Simple Minds - Sister Feelings Call (1981)

Kijk nou toch eens

??

En ik heb zojuist bericht mogen ontvangen dat mijn toevoeging van SFC geweigerd is vanwege een te lage kwaliteit van de afbeelding van de albumhoes.

Maar daar gaat het niet om....SFC staat weer op de site

En nu nog even allen berichten en stemmen terug....dan is alles weer zoals het was. Pfff...

Jij komt echt nooit in het feedbacktopic he?

Nog niet nee. Maar veel dank!

Huh? Ben ik pas de 5e die op dit geweldige album stemt? Hoe kan dat nou? Zit iedereen hier te slapen of zo? Ga dit luisteren mensen, doet niks onder voor Sons and Fascination hoor.

En nu even allemaal aan je rotatie lijst toevoegen

Done! Op 1.

Kwam deze niet eerst in een cellofaantje bij SAF?

Ons nieuwjaarsgeschenk! Yihaaaaaa! Thanks!

Er is lang over onderhandeld, maar nu is er dan toch een SFC-exit deal.

Een stay-deal na lang rellen zou ik het willen noemen.

Fantastisch album van onze Schotse vrienden toen ze nog wisten hoe ze muziek moesten maken ipv stadion rock. Mysterieuze teksten gedragen op mysterieuze klanken. Dit album heeft destijds een behoorlijke impact op mij gehad en draai het ook heden ten dage nog met veel plezier. Voor mij eigenlijk ook een verplicht drieluik, Empires and Dance, Sons and Fascination en Sister Feelings Call. Wat een albums...

CHIEP kunnen de berichten en stemmen bij dit album weer terug worden geplaatst?

Jonge twintigers waren het nog, en met zoveel talent dat ze er een hele carrière op konden bouwen. Voor mij is dit een van de meest gedraaide Simple Minds albums. Zoveel muziek is er in de tussentijd voorbij gekomen, maar deze plaat is gebleven. Pure kunst. Ik gun Simple Minds het grote geld en het grote publiek, maar ik ben blij dat ze deze vooraf ook nog even hebben gemaakt, voor een kleiner maar trouwer en dankbaarder publiek.

Wonderful in Young Life waren ze

Kan 'm niet los zien van Sons...

Priptona is misschien wel de grootste Simple Minds fan (ok, Jim Kerr stalker) ter wereld. Ze deelt bijna dagelijks haar SM-beslommeringen (sic) in haar blog. Dat levert soms heel aardige info op, ook vanuit Jim Kerr zelf. De focus ligt op de klassieke SM (voor 1985).
Een aardige blog over Wonderful In Young Life.

samen met ‘sons and fascination’ (en ‘new gold dream’) uit hun beste periode!

Veel te kort, bevat een opvuller ("Sound in 70 Cities"), maar de rest is fenomenaal.
"Theme for Great Cities" is één van de mooiste instrumentals aller tijden en het bas/keyboard werk in "20th Century Promised Land" is geweldig. Sinds de remastered versie van 2002 eindelijk weer compleet. "League of Nations" heb ik te lang moeten missen.

Ik was augustus j.l. op vakantie in Belfast en kon daar door puur geluk Simple Minds live aanschouwen (40 years of hits tour). Ik was in extase toen ze "Theme for Great Cities" speelden.

Ik zie tot mijn stomme verbazing dat de Simple Minds in de periode 77-78 een nummer hadden wat Cocteau Twins heette. Zouden ze daar hun naam vandaan hebben de (ook Schotse) Cocteau Twins?

Simple Minds – The Early Years 1977-1978

Inderdaad, kennelijk haalden de Cocteau Twins daar hun naam vandaan, als we de website van de band mogen geloven (kijk onder 'Where does the band name come from?):
The name comes from a song by fellow Scotsmen Simple Minds entitled “Cocteau Twins.” The song is reported to have been about two men in Glasgow, Scotland, who had a reputation for being pretentious film snobs with a fondness for the work of Jean Cocteau. The song later appeared on the Simple Minds LP Life In A Day under the title “No Cure.”

En hier kun je lezen hoe de Simple Minds op die naam zijn gekomen.

