Neil Young - Archives Vol. II: 1972-1976 (2020)

henk01: Archives Vol. II is zo veelomvattend dat je er bijna niet omheen kunt om de schijven afzonderlijk te bespreken. De komende weken volgen nog Dume, Look Out for My Love en Odeon Budokan.

Ik luister ze allemaal via z’n site. Indrukwekkend wat die man gemaakt heeft.

Tot het einde van het jaar is NYA gratis voor iedereen, dus je kan alles bekijken en luisteren wat de betalende leden ook kunnen.

Hij wordt milder, onze Neil.

Zou ie geld genoeg hebben?

Dume (1975)
Na het zeer productieve 1974, waarin Young, live opnames niet meegerekend, zo’n 40 nummers opnam (waarvan sommige nummers meerdere keren) nam hij na afronding van de Homegrown sessies begin 1975, een pauze van vier maanden. Niet dat hij in die periode stil zat; in tegendeel, toen hij met Crazy Horse 2.0 in mei 1975 naar Point Dume toog om daar zijn nieuwe album op te nemen had hij alweer een aantal nieuwe nummers geschreven.

De opnames begonnen op 19 mei, met Pocahontas, die net als Sedan Delivery van 22 mei de 8e schijf van Archives Vol. II, genaamd Dume, niet zouden halen. Het eerste nummer van Dume is zodoende Ride My Llama, voorzien van harmoniezang van Crazy Horse en hand claps, die gezien het feit dat de heren ook nog gitaar, drum en bas bespeelden ongetwijfeld zijn geoverdubd, tezamen met de zang. Het nummer klinkt ongebruikelijk gepolijst, wat wellicht de voornaamste reden is dat het niet op Zuma terecht is gekomen. Neil Young zou het nummer in 1976 nog eens opnemen in Indigo, dit keer solo, voor het album Hitchhiker, voordat een live versie opgenomen in 1978 in The Boarding House, wederom met overdubs, op Rust Never Sleeps terecht zou komen. Het is opmerkelijk hoe dicht deze versie op Dume qua gevoel bij de Rust Never Sleeps versie komt.

We vervolgen met Cortez The Killer, net als Ride my Llama en Sedan Delivery opgenomen op 22 mei. De opname van dit nummer was niet zonder problemen, de stroom viel uit, waardoor het laatste couplet niet op band stond. Geen probleem, aldus Young; ik vond dat couplet toch al niks. En zo eindigt Cortez dus met een fade-out; het laatste couplet werd ook live nooit gespeeld. Cortez werd al snel een ‘Live Staple’, het nummer is te vinden op o.a. Odeon-Budokan, Live Rust (compleet met ‘Inca accent’) en Weld. Deze versies blijven allen onder de 10 minuten, in latere jaren zijn versies van 20+ minuten geen uitzondering. In 1996 beweerde Young dat hij het nummer al op de middelbare school zou hebben geschreven na het eten van zes hamburgers en het lezen van een geschiedenisboek. Hij voelde zicht daarna zo beroerd dat hij op tijd naar bed ging. De volgende ochtend werd hij wakker en schreef hij het nummer.

Het werktempo lag in 1975 significant lager dan in 1974, want pas op 1 juni werd het volgende nummer op band vastgelegd, Don’t Cry No Tears, dat de opener van het album Zuma zou worden. Het nummer is een bewerking van I Wonder, dat Neil al in 1963 schreef en opname met The Squires en op Archives Vol. I staat. Dit nummer is net als Cortez veel meer basic, geen overdubs, gewoon twee gitaren, bas en drums en zang.

Born to Run, niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Bruce Springsteen, is een lekkere stamper. Net als enkele andere nummers uit deze periode (Country Home en White Line) heeft Neil dit nummer later nog eens opgenomen ten tijde van de Ragged Glory sessies, die versie zwerft al jaren rond op diverse bootlegs, maar hij nam het dus al in 1975 voor het eerst op, op 3 juni 1975 wel te verstaan.

Op dezelfde dag werd ook Barstool Blues opgenomen; één van mijn persoonlijk favorieten van Zuma. Heerlijk zwalkend gespeeld en gezongen, het nummer begint zo ongeveer in een noot, alsof de heren aan het jammen waren en hier de knip is gelegd bij het samenstellen van het album. Het nummer is overigens geschreven na een avondje doorhalen in de kroeg. De volgende ochtend kon Neil zich echter niet meer herinneren dat hij het geschreven had.

Waar ik eerder opmerkingen had over het arbeidsethos van Young aan het begin van de sessie, lijkt hij begin juni echt op stoom te zijn gekomen. Nummertje drie van 3 juni is Danger Bird. Danger Bird is een combinatie van twee nummers; het eerder al geroemde L.A. Girls & Ocean Boys en Danger Bird zelf. De tekst van L.A. Girls is half verborgen onder het gitaarspel en de teksten van Danger Bird. Het is met 6:55 na Cortez het langste nummer van het album. Briggs was niet echt tevreden over de mix van dit nummer, maar Young vond het juist te gek, juist omdat L.A. Girls erin verstopt zit: soms komt een nummer er niet helemaal uit en dan schrijf ik een ander en dan blijkt dat de twee perfect in elkaar passen!

Na een pauze van een dag of vijf wordt Stupid Girl opgenomen, een duidelijk sneer naar Carrie Snodgress. Young zingt hier in een opmerkelijk laag regime van zijn stem, maar overdubt later nog een hoge falsetzang. Het nummer werd opgenomen nadat Neil een hele berg coke had gesnoven, tot verbazing van Frank Sampedro (de leverancier): Neil was zo high dat hij niet eens wist wat hij deed. Terwijl Young zijn falsetzang overdubde ging Sampedro maar een tukkie doen.

