Ozzy Osbourne - Blizzard of Ozz (1980)
mijn stem
240 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Jet
-
I Don't Know (5:14)
-
Crazy Train (4:50)
-
Goodbye to Romance (5:36)
-
Dee (0:50)
-
Suicide Solution (4:16)
-
Mr. Crowley (4:56)
-
No Bone Movies (3:58)
-
Revelation (Mother Earth) (6:09)
-
Steal Away (The Night) (3:30)
-
You Lookin' at Me Lookin' at You * (4:16)
-
Goodbye to Romance [2010 Guitar & Vocal Mix] * (5:48)
-
RR [Outtake from "Blizzard of Ozz" Sessions] * (1:13)
-
I Don't Know [Live] * (4:56)
-
Crazy Train [Live] * (5:28)
-
Mr. Crowley [Live] * (6:37)
-
Revelation (Mother Earth) [Live] * (6:05)
-
Steal Away (The Night) [Live] * (8:02)
-
Suicide Solution [Live] * (7:36)
-
You Said It All [Live] * (4:07)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
39:19
(1:33:27)
1
geplaatst: 7 juli 2025, 15:35 uur
RonaldjK schreef:
Ozzy Osbournes solodebuut kwam uit in hetzelfde jaar dat ik Black Sabbath ontdekte, inmiddels met Dio achter de microfoon op Heaven and Hell. Er was dus keus voor de fans van de groep, waarbij spoedig een Ozzy- en Diokamp tegenover elkaar stonden, zo ontdekte ik. Wat mij betreft hoorde ik beide zangers graag, ondanks hun verschillen. Blizzard of Ozz belandde echter nooit op mijn draaitafel: noch in de fonotheek, noch in mijn vriendenkring was iemand die ‘m had en qua eigen aanschaf prefereerde ik andere platen. Toen ik na Rhoads’ overlijden eindelijk een videoclip zag bij de plaat, te weten bij Crazy Train, was ik niet enthousiast.
Op de radio (Stampij van Hanneke Kappen? Friday Rock Show bij de BBC?) hoorde ik behalve dat nummer tevens I Don’t Know, Suicide Solution en Mr. Crowley. Te ingetogen vond ik; waar waren knallers zoals Osbourne die voorheen met Iommi in Symptom of the Universe of Never Say Die vastlegde?
Later zou ik ontdekken dat drummer Lee Kerslake en bassist Bob Daisley er waren ingeluisd: in plaats van in de groep Blizzard of Ozz speelden ze in de begeleidingsband van Ozzy Osbourne, waar alle besluiten via diens Sharon gingen. Zij had hem weliswaar uit de goot gehaald (in 2020 verfilmd in de videoclip van Under the Graveyard), maar een moeder Theresa is ze evenmin. Dat de twee later zelfs gouden platen en inkomsten werden onthouden, maakt de boel nog veel erger, zeker als je weet dat Daisley de teksten schreef.
Maar goed, Osbourne heeft een gouden keeltje, geschikt voor shock rock. Qua imago werd daar slim op ingespeeld, te zien aan de hoes van Blizzard of Ozz. Daar wordt teruggegrepen op het duistere imago dat Black Sabbath voorheen had.
In september 1980 verscheen de plaat in Europa en verkocht aardig. Pas in maart 1981 kwam hij in de Verenigde Staten uit, waar de verkoopcijfers uit het dak knalden, (ver?) boven die van het Sabbath-met-Dio. Dit mede dankzij een uitgekiende marketingstrategie van Osbournes echtgenote met onder meer een nieuwe bandfoto op de achterzijde en een spannend logo. Voeg daarbij de kwaliteiten van wondergitarist Randy Rhoads, wiens reputatie hem was vooruitgesneld; het land van uncle Sam werd spoedig platgespeeld.
