Neil Young - Archives Vol. II: 1972-1976 (2020)

Box zojuist geleverd! Tegen de verwachting zonder gepeperde rekening voor de invoerkosten....De Hi-res files zaten trouwens afgelopen zaterdag al in mijn mailbox. Laat het nu maar gauw 17 uur worden zodat ik al dit moois mag gaan bekijken!

Weergaloze versie van On the beach op The old Homestead.

Maar waar is dit te vinden? Ik zie niks op Spotify staan nog.

Op z’n betaalde site

Same here, komt denk ik omdat de waarde niet op het pakketje stond. Mazzel, want met mijn 15% korting heb ik er uiteindelijk 180 euro voor betaald. Het boek wat erbij zit leert ons wel dat er nog een hoop in de archieven is achter gebleven wegens 'niet goed genoeg'. Misschien binnenkort eens een lijstje maken.

Stond trouwens geen nummer op mijn box.

Dat is dezelfde uitvoering als op CSNY 1974 staat, maar dan een andere mix. Ik zou ze eens moeten vergelijken, maar het gitaarspel van Stills lijkt iets prominenter. Pushed it over the End met studio overdubs voor de harmoniezang maakt de CSNY 1974 versie met ge-autotunede Nash meteen overbodig.

Ik snap het niet meer. Die box krijg je toch pas in maart geleverd of ben ik nou gek?

Dat is de tweede editie; de eerste editie, van 3000 exemplaren werd op 20 November geleverd/verzonden. De tweede editie inderdaad pas vanaf maart. Ik was dus één van de lucky few.

Oh, chips. Had ik maar wel al besteld. Ik had zoiets van: ach, komt pas in maart, ik bestel het later wel.

De eerste Deluxe Editie, waar het dus om gaat, was binnen 24 uur of zo uitverkocht op 16 oktober, alleen deze versie is op 20/11 'uitgekomen'. Is behoorlijk wat discussie over geweest, inclusief boze mailtjes richting Neil, die hij netjes heeft beantwoord op zijn site zelfs.

De rest moet het doen met fysieke levering in maart en streaming / downloads tot die tijd. In maart komt er een 'tweede' versie van de Deluxe Box, die er iets anders uit ziet, en een retail versie, in een compacte box en zonder boek. Deze kun je al wel pre-orderen.

Ah ok. Gedoe allemaal zeg, ik wil eigenlijk gewoon dezelfde die ik nu ook heb. De simpele.

Ik ben wel zo iemand ook die pas gaat luisteren als ik die box fysiek heb i.p.v. digitaal, kan ik er lekker een weekendje voor zitten.

harm1985:

Voor zover ik kan zien alleen bij Amazon in de VS, met circa 50 dollar aan verzendkosten naar Nederland. In dat geval betaal je nog zo'n 200 euro voor de minder grote box, iets minder dus dan de huidige super deluxe variant. Ik en anderen wachten met smart op een pre-order mogelijkheid bij een Duitse of Nederlandse platenzaak/webwinkel. Overigens kunnen liefhebbers buiten de super deluxe versie om hopelijk het boek toch nog verkrijgen, aangezien het als losse editie zal worden uitgebracht. Althans dat is wat ik heb begrepen. Als je dan de minder groteske box koopt en het boek erbij, dan heb je ongeveer hetzelfde als wanneer je de eerste gelimiteerde set zou hebben. Een hele uitkomst.

Overigens ben ik benieuwd welk materiaal dan buiten de boot is gevallen. Ik denk dan zelf aan 'Evening Coconut' (uit 1976, Stills Young Band) en 'Sad Movies'.

Marjet, op Neil's eigen site kun je hem bestellen, zonder verzendkosten:

ARCHIVES VOL. II: 1972-1976 (RETAIL EDITION) Neil Young - neilyoung.warnerartists.net

Zal donderdag of zo mijn boek erbij pakken voor de outtakes.

Zonder verzendkosten klopt niet helemaal, harm1985:
Standard Mail €9.49
Tracked Mail €13.99
Maar geen $50, gelukkig.

Ook in de Europese webshop? Gek. Dacht dat het boven de 100 euro gratis was. Kennelijk was dat maar tijdelijk.

Ik heb de tracklist even aangepast en aangevuld met artiesten en track tijden.

Marjet, ik denk van materiaal dat het idd enkel Evening Coconut, Sad Movies & Goodbye Dick (vanop CSNY 74) uit de boot gevallen zijn qua onuitgebrachte nummers... er zal wss nog massa live materiaal zijn, onder ander Oceanside/Countryside, Bottom Line, Homefires

Hallo
Bestelden jullie dan via die Europese of Engelse link? Ik vind ook nergens die kortingscode in mijn Neil Young Achivesmails. Is het een unieke code of gewoon één of ander woord?

Of kreeg je de code enkel als je daadwerkelijk een Archives lidmaatschap nam en dus niet gewoon omdat je een account aanmaakte?

Jan VR': Ik heb besteld via de US Store (was min of meer per ongeluk, ik ging ervan uit dat als je in de EU woonde, de distributie alsnog via de Europese store ging, maar mijn box kwam uiteindelijk uit de US). Ik kreeg toen ik een subscription nam op Neil Young Archives, voor ik de box bestelde, een welkomstnmail met daarin een eenmalige kortingscode voor 15% in de Greedy Hand Store. op 20 November, dus op de release dag van Archives Vol. II, kreeg ik een mail met daarin een eenmalige code voor een jaar gratis lidmaatschap op NYA online. Om die code in te wisselen moet je wel eerst je huidige lidmaatschap opzeggen en dan opnieuw lid worden (beetje omslachtig, maar goed).

Ik heb zitten spitten in het boek wat bij mijn boxset zit. Er zijn nog best veel zaken die deze box niet gehaald hebben, waarschijnlijk wegens 'niet goed genoeg'. Was bij Vol. 1 overigens ook het geval. Mondjesmaat zijn die nummers destijds alsnog verschenen, hetzij via BD-Live (inmiddels niet meer werkzaam) of alsnog via de website als onderdeel van het online archief. Ik snap de redenatie wel, een fysieke release moet een goede flow hebben, dan maar niet 'Warts and All'. De website zoals hij nu is, is zoals Neil zijn visie bedoeld heeft. Ongetwijfeld zal een hoop van onderstaande nog zijn site bereiken.

