Fleet Foxes - Shore (2020)

Veilig en ongevaarlijk is nou eenmaal de noemer waar deze heren onder vallen.

Nog niet geluisterd, maar ben wel benieuwd. Grote fan geweest van de vorige albums, maar dezehebben slecht gerijpt voor mij met de jaren. Hopelijk zorgt dit voor een nieuwe frisse wind.

HB en vooral CU hebben toch echt z'n enorme momenten van catharsis, waarin veel pijn te voelen is. Voor mij zijn die twee albums totaal niet ongevaarlijk en veilig, vooral door de eerlijkheid en die eerder genoemde bitterzoete, pijnlijke pracht, niet zonder schaduw. Natuurlijk is dit niet de meest donkere / experimentele band (alhoewel CU een spel is tussen donker en licht, het steeds vallen en opstaan, waarin dat constante geval voor mij erg donker is), maar dit album is inderdaad heel, heel veilig. Sommigen zeggen dat het teruggaat naar het debut ; die was inderdaad vrij ongevaarlijk, maar die zat vol tijdloze melodieën, iets wat deze ook niet heeft. Daarnaast is de productie ook nog eens erg vlak/poppy en zijn de drums ergerlijk saai. Ik ben toch meer en meer teleurgesteld.

Dat mag, al heb ik zelf geleerd om niet te snel over anderen te OORdelen, maar soit. “Heerlijk gezongen en op instrumenten gespeeld” is voor mij gewoon tenenkrommend saai (een Jan Muldertje). Dan geef ik de voorkeur aan het geluid van een kabbelend beekje.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleet Foxes - Shore - dekrentenuitdepop.blogspot.com

De herfst is begonnen en Fleet Foxes levert de soundtrack, die weer wat dichter tegen het vroege werk van de band kruipt, maar het avontuur van het vorige album niet is vergeten

Precies op het moment dat de herfst begon dook Fleet Foxes, vrijwel uit het niets, op met een nieuw album. Het is een album dat wat minder het experiment opzoekt dan het vorige album van de band en weer wat meer klinkt als de eerste twee albums. Fleet Foxes is het avontuur echter niet helemaal vergeten en kleurt de songs op haar nieuwe album prachtig in. Het zijn songs die hier en daar herinneren aan folkrock uit een verleden, maar Fleet Foxes heeft ook eigentijdse accenten verstopt in haar muziek. De instrumentatie is, net als de koortjes, prachtig, de zang is karakteristiek en de songs zijn niet alleen aangenaam, maar ook bijzonder mooi. En ze worden alleen maar mooier.

Bijna uit het niets is vorige week, precies bij de start van de herfst, een nieuw album van de Amerikaanse band Fleet Foxes verschenen. Shore is de opvolger van het ruim drie jaar geleden verschenen Crack-Up, dat experimenteerde met wat nieuwe invloeden, waaronder invloeden uit de jazz en de progrock. Het is een lijn die niet wordt doorgetrokken op Shore, want het nieuwe album van Fleet Foxes lijkt weer wat meer op de eerste twee albums van de band.

Het terecht bejubelde debuut van de band uit Seattle, Washington, is inmiddels twaalf jaar oud en Fleet Foxes is met Shore toe aan haar vierde album. Heel productief is de band misschien niet, maar met de kwaliteit zit het tot dusver wel goed. Shore gaat daar niets aan veranderen, want ook het nieuwe album van Fleet Foxes is weer een uitstekend album.

Het ongebreidelde experiment van het vorige album wordt dit keer grotendeels achterwege gelaten, maar het is zeker niet zo dat Fleet Foxes fantasieloos voortborduurt op het geluid van haar eerste twee albums. Shore combineert de schoonheid en nostalgie van de eerste twee albums van de band wel degelijk met het nodige avontuur, al staan de aangenaam in het gehoor liggende songs dit keer centraal.

De release van Shore viel samen met de start van de herfst en dat is niet voor niets. Fleet Foxes heeft met haar nieuwe album immers een perfecte soundtrack voor het net begonnen seizoen afgeleverd. Het is een soundtrack die, net als de eerste twee albums van Fleet Foxes, met veel gevoel invloeden uit het verleden verwerkt. Folkrock en Westcoast pop hebben hun sporen nagelaten in de songs op Shore, maar Fleet Foxes is zeker geen band die in het verleden is blijven steken.

Zeker wanneer de koortjes herinneren aan Crosby, Stills & Nash en The Beach Boys doet Shore wat nostalgisch aan, maar Fleet Foxes klinkt minstens net zo vaak eigenzinnig en eigentijds en roept bij mij ook met grote regelmaat associaties op met de muziek van de Britse band Elbow. Het heeft alles te maken met de instrumentatie die de invloeden van lang geleden voorziet van een bijzonder eigentijds klankentapijt.