Pas via streaming hoorde ik de plaat in zijn geheel. Is dit de oorspronkelijke versie of die met nieuwe bas- en drumpartijen (ook al zo’n royaltytrucje van Sharonneke)? Ik vermoed toch het eerste. De muziek is eenvoudiger dan voorheen bij Sabbath; minder experimenteel en eenvoudiger liedstructuren. Niet verrassend gezien het feit dat het niet meer Iommi is die de riffs leverde, maar de bandleden. Dat de ingehuurde toetsenist ene Don Airey was, dezelfde die op Never Say Die! al de zanger begeleidde, zal overigens ook enkele ideetjes hebben gebracht.
Anders dan de opvolger doet Osbournes debuut mij weinig. Mede omdat de productie nog niet knalt, anders dan wat Black Sabbath datzelfde jaar neerzette. Slechts drie composities vind ik echt fraai: het veel te korte instrumentale en akoestische Dee, het progressievere Revelation (Mother Earth) en het uptempo Steal Away. Voor het overige klinkt makke hardrock, in niveau omhoog gekrikt door Rhoads’ gitaarspel.
Bij de extra’s zitten de RR [Outtake] en enkele livetracks (met Tommy Aldridge als nieuwe drummer, kennelijk na de tweede studioplaat opgenomen), die laten horen hoe de band spoedig een ijzersterke reputatie opbouwde. De dynamiek is in vergelijking met het album veel groter.
Ondanks mijn beperkte enthousiasme voor dit debuut ga ik toch eens proberen om aan de biografie van Bob Daisley te komen, waaruit ik al de nodige anekdotes las en hoorde over de jaren Ozzy & Sharon, door wie hij in de jaren erna frequent werd ingehuurd. Dit is weliswaar niet Ozzy's beste soloplaat, maar wél een interessante schakel tussen diens jaren '70 en de decennia daarna.
Ozzy Osbournes solodebuut kwam uit in hetzelfde jaar dat ik Black Sabbath ontdekte, inmiddels met Dio achter de microfoon op Heaven and Hell. Er was dus keus voor de fans van de groep, waarbij spoedig een Ozzy- en Diokamp tegenover elkaar stonden, zo ontdekte ik. Wat mij betreft hoorde ik beide zangers graag, ondanks hun verschillen. Blizzard of Ozz belandde echter nooit op mijn draaitafel: noch in de fonotheek, noch in mijn vriendenkring was iemand die ‘m had en qua eigen aanschaf prefereerde ik andere platen. Toen ik na Rhoads’ overlijden eindelijk een videoclip zag bij de plaat, te weten bij Crazy Train, was ik niet enthousiast.
Op de radio (Stampij van Hanneke Kappen? Friday Rock Show bij de BBC?) hoorde ik behalve dat nummer tevens I Don’t Know, Suicide Solution en Mr. Crowley. Te ingetogen vond ik; waar waren knallers zoals Osbourne die voorheen met Iommi in Symptom of the Universe of Never Say Die vastlegde?
Later zou ik ontdekken dat drummer Lee Kerslake en bassist Bob Daisley er waren ingeluisd: in plaats van in de groep Blizzard of Ozz speelden ze in de begeleidingsband van Ozzy Osbourne, waar alle besluiten via diens Sharon gingen. Zij had hem weliswaar uit de goot gehaald (in 2020 verfilmd in de videoclip van Under the Graveyard), maar een moeder Theresa is ze evenmin. Dat de twee later zelfs gouden platen en inkomsten werden onthouden, maakt de boel nog veel erger, zeker als je weet dat Daisley de teksten schreef.
Maar goed, Osbourne heeft een gouden keeltje, geschikt voor shock rock. Qua imago werd daar slim op ingespeeld, te zien aan de hoes van Blizzard of Ozz. Daar wordt teruggegrepen op het duistere imago dat Black Sabbath voorheen had.
In september 1980 verscheen de plaat in Europa en verkocht aardig. Pas in maart 1981 kwam hij in de Verenigde Staten uit, waar de verkoopcijfers uit het dak knalden, (ver?) boven die van het Sabbath-met-Dio. Dit mede dankzij een uitgekiende marketingstrategie van Osbournes echtgenote met onder meer een nieuwe bandfoto op de achterzijde en een spannend logo. Voeg daarbij de kwaliteiten van wondergitarist Randy Rhoads, wiens reputatie hem was vooruitgesneld; het land van uncle Sam werd spoedig platgespeeld.