Kansas is de derde grote verrassing van Dume. Het nummer was al eerder opgenomen in 1975 voor Homegrown, waar het in een akoestische versie opstaat en werd ook live uitsluitend akoestisch gespeeld (slechts acht keer overigens). Dus dat hier een elektrische versie te horen is verbaast me toch wel. Van Archives Vol. I wisten we ongeveer wel wat te verwachten, maar Vol. II overtreft alle verwachtingen die ik had. Zowel de akoestische als de elektrische versie hebben hun eigen kwaliteiten, ik heb geen sterke voorkeur voor één van beide versies.

Op 12 juni nam Neil met Crazy Horse naast Kansas ook Powderfinger op. Wéér een verrasing, want ik was in de veronderstelling dat dit nummer medio 1976 geschreven was en dat de akoestische versie op Hitchhiker de eerste opname ervan was. Blijkt het nummer dus ook op Dume te staan en te zijn opgenomen met Crazy Horse. Het is duidelijk nog een vroege versie, de teksten zijn in de jaren daarna nog wet verder opgepoetst en de karakteristieke gitaar riff van Rust Never Sleeps ontbreekt hier nog. De groove die Talbot hier neerlegt is al wel erg lekker hoor. Blijkbaar vond Neil het nummer zelf ook nog niet af, want het werd pas in 1978 voor het eerst gespeeld, in eerste instantie akoestisch, later met Crazy Horse.

Ook van Hawaii kenden we al een akoestische versie, net als Powderfinger opgenomen in Indigo, in augustus 1976 voor het album Hitchhiker. Deze elektrische versie overtreft de akoestische, ik was destijds blij met een nieuw nummer, maar de uitvoering viel me wat tegen. Dat wordt hier goedgemaakt. Het nummer eindigt in een lange feedback note.

Op drive Back, van 22 juni, speelt Billy Talbot naast de bas ook nog een koekenpan. De live versie van Odeon Budokan knalt net iets meer, maar ook de studioversie is een meer dan prima rocker. Neil Young heeft overigens nog een piano partij ge-overdubd. Dat maakt dit nummer, net als diverse andere nummers van Dume vrij bijzonder, want inmiddels zijn we vrij gewoon dat Neil alles live speelt en dan van drie takes de beste kiest, op Dume wordt er opvallend veel ge-overdubd. Dit nummer lijkt net als Stupid Girl een sneer naar Carrie.

Zo zit er op Dume (Zuma) toch stiekem veel Carrie verstopt, wat je in eerste instantie niet zou opvallen. Zou lijkt Looking for a Love zonder de context te weten een luchtig liefdesliedje, ondanks de wat duistere teksten (when she starts to see the darker side of me). Binnen de context van Vol. II en met The Old Homestead en Homegrown in het achterhoofd krijgt dit nummer toch een wat andere lading. Na een korte flirt met Nicolette Larson zou hij zijn ‘love’ pas in 1978 vinden in de persoon van Pegi Morton met wie hij niet lang daarna trouwt.

Pardon My Heart stamt uit 1974, reeds op 16 juni nam hij het op met Tim Drummond. Hier is het verrijkt met extra gitaar, piano (heel subtiel) en de harmoniezang van Molina en Talbot. Een vergeten pareltje in het oeuvre van Neil Young.

We sluiten Dume af met drie nummers die net als Looking for a Love en de overdubs van Pardon My Heart zijn opgenomen op Neil’s Ranch in september 1975. Wat mij betreft hadden de akoestische nummers beter gepast op Look Out For My Love, het zou ook zomaar kunnen dat er nog een Special Release Series album aan zit te komen met alleen de Point Dume nummers, al dan niet aangevuld met de Pocahontas en Sedan Delivery van 19 en 22 mei. Zelf gaf Neil aan dat Sedan Delivery in ieder geval zal worden toegevoegd aan Zuma, als outtake.

Op Too Far Gone horen we Young, met Frank Sampedro op mandoline. Dit nummer zou ook live worden gespeeld in 1976 en staat in die hoedanigheid ook op Odeon/Budokan en Songs for Judy, maar dan zonder Sampedro. Dit is best een gemis, want de mandoline voegt echt wat toe. Toen Young voor een korte akoestische tour door de VS en Europa dit nummer weer uit de kast haalde kwam Sampedro (samen met Ben Beith) dan ook mee en speelde hij alsnog mee. Het nummer werd overigens in 1989 opnieuw opgenomen voor Freedom, dit keer aangevuld met drums, bas, pedal steel en elektrische gitaar in de overdub. De tekst is ook licht anders op de 1975 versie; hier zingt hij nog: ‘we met in my favorite bar and we drove in my favorite car’, in 1989 zingt hij echter ‘took a ride in my old car’, dat laatste zinnetje loopt net even wat beter, maar alle extra opsmuk heeft het nummer niet nodig, dus ik ben blij dat we nu alsnog het ‘origineel’ krijgen.

Het één na laatste nummer van Dume is een elektrische versie van Pocahontas. Sowieso bevat dit nummer zo ongeveer mijn favoriete openings-couplet ('Aurora borealis, The icy sky at night, Paddles cut the wate, In a long and hurried flight'). Qua stijl past dit perfect bij de Dume nummers. Het nummer klinkt behoorlijk gepolijst, zoals Ride My Llama, er is elektrische gitaar ge-overdubd en ook de zangpartijtjes klinken ongewoon glad voor een Crazy Horse album. Misschien dat het daarom ook niet op Zuma stond. Uiteindelijk zou Neil het nummer krap een jaar later opnieuw opnemen in Indigo voor het album Hitchhiker. Aan die opname zou hij dan weer overdubs toevoegen die uiteindelijk terecht zou komen op Rust Never Sleeps. Wat mij betreft is die versie nog steeds onovertroffen.

