Fleet Foxes - Shore (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleet Foxes - Shore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De herfst is begonnen en Fleet Foxes levert de soundtrack, die weer wat dichter tegen het vroege werk van de band kruipt, maar het avontuur van het vorige album niet is vergeten

Precies op het moment dat de herfst begon dook Fleet Foxes, vrijwel uit het niets, op met een nieuw album. Het is een album dat wat minder het experiment opzoekt dan het vorige album van de band en weer wat meer klinkt als de eerste twee albums. Fleet Foxes is het avontuur echter niet helemaal vergeten en kleurt de songs op haar nieuwe album prachtig in. Het zijn songs die hier en daar herinneren aan folkrock uit een verleden, maar Fleet Foxes heeft ook eigentijdse accenten verstopt in haar muziek. De instrumentatie is, net als de koortjes, prachtig, de zang is karakteristiek en de songs zijn niet alleen aangenaam, maar ook bijzonder mooi. En ze worden alleen maar mooier.

Bijna uit het niets is vorige week, precies bij de start van de herfst, een nieuw album van de Amerikaanse band Fleet Foxes verschenen. Shore is de opvolger van het ruim drie jaar geleden verschenen Crack-Up, dat experimenteerde met wat nieuwe invloeden, waaronder invloeden uit de jazz en de progrock. Het is een lijn die niet wordt doorgetrokken op Shore, want het nieuwe album van Fleet Foxes lijkt weer wat meer op de eerste twee albums van de band.

Het terecht bejubelde debuut van de band uit Seattle, Washington, is inmiddels twaalf jaar oud en Fleet Foxes is met Shore toe aan haar vierde album. Heel productief is de band misschien niet, maar met de kwaliteit zit het tot dusver wel goed. Shore gaat daar niets aan veranderen, want ook het nieuwe album van Fleet Foxes is weer een uitstekend album.

Het ongebreidelde experiment van het vorige album wordt dit keer grotendeels achterwege gelaten, maar het is zeker niet zo dat Fleet Foxes fantasieloos voortborduurt op het geluid van haar eerste twee albums. Shore combineert de schoonheid en nostalgie van de eerste twee albums van de band wel degelijk met het nodige avontuur, al staan de aangenaam in het gehoor liggende songs dit keer centraal.

De release van Shore viel samen met de start van de herfst en dat is niet voor niets. Fleet Foxes heeft met haar nieuwe album immers een perfecte soundtrack voor het net begonnen seizoen afgeleverd. Het is een soundtrack die, net als de eerste twee albums van Fleet Foxes, met veel gevoel invloeden uit het verleden verwerkt. Folkrock en Westcoast pop hebben hun sporen nagelaten in de songs op Shore, maar Fleet Foxes is zeker geen band die in het verleden is blijven steken.

Zeker wanneer de koortjes herinneren aan Crosby, Stills & Nash en The Beach Boys doet Shore wat nostalgisch aan, maar Fleet Foxes klinkt minstens net zo vaak eigenzinnig en eigentijds en roept bij mij ook met grote regelmaat associaties op met de muziek van de Britse band Elbow. Het heeft alles te maken met de instrumentatie die de invloeden van lang geleden voorziet van een bijzonder eigentijds klankentapijt.

Shore dook deze week op uit het niets, maar het is een album dat zeker niet in een vloek en een zucht is gemaakt. Er is hoorbaar heel veel aandacht besteed aan de arrangementen en instrumentatie, waarin van alles opduikt, variërend van een prachtige vrouwenstem en een kinderkoor tot steeds weer andere fraaie accenten van uiteenlopende instrumenten, met vaak een hoofdrol voor de ritmes.

Waar voorganger Crack-Up het je nog wel eens lastig maakte, streelt Shore continu het oor. Hier en daar drijft een donkere wolk voorbij, maar de herfst van Fleet Foxes is ook een Indian summer, waarin de zon nog bijzonder aangenaam kan schijnen. Het kabbelt allemaal zo aangenaam voort dat ik me bij eerste beluistering nog afvroeg of het nieuwe album van de Amerikaanse band nog wel onderscheidend genoeg is, maar hoe vaker ik naar Shore luister hoe mooier en veelzijdiger het album wordt. Vooral de tweede helft van het album is van een enorm hoog niveau..

De instrumentatie en arrangementen zijn werkelijk prachtig en leggen steeds meer avontuur bloot, maar ook de bijzondere stem van voorman Robin Pecknold, die overigens ook de meeste instrumenten bespeelde, draagt nadrukkelijk bij aan de schoonheid van het volgende prachtalbum in het oeuvre van Fleet Foxes. Erwin Zijleman

Beetje een dubbel gevoel bij dit vierde album van de uit Seattle afkomstige Fleet Foxes, een band waar ik me in het verleden nauwelijks met heb bezig gehouden. Maar als een plaat hier al een poosje de rotatielijst aanvoert ben ik toch altijd weer benieuwd waar de meeste bezoekers van deze site naar luisteren.
En met enige regelmaat is dat de afgelopen tijd een album dat we kunnen onderbrengen in het Folk pop genre. Over het algemeen een muzieksoort waar ik me het liefst verre van hou maar in het geval van Shore kan ik niet veel anders dan onderkennen dat er een aantal erg mooie songs op deze plaat van Fleet Foxes staan. Vooral Can I Believe You , Featherweight, Maestranza en Sunblind vind ik erg de moeite waard, nummers waar je heerlijk bij kan wegdromen, mede door de zalvende vocalen van Robin Pecknold.
Al had er voor mij wel een kwartiertje van het album af gemogen want zo tegen de veertig minuten wordt het zweef gehalte me toch wat te hoog.
Desalniettemin is Shore een album dat ik toch ergens tussen ruim voldoende en goed plaats en tevens mijn interesse in Fleet Foxes gewekt heeft.