AC/DC - Power Up (2020)

"amen"
Mooi omschreven AOVV!
dit 'n prima album op de nadagen van 'n iconische en legendarische rock band. Vindt de Bon Scott - era ook onovertroffen maar ook de Brian Johnson - Era heeft veel moois gebracht.
Maar dit album niets nieuws of vernieuwend. Maar dat is ook helemaal niet nodig. Dit rockt gewoon weer heerlijk. En vindt geweldig dat deze oude rockers nog weer 'n zeer acceptabel album hebben gemaakt. Heerlijke produdtie en korte pakkende Songs. Heb hem op vinyl.
*Power up* AC/DC AND LET'S ROCK

Valt na een aantal luisterbeurten toch niet tegen, ik had überhaupt niet meer op nieuw materiaal gerekend.
Komt niet in de buurt van "Back in Black" dat in mijn top 10 staat maar het is toch een degelijk AC/DC album.

Leuk dat AC/DC in deze grimmige corona tijd toch tamelijk onverwachts met een album komt, echt een oppepper! Ik dacht al in de tijd vooraf aan Black Ice dat ze nooit meer met een album zouden komen, maar ik had het mis...

Power Up vind ik best lekker fris en spontaan klinken en met een uitstekend geluid. Ik vind de nummers meer pit hebben dan die van Rock or Bust, vooral Demon Fire springt eruit.

Hier en daar zijn er ook wat afwijkende en licht vernieuwende dingetjes te bespeuren - voor AC/DC begrippen dan, al hoor ik ook wel riffs waarbij ik me afvraag op welk album ik die eerder heb gehoord.

Brian vind ik qua zang prima klinken, alleen hebben meerdere songs steeds diezelfde afgevlakte, stoere stadionrock oneliners - ik bedoel al die zangregels die beginnen met "You gotta...", "I've gotta...". Daar had wel iets meer vindingrijkheid kunnen worden toegepast.

Maar alles bij elkaar toch best een tof album! Erg mooi vind ik ook het cd boekje, dat hebben ze echt leuk vormgegeven.

Zodra AC/DC ongeforceerd plezier maakt zijn ze snel in staat een bevlogen album vol te schrijven, en dat bewijzen ze hier wederom. Enkel het refrein van Witch's Spell klinkt gemakzuchtig, maar door twee sterke songs daar omheen te zetten blijft de flow van het album prima. Knap staaltje werk.

Elf keer midtempo en één keer ietsiepietsie een hoger tempo (al belooft de titel 'Demon Fire' veel meer dan het waarmaakt), zelfs BZN gooide nog meer variatie in hun sound. Unox-worst baseert haar smaak op het geluid van AC/DC-post 1982.
Bon zingt (de blues), Brian krijst (de krullen van de trap).
Power Up? Dan zet ik Powerage wel op.

Ja ik haal deze ook en nog een paar die jullie als must hebben bestempeld!.
gewoon even een inhaal slag.

I'm Speechless!! | AC/DC - Through The Mists Of Time (Official Audio) | REACTION - YouTube

Aan AC/DC val je je eigenlijk nooit een bult. Denk dat Stiff Upper Lip, Flick Of The Switch, Fly On The Wall en vooral Blow Up Your Video de matigste albums zijn. Maar zelfs die hebben hun momenten.

Ik kan me niet voorstellen dat iemand teleurgesteld is in deze plaat; dit is exact wat ik verwacht van een AC/DC-album. Niks meer, maar zeker ook niet minder. complimenten ook aan Brian Johnson, die op zijn 73ste (met alle gebreken van de afgelopen jaren) klinkt als een energieke jonge (ook niet overdrijven) rockgod. Ongelofelijk eigenlijk na al die jaren i.c.m zijn zangtechniek.

Prima toevoeging aan hun mooie oeuvre!

Vroeger was alles beter, zelfs BZN!

Dit dus.

Ik vind net dat deze bitter weinig toevoegt aan het oeuvre.

Inmiddels een aantal malen gespotifyd...een heerlijk album met de zo kenmerkende sound. Niet verrassend maar wel lekker. Twijfel nog of ik de vinyl versie zal aanschaffen... eerst nog maar eens beluisteren.