We sluiten Dume af met No One Seems to Know. Hij heeft dit nummer in 1976, 1983 en vooral 2007 erg vaak gespeeld, totaal 71 keer. Deze versie heeft nog ietwat afwijkende teksten, in plaats van het bekende ‘Don’t say you lose, don’t say you win’ als onderdeel van het refrein zingt hij hier nog:
‘now i’m not so sure what I’m looking for, or what I want. And everywhere I go, no one seems to know’. Een variatie van dit refrein is te horen na het tweede couplet: ‘oh it’s hardly real, the way it changes time and feel. And everywhere I go, no one seems to know’. Kennelijk was Neil ook niet zo tevreden over de tekst, want op Songs for Judy zingt hij al de versie die we zo goed kennen. Ook in Japan, een paar maanden na deze opname (zoals te zien op Yesteryear of the Horse) heeft hij dit stukje tekst al laten vallen.

Al met al staat Dume vol verrassingen, ook al bestaat de bulk van deze schijf uit nummers van het album Zuma. Sterker nog, op Through My Sails met CSNY na (dat in zijn geheel ontbreekt op Vol. II) staan alle nummers van Zuma op Dume. Maar vooral de vroege versies van Ride My Llama, Powderfinger en Pocahontas, aangevuld met elektrische versies van Kansas en Hawaii én het nog niet eerder uitgebrachte Born to Run maakt dat deze schijf de volle mep krijgt. 5*

Meer dan David Crosby in ieder geval, die is al maanden aan het jammeren dat hij niet kan toeren en dat streamingdiensten zijn inkomen stelen.

Tja Croz, had je de rechten van je muziek maar niet moeten verpatsen om drugs te kunnen scoren. En het is nu ook weer niet alsof jongeren anders massaal zijn albums hadden gekocht, ik denk juist dat dankzij streaming veel meer mensen zijn muziek hebben ontdekt.

California divorces zijn duur en Pono (inmiddels gestopt) en NY Archives zijn verliesgevend. Er zal ook voor tonnen in de Lincvolt, modeltreintjes en oude auto's gestopt zijn. En in goede doelen. Maar de Croz scheen op het hoogtepunt van zijn verslaving in een jaar alleen al voor 600K in zijn neus te stoppen. Overigens zijn de albums en muzikanten waar Crosby zich mee omringt wel stukken interessanter dan wat de rest van CSNY nu voortbrengt.

Maar ik denk niet dat Neil zich nog zorgen hoeft te maken. Elliot Roberts heeft zijn zaken goed beheerd.

Nu we toch offtopic zijn: wat zou er met Broken Arrow Ranch gebeurd zijn na het overlijden van Pegi?

Broken Arrow Ranch heeft hij geschonken aan Pegi bij de scheiding. Ben Young woont er nu als het goed is nog steeds en wordt daar verzorgd. Hij zal het geërfd hebben.

Naar ik begrijp heeft Neil een vermogen van 65 miljoen. Dan maakt het niet uit of Archives verliesgevend is of niet. Het is zijn visie en een droom mag wat kosten. Het geeft zoveel meer inzicht in zijn werk, hoe de sessies en albums verbonden zijn, wie wat speelde, etc.

Look Out for My Love (1975-1976)
Neil Young & Crazy Horse gingen in November, vlak na het uitkomen van Zuma verder met het opnemen van muziek. Er werd niet gewerkt aan een specifiek album, maar het doel was duidelijk, de inspiratie vastleggen. Zo zei Neil tegen Frank Sampedro: ik heb een nieuw album opgestuurd naar Warner, waarop Sampedro antwoordde, cool; wat stond erop?

De nummers die op Dume stonden waren bij elkaar al goed genoeg voor 65 minuten muziek. Tel daar Sedan Delivery bij op en je hebt al genoeg materiaal voor 2 albums. Zo gek was de vraag van Sampedro dus helemaal niet. Zeker niet als je bedenkt dat naast Homegrown, dat ontbreekt op Vol. II, ook nog eens Like a Hurricane én een vroege versie van White Line, genaamd River of Pride werden opgenomen met Crazy Horse in November. Van beide nummers vind ik het jammer dat ze er niet op staan, ten eerste omdat ik de Homgrown met Crazy Horse beter vindt dan de versie van het gelijknamige album en ten tweede omdat deze vroege versie van White Line zeker niet misstaan had op Vol. II, het nummer is alvast veel beter gespeeld dan Sedan Delivery van Dume. Misschien komt het nog als outtake.

Resteert Like a Hurricane. Wat kun je nog zeggen over dit nummer dat nog niet gezegd is? Al jaren één van zijn meest populaire nummers, heeft zelfs in de Top 2000 een poosje in de top 100 vertoefd, na een fanatieke stemactie van de Nederlandse fanclub. Young was eerder in de zomer van 1975 geopereerd aan zijn stembanden (hij had er poliepen op) en kon zijn stem dus enige tijd niet gebruiken. Dit zou uiteindelijk leiden tot het schrijven van het nummer; toen Young en een maatje van hem, Jim Russel, de kroeg indoken en Young een dame probeerde te versieren, zonder succes, kwam hij na een nachtje doorhalen op zijn Stringman keyboard met dit nummer op de proppen.

De opnames van dit nummer verliepen stroef, de traditionele setup van twee gitaren, bas en drums werkte niet. Op een gegeven moment begint Sampedro wat te pielen op de Stringman, hetgeen tot een eureka moment leidde bij Young, die het nummer meteen inzet, wat de verklaring is voor de bijzondere manier waarop het nummer begint; Briggs en Mulligan waren nog net op tijd om op record te drukken. Enige probleem was dat de zang er nog niet opstond, die werd dus later ge-overdubd. Kennelijk zijn hier twee versies van, want op de eerste persing van Decade staat de alternatieve vocal take. De harmoniezang is trouwens ook van Young. Het nummer was initieel bedoeld voor Chrome Dreams, maar zou uiteindelijk pas in 1977 op American Stars ’n Bars terechtkomen.