Ik heb de lijst beperkt tot één take per sessie:

15/11/1972 Come Along and Say You Will , Solo , A&M
15/12/1972 New Mama , Stray Gators , Broken Arrow
15/12/1972 Last Dance , Stray Gators , Broken Arrow
05/02/1973 On the Way Home , Solo , Live, Tuscaloosa
05/02/1973 The Loner , Stray Gators , Live, Tuscaloosa
21/08/1973 Wonderin' , Santa Monica Flyers , SIR
26/08/1973 One More Sign , Santa Monica Flyers , SIR
21/09/1973 Cowgirl in the Sand , Santa Monica Flyers , Live, Roxy
05/12/1973 Ambulance Blues , Solo , Broken Arrow
05/12/1973 Human Highway , Solo , Broken Arrow
08/12/1973 Mellow My Mind , Solo , Broken Arrow
04/03/1974 Tonight's the Night , with Ralph Molina & Greg Reeves , Broken Arrow
15/06/1974 Barefoot Floors , Solo , Broken Arrow
15/06/1974 The Old Homestead , Solo , Broken Arrow
16/06/1974 New Mama , Solo , Broken Arrow
09/12/1974 Frozen Man , Keith/Drummond/Himmel , Quadrafonic
12/12/1974 Bad News Comes to Town , Keith/Drummond/Himmel , Quadrafonic
13/12/1974 Changing Highways , Keith/Drummond/Himmel , Quadrafonic
01/01/1975 Barefoot Floors , Keith/Drummond/Himmel/Szelest , Broken Arrow
02/01/1975 Motorcycle Mama , Keith/Drummond/Himmel/Szelest , Broken Arrow
04/01/1975 Long My You Run , Keith/Drummond/Himmel/Szelest , Broken Arrow
19/05/1975 Pocahontas , Crazy Horse , Point Dume
22/05/1975 Sedan Delivery , Crazy Horse , Point Dume
20/12/1975 White Line , Crazy Horse , Broken Arrow
05/02/1976 Human Highway , Stills-Young Band , Criteria
17/02/1976 No One Seems to Know , Stills-Young Band (of Solo) , Criteria
10/03/1976 Country Home , Crazy Horse , Live, Budokan
28/03/1976 Sad Movies , Solo , Live, Odeon
31/03/1976 Human Highway , Solo , Live, Odeon
31/03/1976 Like a Hurricane , Crazy Horse , Live, Odeon

Zijn toch nog 30 nummers die op de plank zijn blijven liggen, bovenop de 131 die we al gekregen hebben. Deze box heeft sowieso al 2 schijven en 1 uur extra muziek ten opzichte van Vol. I.

harm 1985, bedankt voor je reactie.
Zelf per ongeluk ook via de us store besteld maar al minder geluk gehad met invoerrechten dus geannuleerd. Misschien een nuloperatie want in de EU shop 35 euro meer en al gelezen dat de kortingscode enkel zou werken in de us shop.
Misschien maar gewoon blij zijn dat hij nog te verkrijgen is.
Leuk lijstje ook, blij te merken dat er minstens even grote NY freaks rondlopen

Everybody's Alone (1972-1973)
Neil Young Archives Vol. II bestaat uit tien schijven van de periode tussen 15 November 1972 en 15 april 1976, ofwel drie jaar en vijf maanden. Het toont aan hoe ongelooflijk productief Neil was in deze periode, sterker nog, er zijn nog zeker 30 opnames in het archief blijven liggen bovenop de 130 nummers die de box set bevat.

Omdat er drie schijven eerder zijn uitgebracht (Tuscaloosa, Roxy en Homegrown) resteren er zeven schijven om te reviewen. De eerst daarvan is Everybody’s Alone, welke de periode bestrijkt tussen 15 november 1972 en 29 juni 1973. In deze periode valt ook het concert van 5 februari in Tuscaloosa, in tegenstelling tot Archives Vol. I heeft Neil Young echter besloten om de strikte chronologische volgorde te laten varen ten faveure van een meer thematische aanpak.

Het kan zijn dat dit de reden is voor de afwijkende titel van de eerste schijf; het nummer zelf staat er namelijk niet op en voor zover ik kon ontwaren uit het prachtige boekwerk dat bij de deluxe box zat is het nummer ook niet in deze periode opgenomen. Persoonlijk had ik gekozen voor de titel Lonely Weekend (uit het nummer Come Along And Say You Will).

De eerste drie nummers zijn opgenomen tijdens een sessie met Henry Lewy op 15 November 1972 in de A&M Recording Studio te Hollywood. Diezelfde Henry Lewy nam al eerder het concert van Neil Young in Royce Hall, UCLA op, waarvan we onder andere het nummer Needle & The Damage Done (Harvest) en Love in Mind (Time Fades Away) kennen. Het concert wordt in 2021 als onderdeel van The Bootleg Series in zijn geheel uitgebracht, 50 jaar na dato.

Belangrijk is om te weten dat de sessie drie dagen voor de dood van Danny Whitten plaats vond. Het geheel klinkt dan ook nog vrij luchtig; Neil’s stem klinkt nog helder, zei het ietwat iel. Thematisch is het een voortzetting van het laatste nummer van Archives Vol. I; War Song. Letter From ‘Nam is duidelijk een protest tegen de oorlog in Vietnam. Het zou echter nog 15 jaar nummer voor we het nummer op een album zouden horen; het betreft hier namelijk een vroege versie van het nummer Long Walk Home van het album Life. De melodie hoorden we trouwens al eerder op Vol. I, Slowly Burning en Falcon Lake zijn eerdere permutaties van dit nummer.

Monday Morning is een vroege versie van Last Dance en mist nog de laatste twee coupletten. The Bridge speelde Neil al eens in 1971, in Engeland op 27 februari. Blijkbaar zat hier geen tape van in het archief, want het ontbreekt op Vol. I. Lewy geeft als commentaar nog: ‘that’s a beautiful song’, toch wordt het nadien slechts 3 keer live gezongen door Young. De laatste keer, op 1 april 1973 komt op het album Time Fades Away terecht. Tijdens deze sessie is de sfeer luchtig; aan het begin van Letter from ‘Nam hoor je Lewy nog commentaar geven dat de America’s niet lekker uit zijn strot komen. Overigens werd ook het nummer Come Along and Say You Will opgenomen, maar deze blijft voorlopig in het archief.

Fast forward naar een maand verder. Danny Whitten is inmiddels overleden en The Stray Gators zijn in volle voorbereiding voor een stadiontour van 90 dagen, waarvan het eerste concert vlak na nieuwjaar. Ook hier wordt het nummer Come Along and Say You Will opgenomen, tezamen met Time Fades Away (toen nog Back by Eight genaamd) en Goodbye Chrsitians on the Shore. Een elektrische versie van Monday Morning (Last Dance) en een vroege versie van New Mama werden ook opgenomen op15 december, maar ook deze blijven voorlopig in het archief. Deze sessie op de ranch klinkt al een stuk rauwer en losser dan die van een maand geleden. De teksten zijn niet mis te verstaan; ‘why walk around a sinner, with a nail through your hand’ en 'remembered in crosses everyday’ verwijzen duidelijk naar de oorlog in Vietnam, maar hebben tegelijkertijd een bepaalde Christelijke alegorie. Time Fades Away is een aanklacht tegen drugs.

