Tuxedomoon - Desire (1981)

De laatste vier tracks zijn ooit als een aparte EP uitgegeven.
EP heette 'No Tears'.

Jemig, wat is nummer 6 goed zeg. Kwartje valt nu pas...

Vannacht weer eens wat Tuxedomoon gedraaid, maar No Tears blijft toch wel ferm overeind. Hadden ze maar wat meer in die trend gemaakt..

Nog eens een berichtje van orbit bij een favoriete plaat van mij, vandaar dat ik zin had om ze wat meer in detail te gaan bespreken...

Wat 'No Tears' betreft,.. wat orbit zegt klopt natuurlijk volkomen! Een zuivere club-klassieker die op geen enkele new wave fuif mocht ontbreken vroeger. Bij dat nummer denk ik trouwens altijd aan een egeltje. Ik vertrok ooit eens midden in de nacht naar de Belgische Ardennen (iets wat ik vroeger wel vaker deed aangezien die desolate sfeer van de lege wegen bij nacht mij altijd zo aansprak) en bij het uitrijden van mijn straat zag ik een aangereden egeltje liggen op de weg. Ik stapte uit en zag dat het aan het bloeden was uit allerlei lichaamsholten en het maakte daarbij een soort niezende geluiden uit z'n snuit. Een paar minuten heb ik zo naar de laatste momenten van dat stervende egeltje zitten kijken. Ik ben nu ook weer niet zo'n overdreven dierenliefhebber, maar het deed me toch wel iets om daar dat beestje zwaar lijdend z'n laatste adem te moeten zien uitblazen. Toen ik weer in de auto stapte, klonk dus toevallig 'no tears for the creatures of the night - my eyes are dry - goodbye" op de radio. En vandaar dat ik dus telkens weer dat beeld van dat stervende nachtcreatuurtje terug zie bij het beluisteren van 'No Tears'

Nu vind ik deze 'Desire' ook zonder 'No Tears' (wat origineel natuurlijk niet op deze plaat stond) een van de prachtigste platen die ik ken. Ik kan mij bijlange niet vinden in ALLE experimenteel getinte avantgarde new wave die deze groep voortgebracht heeft, maar deze plaat DOET me gewoon iets. Ze is zo geschift !!! Qua geschiftheid doet ze me denken aan platen als Virgin Prunes - ...If I die, I die en Bauhaus - Mask, en met die jazz invloeden en klarinetten gecombineerd met allerlei elektronische bliepjes ook aan Clock DVA - Advantage (waarmee ik hier dus in een adem nog eens sluikreclame gemaakt heb voor 3 andere schitterende new wave platen )

Prijsnummer is absoluut het openingsnummer 'East/Jinx/../Music #1'en dan vooral het tweede stuk 'Jinx'. Dat is zó new wave!! Ja, ik weet het, de correcte term voor die stroming is eigenlijk post-punk, maar ik 'bezig' (=belgicisme, de nederlandse term is geloof ik 'gebruik') nog steeds liever de term 'new wave' East begint met een traag vioolmotief waar dan gradueel een bas bijkomt, gevolgd door een soort circusorgel en uiteindelijk de saxofoon. Elk instrument bespeelt een variatie van het origineel motief. En dan wordt Jinx ingeluid. De basmelodie verandert en wordt gevolgd door een soort van salsa ritme verstrerkt door een on-ge-lo-fe-lijk(!) mooi vioolspel met nog tal van andere instrumenten die interfereren. Maar vooral die morbide reflecties in de lyrics en de manier waarop ze gezongen worden is zó sterk! "Why is it we live- dying to die" - en snijden door merg en been!

Ook het titelnummer 'Desire' is prachtig! Een schitterende collage van allerlei crazy geluiden en waanzinnige vocals. Een geflipte ritmebox, zware bassen, dreigende viool, industrial bliepjes, onsamenhangend tromgeroffel, orgeltje van een bezeten koster, die verloren saxofoon... ga zo maar door - ik vergeet weer nog 10 gebruikte instrumenten te noemen. De vocalen gaan over van zang naar spraak en omgekeerd en lijken te worden gezongen door een krankzinnige. Onsamenhangende lyrics "Sometimes I wanna die in my bed" "I put my hand near my mouth so I know I'm still breathing" "I would love to have people see what I see". En dan natuurlijk dat herhalen van "Live a thousand lives by picture. . ."