Ik mis vooral agressie op deze plaat. En afwisseling. Zat net de titels van de laatste 20 jaar eens door te kijken, en bij slechts een handjevol nummers schoot me een regeltje te binnen. Terwijl ik ook naar die platen had uitgekeken. Met dit album gaat het dezelfde kant op. Over een maand hoor je niemand er meer over, en live (ooit) spelen ze hooguit twee nummers ervan. Het had echt een stukkie scherper gemogen. Maar goed, Brian Johnson is geloof ik 73 inmiddels. Wonderbaarlijk eigenlijk dat hij überhaupt nog stembanden heeft.

Deze AC/DC, hoewel kenmerkend en gewoon door en door vertrouwd, blijft wel 41 minuten in dezelfde versnelling. Een à twee nummertjes is voor mij dan eigenlijk genoeg. Inderdaad een beetje pitloos als geheel, maar goed, op deze leeftijd mogen we nog blij zijn dat een band als deze nog muziek op kan nemen.

Zeker, BZN was best een leuk rockbandje ('Mother Can You See Me' is zelfs een supervet nummer dat zich kan meten met het betere werk van AC/DC en Status Quo), totdat ze zich mid jaren 70 inlieten met die winterschilder en later die hoefsmid.

Na alle ellende die AC/DC de afgelopen jaren heeft gehad is het op zich al een prestatie om na zes jaar weer met een nieuwe plaat te komen die klinkt alsof er niets gebeurd is in de tussenliggende periode. Schijnbaar geruisloos wordt de draad weer opgepakt. Erg memorabel vind ik hem niet. Zelfs voor AC/DC-begrippen wel erg weinig verrassend. Niet één nummer dat er echt in positieve zin bovenuit schiet of in het bijzonder blijft hangen, terwijl ik dat bij eerdere albums wel had. 40 minuten automatische piloot rock waar op zich niets op aan te merken is, maar die ook weinig toevoegt aan de discografie. Maar ach, wat zou het, AC/DC is terug en hopelijk zodra het kan ook weer op het podium. Want daar komt deze band natuurlijk pas echt tot leven.

Mijn hemel, nooit gedacht: rockmuziek voor in de lift.
Zeker knap dat er uberhaupt een album wordt uitgebracht, maar eerlijk gezegd, dit voegt niets toe. Dit is Power Down. Het ene middentempo deuntje stopt waar het andere begint. Geen vuur, geen overtuiging en gezien de individuele perikelen, had dat zeker wel gemogen.
Rock is dood? Misschien wel. Op zijn minst in een diepe coma gesukkelt.

Voegt idd niets toe, als je vind dat deze plaat de rock een boost moet geven, dan is er eerder al wat fout gegaan, ik heb het idee dat er nog nummers op de plank lagen, dat het afscheid van Johnson toch onbevredigend was , alle hoorproblemen in ogenschouw nemend.

Dit is een plaat van oermuzikanten die nog een keer iets van zich willen laten horen.
Mijn discotheek bevat enkel platen uit het Bon Scott tijdperk en ik heb indertijd back in Black gekocht, deze plaat is voor mij de eerste AC/DC aankoop in 40 jaar!!!

Sluit naadloos aan op die periode, het klinkt op vinyl wel gewoon lekker, maar eerlijk is eerlijk hij zal niet vaak op het draaiplateau liggen.

Oude tijden zullen wellicht nooit weer herleven. Maar dat is ook niet echt te verwachten met de bejaarde rockers van AC/DC. Persoonlijk vind ik de zure reacties een beetje (nou ja , héél erg) flauw. Wat hadden jullie verwacht ? Back in Black 2 ?
Ik vind de heldere sound, die niet helemaal dichtgesmeerd is in de studio ( Kensington syndroom), een verademing in de hedendaagse rockmuziek. Want laten we eerlijk wezen, in een door rapmuziek en hedendaagse R&B geregeerde hitparade is het iig leuk om de mannen van AC/DC voorbij te horen komen. En kritiek van mensen die zelf geen noot kunnen spelen doet er gelukkig ook niet echt toe ....

Want mensen die geen instrument bespelen hebben geen oren?

Wat een kortzichtige conclusie. Als je jouw redernering volgt, dan kan het ledenaantal op deze site flink reduceren.
Ik heb een bloedhekel aan rap en een grote voorliefde voor goede rockmuziek. Je kan de vraag stellen of de populariteit van rap zo groot is omdat de kwaliteit van rockmuziek is afgenomen. Er zijn simpelweg weinig jonge gitaarhelden die als voorbeeld kunnen dienen voor de jeugd. Waar zijn de boze garagebands die een (commercieel) verschil maken?