Op drums hoorden we tijdens de oefensessie nog Kenny Buttrey. Tegen de tijd dat de band aan was gekomen in Baton Rouge, Louisiana, was hij na veel aanvaringen met Neil Young ontslagen en vervangen door Johnny Barbata, de drummer die ook te horen is op 4 Way Street van CSNY. Tijdens dit concert werd een elektrische versie opgenomen van Last Trip to Tulsa, van Young’s debuutalbum. Het nummer gaat echt alle kanten op en was jarenlang alleen te horen als B-kant van de single Time Fades Away.

Het nummer The Loner, ook van Young’s debuut, is opgenomen op 1 maart 1973 in het Myriad Convention Center te Oklahoma. Kennelijk kon dit optreden Neil bekoren, want ook L.A. en Time Fades Away van het gelijknamige album zijn op deze dag opgenomen. Deze nummers worden echter zorgvuldig gemeden, evenals de rest van het album; alleen Yonder Stands the Sinner is terug te vinden op Everybody’s Alone. Deze versie is overigens de eerste keer dat ze het nummer spelen, vandaar ook het commentaar van Crosby: ‘this is gonna be experimental’, waarop Ben Keith reageert: ‘it’s gonna be good though’.

Verstopt tussen het elektrische geweld van The Stray Gators zit echter een akoestisch pareltje; een eerbetoon aan Joni Mitchell, toepasselijk genaamd Sweet Joni. Al jaren zwerft er een bootlegopname van 11 maart rond met dit nummer, eindelijk is er dan een officiële uitgave van. Het toont Neil op zijn breekbaarst, schor kondigt hij het nummer aan: ‘I have never done this one before, I might screw it up’. Dat zijn stem niet al te best was, wordt bevestigd door het feit dat de akoestische set die dag al na 5 nummers afgebroken werd. We hebben sowieso geluk dat het nummer überhaupt is vastgelegd; slechts twee keer speelde hij het live.

De Time Fades Away periode wordt afgesloten met een akoestische versie van het nummer LA, opmerkelijk, want halverwege de tour verplaatste hij dit nummer van de akoestische naar de elektrische set, dit is ook de versie die we kennen van het album. Het nummer is al in 1968 geschreven, zo legt hij uit in L.A. (Story), waarin hij verder uitweidt over een roadtrip met drummer Johnny Barabata en een gouden plaat op de achterband en een stukje van I Got You Babe van Sonny & Cher zingt. L.A. is in deze versie misschien net iets duisterder; het gaat immers over een aardbeving die L.A. opslokt en overspoelt met water. We zullen er weinig aan missen aan deze ‘uptight city in the smog’, met haar snelwegen die altijd vast staan.

We sluiten af met Human Highway, opgenomen met CSNY tijdens een poging om een vervolg te geven aan Déjà Vu, maar zoals verwacht kwamen oude frustraties weer boven, clashten de ego's en liepen de sessies op niks uit. Slechts een paar nummers werden opgenomen, onder andere Little Blind Fish, Prison Song en dus Human Highway. Het zou Neil nog bijna 5 jaar kosten om het nummer überhaupt op een plaat te krijgen, ook een poging in 1976 strandde alvorens het eindelijk op Comes a Time stond. De stem van Young klinkt hier een stuk ruwer en lager dan op Letter from ‘Nam. De dood van zijn vriend, teveel tequila en een tour vol ruzie hadden zijn tol geëist. De harmonieën van Crosby, Stills & Nash zijn bitterzoet, het nummer is een stuk minder gepolijst als we van hen gewend zijn, maar ik denk dat dit wel mijn favoriete uitvoering is.

Al met al kom ik voor Everybody’s Alone uit op 4,5, met name door L.A. (Story). Leuk om eens te horen in de context van een live concert, maar liever had ik wat meer gehoord van de Broken Arrow sessie van 15 December 1972, of het nummer Lookout Joe. Gelukkig is zijn online archief er nog. Hoe dan ook is dit een dijk van een eerste schijf, met veel meer replay value dan Disc 1 van Vol. 1, die veel meer in de categorie ‘leuk om eens te horen, maar verder ook niet’ is.

Favoriete nummers van deze schijf: Goodbye Christians on the Shore, Sweet Joni en Human Highway.

Come Along And Say You werd gespeeld op de Time Fades Away tour, doet live meestal de ronde als Lonely Weekend, de versie van Stringman (uit Odeon Budokan + de overdubte versie) & Too Far Gone zijn dan weer afkomstig van actetate versie/bootlegversie van Chrome Dreams.

Zal dit nog uitkomen als standalone of voer voor Archives III? Raar feitelijk dat dit niet hierbij zit, qua opname vallen de tracks samen met American Stars 'n Bars (74-76).

Will to Love is van 3 december 1976. Op Chrome Dreams staat verder nog een versie van Hold Back the Tears, die anders is dan de Star 'n' Bars versie, die dan weer op 4 april 77 is opgenomen. Ik weet niet wanneer die Hold Back the Tears van Chrome Dreams is opgenomen, maar zal ook wel eind 76 zijn.

Grote vraag is, wat zullen special release series 3 & 4 worden? Homegrown is SRS #2 en zit in Vol. II; Hitchhiker is SRS #5, waarvan Neil zweert dat hij niet in Vol. III komt (evenals songs for Judy).

Ik denk zelf dat Dume deel 4 is (deze heeft als enige, naast Homegrown, een afwijkende bedrukking van de CD) en dat deel 3 outtakes zijn van de Homegrown sessies, genaamd Homefires. En dan maar hopen dat hij niet één of twee nummers op de schijfjes zet die NIET in Archives Vol. II zitten.

2021 wordt in ieder geval een jaar bomvol releases, totaal tegen conventies in van hoe vaak je dingen uitbrengt: Neil Young Archives - neilyoungarchives.com

Vol. III zou in 2022 moeten uitkomen.

Vol 2 zou in 2011 of 2012 uitkomen.