Het derde 5* nummer van deze plaat is 'Incubus', dat is eigenlijk een beetje hét lekkere, gruizige new wave nummer bij uitstek van de plaat en 't kan toch bijna niet anders of dat moet jou ook wel bevallen, orbit?.. Voor de rest denk ik dat het misschien allemaal een beetje té avantgarde is qua jouw smaak. Met nummers als 'Holiday For Plywood' moet ik waarschijnlijk bij jou niet komen aankakken, maar ik wil maar zeggen dat er hier toch ook wel (misschien meerdere beluisteringen nodig) een aantal new wave pareltjes op terug te vinden zijn! Ook 'Victims of the Dance' bijvoorbeeld.

Ik kan deze plaat écht niet minder dan 4,5* geven!

Ik moet je eerlijk bekennen deze plaat niet te kennen freddze Ik ken de eerste plaat, en die heb ik inderdaad niet zo'n daverend cijfer gegeven. Als er iets avant-garde is is het Tuxedomoon wel. Ik kan vrijwel iedere progrock plaat nog redelijk uitluisteren en volgen, maar dit is toch wel ander koekje. pfoehh! Ik weet niet hoe Desire zich tot het debuut verhoudt, maar het debuut heeft niet veel met New Wave (hoogstens wat klanken en electronica) van doen vind ik. Experimenteel en bizar. What Use? bevalt me op die plaat het meest. Ik zal deze nog eens uitchecken en dan zeker de nummers die je nu aanhaalt.

Jullie hebben mij heel nieuwsgierig gemaakt, iemand enig idee waar ik hem kan kopen/(downloaden wat eigelijk niet mag)?

€ 6,43 thuisbezorgd bij Play.com

No Tears had ik al weleens gehoord. Schitterend gejaagd nummer. De rest van de CD nog niet helemaal gehoord. Zo op het eerste gehoor was Incubus ook een geweldig nummer. Eindcijfer volgt.

Dank je Petur Heb hem besteld en vol verwachting wacht ik af met de hoop dat ik hem bij mijn andere topplaten kan plaatsen:)

Geweldige plaat niets mis mee. Het eerste nummer is wel vrij lang om mee te beginnen maar vanaf het tweede nummer lijkt alles in een snel tempo te gaan. Wat zijn Desire en No Tears meesterwerken zeg:) En toen ik het zesde nummer hoorde, In The Name of Talent moest ik aan Joy Division denken, jullie ook?
Ik hoorde een stem die heel dicht in de buurt kwam van die van Ian Curtis als hij niet aan 't schreeuwen was (positief bedoeld)
En ook een geweldige saxofoon, helemaal verliefd op deze band terwijl ik de cd pas enkele keren heb beluisterd.

Tuxedomoon weer aan het herontdekken. No tears is natuurlijk een goed nummer maar valt uit de toon wat de rest van het album betreft. Natuurlijk er later aan toegevoegd. Het experimentele karakter bevalt me wel.

Deze nu ook nog eens aan 't beluisteren. Erg mooie plaat.
Eigenlijk weet ik niet echt iets nuttigs te melden over deze muziek.
Ik denk dat je ervan houdt of niet.
Ik hou er dus van, vooral van de sax die op wondermooie manier gebruikt wordt, denk aan Again of Holiday For Plywood.
Maar luister ook naar No Tears en Incubus, 2 nummers die enigszins anders zijn dan de rest.

Mijn favoriet is In The Name Of Talent...

Ah ja het is gewoon allemaal erg leuk!

Wondermooie plaat. Maar wat moet ik er over zeggen. Gewoon beluisteren.

