AC/DC - Power Up (2020)

Ik reageer nooit over uitspraken maar deze is wel heel nuchter en spot on!
Krijg je eventueel gezeik dan is het gewoon juist om je daar niet druk over te maken.
Vrijheid's van mening en zo..

Ik ben trouwens mijn AC/DC - The Razors Edge (1990) cd kwijt geraakt ooit..
Wat kan ik nu het beste kopen op plaat, deze Power Up of toch mijn geliefde Razors Edge of hebben jullie nog een must have van AC/DC?.

Ik zou eigenlijk alles tussen 1977 en 1985 sterker aanraden dan The Razor's Edge. De platen die ze na The Razor's Edge gemaakt hebben zijn volledig uitwisselbaar.

back in black uiteraard

Album net binnen en staat op.... eerlijk is eerlijk, vind het (nog) niet heel bijzonder allemaal.

Oké plaatje. Zeker geen jaarlijstmateriaal of iets wat ik binnen een jaar of 2 nog zou opzetten. Daarvoor heeft deze plaat iets te weinig nieuws te bieden. Weinig meerwaarde om deze te draaien ipv een van hun oude platen.

Let There Be Rock, Powerage, Highway To Hell, met Brian Johnson Back In Black, For Those About To Rock

In de jaren ‘80 was het concept AC/DC hetzelfde als nu. Alleen klonk iedere plaat toch net weer een beetje anders.

Vanaf Ballbreaker klinkt alles hetzelfde. Dikke drums, gortdroge gitaren, fantasieloze zanglijnen. De soms gierende agressie van de eerste albums met Johnson lijkt een beetje verdwenen.

Nu verwachtte ik niet dat ze opeens als Elton John zouden klinken. Maar dit is wederom meer van hetzelfde. Twaalf weinig memorabele nummers waarvan de single, zoals altijd, nog het aardigst is.

Ik zal ‘m nog een paar keer draaien, in de hoop dat er iets blijft plakken. Vooralsnog ben ik er niet ondersteboven van.

Na wat negatieve teksten hierboven (vroeger was alles beter?), heb ik hier een mooie en positieve review uit De Volkskrant:

De nieuwe AC/DC is een vuist naar de hemel en een plaat die eigenlijk niet gemaakt had kunnen worden
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

En: "Power Up is stoer, stevig en fris".

Het vinnige mist, een beetje te vlak...maar luistert wel OK weg net als alle platen AC/DC. De vroege jaren blijven toch favoriet:) Demon Fire is wel een lekker nummertje!

Fake News!

Maar serieus, dit is een aardig album van AC/DC, maar verre van fris. De sponzige productie mist punch waardoor het album aan kracht verliest. Vroeger was niet álles beter, maar producties van AC/DC-albums wel. De nummer zijn OK, zoals we gewend zijn van de band. De fans zullen het prima vinden, maar ik steek mijn geld liever in een andere plak vinyl.

Halfje erbij, na wat draaibeurten toch wel wat beter in het gehoor liggend.

Grappig. Ik vind de productie juist kraakhelder, waardoor gitaren, bas en drum lekker binnenkomen.

Niks mis mee nee. De songs zijn ook prima.

Iron Man 2 of the Razors Edge ( iets met Thunderstruck)

Leuk AC/DC album met Mk.2 zangert Brian Johnson. Maar ook passend bij de albums vanaf 1981. Niet wereldschokkend goed, maar ook niet beschamend slecht. De albums vanaf 1981 bewegen zich tussen voldoende en ruim voldoende; probeer je maar eens in te beelden dat bijv. een band als The Doors in 2012 nog een album hadden uitgebracht met een look-alike-voice a-la Jim Morrison - Tja,... Grandpa bands. Wie zit er nog op te wachten?
Reading-glasses Rock met soms een vleugje Alzheimer Light. Power Up? Thumbs Up!