Tonight’s the Night (1973)
De historie van het verhaal achter het album Tonight’s the Night is inmiddels bekend. Nu was 1973 sowieso al geen eenvoudig jaar voor Young; eind 1972 overleed Danny Whitten, als gevolg van een drugsoverdosis. Drugs die zeer waarschijnlijk gekocht waren met de oprotpremie die Young hem gaf. Daarop volgde de Time Fades Away tour, die bol stond van de spanningen, drankmisbruik en vooral verdriet.

Na afloop van de tour kwamen de heren Crosby, Stills, Nash & Young samen in een poging om een vervolg van Déjà Vu op te nemen, genaamd Human Highway. Het beoogde titelnummer werd opgenomen op de Ranch van Young in California en is te horen op disc 1 van Volume II; Everybody’s Alone. De sessies volgden op een verblijf in Hawaii. Los van de spanningen onderling viel de band daar bijzonder slecht nieuws ten deel; één van hun trouwe roadies, Bruce Berry, was overleden aan een overdosis. Berry kampte al langer met verslaving, zo heeft hij eens de gitaar van Crosby verkocht om te kunnen scoren. Hij loog maar dat hij hem kwijt was geraakt. In beide gevallen zeer kwalijk voor een roadie.

Nadat de sessies op de Ranch op niets uitliepen toog hij naar de studio met de overblijfselen van Crazy Horse; Billy Talbot en Ralph Molina, aangevuld met Nils Lofgren, met wie hij eerder speelde op After the Gold Rush en Ben Keith, van the Stray Gators. Ze togen naar Sunset Sound, waar hij al eerder I Believe in You had opgenomen. Al binnen een dag was David Briggs ervan overtuigd dat deze studio niet de juiste plek was, de band speelde te stijf.

Nu wil het toeval dat aan de overkant van de straat zich Studio Instrument Rentals bevond, S.I.R., waar Bruce Berry zijn carrière was begonnen en van waaruit hij ook als roadie voor CSNY werd gescout. Briggs liep binnen en vroeg: is het goed als ik een gat in je muur sla? In de steeg achter het gebouw werd een mobiele opnamestudio neergezet. En zo kwam het dat het album Tonight’s the Night in de oefenruimte van S.I.R. werd opgenomen. Het ritueel was strict; overdag blowen en drinken en ’s nachts spelen. Er werd niks terug geluisterd, als David Briggs een take goed vond, mixte hij em en dan was het klaar. Veel van de muziek ontstond spontaan; het was zeker niet de intentie van Young om zo’n duister album te maken.

Toen het album ‘af’ was, in de ogen van David Briggs, was de tracklist nog significant anders; bovendien stonden er ook allemaal ‘raps’ tussen de nummers door op het album. Toen ging Neil echter, wellicht uit angst voor de reactie van het publiek of zijn platenmaatschappij, sleutelen aan het album. Zaken werden opnieuw gemixt, de raps werden eruit gehaald, er werden nummers toegevoegd uit latere sessies en zelfs één nummer van een concert uit 1970 met Whitten. Oftewel, de versie die in 1975 werd uitgebracht leek in de verste verte niet meer op het origineel. Het album was ‘verpest’ aldus Briggs, die vervolgens nog jarenlang een cassette met het ‘originele’ album rondliep. Young zelf betwist overigens dat dit de definitieve versie was; 'waarom zou ik anders nog hebben lopen rommelen aan die masters?' De raps lijken verloren te zijn gegaan; de emulsie op de tapes zou te zwaar beschadigd zijn.

De hoop was evengoed dat met het uitkomen van Vol. II het originele album, zoals bedoeld door David Briggs zou uitkomen. Al jaren zwierf er een bootleg rond van de Tonight’s the Night Acetate, met daarop ook nummers als Walk On, Winterlong, For the Turnstiles, Traces en Bad Fog of Loneliness. Ofwel, allemaal nummers die niet tijdens de sessies in SIR opgenomen waren. Over de authenticiteit van deze acetate valt dus te twisten. Er zijn verder geen uitspraken over gedaan, maar ook deze schijf is niet ‘de originele Tonight’s The Night’. Dat was voor mij een kleine teleurstelling, die wordt echter vrij snel weggepoetst door het feit dat het wel een inkijkje geeft in de opname sessies van het album in SIR. Dichter bij ‘het origineel’ gaat dit namelijk niet komen.

We vangen aan met een 5 minuten durende jam op basis van Speakin’ Out, we horen Neil aan het begin wat tegen Ben Keith zeggen dat hij hem ‘er ook eentje moet geven’, of dat een joint is of een borrel blijft in het midden. Terwijl de jam losjes voortzet, praat-zingt Neil er een deel van de tekst doorheen. Bij het inzetten van het tweede couplet wordt het nummer weggedraaid; of de band op was, of dat de rest niet de moeite waard was, wie het weet mag het zeggen.

De Jam is opgenomen op 25 Augustus. Het hart van het album zou een dag later opgenomen worden; liefst acht nummers werden op band vastgelegd die dag, waarvan er vijf op het album uit 1975 zouden komen: Tired Eyes, Speakin’ Out, Tonight’s the Night – part 1, Mellow My Mind en World on a String. Twee hebben hun weg gevonden naar deze schijf; Everybody’s Alone, die we al kennen van Archives Vol. 1, waar hij het met Crazy Horse speelde (een versie met CSNY zit nog in het archief) en Raised on Robbery van Joni Mitchell (en belangrijker nog, mét Joni Mitchell). One More Sign, waarop Neil Young zichzelf begeleidt op Piano, blijft voorlopig in het archief, evenals Wonderin’ die opgenomen werd op 21 augustus.

Aan de volgorde van de nummers is wat gesleuteld; in tegenstelling tot Vol. 1 is de volgorde niet strict chronologisch, wat doet vermoeden dat men op zijn minst een poging heeft gedaan om zo dicht mogelijk bij het origineel te komen. Zo is Everybody’s Alone de tweede track op deze schijf en Raised on Robbery de achtste. Zoals gezegd werd dit nummer gezongen door Joni Mitchell, waarvan ik betwijfel of ze voordien ooit zo hard gerockt heeft. Het nummer zou uiteindelijk opnieuw opgenomen worden voor het album Court & Spark, in een vergelijkbaar arrangement als hier te horen is.

Het verhaal achter de opname is minstens even bijzonder. Joni Mitchell was op de bewuste dag te gast in de studio en wilde een nummertje mee spelen; opeens klinkt er afgrijselijke herrie door de monitor, als iemand die een elektrische gitaar bespeelde alsof het een 120-string was. Na wat ‘bijles’ van Young, die haar zijn Gretsch gaf, namen ze het nummer op. Toen Mitchell de opname later terughoorde bij Briggs, schudde ze meewarig haar hoofd. Briggs zette haar de deur uit. In Shakey wordt het nummer omschreven als een ‘train-wreck rendition, complete with off key harmonies from Young’. Die omschrijving is adequaat. Het past echter perfect tussen de rest, net als het enige andere ‘nieuwe’ nummer van deze schijf, Everybody’s alone. Dat nummer krijgt eindelijk de harmoniezang die het nodig heeft; zei het een beetje ‘vals’.