In januari 1976 neemt hij met Crazy Horse nog twee nummers op die pas jaren later op een album terecht zouden komen; Lotta Love en Look Out for My Love, de eerste akoestische opname van Crazy Horse versie 2.0. Lotta Love zou echter voor het eerst te horen zijn op het album van een andere artiest: Nicolette Larson. Neil had het nummer aan haar gegeven nadat ze een keer op de ranch langs kwam en ze toevallig een tape met dat nummer op de grond vond. Neil had het nummer op een boot geschreven, nadat zijn crew 3 maanden achtereen Fleetwood Mac hadden gedraaid. Neil had in deze periode zoveel goede nummers geschreven dat hij er makkelijk ééntje kon missen. Uiteindelijk kwam Larson’s versie tot nummer 8 in de Billboard top 100.

Waar Lotta Love echter direct zijn weg vond naar de live setlist van Young en Crazy Horse, het staat naast Live Rust inmiddels ook op Odeon/Budokan, zou Look Out for My Love pas in 1988 voor het eerst live gespeeld worden en uiteindelijk maar 19 keer in totaal. Ook hier horen we weer de akoestische Horse, maar met enkele subtiele overdubs van elektrische gitaar. De bekendste live versie en meteen mijn favoriete uitvoering, ondanks dat ik me over het algemeen nooit echt positief uitlaat over het optreden, is tijdens MTV Unplugged. Zonde, want dit nummer had veel vaker gespeeld mogen worden.

Voor Young met Crazy Horse naar Japan en Europa toog voor een korte tour dook hij nog even snel de studio in met Stephen Stills en zijn band om zo de Stills-Young Band te vormen. Het eerste nummer dat ze opnemen is een soulvolle versie van Seperate Ways, dat ook al op Homegrown the horen is en in 1993 veelvuldig live gespeeld zou worden met Booker T & the MGs. Wat dat betreft lijkt deze versie het meeste op de versie uit 1993, met dank aan het orgel dat bespeeld wordt door Jerry Aiello. Het gitaar- en pianospel van Stephen Stills (welke de overdub is, vertelt de info card niet) is ook niet te onderschatten. Niet dat de nummers van Young nu zo zwak waren op Long May You Run, maar Ocean Girl of Let it Shine had ik zonder moeite ingeruild voor deze versie van Seperate Ways, die de Homegrown versie met gemak overtreft.

Een dag na Seperate Ways wordt Let it Shine opgenomen, geen verkeerde plaat, maar wel een beetje een slap aftreksel van Long May You Run dat een dag later opgenomen werd. Long May You Run is een ode aan een lijkwagen, genaamd Mort, waar Neil met zijn eerste band The Squires in rondtourde. Velen denken dat dit ook de lijkwagen is die het begaf in Californië, als gevolg waarvan Young en Bruce Palmer Stephen Stills en Richie Furay tegenkwamen en zo Buffalo Springfield konden vormen. Dat was echter Mort 2.

Fontainebleu deelt duidelijk zijn roots met Pushed it Over the End en is daarmee naast het titelnummer ook één van mijn favoriete nummers van Long May You Run. Gek genoeg heeft hij dit nummer nooit live gespeeld, wellicht omdat hij Pushed it Over the End juist wél met enige regelmaat live speelde in 1974.

Eigenlijk had Neil te veel nummers om de 40 minuten van Long May You Run te delen met Stills. Zo vielen naast Seperate Ways ook een Stills-Young versie van Human Highway, opgenomen op 5 februari, Traces van 8 februari en No One Seems to Know (waarschijnlijk solo) van 17 februari buiten de boot. Gelukkig staat Traces wel op Vol. II, No One Seems to Know staat in een alternatieve versie al op Dume. Human Highway staat in de CSNY-versie op deze schijf. Traces heeft qua arrangement bijzonder veel weg van de live versie van CSNY 1974, het orgel is prominent aanwezig, maar de harmonieën van Crosby & Nash ontbreken.

Young onderbreekt de opnamesessies met de Stills-Young band, waarvan hij later aangaf nooit een echt onderdeel van te hebben gevoeld (hij kwam en deed zijn ding en vertrok weer), voor een korte tour met Crazy Horse door Japan en Europa. Mellow My Mind werd op 5 maart in Osaka opgenomen, Young is hier te horen op banjo, net als op CSNY1974. Hij is hier alvast een stuk vaster van stem dan op de album versie. Ruim 3 weken later, inmiddels in Engeland aangekomen, wordt het nummer Midnight on the Bay opgenomen, wederom solo, live. Met de Stills-Young band had hij het nummer ook al opgenomen, op 19 februari, maar deze versie in Hammersmith Odeon heeft iets melancholisch. Wie weet staat het ook wel op de uitgebreide versie van Odeon/Budokan die nog moet uitkomen.

Een dag later, op 31 maart, speelt hij het nummer Stringman voor het eerst. Dit nummer kennen we vooral van MTV Unplugged en is in totaal maar 10 keer gespeeld, bij de 9e keer was ik er zelf bij, in de RAI in 2008, toch wel een gelukzalig momentje, want het is één van mijn favoriete nummers. De uitvoering op 31 maart 1976 was overigens de eerste, dat hij er erg tevreden over was blijkt wel uit het feit dat hij een dag later besluit overdubs voor op te nemen; elektrische gitaar en zang. We horen dus geen koor aan het begin van het nummer, maar Neil’s eigen stem, veelvuldig gekopieerd. Dit nummer was één van de kandidaten om op Chrome Dreams terecht te komen, maar uiteindelijk moesten we dus wachten tot Archives Vol. II. De Stringman waar Young het overigens over heeft is Jack Nitzsche, die vlak daarvoor gescheiden was van zin vrouw Gracia Ann May. Enkele jaren later zou Nitzsche een relatie aanknopen met Young’s ex, Carrie Snodgress, alvorens hij zou trouwen met Buffy Sainte-Marie, met wie hij het nummer Up Where We Belong schreef (en waar hij een Oscar voor kreeg).