Je kunt eindeloos gaan zeuren dat de productie niet fris is, AC/DC vroeger beter was, het allemaal vlak klinkt ... AC/DC heeft al sinds de jaren '70 een vast format en is daar nog steeds trouw aan. Toen Shot In The Dark het verkennende werk uitvoerde voor wat nog ging komen, wist ik alweer genoeg: het aftellen naar het nieuwe album kon weer beginnen. Ik wil helemaal geen progressie of een andere koers, maar gewoon een logisch vervolg op het vorige album, dat weer een vervolg was op de voorganger etc etc. Kortom, ook hier niks nieuws onder de zon. Power Up is gewoon AC/DC anno 2020 en die droge, staccato riffs van Angus Young en de powerdrums van Phill Rudd vervelen nog steeds niet, evenals die kolengruisstem van Brian Johnson. Ook nu weer weet je wat je krijgt en voor de rest houden wij het lekker simpel. Blikje bier opentrekken en shaggie rollen en down with the kings.

Juist. Prima omschreven Jonestown. Gewoon lekker plaatje. Niet verrassend maar vet hard en gewoon AC/DC.

Hangt misschien af of je de CD of LP hebt?

Oh ja ... iemand had het ook nog over de fantasieloze hoezen van de albums. Klopt misschien, maar de Hipgnosis cover voor Dirty Deeds Done Dirt Cheap rechtvaardigde alle sleeves die daarna kwamen. Samen met Wish You Were Here, How Dare You! en Presence dé hoezen uit die tijd. Een uitzondering dus, want ook de hoezen waren maar volgens één uitgangspunt ontworpen: dat ze nergens op sloegen. Overeenkomst met de muziek is dan ook: niet mekkeren en vooral niet moeilijk doen. Voor pretenties hebben we nog altijd Radiohead.

AC/DC is met dit album, en ook alle vorige, het BZN geworden van de hardrock. Na ruim 40 jaar
kennen we het deuntje wel een keer.

Ah, ouderwets goed AC/DC album dus , fijn om te weten .

Lage recensies hier. Begrijpelijk voor als je geen ac/dc fan bent aan de ene kant. Maar op diverse recensie bladen lees ik veel lovende reacties, als groot ac/dc fan vind ik dit de beste sinds For Those About To Rock.

Het klinkt absoluut niet slecht maar er blijft ook weinig hangen...

Ja, het is typisch AC/DC, daarover geen seconde twijfel. En ja, wie AC/DC doorgaans kan waarderen, zal ook deze kunnen smaken, dat spreekt haast voor zich. Ikzelf eveneens. Maar ik kreeg wel het overheersende gevoel dat ik het allemaal al eerder hoorde. Eén voor één nummers die mij vooral aan andere nummers deden denken. En dan luister ik persoonlijk toch liever die oudere nummers opnieuw dan een nieuwe worp die als een halve kopie klinkt.

Omdat ze met Kid A een keer een andere richting insloegen? Een In Rainbows of A Moon Shaped Pool zou ik toch allesbehalve pretentieus noemen.

Maar on topic: ik weet het niet met dit album. Ik was eigenlijk wel enthousiast over dit album maar nu ik hem een keer of 3 gehoord heb, vraag ik me af daarom. Hoopte dat de single het zwakste nummer zou zijn, daar dit blijkt dan nog een uitschieter. Er is een verschil tussen ‘je eigen sound aanhouden’ en ‘elke keer je eigen muziek copy/pasten en het nieuwe muziek noemen’. Prima dat sommige mensen keer op keer hetzelfde willen horen, maar ik vind dit lastig om dit album door te komen. Ik ga er zelfs het vuile woord ‘saai’ opplakken.

Ik vind mezelf toch ook een groot AC/DC fan, zou zelf zggen dat dit, na een aantal luisterbeurten, de beste is sinds The Razors Edge. Die vind ik toch nog steeds erg fijn klinken.