Pas via streaming hoorde ik de plaat in zijn geheel. Is dit de oorspronkelijke versie of die met nieuwe bas- en drumpartijen (ook al zo’n royaltytrucje van Sharonneke)? Ik vermoed toch het eerste. De muziek is eenvoudiger dan voorheen bij Sabbath; minder experimenteel en eenvoudiger liedstructuren. Niet verrassend gezien het feit dat het niet meer Iommi is die de riffs leverde, maar de bandleden. Dat de ingehuurde toetsenist ene Don Airey was, dezelfde die op Never Say Die! al de zanger begeleidde, zal overigens ook enkele ideetjes hebben gebracht.
Anders dan de opvolger doet Osbournes debuut mij weinig. Mede omdat de productie nog niet knalt, anders dan wat Black Sabbath datzelfde jaar neerzette. Slechts drie composities vind ik echt fraai: het veel te korte instrumentale en akoestische Dee, het progressievere Revelation (Mother Earth) en het uptempo Steal Away. Voor het overige klinkt makke hardrock, in niveau omhoog gekrikt door Rhoads’ gitaarspel.
Bij de extra’s zitten de RR [Outtake] en enkele livetracks (met Tommy Aldridge als nieuwe drummer, kennelijk na de tweede studioplaat opgenomen), die laten horen hoe de band spoedig een ijzersterke reputatie opbouwde. De dynamiek is in vergelijking met het album veel groter.
Ondanks mijn beperkte enthousiasme voor dit debuut ga ik toch eens proberen om aan de biografie van Bob Daisley te komen, waaruit ik al de nodige anekdotes las en hoorde over de jaren Ozzy & Sharon, door wie hij in de jaren erna frequent werd ingehuurd. Dit is weliswaar niet Ozzy's beste soloplaat, maar wél een interessante schakel tussen diens jaren '70 en de decennia daarna.
Ik hoor het album nu pas voor het eerst en vroeg me al af of ik de enige was die het slappe hap vind. Dit vat mijn mening ook wel samen.
2
geplaatst: 7 juli 2025, 15:53 uur
lennert schreef:
Ik hoor het album nu pas voor het eerst en vroeg me al af of ik de enige was die het slappe hap vind. Dit vat mijn mening ook wel samen.
(quote)
Ik hoor het album nu pas voor het eerst en vroeg me al af of ik de enige was die het slappe hap vind. Dit vat mijn mening ook wel samen.
Ik vind het ook echt niets, dan moet er ook bij zeggen dat ik Ozzy echt een van de meest overgewaardeerde artiesten ooit vind.
Geef mij wijlen Ronnie James Dio maar.
0
geplaatst: 7 juli 2025, 16:41 uur
jurado schreef:
Ik vind het ook echt niets, dan moet er ook bij zeggen dat ik Ozzy echt een van de meest overgewaardeerde artiesten ooit vind.
Geef mij wijlen Ronnie James Dio maar.
(quote)
Ik vind het ook echt niets, dan moet er ook bij zeggen dat ik Ozzy echt een van de meest overgewaardeerde artiesten ooit vind.
Geef mij wijlen Ronnie James Dio maar.
+1, alles na '75 vind ik qua werk van Ozzy allemaal niet zo boeiend noch spannend. Dio on top!
0
geplaatst: 7 juli 2025, 19:46 uur
Hoho, dan moet ik als pleitbezorger van Technical Ecstacy en Never Say Die! toch protesteren! 