Terwijl Neil Young de overdubs opnam voor Stringman, op 1 april 1976, nam hij nog een ander nummer op, Mediterranean. Het is het enige nog niet uitgebrachte nummer op deze schijf. Neil begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en heeft wat subtiele elektrische gitaar effecten en piano ge-overdubd. Het is een spookachtig nummer, dat hij overigens nooit live zou spelen.

We sluiten Look Out for My Love af met drie CSNY-nummers, de eerste daarvan is Ocean Girl. Dit is in feite dezelfde take als op het album Long May You Run, maar dan met harmoniezang van Crosby & Nash. Het is mij niet helemaal duidelijk of deze later zijn toegevoegd (voor een mogelijk CSNY album), of dat ze er juist vanaf zijn gehaald voor Long May You Run. Ik denk het eerste, de andere CSNY nummers op deze schijf zijn namelijk later, op 14 en 15 april opgenomen. Ocean Girl is een prima nummer, maar zoals gezegd had ik het geen ramp gevonden als het was ingeruild voor Seperate Ways of Traces.

Midnight on the Bay lijkt me wel een CSNY-opname vanaf scratch, de album versie van dit nummer werd namelijk zo’n twee maanden eerder opgenomen. Het nummer had qua sound prima op CSN uit 1976 gepast. Als je het nummer back-to-back hoort met Ocean Girl denk je in het begin wel heel even, hè dit nummer heb ik toch net ook al gehoord?

We sluiten het geheel af met Human Highway, dat ook al een keer werd opgenomen in 1973 en te horen is op de eerste schijf van Vol. II, Everybody’s Alone. Young zingt iets uitbundiger op deze take en het gitaarspel van Stills verschilt licht (hij speelt hier Bottleneck Slide), wat net even iets beter past bij het spel van Young, in 1973 lijken ze een beetje tegen elkaar in te spelen. De verschillen zijn niet heel groot, de harmoniezang van Crosby & Nash heeft anno 1976 net iets minder bezieling dan drie jaar eerder. Dit nummer klinkt ook iets kaler, maar ik kan mijn vinger er niet precies opleggen war dat aan ligt. Uiteindelijk gaat mijn voorkeur licht uit naar de 1973 versie. Evengoed is Human Highway een perfecte afsluiter voor Vol. II, chronologisch gezien. Vlak hierna zouden Stills & Young op tournee gaan, we weten allemaal hoe dat afliep.

Al met al veel moois op deze schijf en vooral veel variatie, met nummers als Like a Hurricane, Lotta Love, Seperate Ways, Mellow My Mind, Mediterranean en Human Highway heb je zo ongeveer het hele spectrum te pakken van Young op één schijf: Crazy Horse, Solo, Stills-Young band én CSNY. Het songmateriaal is in de breedte net iets minder dan op Walk On, Homestead en Dume, maar Seperate Ways, Traces en Stringman krijgen eindelijk het podium dat ze verdienen. Ook heb ik hernieuwde waardering gekregen voor de nummers van Long May You Run. Young mag zich dan geen onderdeel van de band hebben gevoeld, zo klinkt het niet. Maar coke en drank zijn slechte raadgevers. Wasted on the Way zou Graham Nash later zingen… al met al kom ik uit op een 4,5* voor deze schijf.

Odeon/Budokan (1976)
Alhoewel deze schijf chronologisch gezien past in het midden van Look Out For My Love, heeft Neil ervoor gekozen om Odeon/Budokan afsluiter van Vol. II te laten zijn. Het verbaasde me in eerste instantie dat er maar tien nummers op deze plaat staan, temeer omdat de bootleg DVD Yesteryear of the Horse er veertien bevat. Opvallend genoeg is de entry op de timeline op Neil’s site voor Odeon/Budokan nog niet verdwenen, Neil zelf gaf aan middels zijn Letters to the Editor dat er nog gewerkt wordt aan een film en een ‘extended’ edition van het album.

Sowieso was het wellicht wat opportuun om te verwachten dat deze schijf een heel concert zou bevatten, ten eerste omdat de concerten minimaal 90 minuten duurden en ten tweede omdat het in1976 in tegenstelling tot tegenwoordig niet ongewoon was om een live album tot één LP van ca. 40 minuten in te korten. Binnen Young’s eigen oeuvre zijn Live at the Fillmore East (alhoewel later uitgebracht) en Time Fades Away daar goede voorbeelden van. Maar ook The Who’s legendarische album Live at Leeds omvatte maar één LP. Bovendien staan er twee nummers van deze tour, Mellow My Mind en Midnight on the Bay op Look Out For My Love.

Het album is, vergelijkbaar met het semi-live album Rust Never Sleeps, opkenipt in twee delen; op vinyl was kant één akoestisch geweest en kant twee elektrisch. De naam van deze schijf, Odeon/Budokan, verraad ook al een klein beetje de volgorde waarop deze nummers worden gepresenteerd. De akoestische nummers zijn allen opgenomen op 31 maart 1976 in Hammersmith Odeon.

Voor Old Laughing Lady was het de eerste keer in ruim 6 jaar dat hij het weer eens speelde. Voor de gelegenheid heeft hij er een coda aan vastgeplakt, Guilty Train. Deze versie zou ook in het najaar gespeeld worden en in die hoedanigheid op Songs for Judy terechtkomen. Hoe dan ook, het is een ijzersterk gespeelde uitvoering van dit nummer, naar mijn mening beter dat de versie van Songs for Judy en de album versie. Aan het eind van het nummer hoor je het publiek diverse verzoekjes schreeuwen, waaronder Flying on the Ground (tot twee keer toe zelfs), Homefires en iemand die verzoekt of Neil ze kan vragen hun mond te houden. ‘You’ll have to elect a leader among you’, zegt hij alvorens hij After the Gold Rush inzet.