Shore dook deze week op uit het niets, maar het is een album dat zeker niet in een vloek en een zucht is gemaakt. Er is hoorbaar heel veel aandacht besteed aan de arrangementen en instrumentatie, waarin van alles opduikt, variërend van een prachtige vrouwenstem en een kinderkoor tot steeds weer andere fraaie accenten van uiteenlopende instrumenten, met vaak een hoofdrol voor de ritmes.

Waar voorganger Crack-Up het je nog wel eens lastig maakte, streelt Shore continu het oor. Hier en daar drijft een donkere wolk voorbij, maar de herfst van Fleet Foxes is ook een Indian summer, waarin de zon nog bijzonder aangenaam kan schijnen. Het kabbelt allemaal zo aangenaam voort dat ik me bij eerste beluistering nog afvroeg of het nieuwe album van de Amerikaanse band nog wel onderscheidend genoeg is, maar hoe vaker ik naar Shore luister hoe mooier en veelzijdiger het album wordt. Vooral de tweede helft van het album is van een enorm hoog niveau..

De instrumentatie en arrangementen zijn werkelijk prachtig en leggen steeds meer avontuur bloot, maar ook de bijzondere stem van voorman Robin Pecknold, die overigens ook de meeste instrumenten bespeelde, draagt nadrukkelijk bij aan de schoonheid van het volgende prachtalbum in het oeuvre van Fleet Foxes. Erwin Zijleman

Ik open het bal met een 4.5.
Deze is niet per sé definitief. Deze nieuwe plaat van Fleet Foxes is complex. En uniek. Er is eigenlijk niks waar het me echt aan doet denken en dat is toch wel bijzonder tr noemen; het is Robin Pecknold gelukt om uniek materiaal te schrijven.

Het is vrij avontuurlijk en ik zal de tijd nodig hebben om alle lagen er uit te vissen. Iets wat ik wel direct kan concluderen is dat de toon veel lichter is. De 'vorige' platen hadden allemaal wat logs, ze klonken zwaarder. Daarnaast is Fleet Foxes nu écht een solo project van Pecknold en ook dat hoor je.

De plaat wordt voor mij deels gered door de laatste vier nummers die op "Thymia" na allemaal heel goed zijn. Maar dat neemt niet weg dat het naast die drie geweldige tracks nergens spannend wordt. Slecht is het ook weer niet te noemen, maar ik verwacht meer van Fleet Foxes dan een conventionele wat veilige folkplaat. Vooral na de twee voorgangers. Deze plaat mist de poppracht van het debuut en het avontuur van de twee opvolgers, wat een nogal gezapige plaat tot gevolg heeft.

3.5 *

Mooi herfstig plaatje dat ik de laatste week veel draai. Ten tijde van de eerste twee albums was ik groot fan van deze band. Vanaf Crack-up ben ik ze een beetje uit het oog verloren (ook omdat mijn muziek-smaak veranderd, was een beetje klaar met de singer-songwriters sound)
Het grote manco van deze plaat vind ik dat het 1 grote brij lijkt. Nergens wordt het echt spannend, het kabbelt maar een beetje voort, zonder dat de nummers voor mijn gevoel een duidelijk begin en eind hebben.
Toch maar weer eens Fleet Foxes (2008) opgezet wat nog steeds een schitterende plaat is met stuk voor stuk pareltjes.

Nog geen week uit, dus wanneer had je hem anders moeten draaien?

Natuurlijk mag je dat vinden, maar ik vind het wat te kort door de bocht.
Ik wil me dan ook aansluiten bij de recensie van erwinz.

Ik ben wel verbaasd om hier in reacties te lezen dat deze band op save zou spelen. Ik had eigenlijk wel verwacht dat de avontuurlijke lijn van Helplessness Blue en Crack Up verder zou worden doorgezet, dus ben verrast dat de schaamteloze schoonheid van het debuut nu weer helemaal omarmd wordt. Maar op save spelen is dat toch niet, want elementen van die tussenliggende platen worden op een subtiele manier - vooral in de arrangementen, soms ook in de wendingen die nummers nemen - wel degelijk meegenomen. Er ontstaat iets nieuws uit, dat toch meteen zo vertrouwd voelt. En dat is het briljante van deze band (ik vind het fijn om van een 'band' te blijven spreken, al is het inmiddels wel duidelijk dat dit gehele oeuvre Pecknolds geesteskind is): het is doorwrochte muziek die door niemand anders gemaakt had kunnen worden en zit toch meteen als gegoten, als een warme jas op een koude dag.

Een jas met gaten erin die ik al zo vaak gedragen heb bedoel je

Ontegenzeggelijk Fleet Foxes, maar inderdaad - en wederom - een album met eigen smoel. Pecknold & co hebben inmiddels een betrekkelijk divers maar consistent oeuvre opgebouwd!

