AC/DC - Power Up (2020)

Vertrouwd geluid weinig verrassingen dus! Realize en Rejection bevallen mij het best na de eerste luisterbeurt.

Na 6 jaar is er dan toch weer een nieuw AC/DC album: Power Up. De titel is gelijk veelzeggend en een goed advies. Op Power Up lijkt het wel of Angus Young voor twee speelt, nu broer Malcolm er niet meer is. Malcolm overleed in 2017 en dit album is een eerbetoon aan hem, zegt broer Angus. Wat speelt hij fantastisch op deze plaat. Brian Johnson en zijn stem zijn terug van weg geweest en is ouderwets op dreef. Ook Phil Rudd is na zijn contacten met justitie en maanden huisarrest weer achter de drums terug te vinden en dit klinkt vertrouwd, net als Cliff Williams die de bas weer oppakt.

Er staan alleen maar hele aardige tot erg goede songs op Power Up. Het album start uitstekend met Realize & Rejection. Single Shot In The Dark is goed, maar niet eens het beste van dit album. Verderop staan prima nummers als Kick You When You're Down, Demon Fire, Money Shot en Code Red. De productie klinkt glashelder en de band speelt weer ijzersterk. Echt een prima album dit Power Up. AC/DC is gelukkig terug van weg geweest!

Fake News!

Maar serieus, dit is een aardig album van AC/DC, maar verre van fris. De sponzige productie mist punch waardoor het album aan kracht verliest. Vroeger was niet álles beter, maar producties van AC/DC-albums wel. De nummer zijn OK, zoals we gewend zijn van de band. De fans zullen het prima vinden, maar ik steek mijn geld liever in een andere plak vinyl.

In een interview met HUMO wist Angus Young te vertellen dat hij wist dat er zeker nog één goeie AC/DC-plaat in zou zitten.. En ik moet het toch met hem eens zijn wat Power Up, die nieuwe plaat, betreft.

Hun vorige dateert alweer uit 2014, en ik vond die opvallend vinnig en krachtig klinken. De toestand van bezieler Malcolm Young was toen helaas al fors aan het verslechteren (in 2017 zou hij sterven), en op die plaat werd hij vervangen door neef Stevie, maar hij had naar verluidt toch nog een hand in de songs op dat album. En eigenlijk geldt dat ook wel voor deze nieuwe.

In het interview geeft Angus namelijk aan dat hij, uit verveling, wat hij een vast stramien na een tour of wat dan ook noemt, door een hoop oude demo's van hem en zijn broer is gegaan, en dat daaruit dit album is ontstaan. Nu, met de songs is absoluut niets mis, ze klinken op en top AC/DC, dus dat geloof ik graag. De plaat is ook, in navolging van Rock or Bust lekker compact gehouden; 12 nummers in 41 minuten, waarvan er slechts eentje de kaap van de 4 minuten rondt, en dan nog amper.

Knap is ook dat Angus alle oude gloriën, die eerder om verscheidene redenen hun afscheid van de band hadden aangekondigd, terug bij elkaar heeft gebracht voor deze plaat. Cliff Williams had tijdens de tour naar aanleiding van Rock or Bust al aangegeven te stoppen; het verhaal van Phil Rudd kent iedereen ondertussen wel; en Brian Johnson moest zelfs tijdens de bewuste tour al stoppen omdat hij met ernstige gehoorproblemen te kampen had. Angus wist dat er juridische sores konden komen van het voortijdig stopzetten van de tour, en zat dus met de handen in het haar. Gelukkig voor AC/DC bood Axl Rose van Guns N' Roses zich vrijwillig aan, en kon de tour toch beëindigd worden.

Goed, de muziek zelf dan. Daar valt niet veel op aan te merken of af te dingen. Als je vernieuwing en spanning zoekt, verrast wil worden, ben je hier aan het verkeerde adres. AC/DC is namelijk één van die bands met een signature sound, en dat laten ze op alweer de 17de (als ik goed geteld heb) studio-plaat eens te meer horen. Die van kilometers afstand te herkennen riffs van Angus Young, de gillerige vocalen van Brian Johnson, zelfs de typische songtitels, van prijsnummer Shot in the Dark tot Kick You When You're Down; vintage AC/DC. En van Phil Rudd als mens kan je denken wat je wil, maar een vette groove neerleggen kan hij nog steeds geweldig goed, zo blijkt.

Zo merk ik dat ik toch wel enthousiast ben over deze plaat, maar dan vooral omdat ik het niet meer had verwacht. Laten we eerlijk wezen; deze band heeft in diens rijke oeuvre al veel beter werk weten presenteren, en voor mij zal de Bon Scott-era onovertoffen blijven, omdat ze toen ook veel meer een bluesy geluid hadden. Nu klinkt het me soms, hoe tof ik AC/DC ook vind, wat mat en dof.

Goeie plaat dus, weliswaar vooral vanuit een soort van nostalgisch oogpunt.

3,5 sterren

Elf keer midtempo en één keer ietsiepietsie een hoger tempo (al belooft de titel 'Demon Fire' veel meer dan het waarmaakt), zelfs BZN gooide nog meer variatie in hun sound. Unox-worst baseert haar smaak op het geluid van AC/DC-post 1982.
Bon zingt (de blues), Brian krijst (de krullen van de trap).
Power Up? Dan zet ik Powerage wel op.