2
geplaatst: 8 juli 2025, 08:42 uur
Even een uitgebreidere recensie, maar Ozzy Osbourne's debuutalbum doet het echt niet voor mij. Waar Black Sabbath een grandioze terugkeer had naar heavy metal (dit keer met een zanger die meer deed dan zanglijnen volgen), komt Ozzy vooral met een Amerikaans klinkend debuut wat mij veel meer aan een band als Kiss en de opvolgende hairmetalbands doet denken, dan aan heavy metal. Op zich zou dit geen ramp zijn als het materiaal goed was, maar buiten Revelation (Mother Earth) hoor ik eigenlijk geen echt goeie songs. Ik hoor wel goeie stukken! Het moge in dat opzicht duidelijk zijn dat de aanwezigheid van Randy Rhoads enorm veel toevoegt, hij zorgt ervoor dat Crazy Train en Mr. Crowley wel degelijk herkenbaar zijn... maar buiten herkenbaar vind ik ze gewoon niet heel erg goed.
Ik heb een vriend die bepaalde zaken altijd afdoet met 'mist urgentie' en zo voelt dit debuut voor mij ook. Dat Ozzy hier ook gewoon bij vlagen echt verschrikkelijk beknepen klinkt helpt daar niet bij. De productie is ook vrij slapjes. En dat hele 'Sharon Osbourne laat mensen nieuwe partijen inspelen om geen royalties te hoeven betalen' maakt dat er nog een extra smerige smaak rondom dit album hangt.
Ik heb een vriend die bepaalde zaken altijd afdoet met 'mist urgentie' en zo voelt dit debuut voor mij ook. Dat Ozzy hier ook gewoon bij vlagen echt verschrikkelijk beknepen klinkt helpt daar niet bij. De productie is ook vrij slapjes. En dat hele 'Sharon Osbourne laat mensen nieuwe partijen inspelen om geen royalties te hoeven betalen' maakt dat er nog een extra smerige smaak rondom dit album hangt.
0
geplaatst: 10 juli 2025, 06:57 uur
Ozzy Osbourne is met pensioen, leve zijn opvolgers. Vier piepjonge talenten begeleiden acteur Jack Black, zie en hoor dit zelf. Ik vind het lekker!
1
geplaatst: 10 juli 2025, 10:16 uur
RonaldjK schreef:
Ozzy Osbourne is met pensioen, leve zijn opvolgers. Vier piepjonge talenten begeleiden acteur Jack Black, zie en hoor dit zelf. Ik vind het lekker!
Ozzy Osbourne is met pensioen, leve zijn opvolgers. Vier piepjonge talenten begeleiden acteur Jack Black, zie en hoor dit zelf. Ik vind het lekker!
En als gitarist het zoontje van Tom Morello, laten we hopen dat we hun in de toekomst nog meer gaan zien
2
geplaatst: 12 juli 2025, 00:08 uur
Gisteren kwam mijn exemplaar van de boxset ‘See You On The Other Side’, met de complete discografie van The Prince Of Darkness, binnen. Een mooie gelegenheid om de komende weken de albums van dit heerschap weer eens de revue te laten passeren. Te meer omdat er dankzij lennert weer wat activiteit is bij de albums van Ozzy.
Het solodebuut van Ozzy Osbourne voelt op productioneel vlak wat rommelig aan, zeker in vergelijking met het werk van Black Sabbath uit hetzelfde jaar. Toch bezit Blizzard of Ozz een eigen charme die niet los te zien is van de briljante gitaarpartijen van Randy Rhoads. Zijn spel tilt tracks als “I Don’t Know” en “Suicide Solution” moeiteloos naar een hoger niveau, terwijl het proggy “Revelation (Mother Earth)” laat horen dat er muzikaal meer op het spel staat dan louter rechttoe-rechtaan metal.
Niet elk nummer is even sterk. “Goodbye to Romance” is een zoetsappige ballad waar Ozzy er later in zijn carrière helaas nog meer van zou produceren, en ook No Bone Movies kan me matig boeien. Die mindere momenten worden ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de rest van het materiaal.
De score voor dit album laveert tussen een dikke 4 en een zuinige 4,5..... Ik laat vooralsnog mijn 4,5 sterren staan.