We sluiten het af met 4 nummers die opgenomen werden in September, waaronder het nummer New Mama, dat ook al met the Stray Gators werd opgenomen en veelvuldig live werd gespeeld tijdens de Time Fades Away Tour. Het nummer is gechreven voor Carrie Snodgress, de toenmalige vriendin van Young, die net bevallen was van hun zoon Zeke. De akoestische versie is een sterk contrast met de harde rocker die te horen was op Tuscaloosa. Billy Talbot ontbreekt hier, de vierde Harmonie-stem is George Whitsell, een ex-rocket.

Het nummer Tonight’s the Night, part II lijkt wel in ere hersteld te zijn. Waar mijn CD versie 4:52 duurt, is deze versie 25 seconden langer. Nu heb ik de LP versie niet, en ik had de remaster kennelijk ook nooit eerder zorgvuldig beluisterd, maar voordat het nummer begint is er een korte discussie te horen; Neil die vraagt om water en opmerkt dat het water wel érg naar tequila smaakt. Het zou het laatste nummer zijn dat opgenomen werd.

Om nog even terug te komen op de ‘echte’ Tonight’s the Night.: het boek Shakey bespreekt de tape van Briggs kort; er zouden twaalf nummers op staan, compleet met raps. Het zou betreffen: Tonight’s the Night, Mellow My Mind, Bad Fog of Loneliness, Speakin’ Out, Walk On, Winterlong, Albuquerque, New Mama, Roll Another Number, Tired Eyes en Tonight’s the Night Part 2. Deze nummers zijn allemaal opgenomen in Vol. II, we zouden dus onze ‘eigen’ versie kunnen maken van het album, zei het zonder de raps. De opname data die het boek noemt voor deze tracks liggen echter niet in lijn met de informatie die Neil’s eigen website geeft, of het boek dat bij de boxset zat. Bovendien worden er maar elf nummers genoemd; World on a String en de plek in de tracklist ontbreekt, ik vermoed zelf dat deze na Mellow My Mind komt. Briggs zelf zei dat de ‘pure’ Tonights the Night maar negen nummers bevatte. Persoonlijk beschouw ik Roxy: Tonight’s the Night Live als hetgeen wat er het dichtst bij komt.

Al met al weinig nieuws onder de zon voor deze schijf; de jam is wat te kort om van een echte jam te spreken; persoonlijk had ik liever Wonderin’ of One More Sign erbij gehad (al staat One More Sign ook op The Old Homestead). Everybody’s Alone en Raised on Robbery maken veel goed, maar toch maakt deze schijf de verwachtingen niet helemaal waar.

Tonight’s the Night krijgt van mij dus ook een 4,5*.

Tip: 118 euro bij amazon.fr (retail edition)

Walk On (1973-1974)
Na het afronden van de Tonight’s the Night Tour toog hij met The Santa Monica Flyers, zonder Nils Lofgren inmiddels weer omgedoopt tot Crazy Horse, de studio in. Eind november en begin december 1973 nam hij daar drie nummer op waarvan er één op op On The Beach terecht kwam: Walk On. Het nummer werd al een aantal keer gespeeld tijdens de Tonight’s the Night Club Tour. Sterker nog, in Augustus tijdens de vier shows in de Corral Club begon en sloot hij zijn concerten ermee af. Pas vanaf de shows in Roxy Theater verving hij Walk On met Tonight’s the Night en verdween het uit de setlist, vervolgens werd het tijdens de CSNY tour van 1974 een aantal keer gespeeld. Een volwaardige comeback maakte het nummer pas in 2000, tijdens de Friends & Relatives Tour.

Ook een ander nummer dat werd opgenomen tijdens deze sessie kennen we al langer: Winterlong. Het was het eerste nummer dat werd opgenomen en werd voor het eerst uitgebracht op Decade, in 1977. Het nummer was vast onderdeel tijdens de Crazy Horse concerten in 1970, maar werd na de dood van Danny Whitten pas weer in 1989 voor het eerst gespeeld, buiten deze studio versie om natuurlijk.

Tot mijn grote spijt bleef één van mijn favoriete nummers van Neil Young op de plank liggen: Bad Fog of Loneliness. Dit nummer werd tijdens de solo tour van 1970 en 1971 al veelvuldig gespeeld, om vervolgens net als Winterlong tot 1989 niet meer gespeeld te worden. In 2000 maakte ook dit nummer een volwaardige comeback en was het te horen op de Red Rocks Live DVD. Jarenlang was dit de enige versie die officieel uitgebracht was. Fans moesten het doen met bootleg opnames van Massey Hall en een versie die op een zogenaamde Tonight’s the Night Acetate stond. Met het uitbrengen van Archives Vol. I kregen we dan eindelijk een studio versie van dit nummer, maar die haalde het niet bij de Acetate versie die niet met The Stray Gators is opgenomen, maar met Crazy Horse. De wat schorre, gebroken stem van Neil Young geeft het een extra dimensie. De droevige steel guitar van Ben Keith doet de rest.

Grappig weetje: Live at Massey Hall bevat dit nummer, maar dit album is samengesteld uit twee live concerten op dezelfde dag. Bij de introductie van het nummer vertelt Young dat hij dit nummer op de Johnny Cash Show wilde spelen, maar dat het op het laatste moment afgezegd werd. Bij een tweede poging zong hij Needle & The Damage Done. Bij de andere show die dag introduceerde hij het nummer als volgt: mijn nummers en ik hebben af en toe overleg, dan stemmen we af welke wordt opgenomen en welke niet. Dit nummer is niet eens uitgenodigd… om vervolgens Bad Fog in te zetten.

Op 5 december 1973 was Neil bijzonder productief; naast Ambulance Blues en Human Highway (die uiteindelijk niet in Vol. II terecht zijn gekomen, maar waarschijnlijk als outtake alsnog op zijn site te horen zullen zijn; Ambulance Blues kreeg al een sneak preview) nam hij Borrowed Tune en Traces op. Borrowed Tune werd gebruikt om de opnames in SIR aan te vullen tot het album in 1975 werd uitgebracht als Tonight’s the Night. Dit nummer had Neil al een aantal keer had gespeeld tijdens de Time Fades Away Tour, maar heeft het gek genoeg daarna links laten liggen. Omdat wij het nu zo goed kennen van het album Tonight’s the Night zou het in onze oren wellicht ook goed gepast hebben in de setlist van de tour met de Santa Monica Flyers, maar Neil dacht daar kennelijk anders over. Hij zingt: ‘I’m singing this Borrowed Tune, I took from the Rolling Stones’. Hiermee bedoelt hij Lady Jane; nu ben ik buiten de verzamelaar 40 Licks geen groot Stones Adept, maar ik vind Neil’s lied beter.

