Tuxedomoon - Desire (1981)

Vandaag weer eens in zijn geheel beluisterd (op Tidal); toch nog steeds van deze tijd...een klein meesterwerkje

Zo nu en dan moet ik deze plaat weer eens beluisteren, wie bedenkt nu dergelijke muziek "zomaar". Dit is hogere wiskunde in mijn beleving. Blijft m.i. een meesterwerk ontsproten uit breinen waar de klanken stromen waar ze niet gaan kunnen..

De bandnaam en albumtitel kende ik al heel lang en ik weet niet zeker of ik 'm al eens eerder heb beluisterd en als dat zo is dan is het lang geleden. Via één van de forumtopics kwam hij weer op m'n pad en daar ben ik blij om. Een bevreemdende luisterervaring is het maar toch wel erg boeiend en ook lekker. Niet om elke dag op te zetten want dit is wel een plaat waarin muziek niet zomaar muziek is maar tot kunst wordt verheven.

Bijzondere avant-garde plaat waarbij ik het eerste deel beter vind dan het laatste. En waarbij ik de sfeer echt heel nice en (nieuw) vind.
4*

De tweede van Tuxedomoon. De groep was verhuisd van San Francisco naar New York, maar Desire werd opgenomen in Engeland.
"Gewone" muziek met zang wordt afgewisseld met soundscapes, zoals de een kwartier durende opener East/Jinx/.../Music #1 meteen laat horen. Bij de soundscape in het laatste deel van het nummer waan je je op een verlaten planeet in een moeras, miljarden kilometers verwijderd van aarde, waar onbekende insecten geluiden maken.
Victims of the Dance is in dat opzicht conservatiever, maar luistert heus niet makkelijk weg. Iets eenvoudiger te behappen is Incubus (Blue Suit), al zou het menigeen doen verzoeken "of er iets anders op mag". Met z'n synths, huilende gitaar, spraakzang en drumcomputer tikt het echter lekker door. Net als bij het debuut moet ik dankzij deze combinatie enigszins denken aan David Bowies Low.

Kant 2 start met de zeven minuten van titellied Desire, waar de sfeer geleidelijk onheimischer wordt, ondanks het verstilde einde. Again is nauwelijks korter, begint met een orgel, meanderende basgitaar en spraakzang, waarna de saxofoon van zanger Steven Brown alle ruimte vraagt, om met stemmig orgel te eindigen.
Met een titel als In the Name of Talent (Italian Western Two) zou je denken dat regisseur Quentin Tarantino die in één van zijn films heeft gebruikt. Opnieuw een filmische sfeer, maar uiteraard is het nummer te eigenwijs daarvoor. Een vlotte beat en sequencer maken het vervolgens dansbaar, geschikt voor de vleermuizendansvloer. Oorwurm.
Slotlied Holiday for Plywood (Holiday for Strings) is een bijzonder opgebouwd nummer, beginnend met strijkers, dan een swingende baslijn waarna de diverse ingrediënten van Tuxedomoon nog eens langskomen.

Vorig jaar november bestond het album 45 jaar en kreeg toen een speciale cd-editie, zie hier. Mijn reis door new wave bevind zich in 1981, kwam van het Schotse Josef K en vervolgt bij het Duitse Bärchen und die Milchbubis, dat alleen al om de malle groepsnaam en albumtitel opvalt!