Het solodebuut van Ozzy Osbourne voelt op productioneel vlak wat rommelig aan, zeker in vergelijking met het werk van Black Sabbath uit hetzelfde jaar. Toch bezit Blizzard of Ozz een eigen charme die niet los te zien is van de briljante gitaarpartijen van Randy Rhoads. Zijn spel tilt tracks als “I Don’t Know” en “Suicide Solution” moeiteloos naar een hoger niveau, terwijl het proggy “Revelation (Mother Earth)” laat horen dat er muzikaal meer op het spel staat dan louter rechttoe-rechtaan metal.
Niet elk nummer is even sterk. “Goodbye to Romance” is een zoetsappige ballad waar Ozzy er later in zijn carrière helaas nog meer van zou produceren, en ook No Bone Movies kan me matig boeien. Die mindere momenten worden ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de rest van het materiaal.
De score voor dit album laveert tussen een dikke 4 en een zuinige 4,5..... Ik laat vooralsnog mijn 4,5 sterren staan.
0
geplaatst: 13 juli 2025, 23:23 uur
lennert schreef:
komt Ozzy vooral met een Amerikaans klinkend debuut wat mij veel meer aan een band als Kiss en de opvolgende hairmetalbands doet denken, dan aan heavy metal.
Exact hoe ik er ook over denk! komt Ozzy vooral met een Amerikaans klinkend debuut wat mij veel meer aan een band als Kiss en de opvolgende hairmetalbands doet denken, dan aan heavy metal.
0
geplaatst: 14 juli 2025, 11:45 uur
Van wie had dat gemoeten dan? Het was toch prima voor hem om juist niet de Black Sabbathtoer te blijven uitventen? Hij heeft hiermee zichzelf prima opnieuw uitgevonden. Met een flink aantal nummers die velen nog steeds luidkeels meebrullen.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
0
geplaatst: 14 juli 2025, 12:18 uur
Edwynn schreef:
Van wie had dat gemoeten dan? Het was toch prima voor hem om juist niet de Black Sabbathtoer te blijven uitventen? Hij heeft hiermee zichzelf prima opnieuw uitgevonden. Met een flink aantal nummers die velen nog steeds luidkeels meebrullen.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
Met deze nieuwe fase van Ozzy solo is hij duidelijk opzoek naar een nieuw publiek denk ik, want de charme die hij samen had met Black Sabbath is hier niet op te bespeuren, want het klinkt wat standaard en doornee allemaal vind ik. Het nummer No More Tears vind ik nog wel een machtig nummer, maar heb de discografie verder ook niet tot het bot toe uitgeplozen, alleen de nummers van albums die mij wel zouden kunnen bekoren op joeptjoep opgezocht, maar op dat ene nummer na boeien de solo albums van Ozzy mij niet zo.Van wie had dat gemoeten dan? Het was toch prima voor hem om juist niet de Black Sabbathtoer te blijven uitventen? Hij heeft hiermee zichzelf prima opnieuw uitgevonden. Met een flink aantal nummers die velen nog steeds luidkeels meebrullen.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
1
geplaatst: 14 juli 2025, 23:33 uur
Gemakshalve gaan de meeste laagstemmers hier er aan voorbij dat dit album in 1980 uitkwam. Die urgentie was er wel degelijk. Niemand had het over Amerikaanse muziek, iedereen wilde het daar maken en de hair metal moest nog worden uitgevonden. De blues rock van Black Sabbath wordt er vakkundig uitgestampt ten faveure van een metal benadering. Daarmee hoef je het nu niet alsnog goed te vinden maar vergeleken met wat er toen op de markt was is dit een heel geslaagd metal album met iconische tracks als Mr. Crowley en Crazy Train en het controversiële Suicide Solution.
4
geplaatst: 15 juli 2025, 00:26 uur
Legendarisch eerste solo album van Ozzy Osbourne. Meer dood dan levend twee jaar eerder en dan toch met een meesterwerk op de proppen komen, want dat is dit album. Make no bones about it, ook geen movies.... Don Arden gaf de opdracht aan zijn dochter om Ozzy eens op te zoeken en uit zijn neerwaartse spiraal te halen van drank en drugs.