Nu heb ik Gold Rush al honderden keren gehoord, zowel live als de studioversie, waardoor je de nuances er zo uitpikt. Deze versie ligt dicht tegen de studioversie aan, de Franse hoorn is vervangen door harmonica (niet voor het laatst), maar de crux zit hem in het burned-out basement gedeelte, waar hij net even wat meer emotie in sommige zinsneden legt en de outro, een gevoelig stukje pianospel, waarbij hij het leitmotiv als basis heeft gebruikt.

Ook Too Far Gone verschilt niet veel van de live versie op Songs for Judy, en helaas ontbreekt net als op Songds for Judy de mandoline van Sampedro die de studio-versie wel had. Het nummer kan op waardering rekenen van het publiek, zeker bij zinsneden als ‘we had drugs and we had booze’. Al met al prima gespeeld, maar liever had ik No One Seems to Know gehoord. Ook hier horen we na afloop een verzoekje, I am a Child. Zou hij overigens geen gehoor aan geven. In plaats daarvan speelt hij Old Man.

Ook bij Old Man draait het om de nuances, het nummer wordt met net iets minder overgave gespeeld dan bijvoorbeeld op Live at Massey Hall, maar soms houdt hij een noot wat langer vast, zoals bij ‘you can tell that it’s true’, waardoor het net iets melancholischer wordt. Ook de emotie die hij in het laatste refrein legt is erg mooi. Het is natuurlijk best wrang, ruim 5 jaar eerder schreef hij dit nummer vlak voor hij Carrie zou ontmoeten, inmiddels was de relatie alweer twee jaar voorbij, waardoor het nummer weer 'klopt': 'live along in paradise'. De cirkel des levens.

Met Stringman sluiten we het akoestische deel van dit album af. De geluidskwaliteit is hier iets beter dan op Look Out for My Love, het toevoegen van de overdubs een dag na dit concert bracht wat ruis met zich mee. Ik kan niet genoeg de loftrompet blazen wat dit nummer betreft. Het is gewoon spot-on, qua zang, emotie, pianospel. Ook zonder de overdubs staat het nummer als een huis. Het publiek is muisstil tijdens de eerste uitvoering ooit van dit nummer.

Maar goed, een akoestisch Neil Young album uit 1976 hadden we natuurlijk al, en ondanks de twee ‘nieuwe’ nummers ten opzichte van die Songs For Judy; Old Man en Stringman horen we hier eindelijk voor het eerst op een officiële release hoe goed Crazy Horse anno 1976 klonk. We gaan het ook niet hebben over de outtakes, zoals Country Home, dat tot mijn grote spijt ontbreekt, ook al is het wat ‘losjes’ gespeeld op Yesteryear of the Horse, en Like a Hurricane, waarvan de live versie in Hammersmith Odeon uiteindelijk als bonus op de DVD-A van American Stars ’n Bars zou komen en zelfs met enige regelmaat op VH1 classic voorbij is gekomen. Neen, we moeten het doen met wat er is. En dat is verdomde goed.

Op Cowgirl in the Sand na, dat op 11 maart opgenomen is, zijn alle nummers afkomstig van het concert van 10 maart in de Nippon Budokan Hall in Tokyo. Toen Neil met Crazy Horse landde in Japan werden ontvangen door een zee van jongeren; het leek wel alsof we The Beatles waren, aldus de nieuwe gitarist van de band, Frank Sampedro. Eén van de concerten in Tokyo zou gefilmd worden voor een documentaire; hieraan wordt nog gewerkt, deze zou in 2021 uit moeten komen, maar ja, dat hebben we eerder gehoord.

Enfin, Sampedro had samen met Billy Talbot LSD genomen, zonder dat mede te delen aan de rest van de band. Tijdens Cowgirl in the Sand liepen ze naar de microfoon om hun harmoniezang te verzorgen en toen ze hun ogen open deden zagen reusachtige mandala’s uit hun achterhoofd komen; ze waren blijkbaar zo high dat ze hun hoofd niet eens rechtop konden houden. Neil merkte droogjes op: jongens, het is echt een psychedelische avond vandaag. Wist hij veel. De rest van de avond zou foutloos verlopen, althans in de ogen van Sampedro.

Het vertrek richting Europa ging niet zonder slag of stoot. Op het vliegveld ontstond een woordenwisseling tussen Young en een Japanse meneer die hem een pakketje probeerde te overhandigen. In een moment van helderheid realiseerde Sampedro zich dat het hun paspoorten en tickets waren. Nog steeds high als een konijn zien ze ineens mannen met machinegeweren staan, waarop Sampedro rechtsomkeert maakte, zo het vliegveld uit. Het kostte wat tijd om hem te overtuigen dat het cameramensen waren, die beelden aan het schieten waren voor de docu.

Eenmaal geland in Amsterdam werd er een flinke hoeveelheid has gescoord, die nog niet op pas tegen de tijd dat ze van Duitsland naar Frankrijk vlogen. Toen ze goed en wel aan boord zaten en ze dus dachten het spul succesvol door de douane te hebben gemokkeld, werden ze van boord gehaald, door bewakers, dit keer wél met geweren. Bleek dat ze alleen een handtekening wilden…

De Drive back die werd opgenomen op 10 Maart, had bijna al op Decade gestaan, evenals Pushed it Over the End van de CSNY 1974 tour. Op het laatste moment besliste Neil echter anders. We moesten het tot 2020 dus doen met de album versie, die op Zuma stond. Jammer, want deze Drive Back overtreft de studio versie ruimschoots. De manier waarom de drums erin komen na de eerste noten van Neil Young op gitaar is geweldig.