Weinig songs, of zelfs riffs, die echt blijven hangen. Hier en daar een aardig idee, maar uiteindelijk klinkt het allemaal hetzelfde. Echt goede songs kan ik er niet op ontdekken. Dan zijn 12 korte nummers alsnog een hele zit. De uitstekende geluidskwaliteit verandert daar niets aan. Rock Or Bust deed me wat meer, destijds.

Vond Rock Or Bust ook een stukje pakkender op een of andere manier. Sowieso heel lang geleden dat een ACDC plaat me echt nog wild maakte.

Productie van deze is wel heel goed. Alleen jammer van de matige songwriting.

In een interview met HUMO wist Angus Young te vertellen dat hij wist dat er zeker nog één goeie AC/DC-plaat in zou zitten.. En ik moet het toch met hem eens zijn wat Power Up, die nieuwe plaat, betreft.

Hun vorige dateert alweer uit 2014, en ik vond die opvallend vinnig en krachtig klinken. De toestand van bezieler Malcolm Young was toen helaas al fors aan het verslechteren (in 2017 zou hij sterven), en op die plaat werd hij vervangen door neef Stevie, maar hij had naar verluidt toch nog een hand in de songs op dat album. En eigenlijk geldt dat ook wel voor deze nieuwe.

In het interview geeft Angus namelijk aan dat hij, uit verveling, wat hij een vast stramien na een tour of wat dan ook noemt, door een hoop oude demo's van hem en zijn broer is gegaan, en dat daaruit dit album is ontstaan. Nu, met de songs is absoluut niets mis, ze klinken op en top AC/DC, dus dat geloof ik graag. De plaat is ook, in navolging van Rock or Bust lekker compact gehouden; 12 nummers in 41 minuten, waarvan er slechts eentje de kaap van de 4 minuten rondt, en dan nog amper.

Knap is ook dat Angus alle oude gloriën, die eerder om verscheidene redenen hun afscheid van de band hadden aangekondigd, terug bij elkaar heeft gebracht voor deze plaat. Cliff Williams had tijdens de tour naar aanleiding van Rock or Bust al aangegeven te stoppen; het verhaal van Phil Rudd kent iedereen ondertussen wel; en Brian Johnson moest zelfs tijdens de bewuste tour al stoppen omdat hij met ernstige gehoorproblemen te kampen had. Angus wist dat er juridische sores konden komen van het voortijdig stopzetten van de tour, en zat dus met de handen in het haar. Gelukkig voor AC/DC bood Axl Rose van Guns N' Roses zich vrijwillig aan, en kon de tour toch beëindigd worden.

Goed, de muziek zelf dan. Daar valt niet veel op aan te merken of af te dingen. Als je vernieuwing en spanning zoekt, verrast wil worden, ben je hier aan het verkeerde adres. AC/DC is namelijk één van die bands met een signature sound, en dat laten ze op alweer de 17de (als ik goed geteld heb) studio-plaat eens te meer horen. Die van kilometers afstand te herkennen riffs van Angus Young, de gillerige vocalen van Brian Johnson, zelfs de typische songtitels, van prijsnummer Shot in the Dark tot Kick You When You're Down; vintage AC/DC. En van Phil Rudd als mens kan je denken wat je wil, maar een vette groove neerleggen kan hij nog steeds geweldig goed, zo blijkt.

Zo merk ik dat ik toch wel enthousiast ben over deze plaat, maar dan vooral omdat ik het niet meer had verwacht. Laten we eerlijk wezen; deze band heeft in diens rijke oeuvre al veel beter werk weten presenteren, en voor mij zal de Bon Scott-era onovertoffen blijven, omdat ze toen ook veel meer een bluesy geluid hadden. Nu klinkt het me soms, hoe tof ik AC/DC ook vind, wat mat en dof.

Goeie plaat dus, weliswaar vooral vanuit een soort van nostalgisch oogpunt.

3,5 sterren