Een deal met Jet records was een feit en met Lee Kerslake, Bob Daisley, Don Airey en op aanraden van bassist Dana Strum (later Vinnie Vincent Invasion en Slaughter) werd de Quiet Riot gitarist Randy Rhoads getipt (nadat Gary Moore geen interesse had, ook op Jet toendertijd overigens).
Binnen no-time was het eerste album een feit. Oorspronkelijk bedoelt als een band "Blizzard of Ozz" maar klaarblijkelijk zonder medeweten van de leden als een Ozzy solo album uitgebracht. Wat ik daar van moet vinden? "I Don't Know".
Wat ik wel vind is dat dit album een geweldige sfeer heeft en Ozzy's vocalen alsof deze zijn opgenomen in een stalen afvalbak, zoals op "Goodbye to Romance".
Ik kreeg dit album op 3 december 1984 (samen met Animalize van KISS) op mijn 14e verjaardag van MuMe user Devel-hunt (tevens broer
) en kan beide albums dromen en die van Ozzy is essentieel.
En nee, Ozzy is geen één of andere debiel die blij mag zijn Geezer of Daisley te hebben ontmoet maar het is juist ondersom.
Een deal met Jet records was een feit en met Lee Kerslake, Bob Daisley, Don Airey en op aanraden van bassist Dana Strum (later Vinnie Vincent Invasion en Slaughter) werd de Quiet Riot gitarist Randy Rhoads getipt (nadat Gary Moore geen interesse had, ook op Jet toendertijd overigens).
Binnen no-time was het eerste album een feit. Oorspronkelijk bedoelt als een band "Blizzard of Ozz" maar klaarblijkelijk zonder medeweten van de leden als een Ozzy solo album uitgebracht. Wat ik daar van moet vinden? "I Don't Know".
Wat ik wel vind is dat dit album een geweldige sfeer heeft en Ozzy's vocalen alsof deze zijn opgenomen in een stalen afvalbak, zoals op "Goodbye to Romance".
Ik kreeg dit album op 3 december 1984 (samen met Animalize van KISS) op mijn 14e verjaardag van MuMe user Devel-hunt (tevens broer
) en kan beide albums dromen en die van Ozzy is essentieel.En nee, Ozzy is geen één of andere debiel die blij mag zijn Geezer of Daisley te hebben ontmoet maar het is juist ondersom.
1
geplaatst: 15 juli 2025, 08:48 uur
Blizzard of Ozz is inderdaad een prima album. Opgenomen in een periode waar Ozzy naar eigen zeggen weinig meer van af weet.
Sabbath haalde met Dio aan boord de 'doomkaart' weer van stal, en schotelde de wereld Heaven and Hell voor, een prima plaat overigens.
Ozzy deed dat niet, maar had (net als Iommi rond dezelfde periode) geen zin in symfonische uitstapjes, of tegen progrock aanleunende deuntjes.
Nee, heavy wordt het nergens maar Blizzard of Ozz is simpelweg een frisse schijf, waarbij Roads schittert met fraaie solo's, de keyboard partijen hier en daar zorgen voor een creepy sfeertje en de songs nergens moeilijker zijn dan nodig.
Het is dat de productie niet echt knalt en de schijf over de hele linie genomen nooit een heel hoog niveau aantikt, maar voor een dergelijk debuut hoef je je niet te schamen.
Sabbath haalde met Dio aan boord de 'doomkaart' weer van stal, en schotelde de wereld Heaven and Hell voor, een prima plaat overigens.
Ozzy deed dat niet, maar had (net als Iommi rond dezelfde periode) geen zin in symfonische uitstapjes, of tegen progrock aanleunende deuntjes.
Nee, heavy wordt het nergens maar Blizzard of Ozz is simpelweg een frisse schijf, waarbij Roads schittert met fraaie solo's, de keyboard partijen hier en daar zorgen voor een creepy sfeertje en de songs nergens moeilijker zijn dan nodig.
Het is dat de productie niet echt knalt en de schijf over de hele linie genomen nooit een heel hoog niveau aantikt, maar voor een dergelijk debuut hoef je je niet te schamen.