Dat de heren zeker niet nuchter op het podium stonden is te horen bij het intro van Don’t Cry No Tears, waar Neil na het gehuil van een hond na te hebben gedaan vraagt of er ‘hounds in the house’ zijn. Deze bewerking van I Wonder doet het ook live erg goed, de harmoniezang van Talbot, Sampedro en Molina is niet van het niveau CSN, maar werkt goed. Ook de groove die Molina en Talbot neerleggen is meer dan prima, vooral de funky bas van Talbot. Het nummer is net als de rest opvallend compact gespeeld (in tegenstelling tot concerten van recenter jaren), zo duurt ook Cowgirl in the Sand maar 4:55, nog niet de helft van de album versie. Kwaliteit over kwantiteit.

Lotta Love was in die tijd een Live Staple, ook op Live Rust én de concertfilm Rust Never Sleeps zou het nummer staan. Op het nummer is piano te horen, de credits op de info card geven echter aan dat zowel Young als Sampedro gitaar spelen. Dit lijkt een foutje, want op de beelden van het concert zit Poncho aan een keyboard. De gitaar die Young gebruikt is zijn witte Gretch, met een stereo pick-up, wat kan verklaren dat de gitaar ‘dubbel’ klinkt, op Live Rust gebruikt hij een akoestische gitaar. De harmoniezang is overigens van Talbot en Molina. Het blijft een A-typisch Crazy Horse nummer, wat maar eens aangeeft hoezeer de band in vorm was in deze tijd, ook al moest Young als gevolg van het wat beperktere gitaarspel van Sampedro wat meer ‘simpele’ nummers schrijven.

We sluiten Odeon/Budokan af met Cortez the Killer. Net als Cowgirl in the Sand korter dan de album versie, hetgeen zeer ongewoon is voor Young, al is het verschil hier slechts 30 seconden. Voornaamste verschil is het inkorten van het intro met ruim 1,5 minuut, wat hem de ruimte geeft om de solo in het midden van het nummer wat uit te breiden. Hier valt het snerpende gitaarspel op, hij soleert redelijk vrij. Dit is één van de vroegst bekende uitvoeringen van het nummer ooit, anno 2020 heeft hij het nummer zeker 542 keer gespeeld, dit is voor zover bekend pas de zesde keer. Het gepluk aan zijn gitaar op het einde zou hij later veel uitgebreider doen, onder andere op Live Rust. De harmoniezang is hier nog niet zo uitbundig als latere jaren, maar het door sommigen zo verfoeide ‘Inca-accent’ laat hij hier achterwege.

Ook al is het slechts een beknopte weergave van een live concert en is de akoestische kant, hoe goed ook (met name Old Laughing Lady en Stringman) een beetje dubbelop, de Crazy Horse nummers maken dit meer dan goed. Toch is het jammer dat we niet direct een uitgebreide versie krijgen met ook Like a Hurricane, Country Home en No One Seems to Know. Laten we hopen dat Neil de belofte van een concertfilm waar maakt. Al met al kom ik voor deze schijf uit op een 4,5*.

Volgt nu het eindoordeel. Ik heb van de losse recensies (van de niet eerder uitgebrachte schijven) hyperlinks gemaakt.

Everybody’s Alone (1972-1973) – 4.5
Tuscaloosa (1973) – 4
Tonight’s the Night (1973) – 4.5
Roxy: Tonights the Night Live (1973) – 5
Walk On (1973-1974) – 5
The Old Homestead (1974) – 5
Homegrown (1974-1975) – 4
Dume (1975) – 5
Look Out for My Love (1975-1976) – 4.5
Odeon/Budokan (1976) – 4.5

Gemiddeld: 4.6; afgerond naar boven een 5, mede vanwege het sublieme geluid, het prachtige boekwerk boordevol informatie en foto’s, het artwork van de box en dat van de individuele CD’s.

In de breedte overtreft deze box Archives Vol. I ruimschoots, dat toch wel heel erg leunde op Everybody Knows, Gold Rush en Harvest. De individuele schijven van Vol. II hebben meer dan genoeg replay value, zelfs het wat lager beoordeelde Tuscaloosa en Homegrown.

Het zal lastig worden voor Young om dit nog te overtreffen met Vol. III, wat naar verwachting aan de voorkant erg zal gaan leunen op Comes a Time en Rust Never Sleeps. Hopelijk hoeven we daar geen 11 jaar op te wachten, maar slechts 2.

Ik dank je, harm1985, voor je mooie stukjes.

Ik ben in ieder geval lekker gemaakt. Ik draai volume 1 te weinig ben ik nu wel weer achter . In de kerstvakantie maar even de dvd speler aansluiten op de stereo , want ik vind het nu veel te veel gedoe .
Dank je wel Harm voor je uitvoerige recensies . Altijd erg leuk om te lezen, informatief en entertaining.
Maart kan niet vlug genoeg komen wat mij betreft .

Graag gedaan! Archives Vol. II is tot het einde van het jaar gratis te beluisteren op Neil's site: Free for the Rest of the Year

Neil Young Archives Vol. II

Ik ben er laatst ook weer eens mee aan het spelen geweest. Voor de tijd was het best wel innovatief en de geluidskwaliteit is top, maar bij de dvd hindert het dat je geen documenten kunt lezen tijdens het afspelen. En de hidden tracks hadden gewoon in de tracklist moeten zitten. Archives 1 leunt heel erg op de albums en bevat relatief weinig rarities. Dat materiaal circuleerde ook al vrijuit op bootlegs. Dat is hier minder het geval of het was in een veel mindere geluidskwaliteit. Ik had graag wat meer vroege CSNY gehad, die beelden en opnames behoren tot de hoogtepunten van de set.

Precies de reden waarom ik destijds de Blu-Ray versie heb gekocht, die heeft wel de beoogde functionaliteit, die inmiddels ook gebruikt wordt op zijn website. Was wel early adapter destijds.

Er zou overigens gewerkt worden aan een film van CSNY in Fillmore East.

