The Avalanches - We Will Always Love You (2020)

Leuk achtergrondplaatje, het is mij allemaal te mellow, dat vond ik altijd al met de Avalanches.
Het kabbelt voort zoals running red lights, zit voor mij niets urgents bij zoals ik bv wel met het album van Charles Webster heb.
Voor spotify prima om op te zetten, niet om op vinyl te kopen

Jeumig, ik ben een beetje overrompeld na het luisteren van deze plaat. Vind hem prachtig, wat een zalige, dromerige trip.

Het is echt waar, hoe vaker ik hem draai, hoe fijner hij wordt. Dromerig, dansbaar bij vlagen, zo verrekte catchy. Melodieën trekken als wolkjes voorbij, soms een lief schapenwolkje, soms een dikzak en soms alleen een vage veeg.

Plaat van het jaar, op de valreep, dat wel, maar toch zeker weten.

Van mij ook! Hele album is geweldig, maar de C-kant (van Take Care In Your Dreaming t/m Dial D for Devotion) is pure perfectie. Wat een trip. Always Black is misschien wel mijn favorieten nummer aan het worden.

Heel goed album! Perfect voorbeeld van het geheel is sterker dan elk nummer apart. Weinig albums die hieraan kunnen tippen. Kunnen veel artiesten iets van leren.

Dan luister je naar de verkeerde artiesten.

Inderdaad een lekker plaatje. Running Red Lights is een heerlijke track. Prima als achtergrond muziek maar er valt ook genoeg te ontdekken voor degene die aandachtig luistert. Het is nog wat te vroeg om de houdbaarheid goed in te kunnen schatten. Blij dat ik deze nog heb kunnen meepikken uit 2020, dankzij de notering in de 2020 album top 100.

Mogelijk, maar betwijfel of dat het probleem is. Ik zie dat jij ook een meer elektronische achtergrond hebt en veel van je favoriete artiesten zijn ook de mijne. Avalanches behoort (nog) niet tot deze categorie voor mij.
Persoonlijk ken ik veel goeie albums die een bepaalde sfeer kunnen brengen en me hier volledig in kunnen onderdompelen. Meestal in het electronische alternatieve genre. Ik denk dan vb aan het meest recente albums van Weval - The Weight, maar ook aan oudere albums als Portishead, Massive Attack, The Chemical Brothers en een van mijn onbekendere favorieten Minilogue - Animals
Maar het grote verschil tussen deze albums en dit van The Avalanches is de gedurfdheid. Er wordt hier nog meer buiten de lijntjes gekleurd dan op voorgenoemde albums. Dit maakt het voor een artiest veel moeilijker om toch die coherentie te creëren die een album hoort te hebben. Ik denk als vergelijking vb. aan The Beatles - Sgt. Peppers.... wat een eclectisch album is dat er in mijn ogen toch in slaagt een duidelijke sfeer te brengen. Natuurlijk ga ik dit album van The Avalanches niet op hetzelfde niveau zetten als dat van The Beatles, maar ik vind wel dat ze credits moeten verdienen voor hun werk wat ze hier afleveren.

Titelnummer

Niet The Divine Chord?

Ook

Niet de gehele plaat?

Toch wel, maar ik moet m'n nog een keer afspelen in z'n geheel en dat vraagt wel wat tijd. Wherever You Go en Take Care In Your Dreaming zijn ook twee positieve uitschieters.

Niet onaangename trip, met genoeg sterke momenten, maar ook veel nummers of delen daarvan die vrij onopgemerkt voorbijglijden.

Niet ruis, maar je bedoelt ''vinyl crackling''. Het krakelende geluid van die goede ouwe LP dus. Is helemaal in om dat te gebruiken btw.

Ik ga al sinds de release lekker op Running Red Lights, ik ben gek op die middenweg tussen psych-pop en hiphop.