Sly and The Family Stone - Stand! (1969)

De lente vind ik doorgaans inderdaad een heel slecht seizoen om maatschappijkritisch te gaan lopen doen, maar in dit geval...

Ik heb fresh,riot en deze ruim 2 jaar geleden aangeschaft. Met de gedachte dan zit ik bebeiteld dat kan niet missen. Had het een en ander gelezen over deze 3 top platen. En alle recensie's waren louter positief. How wrong can you be. Heb de laatste 2 jaar zo'n beetje ieder foefje uitgeprobeerd. Hard gedraait keihard gedraait en een normaal volume uitgeprobeerd zacht zelfs. Ik ben stand intensief gaan draaien minder intensief. Weken links laten liggen. Vervolgens weer intensief gaan draaien enz. Maar verder dan mmm aardig plaatje ben ik nooit gekomen. Zeker onderken ik dat dit eind jaren 60 begin jaren 70 behoorlijk vooruitstrevende muziek moet zijn geweest. Maar vandaag de dag is het behoorlijk achterhaald teminste da's mijn mening. Ook duren een aantal nummers mij te lang. En dan bedoel ik niet eens sex machine. Tevens vind ik het behoorlijk irritant dat bij veel nummers de refreinen tot in den treure worden herhaald. Daardoor klint het ook nog eens saai.
Jammer ik had er hoge verwachtingen van maar die zijn in zijn geheel niet uitgekomen

Ik vind dit een heerlijke plaat met eigenlijk alleen maar pakkende nummers erop, hier en daar een prettig gestoorde twist, maar dat past wel bij Sly. Stand!, I want to take you higher en Everyday People hebben nog steeds een vette vibe.

Tja, funk dus, niet direct een genre waar ik erg bekend mee ben, op wat losse gerelateerde dingen als Herbie Hancock en Breakestra na. Maar met funk zoals hier ten gehore wordt gebracht, is alleen Maggot Brain van Funkadelic te vergelijken als het gaat om wat ik zelf al ken (nee, beste kenner, het is inderdaad niet precies hetzelfde, maar ik neem aan dat je snapt wat ik bedoel). En dat vind ik een geweldige plaat.

Wat we op Stand! vooral horen zijn vrolijke ritmes, een keur aan energieke vocalen, overduidelijk speelplezier en gedeeltes waarin het brede pallet aan instrumenten zijn gang kan gaan, terwijl er in de teksten een serieuze onderlaag aanwezig is. Het 'jamgehalte' is vrij hoog: niet alleen maar in het lange Sex Machine (wat gewoon een jamsessie is), elk nummer heeft een losjes gevoel en bevat stukken waarin instrumenten lekker los kunnen gaan. Dat werkt op zich goed: ik vind het dan ook fijne muziek met een goede drive en een fijn sfeertje, dat lekker doorrammelt.

Toch is er wat mij betreft ook een nadeel, en dat is dat de songwriting niet altijd even sterk is. In dat opzicht vind ik het titelnummer, met die waarlijk pakkende zanglijnen, nog het meest geslaagd. De rest steunt net iets te vaak op dat jamgevoel en de energie van de muziek, maar gaat niet echt ergens heen. Hierdoor is het allemaal 'gewoon' erg lekker maar nauwelijks meer, waardoor dit album geen topper is voor mij, daar waar Maggot Brain, dat voor mijn gevoel veel sterkere nummers bevat, dat veel meer is.

Neem nu het befaamde I Want to Take You Higher: dat ontleent zijn charme wat mij betreft grotendeels aan de blazers. Dit is prima gedaan, want het is een erg fijn nummer en zonder meer een hoogtepunt. De rest doet me muzikaal gezien echter gewoon minder, meestal, en daarom gaat alles ook erg op elkaar lijken op gegeven moment. Het zal niemand dan ook verbazen dat het eerder genoemde Sex Machine me niet bepaald wegblaast. Dit is vooral leuk voor iets vrolijks op de achtergrond of om af en toe eens een los nummer van te beluisteren, maar als geheel grijpt het me gewoon niet genoeg om me bij de les te houden.

Overigens denk ik door dat gezoem in I Want To Take You Higher telkens dat mijn telefoon afgaat.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Ik zoek meer platen in deze stijl. Dus soul met een lekker rauw, tikje psychedelisch randje. Wie helpt me verder?

Ik verwacht dat de volgende albums dan ook in je straatje zullen passen:
Funkadelic - Funkadelic (1970)
Funkadelic - Free Your Mind... And Your Ass Will Follow (1970)
Funkadelic - Maggot Brain (1971)

Fugi
Mogelijk ook wat oud werk van Ike & Tina Turner al is dat niet echt psychedelisch?

Dank voor de tips, zo eens ff lekker luisteren

Ik begin trouwens al een beetje terug te komen op bovenstaand oordeel. Erg fijne muziek.

Waanzinnig. Zo goed als elk nummer is een klassieker. Sex Machine was niet echt nodig maar is wel OK.

Een prima studio jam die voor mij toch helaas de vaart uit het album haalt omdat het gewoon niet aansluit op de rest van de nummers ...

Sex Machine is juist één van de hoogtepunten van het album. Past voor mij uitstekend in de context van het album.

Mensen weten vaak half niet hoe geniaal deze plaat is. Hoe halverwege Stand, het nummer omslaat, gewelig! Ook Higer is favoriet, maar eigenlijk kan ik elk nummer wel noemen. Geniale plaat.