Voor mij is Walk on dé worp van deze Archives II.
5.5*

Wat een album is dat, blaast bijvoorbeeld Harvest helemaal weg.

Klopt, want ik zie maart '21 ook op andere forums/threads genoemd worden. Reden zou zijn dat Opper God Neil de kwaliteit van de streaming services ruk vindt. Gelukkig zijn z'n albums altijd van uitstekende geluidskwaliteit.... uch uch. Nou ja, nog drie maandjes wachten voor diegene die geen enorme bedragen willen uitgeven

Neil Young is ervan overtuigd dat de enige manier om van zijn analoog opgenomen muziek te kunnen genieten in dezelfde kwaliteit als op vinyl dat middels hi-res audio moet. Oftewel 192/24.

140 euro vind ik meevallen voor wat je krijgt; 10 CD's met veel essentiële muziek.

Een berg aan outtakes toegevoegd en de Buffalo Springfield Box Set op NYA:

Birds 8/3/1969
Flying On The Ground Is Wrong 6/10/66
Expecting to Fly 5/2/67
Whiskey Boot Hill 5/6/67
High School Graduation 8/15/67
Broken Arrow 8/15/67
Tonight's The Night 3/4/1974
Barefoot Floors 6/15/1974
Mellow My Mind 12/8/1973
Human Highway 12/5/1973
Ambulance Blues 12/5/1973

The much asked-after BDLive and missing Hidden Tracks from Volume 1:
Don't Let It Bring You Down 3/17/1970*
When You Dance, I Can Really Love 4/6/1970*
I Wonder 3/8 -12/1965*
Here We Are In The Years 10/2/1968
Cinnamon Girl 3/7/1970
The Rent Is Always Due 8/12/1967
It's My Time January/Febuary 1966*
Go On And Cry January/Febuary 1966*
I Ain't Got The Blues 12/15/1965

Naar de nieuwe outtakes geluisterd. Meesten vallen in de categorie wel aardig, maar niet wereldschokkend anders dat ze op Vol 1 hadden moeten staan, of gewoon net niet goed genoeg qua geluidskwaliteit. De Expecting to Fly van 2 mei 1967 is echt super spacey, met dubbele overdubs op gitaar en zang en High School Graduation had ook niet misstaan op Vol. 1.

Maar dan de nummers uit 1973 en 1974.

Mellow My Mind had er gewoon opgemoeten, deze akoestiche versie met Banjo en Ben Keith op Drobro is misschien nog wel melancholischer dan de Tonight's the Night versie.

De Tonight's the Night van 1974 rockt een stuk harder dan de 1973 versie (lijkt zelfs op de Live Rust versie).

Human Highway is Neil solo, maar was misschien met twee CSNY versies ietwat teveel van het goede geweest (al staat Love/Art Blues er ook drie keer op).

Ambulance Blues is ook Neil solo en had eigenlijk er ook op gemoeten, zeer interessant om deze vroege versie van het nummer te horen.

Maar de hoofdprijs is toch wel Barefoot Floors. Als ik één nummer had moeten kiezen wat absoluut op Vol. II had moeten staan, is het dit nummer wel. Daar had ik best nog wel één Love/Art Blues voor willen inruilen.

Maar ja, hier is Neil's website ook voor bedoeld, voor nummers die pas later gevonden worden of net niet goed genoeg zijn voor op een CD. Zelfs de Blu-ray versie van Vol.I was een compromis.

Desalniettemin hoop ik vurig op een release met deze Barefoot Floors, te mooi om in zijn archief verstopt te blijven zitten voor een klein clubje betalende leden.

harm1985 Bedankt voor het delen van jouw ongelooflijke uitgebreide Neil Young-kennis; ik dacht al redelijk op de hoogte te zijn, maar leer heel veel van deze reviews. Ben vandaag begonnen met de eerste schijf (meesterlijk met Sweet Joni als grote verrassing voor mij) en dan is wat achtergrondkennis heel fijn. Lees het met plezier.
Als je iemand wil complimenteren, moet je dat altijd doen heb ik geleerd

Ik sluit me aan bij Bartjeking. Weet ook wel het een en ander, volg hem vanaf American Stars ‘n Bars (ik was 16) maar ben blij met de stukken van harm 1985. Complimenten!

Ben het volkomen eens met bovenstaande bedankingen.
Eerlijk Harm, jouw recensies zijn qua diepgang de beste die ik sinds november, dus vanaf het uitkomen van Archives II, gelezen heb en ik mag zeggen, ik schuim elke dag het internet af naar bijkomend nieuws hierover.
Mocht je een biografie schrijven over neil, het zou, zeker in onze lage landen, gegeerd worden door ons, fans.

Inmiddels is de retail versie ook via Bol.com te bestellen, zo'n 165 euro. Fors duurder dan via Neil's website en je krijgt er geen hi-res files bij. Ik zou het wel weten.

Heb de retail versie besteld bij Fnac.be -> 117.99 € met gratis verzending. Heel schappelijke prijs, goedkoper vind je niet denk ik. Ik vind de retail verpakking trouwens een stuk praktischer dan de Delux versie. Enkel het boek zou ik nog graag willen. Iemand een idee ? Of iemand die het wil verkopen ?

groetjes

Het boek zou los in de verkoop moeten komen. Of het dan ook buiten Neil's website te kopen is weet ik niet. Het bevat een schat aan foto's maar ook credits van elk nummer én een tape database (dus welke nummers gebruikt zijn en welke niet).

Hoop idd op een losse verkoop bij "The Greedy Hand". Ben momenteel het boek van Vol 1 nog eens aan het doorlezen : geweldig, al die leuke krantenartikelen en oude foto's ... nostalgisch tot en met ... super gewoon.

De set is te koop bij Wowhd voor 99 euro. Mijn pa heeft de set met besteld (ook al heeft ie veel van de cd's uit deze set volgens mij al los).