Mooie plaat, inderdaad. Het Jinx-gedeelte van het eerste nummer is echt van die heerlijke smerige wave... Verbazingwekkend dat er 1981 bij deze plaat staat, want ik zou het eerder net over de helft van de jaren tachtig plaatsen. Klinkt dan ook een beetje als een middenweg tussen twee bands uit die tijd (Coil en And Also the Trees). Die zullen de mosterd dan ook wel een beetje hier gehaald hebben. Halfje erbij = 4*

East / Jinx/.../Music #1. Dit nummer duurt met eigenlijk iets te lang. Het begin is heel rustig opgebouwd, iedere keer een instrument erbij en het gaat prachtig over in Jinx maar daarna vind ik het nummer te lang om nog boeiend te zijn.

Victims of the Dance. Een prachtig nummer, in de tekst is het een duidelijke verwijzing naar gods macht wat ik nooit bij deze band had gedacht. 'She denied a god love
and he ruined her gift of prophecy'

Incubus (Blue Suit) begint wat poppy maar dat verandert al snel. De magie van het nummer zit in de stem van de zanger, Blaine Reininger. De drums draven het hele nummer door en dankzij de andere instrumenten wordt er een drukke, niet te druk, sfeer bereikt die goed wegluistert.

Desire. Het nummer waarnaar het album vernoemd is. Een verwijzing naar de commerciële maatschappij waar we inleven denk ik. Terwijl het af en toe toch zwaardere neigingen heeft textueel. 'I put my hand near my mouth so I know I'm still breathing' terwijl het op andere stukken maar lekkere rijmelarijm is wat zich lekker spreekt zonder dat het enige vorm van logica toevoegt.
'Sometimes I want to die in my bed,
All I can think about is "When are we leaving?",
Everytime I think of you I want a cigarette,'.
Een excellent refrein trouwens, chaos maar toch ook orde. Een gestoord nummer wat wel echt goed is.

Again is het meest zware nummer van de tekst. Een eenvoudige maar donkere, diepdroevige tekst die met pijn in de stem wordt uitgesproken. De sax heeft duidelijk een meerwaarde bij dit nummer.

In the Name of Talent. Dacht ik dat de sax bij het vorige nummer een meerwaarde had, dan is het hier zeker zo. Het nummer wat me ook het meest aanspreekt. De stem, zoals ik hierboven ook al genoemd heb, komt zeer dicht bij de stem van Ian Curtis (JD) terecht en klinkt oprecht, eerlijk.

Holiday for Plywood. Is dat in het begin toevallig het bekende Sims-melodietje? Klinkt als een typisch jaren 60 beeld waarbij een man die met zijn vrouw en kinderen naar de kerk vertrekt. (Soms is Tuxedomoon wel erg gestoord;) bezig) 'The toaster wants your blood'

Ik vind het vrij lastig om hier een stem bij uit te brengen, dat had ik een halfjaar geleden ook niet gedaan. Maar nu wil ik hem toch 4 **** geven. Hij is het waard.

Inmiddels ben ik de nodige luisterbeurten verder en moet ik bekennen dat alleen het laatste gedeelte van het eerste nummer me nog van het volle pond afhoudt. Dat ambientgedeelte vind ik namelijk vrij overbodig en nogal uit de toon vallen bij de rest van het album. Dat staat namelijk vol met jazzy postpunk/gothic (ja, dat kan) die boven alles klinkt als het allerdiepste holst van de nacht. Onheilspellend, loodzwaar, soms ook vederlicht, maar toch bepaald niet overdreven ontoegankelijk. Misschien dat het kwartje nog valt voor .../Music #1. Dan zie ik hier zelfs wel een potentiële toptienplaat in.

Wat een prachtige plaat is dit.
Ik schaam me welhaast dat ik deze band nog niet kende.
Het is denk ik , eens in de 5 à 10 jaar dat ik zo iets aangrijpends hoor.
De laatste keer dat ik zo diep geraakt was was bij System Of A Down.
Daarvoor was het alweer langer geleden (Toen ik voor het eerst Van der Graaf Generator hoorde denk ik)
Deze muziek heeft het hart van Tom waits en Nick Cave, het hoofd van Van der Graaf en Softmachine en het lichaam van Kraftwerk en Talking Heads...
Oh ja, had ik al gezegt dat je een vleugje genialiteit van King Krimson en wat Poppy Bowie in hun werk kunt herkennen ?