Na een aantal albums komt de stijl van Sly & the Family Stone dan echt tot zijn grote uitbloeiing. Met dit album zet Sly & the Family Stone neer waar ze bekend om zijn geworden. Funky, psychedelisch, sociaalkritisch en ijzersterk. Ook het prettig gestoorde ingrediënt is nooit ver weg bij deze artieten, net als de absolute topkwaliteit.
1. Stand! – sociaalkritisch nummer verpakt in een cryptische tekst en vooral geweldige muziek. Wat een nummer!
2. Don’t Call Me Nigger, Whitey – discriminatie is van alle tijden. Het dan zo muzikaal sterk verpakken is een grote muziekkunst.
3. I Want to Take You Higher – dit grooved natuurlijk als een malle. Ook het spel tussen de vocalen is erg cool gedaan. Verder barst dit nummer bijna uit zijn voegen van de energie.
4. Somebody’s Watching You – vrolijke tonen komen naar je toe. Dit nummer blaast altijd wel lekker op weg en ervaar ik altijd als een rustpunt in dit zo energieke album.
5. Sing a Simple Song – nu heeft Sly vaker vreemde nummers, maar dit is er toch wel eentje die nog extra opvalt. Grooved als een malle en is een heerlijke track natuurlijk, met die gekke do-re-mi er doorheen
6. Everyday People – dit is toch wel mijn favoriete song uit hun gehele repertoire. In alles een geweldig nummer. Van de tekst naar de groove, van de energie naar de zang, alles klopt.
7. Sex Machine – breed uitgesponnen funkorgie die je verrassing na verrassing brengt.
8. You Can Make It If You Try – het zou toch bijzonder zijn als na het beluisteren van dit nummer de titel niet de hele dag nog in je hoofd door blijft spoken

Het magnum opus van Sly en zijn familie. Een aaneenschakeling van fantastische nummers met een maatschappijkritische blik. Een zwak moment is er niet op dit album, maazr ik vind het net niet allemaal goed genoeg voor de maximale score.
De vele wisselingen in de songs zijn fenomenaal. Briljant plaatje.

Weer een eerste klas ontdekking en wederom een groep waarvan ik me afvraag waarom ik ze zo lang links heb laten liggen. Funk meets psychedelica en bij de eerste ontmoeting mag het al raak wezen, de excentrieke vonken springen er vanaf. Ik jat gewoon even twee termen van Reijersen waar ik me helemaal in kan vinden:: ‘Prettig Gestoord’ en ‘Breed uitgesponnen funkorgie’. Die laatste gaat voornamelijk over het voortreffelijke Sex Machine, maar kan wat mij betreft toegepast worden op het gehele album. Heerlijk speelse plaat die constante grooves afvuurt en ook nog eens een gevarieerd smaakpalet presenteert: Van harmonieuze pop georiënteerde nummers tot ontregelende psychedelica. Prachtplaat!
Ik kijk nu al halsreikend uit naar There's a Riot Goin' On

Deze afgelopen weekend op vinyl binnen gekregen. Had hem al heel lang op cd maar mijn platenspeler is weer behoorlijk actief de laatste tijd. Fijne plaat uit het jaar 1969 waarin Sly & the Family Stone commercieel thuis doorbrak . Meteen ook het begin van het eind maar dat is een ander verhaal. In 1988/1989 had je iedere maandagavond het radio programma Ones met Hans schiffers waarin alle nummer 1 hits uit Nederland, Engeland en de USA uit de jaren 60 en 70 ten gehore werden gebracht. Vooral de periode 1965-1970 vond ik geweldig waarbij ik op dat moment nogal wat onbekende Amerikaanse artiesten/bands ontdekte zoals de 5th Dimension, Tommy James & Shondelles maar ook The Doors en zo ook Sly & the Family Stone met Everyday people. Stand , I want to take you higher en Sing a simple song zijn mijn favorieten. Sex machine is een lange jam maar kan ik best hebben. You can make it if you try werd nog eens door Candy Dulfer gespeeld tijdens een concert in Paradiso in 1991, dat vond ik toen een grote verrassing (dat nummer dan). Don't call me nigger, whitey was overigens een favoriet van Ron Jans, nu niet meer waarschijnlijk........fijne meezinger ook.

Waanzinnige plaat. Afspelen op hoog volume.

Dit monument vraagt inderdaad om op hoog volume afgespeeld te worden. Voor mij is Stand! dan ook zo'n album dat je door de auto blaast, of op 'standje burenruzie' door de woonkamer.

Vandaag luister ik het album op m'n gemak, met een koptelefoon op, in de luie stoel. Tuurlijk: ik voel een dwang om uit m'n dak te gaan. Maar ik blijf rustig. Luister aandachtig en neem alles in me op.

En dan hoor je toch weer hoe fenomenaal dit in elkaar steekt. Stand! is een gewaagd album. Het voelt soms als wat aankloten. Maar meesterbrein Sly wist verdomd goed wat hij deed. En zo schreef en produceerde hij een meesterwerk, wat tot op de dag van vandaag gezien mag worden als één van de belangrijkste platen uit het genre.

Zo maatschappijkritisch toen; zo urgent nu. Waar dit album zich wou vastgrijpen aan het tijdsbeeld - in de hoop op betere tijden? - blijkt het in 2021 nog steeds tijdloos.

Toch heeft Stand! nooit helemaal de aandacht gekregen die het verdient.

Geweldig album! Een perfecte mix van psychedelische rock, soul en wat funk. Voor liefhebbers van deze psychedelic rock kan ik ook het debuut van Rotary Connection aanbevelen. Dat zijn voor mij wel de 'real deal' in dit genre. Funkadelic vind ik ook geweldig maar die gaan (zoals de naam aangeeft) al meer naar de funk.