Ze zouden die gozer die die simpleminds.org website gemaakt heeft echte een dikke onderscheiding moeten geven. Ik weet uit ervaring hoeveel tijd er in gaat zitten om een website bij te houden en dat van mij was nog peanuts met wat deze man gedaan heeft. Echt heel erg knap en een dikke pluim voor alle informatie die hier terug te vinden is. Zeker al die verhalen over de oude nummers en platen vind ik persoonlijk om te smullen. Zoals ook dat verhaal over Theme For Great Cities. Dat Jimm Kerr een aantal dagen met de door MacNeil aangedragen demo's op zijn walkman rond gelopen heeft en dacht "This is perfect!". Dat zijn echt bijzondere momenten.

Rainmachine, deze website en met name het gedeelte Dream Giver Redux, is inderdaad een bron van informatie en leesplezier. Als je hiervan houdt, raad ik je het boek Themes for Great Cities: A New History of Simple Minds van Graeme Thomson aan. Fantastisch boek en vol (Engelse) humor geschreven.

Dat boek ga ik zeker even checken, bedankt!

Ik kan deze niet losdenken van SAF en beluister ze nog geregeld. Telkens weet deze songs me nog een glimlach te bezorgen.

Deze weer even op de draaitafel, hier is maar een woord voor: KUNST. Heb 'm al op 5 punten staan en kan niet hoger anders zou ik het doen. Leeeeeeeeeeeague Oooooooooof Nations...

Hier ook een dikke 5. Nadat ik als 14 jarig NGD had gekocht, was ik daar helemaal aan verknocht. Niet wetende dat zij nog 4 albums er voor bestonden (we hadden nog geen internet he). Via via kwam ik dat te weten en kocht ik in Zwolle SFC. De hele terugreis naar huis heb ik met de lp in mn handen gezeten: deze moet direct op de draaitafel! En als het eerste dat je hoort is Theme for great cities...Pfff onovertrefbaar. Wat een magie

Maar toch niet in jouw top 10?

Mijn afspeellijsten met new wave staan op chronologische volgorde. De albums achter die afzonderlijke tracks ben ik aan het beluisteren, momenteel in mei 1981 als vorige station The Human League zijn eerste grote hit scoort en Simple Minds het met de veel bescheidener notering van The American moeten doen. Het haalde aan het einde van die maand slechts #57.

Desalniettemin een erg lekker liedje, dat in september het tweede nummer op Sister Feelings Call bleek te zijn, na de ijzersterke instrumentale opener Theme for Great Cities. Alsof de Franse synthesizerpionier Jean-Michel Jarre de samenwerking met een rockband zocht, klinken panoramische klanken.
De elpee verscheen in bescheiden oplage als een twee-eiïge tweeling in combinatie met Sons and Fascination, waarna de twee los verkrijgbaar werden. Dat verhaal ontdekte ik pas deze week, ik kende de twee slechts "gewoon los". Recensent Bert van de Kamp had er wél van vernomen, maar ontving slechts het andere tweelingzusje, getuige zijn recensie in Oor (even scrollen).
20th Century Promised Land klinkt in het intro bijna als muziek bij een Amerikaanse tv-serie met enkele funkinvloeden, maar zodra de stem van Jim Kerr bijvalt is het helemaal Simple Minds.

Slechts drie nummers op kant 1, waarna kant 2 sterk opent met het felle Wonderful in Young Life, waarin postpunk wordt gecombineerd met de funklijnen van bassist Derek Forbes en Kerrs galmende zang.
In League of Nations de groove van een bescheiden drumcomputer en donkere baslijn, een Hammond valt bij; toen een ouderwets geluid, hier werkt het dankzij enkele malle fratsen wonderwel.
Opnieuw een nummer dat ik pakkender vind dan hetgeen ik bij de tweelingzus hoorde. Qua groove moet ik deze keer aan Talking Heads denken, een bewijs van de veelzijdigheid en expressiviteit van Simple Minds, die vele gezichten aannam.
Careful in Career leunt op een intens drumpatroon dat ik ken van groepen als Joy Division en A Certain Ratio, waarover de toetsen van Mick MacNeil wijduit waaieren. In het instrumentale slotlied Sound in 70 Cities opnieuw veel ruimte voor MacNeil, waarmee de rol van gitarist Charlie Burchill op dit album vooral ondersteunend blijft.

Volgende halte op de route door waveland is single Grey Day van Madness, te vinden op 7.