AC/DC heeft heel wat goede platen uitgebracht in de loop der jaren maar het absolute dieptepunt was voor mij Stiff Upper Lip, voor mij de slechtste plaat ooit van deze band en nu zijn ze er met PWR/UP, ik heb hem al enkele keren beluisterd maar het kan me niet bekoren dan vond ik Black Ice en Rock Or Bust stukken beter, de Live beleving die ik toch al 5 keer mogen meemaken heb is steeds een groot feest en steengoed en dat zal ook weer zo zijn bij de volgende tour als het er ooit van komt eens het grote gedoe rond corona gedaan geraakt.

Lange tijd nauwelijks nog geïnteresseerd geweest in het laatste album van AC/DC, had er niet veel meer van verwacht, mede door alle perikelen rondom de band. Maar nu ik een al een paar dagen naar Power Up aan het luisteren ben kan ik niets anders zeggen dat ik het best een lekker album vind.
Niet iets nieuws onder de zon wat betreft sound, dat is gewoon weer de stampende rock die we gewend zijn van AC/DC, maar het songmateriaal is van redelijk tot goed, met Demon Fire, Code Red, Shot in the Dark en Rejection als de meest overtuigende nummers. Op één of andere manier vind ik de productie best sterk, veel samenhang en een fijn compact geluid. En tenslotte vind ik Brian Johnson het op Power Up goed doen, de zang is op dit album wat meer in balans dan op sommige eerdere releases, dan knelde het vaak.
Goed album.

November 2020. Nederland bereidt zich voor op een onvermijdelijke tweede covid-19-lockdown, maar tegen alle verwachtingen is daar ineens AC/DC met Power Up. Dit in de bezetting van Rock or Bust (2014) en wederom met producer Brendan O'Brien. Cliff Williams keerde terug van pensioen, Phil Rudd van huisarrest, Brian Johnson van door autoracen veroorzaakte doofheid. AOVV beschreef het meteen die maand treffend, lees hier terug op MuMe.

Destijds volgde ik het nieuws rond AC/DC op de voet: het eerste nieuws in augustus '20 van een ooggetuige dat de groep weer in Vancouver in de studio zou zijn (wel uit het Noors vertalen, sorry) , het tweede nieuws volgde in dezelfde maand: een foto van Rudd en Johnson op een balkon bij de studio, hetgeen het eerste gerucht leek te bevestigen.
AC/DC houdt altijd zijn kaarten voor zich, bij de Schotse Australiërs geen openheid over privézaken zoals Ozzy Osbourne deed in realityshow The Osbournes. Maar deze keer bleken geruchten een keertje waar te zijn en in november was daar PWR/UP, dat ik las als Power Up. Als "Een vuist naar de hemel", zoals Robert van Gijssel bij de Volkskrant neerpende. Hoezo sterfelijk? Wij gaan door. Zoiets.

Voor mij is deze AC/DC als een ouder geworden oom, die je na enkele jaren weer eens ziet. Je kent volop de verhalen over zijn wilde jonge jaren, de tegenslagen en hoe hij tegen-de-klippen-op kwam, zag en overwon. Maar nu is hij op leeftijd. Toch zie je in zijn ogen en in sommige van zijn onaangepaste opmerkingen iets van het oude vuur.
Op Power Up zijn opnieuw de credits voor de in 2017 overleden slaggitarist Malcolm Young en diens springlevende broer Angus. De laatste dook net als voor Rock or Bust in de archieven met ruwe ideeën voor nieuwe nummers, Malcolms vervanger/neef Stevie Young assisteerde bij het arrangeren ervan.
Explosieve, snelle uitspattingen als Whole Lotta Rosie of Riff Raff of Shoot to Kill of Thunderstruck zitten daar niet bij. Het is net wat kalmer, de blues schemert in soms mindere, soms meerdere mate door.

Het vuurtje brandt dus wel degelijk, zij het minder fel. Daarmee is de rol van de groove belangrijker geworden, neergelegd door Williams en Rudd met Stevie. Sterkste voorbeelden zijn opener Realize, de (blues)beat van Through the Mists of Time met z'n bijzondere drumgroove in het intro en een verrassend aaa-hahaa-koortje, het iets snellere Demon Fire en het sluw-swingende Money Shot. Iets van de voorbije tegenslagen lijkt door te klinken in de tekst van Kick You When You're Down, opvallend genoeg een nummer zonder intro.

Touren was kort na de covid-pandemie hoogst onzeker. Vijf jaar later is Williams definitief met pensioen en Rudd verkoos thuis te blijven om zijn eega bij te staan. Met bassist Chris Chaney, drummer Matt Laug en de grijs geworden scholier Angus tourde de groep in 2025 door Europa en Australië, een tour door Zuid- en Noord-Amerika van februari tot en met september 2026 staat gepland.

Zou er nog een nieuw album komen? Hoe leuk zou het zijn als iemand van Angus' Aaltense buren meer weet en het mag laten uitlekken. Maar liever nog heb ik dat iedereen zijn kaken op elkaar houdt en een volgende verrassing zich aandient. Misschien wel een optreden in Lochem of op Zwarte Cross.