Shore is lichtvoetig, opzwepend en een tikkeltje ongrijpbaar. Het klonk gelijk vertrouwd, maar het heeft toch wel een stuk of vijf luisterbeurten geduurd voordat ik losse nummers uit elkaar kon halen. Sinds me dat wel lukt, wissel ik bijna om de dag van favoriet. Op het moment ben ik helemaal verslingerd aan Sunblind en Jara. Vooral het refrein van Jara is echt hemels

Deze prachtige nieuwe plaat is voor Fleet Foxes begrippen alles behalve complex als je het mij vraagt. Wat dat betreft ben ik het volledig met Kaaasgaaf (ooit op het Ateaseforum gezeten?;)) eens. Dit is het album dat qua sound en de redelijk conventionele songstructuren het dichtst bij het debuut in de buurt komt. Het klinkt allemaal wat onbezorgder en daardoor inderdaad ook lichter. Af en toe lijk ik invloeden van de Beach Boys terug te kunnen horen. Ik snap ook als dit album voor sommigen klinkt als "meer van hetzelfde", maar wat mij betreft heeft Pecknold zelden een betere en consistentere plaat gemaakt.

Iemand enig idee waarom het vinyl pas volgend jaar verschijnt? Althans dat staat op verschillende sites.

Haha, dat bedoelde ik nou juist net niet.

Klopt, that's me!

Nou, zal met de surprise-aard van deze release te maken hebben. Het is relatief simpel om iets zomaar op de streaming-media te laten verschijnen, maar plaatjes persen en distribueren heeft wat meer tijd nodig.

Dit.

Dit niet.

Fleet Foxes is na twee iets mindere platen terug richting het niveau van het debuutalbum. Prima plaatje dit, met heel wat goede songs.

Ik snap niet hoe je dit beter kan vinden dan Helplessness Blues.... die plaat is zoveel gelaagder en avontuurlijker dan Shore. Crack-Up gaat soms iets te ver, maar dit voelt echt als een stap terug. Ik vind het eerlijk gezegd ook niet heel veel op het debuutalbum lijken. Die was veel melodieuzer en had echte oorwurmen die ik hier mis. Maar begrijp me niet verkeerd, dit is nog steeds een redelijk album. Ik had er alleen meer van verwacht.

Mensen die dit beter vinden dan HB of CU vertrouw ik niet.

Vind het moeilijk om bij deze band 'de betere plaat' te benoemen. Vind ze alle vier van een hoog niveau, maar ook allemaal gemaakt voor een andere mood.

(Iets wat ik ook bij Bon Iver heb: vier klasseplaten waarbij geen enkele echt moet onderdoen).

Misschien veilig en ongevaarlijk, maar toch weer een hele fijne plaat met prachige harmonieën. Het is in ieder geval de opstartplaat waar ik al een tijdje naar hunker. Eindejaarslijst materiaal zal het voor mij niet worden.

Ben het hier helemaal mee eens. Ik kan tot nu toe heel moeilijk in dit album komen. Ik vind de songs en de productie wat vlak en er is geen enkel nummer dat mij echt raakt. Dit in tegenstelling tot het briljante debuut en de opvolger, waar ook behoorlijk wat pareltjes op staan.

Er zitten wat gezapige nummers tussen inderdaad, maar ook een boel pareltjes zeg! Alles bij elkaar een fijne, warme deken die goed bij deze tijd van het jaar past. Ik ben ook blij dat ze meer terug zijn naar de stijl van het debuut, de meer experimentele voorganger lag mij niet zo. Zal wel 3,5* of 4* worden.

Wat meer anonieme nummers dan op de voorgangers inderdaad, maar zo’n Maestranza bijvoorbeeld is wel weer echt klasse.

Mooie melancholische muziek. Pastoraal en ietwat statig. Ik kan wel meegaan in de kritiek dat deze plaat gevaar ontbeert. Dat valt ook extra tegen door de lengte van het album, aangezien na verloop van tijd de liefelijke verwonderfolk toch wat tegen gaat staan.

Prachtig woord, 'verwonderfolk'!

Erg prettige, hernieuwde, kennismaking met Fleet Foxes.
En ze weten precies de vibe te recreëren zoals ongeveer 10 jaar geleden. En in dat warme badje vertoef ik graag merk ik. Sommige nummers staan niet als een huis, maar als een monumentaal pand.
"Can I Believe in You" en "Young Man's Game" bv. Maar ook de prachtige titel "I'm Not My Season" is gelukkig gekoppeld aan een prachtig lied.

De rek is er vervolgens wel uit. Stom dat een platenmaatschappij dan niet inpraat op een bondiger album, met 3/4 nummers minder. Zeg maar een The Shins-speelduur.

4*