat Pain Of Salvation mij emotioneel heel zwaar raakt. Ook dit album doet dat, al snap ik compleet dat het chaotisch en herrie-achtig over komt. Ik had denk ik eerder verwacht dat jij meer zou kunnen met de bekendere albums en tegen het einde mogelijk nog wel iets met het expressieve/emotionele karakter kon. Ik heb meteen Icon weer aangezet en dat nummer beroert me echt altijd.

Het kwartje lijkt na het live aanschouwen helemaal gevallen. Ik betrap me erop dat ik steeds vaker nummers van dit album in mn hoofd heb en daardoor het album ook steeds vaker opzet. Ik heb nog een behoorlijke discografie in te halen. Waar te beginnen?

Chronologisch. Scarsick is mijn laatste aankoop van de band geweest. Vanaf die Road Salt shit heb ik alles laten liggen. BE is in mijn oortjes het absolute hoogtepunt uit het oeuvre van de band. Maar wel wat ingewikkeld.

Bedankt voor je reactie. Ik weet alleen niet of dit aansluit bij wat ik graag wil horen, aangezien ik dus vooral Panther nu een fijn album vind. Die heb jij neem ik aan links laten liggen? In dat geval weet ik niet of de eerste albums nu een goede aansluiting zullen zijn.

Ik sluit mij bij Edwynn aan om chronologisch door de discografie te gaan, omdat de eerste helft van de discografie de meeste kwaliteit biedt. Van de tweede helft vind ik het album hiervoor verreweg het beste. Als het live optreden (Midwinter prog 2024?) het kwartje heeft doen vallen zou ik van het oude werk in ieder geval 'The Perfect Element I' eens beluisteren. Daar kwamen ook een aantal nummers van voorbij. Als dat bevalt dan doe je jezelf een plezier door chronologisch de discografie te doorlopen.

Dat klopt inderdaad.

Only one way to find out

Eén ding is zeker: Pain Of Salvation is wel in staat om te verrassen. En ik vind zelf de vroegere periode het meest interessant. Ook de ontwikkeling per album. Vandaar dat ik de chronologishe beluistering adviseer.

Panther vind ik qua geluid redelijk op zichzelf staand. Op geen ander album van de band speelt het door elektronica gedomineerde geluid zo'n rol. Maar ik kan me voorstellen dat je meer aansluiting vindt bij de Road Salt albums en Scarsick.

Staat toch echt geen slecht nummer op dit album. Favoriet met afstand is Icon. Daarnaast vind ik Restless Boy ook erg interessant. Sowieso valt mij op dat drumritmes vaak interessant zijn en alle hardere stukken nooit geforceerd zijn. Het is allemaal zo goed in balans