2
geplaatst: 15 juli 2025, 15:32 uur
Edwynn schreef:
Van wie had dat gemoeten dan? Het was toch prima voor hem om juist niet de Black Sabbathtoer te blijven uitventen? Hij heeft hiermee zichzelf prima opnieuw uitgevonden. Met een flink aantal nummers die velen nog steeds luidkeels meebrullen.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
Van wie had dat gemoeten dan? Het was toch prima voor hem om juist niet de Black Sabbathtoer te blijven uitventen? Hij heeft hiermee zichzelf prima opnieuw uitgevonden. Met een flink aantal nummers die velen nog steeds luidkeels meebrullen.
Overigens vind ik Never Say Die en in mindere mate Technical Ecstasy ook al flink de kant van de Amerikaanse hardrock/metal op gaan.
Je gaat mij niet horen zeggen dat het 'moet', maar Ozzy's nasale en klaaglijke stem floreert wat mij betreft echt veel meer bij de heavy/doom van Sabbath. Met lichtvoetige songstructuren als hier vallen zijn tekorten als zanger voor mij veel meer op.
2
geplaatst: 12 augustus 2025, 23:55 uur
Ik zal Lennert eens volgen met deze marathon. Zelf heb ik nooit echt veel met Ozzy solo gehad. Als ik zijn muziek opzet, is het 99 van de 100 keer gewoon Black Sabbath. Ik heb wel een paar cd's van the Madman, maar niet Blizzard of Ozz. Nou opent het album best prettig met I Don't Know en Crazy Train. Dat zijn dan ook anthems die iedereen wel eens gehoord heeft. Wereldschokkend? meh... Wel leuk. Vooral Crazy Train is wel geestig. Randy Rhoads is dan de veelbesproken muzikant, maar ik vind hem een wat slordige Eddie van Halen eigenlijk. Zijn spel heeft wel iets ruws, maar talent had die knul zeker.
De stemming zit er tot het einde van Crazy Train in huize RuudC nog best goed in en even overweeg ik even bij de large te kijken hoeveel de cd moet kosten, maar dan kom ik bij Goodbye to Romance en dat is toch wel een afknapper van jewelste. Ik sla de zeldzame ballads bij Sabbath ook over. (hallo Changes). Goede solo hier, maar snel door. Suicide Solution kende ik eerlijk gezegd niet, ondanks dat ik wel wist dat Ozzy hier flink gezeik mee heeft gehad nadat een fan zelfmoord pleegde. Ik zou willen dat ik dit nummer weer uit mijn geheugen kon laten, want dat verhaal van de rechtszaak is beduidend interessanter. De resterende nummers zijn het vooral net niet. Ozzy is niet de juiste zanger voor dit soort nummers, al betwijfel ik of het ook echt heel sterk was geweest wanneer de zang wel op orde was. het gitaarwerk en de keyboards zijn dat in elk geval wel en beperken de schade flink. Revelation is nog wel best ok. Als ik naar het totaalplaatje kijk, dan zie ik vooral een heel redelijke hardrockband met een zanger die niet bij elkaar passen. De keuze tussen Ozzy en zijn voormalige band is dan ook heel snel gemaakt.
De stemming zit er tot het einde van Crazy Train in huize RuudC nog best goed in en even overweeg ik even bij de large te kijken hoeveel de cd moet kosten, maar dan kom ik bij Goodbye to Romance en dat is toch wel een afknapper van jewelste. Ik sla de zeldzame ballads bij Sabbath ook over. (hallo Changes). Goede solo hier, maar snel door. Suicide Solution kende ik eerlijk gezegd niet, ondanks dat ik wel wist dat Ozzy hier flink gezeik mee heeft gehad nadat een fan zelfmoord pleegde. Ik zou willen dat ik dit nummer weer uit mijn geheugen kon laten, want dat verhaal van de rechtszaak is beduidend interessanter. De resterende nummers zijn het vooral net niet. Ozzy is niet de juiste zanger voor dit soort nummers, al betwijfel ik of het ook echt heel sterk was geweest wanneer de zang wel op orde was. het gitaarwerk en de keyboards zijn dat in elk geval wel en beperken de schade flink. Revelation is nog wel best ok. Als ik naar het totaalplaatje kijk, dan zie ik vooral een heel redelijke hardrockband met een zanger die niet bij elkaar passen. De keuze tussen Ozzy en zijn voormalige band is dan ook heel snel gemaakt.