Traces stond ook op de Tonight’s the Night Acetate en was vast onderdeel van de setlist van de CSNY-tour, zo is het ook te horen op CSNY 1974. Deze versie is een stuk soberder, we horen alleen Neil, zichzelf begeleidend op gitaar en mondharmonica. Op 8 december deed Neil nog een poging om Mellow My Mind op te nemen, maar ook deze opname haalde Archives Vol. II niet.

Na een pauze van bijna 4 maanden dook Neil Young, zonder David Briggs, die ziek was, de Sunset Sound Studio in, in Hollywood. In deze studio had hij eerder o.a. Oh Lonesome Me en I Believe in You opgenomen voor After the Gold Rush. Achter de knoppen zat Al Schmitt die onder andere Crown of Creation en Volunteers voor Jefferson Airplane produceerde. Binnen 4 dagen nam hij wat voor mij het hart van On the Beach is op: achtereenvolgens Ambulance Blues, Motion Pictures, On the Breach en See the Sky About to Rain. Die laatste, toevallig ook mijn minst favoriete nummer van de plaat, ontbreekt op Archives Vol. II.

De sessies zijn wel heel erg laid back. Voornaamste reden: Honeyslides. Tijdens het Bottom Line Concert geeft Neil het recept hiervoor prijs. Men neme de goedkoopste hash die je kunt vinden, bakt deze even aan in de koekenpan, tot het begint te roken en voegt daarna de honing toe. Een opmerkzaam lid uit het publiek vraagt of je het dan gewoon opeet, waarop Neil bevestigend antwoordt: ‘a couple of spoons will make you feel real fine’.

De instrumentatie tijdens deze sessies is minstens zo bijzonder. Uiteraard speelt Neil gewoon gitaar (en op Ambulance Blues mondharmonica). Op Ambulance Blues en Motion Pictures horen we Ben Keith op Bas, Ralph Molina speelt hand drums. Ben Keith neemt zijn taak over op On the Beach als Molina weer de stokken oppakt, met Graham Nash op Wurlitzer en Tim Drummond op Bas. De grootste invloed op de sound van deze nummers (en degene die de Honeyslides maakte) was echter Rusty Kershaw, een echte Cajun. Op Ambulance Blues speelt hij viool en op Motion Pictures Slide Guitar.

Op Revolution Blues, waar we Rick Danko en Levon Helm van The Band op bas en drums horen met David Crosby op Rythm Guitar en Ben Keith op Wurlitzer heeft Kershaw een heel andere inbreng. Het nummer gaat over Charles Manson, die Neil Young in 68 getipt had bij Mo Ostin van Warner, na enkele ontmoetingen bij Dennis Wilson van The Beach Boys thuis. Kershaw, wellicht enigszins geïrriteerd door een aantal aanvaringen met David Crosby, om wiens status hij helemaal niets gaf merkte droogjes op: jullie klinken voorlopig niet alsof jullie een revolutie willen beginnen, ik doe het even voor, om vervolgens de halve studio af te breken. De volgende take was het raak. Crosby voelde zich in ieder geval niet op zijn gemak bij de tekst ‘I hate them worse than lepers’. Wie weet brachten ze wel anderen op ideeën. Het duurde overigens even voordat ze de juiste vibe te pakken hadden.

Kershaw en Crosby konden al niet echt goed or één deur, maar met Stephen Stills was het nog een tandje erger. Kershaw en Young waren aan het jammen en Stills dacht mee te kunnen spelen en pakte een gitaar. Dat viel in slechte aarde bij Kershaw, die een mes pakte en riep: ‘Stephen Stills, who in the f*ck is that? You better git back, you motherf*cker!’, onderwijl aangemoedigd door Young: Go ahead, do it!

Nadat Young met Ralph Molina en Greg Reeves op 3 april nog een poging deed om Tonight’s the Night op te nemen, kwamen de sessie in Sunset Sound teneinde op 7 april met de opname van Vampire Blues. Op Gitaar horen we George Whitsell, van The Rockets (de voorloper van Crazy Horse). Vampire Blues is een reactie op de oliecrisis van 1973 en maakte ook in 2015 en 2016 deel uit van de setlist van zijn concerten met Promise of the Real en is in die hoedanigheid ook te horen op Earth, met overdubs. Het is een duidelijke aanklacht tegen de olieindustrie. Als je het afzet tegen de teksten van recente nummers op bijvoorbeeld Colorado, dan is Vampire Blues echt een verademing.

We sluiten Walk On af met Greensleeves, een nummer dat hij slechts twee keer live heeft gespeeld; de bekendste versie is die van het Bottom Line concert in 1974, maar ook in 1991 speelde hij het op het Bridge Benefit Concert, die keer met Willie Nelson en Nils Lofgren. Hij speelde het nummer jarenlang af op de PA na afloop van zijn concerten, in 1992 nam hij met Ben Keith & Friends het nummer opnieuw op voor Christmas at the Ranch. Alas, my love, I do you wrong, by treating you so discourteously. Het blijken profetische woorden, niet lang daarna loopt zijn relatie met Carrie Snodgress op de klippen. Vervelend voor Young, mooi voor ons, want de stroom liedjes die daaruit voortkomt gaat alle verbeelding te boven.

Walk On is één van de beste schijven van Vol. II, sowieso bevat het de bulk van On the Beach, aangevuld met prachtige nummers als Winterlong, Bad Fog, Traces en Greensleeves, terwijl het het zwakste nummer van On the Beach, See the Sky About to Rain, achterwege laat. Logischerwijs kom ik ook uit op een 5* voor deze schijf.

The Old Homestead (1974)
Neil had schijf 6 net zo goed The Motherlode kunnen noemen, want mijn hemel wat staat hier allemaal wel niet op! Van de 19 nummers zijn alleen The Old Homestead (op Hawks ‘n’ Doves), Deep Forbidden Lake (op Decade) en On The Beach (in een iets andere mix op CSNY 1974) eerder uitgebracht. Als liefde inspireert (zie Harvest) dan geldt het dubbele voor liefdesverdriet. Deze liedjes zijn zó persoonlijk dat het eigenlijk logisch is dat een groot deel niet eerder is uitgebracht.