En als de oude rockers met zo'n fantasieloos album op de proppen komen als dit in een successie van fantasieloze albums, dan is de negatieve kritiek net zo goed terecht als de positieve kritiek van liefhebbers die al blij zijn dat er uberhaupt een AC/DC album is uitgebracht.

Het enige instrument die ik bespeel is de luchtgitaar , gaat soms tot virtuoze bewegingen aan toe. Gelukkig voor kijkers en luisteraars blijft het daarbij..

Maar in topic, ik hou van muziek en ook van deze , idd fantasieloze rock, gelukkig mankeert er niets aan mijn oren, ik zet hem nog eens weer op, zag dat de buren net naar de kerk zijn gegaan, dus POWER UP.

Wie had dat gedacht, AC/DC komt in deze tijd nog met een nieuw album, mooi eerbetoon aan Malcolm. Maar heb toch wat kanttekeningen. Veel werden enorm enthousiast door de eerste single ''Shot in the Dark'', leuk nummer maar niet meer dan dat. Als dit iets nieuws was geweest van Krokus of Rose Tattoo had er niemand iets om gegeven. Zo heb ik dat wel met meerdere nummers op het album zoals ''Code Red of Through the Mists of Time''. Als dit op Flick of the Switch of Fly on the Wall ( overigens ondergewaardeerde albums) had gestaan had het geen enkele kans van slagen. AC/DC is een merk dat zelfs liefhebber van Nederlandstalige muziek bereikt. Neemt niet weg dat het toch mooi is dat ze nog een ronde doen. En wieweet staan we volgend jaar gewoon weer mee te deinen in een station of in een weiland.

Spijker op zijn kop.
Dat eeuwige midtempo begon 30 jaar geleden al te vervelen. Snap gewoon niet dat als je besluit een bepaalde formule te handhaven, waarom dan de formule vanaf het moment dat het fout ging te handhaven. Want ja, er zitten behalve het stemgeluid wel meer verschillen tussen de Scott en Johnson jaren. Met name de variatie in tempo, maar ook de productie, de scherpte van de riffjes, en ga zo maar door.
Afgezet tegen de piek van AC/DC's oeuvre kan ik hier niet meer dan 2 sterren voor geven, maar dan ook vooral uit respect voor de band.

Geen bijzonder album, maar dit is wel gaaf zeg.

https://s.s-bol.com/nl/upload/images/ps/banners/muziek/winactie/200204_Winactie_ACDC-DEF.pdf

Als de spijker al geraakt werd, dan is 'ie nu krom. Want midtempo bluesrock daar begonnen de heren van AC/DC mee met Scott dus. En daar zijn ze ook heel erg goed in. Dus dat ze hier een formule handhaven van 30 jaar geleden klopt niet. Ze speelden al zo 45 jaar geleden in hun begintijd.

Ik kan moeilijk volgen waarom sommige AC/DC liefhebbers overdreven kritisch dit eerbetoon aan Malcolm benaderen. Kritisch mag en kan natuurlijk altijd, maar onvoldoendes uitdelen lijkt mij wat overdreven. Zeker omdat de productie juist top is en de riffs van Angus geweldig. En ga zo maar door.

Helemaal mee eens. Dat niet fans dit niet pruimen, prima, maar het is vreemd dat je als fan iets anders dan dit verwacht had. Het is zeker niet hun beste album, maar zeker ook niet hun slechtste. Ik zou ook graag een album hebben gehad gelijk aan Back in Black, maar dat is niet reeel, het lukt volgens mij geen enkele band van deze leeftijd om een album uit te brengen wat gelijk is aan de kwaliteit van hun beste album(s)

Wat een fijne plaat, staat op repeat in de auto. Natuurlijk, nergens vernieuwend, maar nummers als Through the Mists of Time, Witch’s Spell en Demon Fire zijn heerlijke nummers. Wat mij betreft staat er geen slecht nummer tussen!

Witch's Spell is inderdaad een aardig nummer. Had op For Those About To Rock kunnen staan.

Inderdaad, het album klinkt vrij monotoon. Niet slecht, maar niets vernieuwends en gewoon allemaal voor elkaar inwisselbare nummers. Het is natuurlijk leuk dat AC/DC het nog in zich heeft om een heel album uit te brengen en voor de doorgewinterde fan zal dit best een behoorlijk toetje zijn.

Voor mij: 3*