Hoogte punten zijn naast het (in bepaalde kringen blijkbaar )overbekende No Tears, Litebulb Overkill, Desire en In the name of Talent.

Werkelijkwaar super klasse !

Het is nog even te vroeg om hem in mijn persoonlijke top 10 lijst te zetten, maar hij zit er wel dicht tegenaan.

Ik ga toch naar de 5*, ondanks dat ik het ambientgebeuren nog steeds een beetje jammer vind. Maar de rest is zo godsgruwelijk goed

Incubus en Desire vind ik erg goed.
De oudere nummers bevallen me ook, maar die passen er toch niet echt bij.

Een plaat van een plaat. Met gemak top 3 van mn collectie. Dit is een briljant werk. Al is het vreemd dat achter een gebalanceerd gearrangeerde cd een 12'' wordt aangeplakt.

Maar...Desire komt dagen en wekenlang mn cd speler niet uit en dan verhuis ik t ook nog eens naar mn auto. Heerlijk om mee te rijden. Wil graag eens dieper op deze cd in gaan. In sfeer van de muziektaal dan. Teksten interesseren me niet zo. De muziektaal spreekt je aan ...of spreekt je niet aan. De fantastische lagen en sferen op Desire, zijn met geen woorden te vangen. Ook niet in beelden. De muziek overstijgt dat. Ik snap ook nooit zo waarom mensen teksten gaan uitpluizen bij een band als Tuxedomoon. Doet me denken aan dat Wire woorden als klanken gebruiken in abstractie. Dat hoorde ik pas later, want ik luister naar de stem als een instrument. Past dus precies in mn straatje hoe Wire dat doet. Tuxedomoon is ook zo'n band. Sferen...creaties, abstracties. De muziek gaat je door de tere ziel...door merg en been en dwars door het hart.. Ik voel mezelf als een gevoelige snaar als ik deze muziek luister en...het mooie is, dat dat nooit over gaat. Kan je rustig stellen na al die tijd dat dit album uit is.

Het is muziek naar mn hart. Past goed bij me en vergezelt me ook in mn hoofd, wanneer ik de cd niet op heb staan. Zo hoort dat bij goede muziek. Altijd daar. Dat hebben alleen de échte goede bands en albums voor mij. Dat je er mee in je hoofd in slaap valt, mee wakker wordt en je de dag mee vergezelt. Mn geliefde ben ik onderweg kwijtgeraakt en dat went nooit...maar 'mijn' favoriete muziek vergezelt me wel altijd. Eeuwige trouw en dat is wederzijds.

Het verbaast me dan ook niet albums als Advantage of 154 in jouw top 10 te zien. Allemaal erg bijzondere muziek, dat is wel het minste wat we kunnen zeggen.

Het Super Tip-Topper spel is weer begonnen en deze ronde type ik bij elke tip even een kleine bespreking en dus ook bij deze tip van Masimo. Ik had al eens van Tuxedomoon gehoord, maar op de 1 of andere manier nog nooit eerder beluisterd, terwijl dit toch erg in mijn straatje zou moeten liggen.

En uiteindelijk ligt hij ook prima in mijn straatje, nog niet een echte hoogvlieger, maar gewoon een sterke plaat. Bij vlagen doet het mij denken aan de donkere en epische nummers van Roxy Music, en ook Tuxedomoon's zanger die erg gepassioneerd croont, lijkt soms welleens op Bryan Ferry. Diens manier van zingen kan ik erg waarderen, en de zanger van Tuxedomoon ook.