We trappen The Old Homestead echter af met Love/Art Blues, dat overigens liefst drie keer op deze schijf staat. Een opmerkelijke keuze, gezien het feit dat een vroege versie van Ambulance Blues de 5e schijf, Walk On, niet gehaald heeft. Love/Art Blues, hier solo op gitaar met mondharmonica, was met harmonieën van Crosby & Nash ook al te horen op CSNY 1974 en maakt onderdeel uit van een blok van tien nummers die Neil opnam op zijn Ranch op 15 en 16 juni, waarvan er zes op The Old Homestead terecht zijn gekomen. Love is a Rose, kwam uiteindelijk in eerste instantie terecht op Decade en uiteindelijk op Homegrown (schijf 7 van Vol. II). Barefoot Floors (in de jaren 90 gecoverd door Nicolette Larson voor haar album Sleep, Baby, Sleep), een vroege versie van The Old Homestead en New Mama haalden het niet.

We vervolgen met Through My Sails, dat Young met Crosby, Stills & Nash 2 dagen later nog een keer zou opnemen, deze versie zou uiteindelijk op Zuma terechtkomen, maar ontbreekt hier. Opvallend genoeg zou het in 1974 niet één keer live gespeeld worden, we moesten tot 2020 wachten voordat Young het zijn live-debuut zou geven. Het ontbreken van de hamroniezang van CSN maakt dat het nummer een heel andere sfeer heeft, veel neerslachtiger dan de haast opgewekte versie van Zuma.

Op Homefires, opgenomen op 16 juni, wordt hij begeleid door bassist Tim Drummond, die later ook mee op tournee zou gaan met CSNY. De bas van Drummond voegt zoveel warmte toe dat het lijkt alsof er een hele band staat, in plaats van alleen gitaar, mondharmonica en bas. Het is één van de vele post-break up songs die Neil in 1974 heeft geschreven, berouwvol en met enige vorm van zelfkennis (of spot) zingt hij:

I walk these border in search of a line
Between young lovers who live separate lives
How Long does this go on
I can hear another song

Ook op Pardon My Heart horen we Young en Drummond. Deze opname zou in augustus 1975 verder verrijkt worden met de harmoniezang van Ralph Molina en Billy Talbot van Crazy Horse, tijdens opnames voor Zuma, waar Neil ook een piano overdubde. Er straalt zoveel eenzaamheid uit deze nummers dat je er zelf bijna hartezeer van krijgt. De titel kreeg Young overigens cadeau van Sandy Mazzeo, die de hoes van Zuma tekende, toen Young zijn hart bij hem uitstortte zei die tegen hem: ‘sometimes you just have to pardon your heart’.

Young en Drummond zijn op dreef, liedje nummer drie van 16 juni is Hawaiian Sunrise, wederom een nummer dat veelvuldig gespeeld werd met CSNY, voorzien van harmoniezang van Crosby & Nash, die ik eerlijk gezegd wel een beetje mis, net als op Love/Art Blues. De heren hebben er ondanks de wat droevige tekst lol in, zo grappen ze aan het eind wat over de funky baslijn die Drummond speelde. Het ontbreken van de harmoniezang heeft overigens nog een ander effect, doordat de nummers kaler zijn, ligt er veel meer focus op de teksten, die daardoor meer lijken binnen te komen.

L.A. Girls & Ocean Boys maakt al 45 jaar onderdeel uit van Danger Bird, half verstopt onder de tekst van dat nummer en het gitaarspel van Young. Hier begeleidt hij zichzelf op piano en man wat komt ook dit nummer binnen. Neil beschrijft hier letterlijk het einde van zijn relatie, hoe hij zichzelf steeds verder vervreemdde van Carrie, hoe die hem bedroog en hoe hij uiteindelijk moest besluiten er een punt achter te zetten, kippenvel:

And I know we should be free
But freedom’s just a prison to me
Cause I lied to keep it kind
When I left you far behind
And love became remote
As I wrote that guilty note
And it drove you far away

Na zoveel hartzeer komt er een welkome break, het volgende nummer is Pushed it Over the End, opgenomen op 27 augustus 1974 tijdens de CSNY-tour en later voorzien van overdubs door Crosby, Stills & Nash. Ik was al erg blij met de versie van 14 september, opgenomen in Wembley, van CSNY 1974 (ondanks de autotune op Nash’s vocalen), maar dit is de definitieve versie van het nummer. Voor het eerst solo akoestisch gespeeld in The Bottom Line Club in 1974, werd het nummer daarna vast onderdeel van de elektrische set. Alles klopt aan dit nummer over Patty Hurst, het gitaarspel van Young en Crosby, het pianospel van Stills en de prachtige harmoniezang. Het ongelooflijk om te beseffen dat dit nummer meer dan 40 jaar in het archief is blijven zitten. Wat een rijkdom als je je dat kunt veroorloven.

On the Beach is ook opgenomen op 27 augustus 1974 en stond zoals gezegd al eerder op CSNY 1974, hetzij in een iets andere mix. De verschillen zijn niet heel groot, met name de gitaar van Stills lijkt wat hoger in de mix te zitten. Stills mag dan niet altijd in vorm zijn geweest op deze tour, maar de blues licks die hij hier speelt geven het nummer extra dimensie; het verbaast me eigenlijk dat deze mix niet op CSNY 1974 stond.

Na afloop van de tour met CSNY keerde Young terug naar zijn ranch, waar in November de opnames van wat Homegrown zou moeten worden verder gingen. Ik vraag me overigens af of hij überhaupt een bestemming voor al deze nummers voor ogen had en of zich dat beperkte tot één album (Homegrown) of dat er nog een tweede album in de planning stond, genaamd Homefires. Hoe dan ook, Neil ging vrolijk verder met waar hij in juni was opgehouden, zijn relatiebreuk met Carrie verwerken middels het schrijven en zingen van nieuwe nummers, heel veel nieuwe nummers.

Het eerste nummer dat hij zou opnemen was een akoestische versie van Vacancy op 4 november. Twee maanden later zou hij een versie opnemen met band, die uiteindelijk op Homegrown terecht zou komen. Voor Vacancy geldt hetzelfde als Love/Art Blues en Pardon My Heart, kaler, maar met meer focus op de teksten. Er lijkt ook iets meer woede in deze uitvoering te zitten.