0
geplaatst: 13 augustus 2025, 07:42 uur
RuudC concludeerde:
Vermoedelijk ziet de gemiddelde Amerikaanse liefhebber méér in Ozzy-solo dan de Europese, maar dat is een indruk van mij.
Als ik naar het totaalplaatje kijk, dan zie ik vooral een heel redelijke hardrockband met een zanger die niet bij elkaar passen. De keuze tussen Ozzy en zijn voormalige band is dan ook heel snel gemaakt.
Gezien de afvalrace die momenteel op MuMe loopt om het beste werk van Ozzy te verkiezen, is de gemiddelde MuMens dat met je eens: Gravest Hits of #7: Ozzy Osbourne.Vermoedelijk ziet de gemiddelde Amerikaanse liefhebber méér in Ozzy-solo dan de Europese, maar dat is een indruk van mij.
1
geplaatst: 13 augustus 2025, 12:48 uur
Ik herken het verhaal van Lennert wel dat Ozzy solo meer op de Amerikaanse markt gericht is. Ozzy was wat dat betreft ook wel de perfecte showman. Amerikanen kicken meer op show en spektakel, terwijl wij in Europa meer waarde hechten aan kwaliteit (en niet te uitbundig).
1
geplaatst: 14 augustus 2025, 22:46 uur
RuudC schreef:
Ik herken het verhaal van Lennert wel dat Ozzy solo meer op de Amerikaanse markt gericht is. Ozzy was wat dat betreft ook wel de perfecte showman. Amerikanen kicken meer op show en spektakel, terwijl wij in Europa meer waarde hechten aan kwaliteit (en niet te uitbundig).
Ik herken het verhaal van Lennert wel dat Ozzy solo meer op de Amerikaanse markt gericht is. Ozzy was wat dat betreft ook wel de perfecte showman. Amerikanen kicken meer op show en spektakel, terwijl wij in Europa meer waarde hechten aan kwaliteit (en niet te uitbundig).
Niet mee eens. Ozzy solo zou de Ziggodome uitverkopen en Black Sabbath zonder ozzy hooguit de Afas.
1
geplaatst: 14 augustus 2025, 23:31 uur
...maar op MuMe zitten we er zo te zien anders in. Morgen de uitslag! Wachten op de grote Ozzystemmenteller EvilDrSmith!
3
geplaatst: 14 augustus 2025, 23:56 uur
RuudC schreef:
Ik herken het verhaal van Lennert wel dat Ozzy solo meer op de Amerikaanse markt gericht is. Ozzy was wat dat betreft ook wel de perfecte showman. Amerikanen kicken meer op show en spektakel, terwijl wij in Europa meer waarde hechten aan kwaliteit (en niet te uitbundig).
Ik herken het verhaal van Lennert wel dat Ozzy solo meer op de Amerikaanse markt gericht is. Ozzy was wat dat betreft ook wel de perfecte showman. Amerikanen kicken meer op show en spektakel, terwijl wij in Europa meer waarde hechten aan kwaliteit (en niet te uitbundig).
Ga dat maar eens uitleggen bij een optreden van De Toppers of Tino Martin....
0
geplaatst: 15 augustus 2025, 10:21 uur
gigage schreef:
Niet mee eens. Ozzy solo zou de Ziggodome uitverkopen en Black Sabbath zonder ozzy hooguit de Afas.
(quote)
Niet mee eens. Ozzy solo zou de Ziggodome uitverkopen en Black Sabbath zonder ozzy hooguit de Afas.
Die weddenschap durf ik ook nog wel aan te gaan
1
geplaatst: 29 september 2025, 19:26 uur
Dat is voor mij het meesterwerk van de solo periode van Ozzo Osbourne.
* denotes required fields.
* denotes required fields.