Over naar het album en zijn nummers die gewoon erg sterk zijn. Of het nou het psychologische drama is van Desire, of de groteske lofzang Victims of the Dance. En natuurlijk het absolute hoogtepunt: het ''bezeten'' nummer Jinx. Maar het hoogtepunt ligt ook bij de zanger. Die - zoals ik al eerder vertelde - er gepassioneerd op los ''croont'', pure en gekwelde razernij (een mooi voorbeeld is Again). Erg sterk en een krachtige trip.

En de teksten, lastig te verklaren. Ik meende nog een recensist te hebben gelezen die ze verklaarden als ''teksten vol met metafysische betekenissen''. Hier kan ik hem eigenlijk alleen maar volmondig gelijk in geven.

Sterke, abstracte en sferistische plaat en dus een verdiende 4*.

Wie o wie kan mij een korte introductie geven in de wondere wereld van het sferisme?

Heb je niet meer nodig - dit album dus blijkbaar en dat weet je al op waarde te schatten!

Ooit aangeschaft na het bijwonen van een (intens)concert (Berlijn 1981) . Heb hem daarna niet vaak meer opgezet. Bij het herbeluisteren herken ik de meeste nummers nog steeds.
Heb hem dus vaker gedraaid dan ik dacht.

Echt vrolijk wordt je er niet van...
De lp hoes is mooier dan wat hierboven wordt afgebeeld.

De hoes die hierboven wordt afgebeeld is wel degelijk de originele lp hoes, eerste persing, op Ralph Records. Die waar jij op doelt is waarschijnlijk deze latere persing op Charisma?

klopt helemaal

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door hoi123:

Roeland noemde mij een ‘niet heel ervaren waverd’ toen hij deze tip plaatste en daar had hij het woordje ‘heel‘ best weg mogen laten. Het is inderdaad één van die genres waarin ik nog een totale leek ben, en dat terwijl ik een new wave album in mijn top 10 heb staan, namelijk The Modern Dance van Pere Ubu. Zo goed als die laatste is dit album niet, maar het is een heel behoorlijk album.

Ik wil deze bespreking beginnen met een diepe buiging voor East/Jinx/.../Music #1. Want wauw Dat duistere basloopje in combinatie met de gezellige saxofoons, die eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen, waarna de boel compleet wordt omgegooid en een briljante melodie tevoorschijn wordt getoverd. Neem de ietwat dramatische maar toch erg fijne zang erbij en je hebt een trip van jewelste. Voor dat nummer alleen al was deze tip de moeite waard.

De rest is ook erg fijn, al wordt het niveau van het eerste nummer niet meer gehaald, al scheelt het niet veel. Dit is een album waarop de basgitaar en de saxofoon de hoofdrol spelen, wat wel verfrissend is aangezien dat toch ook niet alledaags is. De combinatie tussen de basgitaar, die op voortreffelijke wijze een duistere sfeer creëert, en de saxofoon die geregeld aan een gezellig café doet denken, twee dingen die dus totaal niet bij elkaar passen, leveren een apart sfeertje op. Ook de synths leveren een erg sterke bijdrage: bescheiden, maar onmisbaar. De sterke, dramatische zang maakt het geheel compleet. Dit is een geweldig album met een briljante opener en verder niets dan sterk materiaal. Eén van de beste tips van dit topic tot nu toe.

4*

Bepaald geen makkelijke muziek en het is ook nog eens lastig te beschrijven. Geen wonder dat het hier al een goede 4 jaar stil is. Dit is een plaat voor mensen die geen moeite hebben met heerlijk donkere, bezwerende new-wave en daarbij ook een album niet gelijk wegleggen.In the Name of Talent is sowieso een ronduit geweldig nummer!

De lp heb ik gekocht in de jaren 80. Daarna nog een paar platen gekocht, maar daarna ging mijn belangstelling wat naar andere muzieksoorten. Pas weer opgezet nadat Tuxedomoon in Vredenburg de eerste lp in zijn geheel speelde. Veel mensen van het eerste uur aanwezig, die ademloos luisterden. Daar heb ik de cd van Desire op de kp getikt, met de extra ep, die ik in de jaren 80 al had aangeschaft. Muziek blijft boeien en ik herontdek het.