Neil heeft nogal wat zitten opkroppen lijkt het, want naast Vacancy neemt hij op 4 november nog vier andere nummers op. One More Sign is daarvan de eerste. Het is een nummer dat stamt uit zijn Buffalo Springfield tijd (medio 1967) en ook al op Archives Vol. 1 stond. In 1973 had hij het ook al eens opgenomen ten tijde van de Tonight’s the Night Sessies, maar die versie zit nog in het archief. Waar het nummer me eerst niet zoveel deed, krijgt het hier een heel nieuwe lading door de veranderde context. Grappig hoe dat soms werkt.

In Frozen Man, het derde nummer van 4 November, beschrijft hij hoe hij een soort leeg omhulsel is geworden na de breuk met Carrie. Hij worstelt met zichzelf en de leegte die Carrie heeft achtergelaten (later adequaat bezongen door Graham Nash in Cowboy of Dreams: the hole where the bird used to be).

Give Me Strength is eigenlijk een direct vervolg op Frozen Man. In eerste instantie dacht ik dat dit nummer circa 1976 geschreven was, het werd immers een aantal keer gespeeld tijdens de najaars-tour met Crazy Horse, staat bovendien op Hitchhiker (uit 1976) én op Songs for Judy. Niets is echter minder waar, reeds op 4 November 1974 nam hij het nummer op, met non-singer Ellen Talbot (toenmalige vrouw van) op achtergrondzang. Je hoort hem aan het begin ook zeggen: ‘shall we do one Ellen?”.

De ietwat valse zang van ellen Talbot geeft het lied een creepy ondertoon, versterkt door de keur aan bijzondere effecten die worden gecreëerd op de piano en het tikken van een vinger op een papieren beker. Het nummer gaat, hoe kan het ook anders, om de strijd die Young voert om emotioneel los te komen van Carrie:

The happier you fly, the sadder you fall
The laughter in your eye is nothing at all
Give me strength to move along
Give me strength to realize she’s gone

Bad News Comes to Town werd Jaren later omgedoopt tot een Bluenotes nummer, maar kent zijn oorsprong dus in 1974 en is alweer het vijfde nummer dat hij deze dag opnam. Bad News is net als Frozen Man reflecterend, Neil lijkt boos op zichzelf dat hij Carrie kwijtgeraakt is, terwijl hij ondertussen schone schijn moet ophouden: And he smiles under golden lights and laughs, taking big life bites again.

Een maand later, op 4 december 1974, heeft Frank ‘Poncho’ Sampedro zich bij Crazy Horse gevoegd en duikt de band, aangevuld met Ben Keith, de studio in om Changing Highways op te nemen. Deze combinatie had ik best wat vaker willen horen, want dit liedje, dat in 1996 opnieuw opgenomen zou worden voor Broken Arrow, klinkt meer dan prima. Een paar dagen later, op 8 december, doet Young in de Quadraphonic studios in Nashville, waar hij ook een gedeelte van Harvest opnam, een tweede poging om het nummer op te nemen, ditmaal solo. Deze uitvoering haalt Archives Vol. II echter niet.

Een dag later hebben Ben Keith, Tim Drummond en Karl Himmel zich bij Young gevoegd. Het eerste nummer dat ze opnemen is Frozen Man. Dit nummer staat evenmin op Vol. II. Op 10 december is het wel raak, als de band Love/Art Blues opneemt. Persoonlijk mis ik nog steeds iets van harmoniezang; bij de credits staat wel dat Ben Keith ook enkele vocalen verzorgd, die hoor ik in tegenstelling tot de ietwat te aanwezige dobro echter niet.

Het zijn productieve dagen voor Young; op 11 december neemt hij The Old Homestead op, titelnummer van deze schijf. Het nummer zou in eerste instantie op Hawks ‘n’ Doves terechtkomen. Het nummer lijkt quasi-autobiografisch (met referenties naar Crazy Horse en CSNY) en is een typisch voorbeeld van een goed nummer weggestopt op een wat minder (populair) album. De zaag wordt bespeeld door Tom Scribner, Levon Helm heeft Himmel vervangen op drums.

Later die dag voegen ook Ben Keith en Nicolette Larson zich we de heren Drummond, Young en Helm om Daughters op te nemen. Ik kan hierbij niet genoeg credits geven aan Larson die met haar harmoniezang dit nummer echt maakt in het refrein. Het nummer beschrijft de vervreemding van een man, die woont in een idyllisch plattelandsdorpje, van waar hij woont. Later die dag nam de band ook nog Seperate Ways en Try op. Die zouden echter terechtkomen op Homegrown.

Het bezoek van Helm aan de studio was van korte duur want op Deep Forbidden Lake, dat thematisch voortborduurt op Daughters horen we Himmel weer. Rufus Thibodeaux, met wie Young later onder andere Comes a Time en Old Ways zou opnemen (en die deel uit zou maken van The International Harvesters), speelt op Deep Forbidden Lake viool. Het nummer zou in 1977 al op Decade staat, waar ik het al zo vaak gehoord heb dat in mijn hoofd Like A Hurricane het volgende nummer is. Op 13 december neemt Neil overigens ook nog Star of Bethlehem en Homegrown op, voor het gelijknamige album. Een dag eerder deed de band ook nog een poging om Bad News Comes to Town op te nemen. Dat nummer haalde het, net als een derde poging van Changing Highways op de 13e niet.

We sluiten het jaar 1974 af met een derde versie van Love/Art Blues, opgenomen op 31 december. Later die dag zou Neil ook nog We Don’t Smoke it No More opnemen, wederom van Homegrown. Maar waar we op We Don’t Smoke it Karl Himmel horen, speelt op Love/Art Blues Kenny Buttrey de drums. Opmerkelijk, want die had 1,5 jaar eerder gezworen nooit meer met Young samen te werken. Daar zou hij in 1992 overigens opnieuw op terugkomen, voor de opnames van Harvest Moon. Dit is de meest losse versie van Love/Art Blues. Het valt niet uit te sluiten dat de heren wat geestverruimende middelen tot zich hebben genomen (ondanks de stevige ontkenning op We Don’t Smoke It). Love/Art Blues en deze schijf sluiten af met een jodel.

Zoals ik zei is dit The Motherlode; 16 niet eerder uitgebrachte opnames uit 1974 op deze schijf alleen al, tel daarbij op de nummers die op Walk On staan, de nummers die op Homegrown staan én wat er in het archief is blijven zitten en je kan niet anders dan concluderen dat dit met afstand zijn productiefste jaar is. En niet alleen dat, de kwaliteit van het gebodene is nog eens een keer zo hoog dat er met gemak nóg een album van gemaakt kan worden. Ik denk dat dit mijn favoriete schijf is van Vol. II, ik kan dan ook niet anders dan wederom een 5* uitdelen.

Lekker bezig Harm, mooi stuk!