Simple Minds - Sister Feelings Call (1981)
mijn stem
132 stemmen
0
geplaatst: 25 februari 2022, 13:31 uur
samen met ‘sons and fascination’ (en ‘new gold dream’) uit hun beste periode!
1
geplaatst: 30 oktober 2022, 19:15 uur
Ik kan deze niet losdenken van SAF en beluister ze nog geregeld. Telkens weet deze songs me nog een glimlach te bezorgen.
2
geplaatst: 22 januari, 20:10 uur
Mijn afspeellijsten met new wave staan op chronologische volgorde. De albums achter die afzonderlijke tracks ben ik aan het beluisteren, momenteel in mei 1981 als vorige station The Human League zijn eerste grote hit scoort en Simple Minds het met de veel bescheidener notering van The American moeten doen. Het haalde aan het einde van die maand slechts #57.
Desalniettemin een erg lekker liedje, dat in september het tweede nummer op Sister Feelings Call bleek te zijn, na de ijzersterke instrumentale opener Theme for Great Cities. Alsof de Franse synthesizerpionier Jean-Michel Jarre de samenwerking met een rockband zocht, klinken panoramische klanken.
De elpee verscheen in bescheiden oplage als een twee-eiïge tweeling in combinatie met Sons and Fascination, waarna de twee los verkrijgbaar werden. Dat verhaal ontdekte ik pas deze week, ik kende de twee slechts "gewoon los". Recensent Bert van de Kamp had er wél van vernomen, maar ontving slechts het andere tweelingzusje, getuige zijn recensie in Oor (even scrollen).
20th Century Promised Land klinkt in het intro bijna als muziek bij een Amerikaanse tv-serie met enkele funkinvloeden, maar zodra de stem van Jim Kerr bijvalt is het helemaal Simple Minds.
Slechts drie nummers op kant 1, waarna kant 2 sterk opent met het felle Wonderful in Young Life, waarin postpunk wordt gecombineerd met de funklijnen van bassist Derek Forbes en Kerrs galmende zang.
In League of Nations de groove van een bescheiden drumcomputer en donkere baslijn, een Hammond valt bij; toen een ouderwets geluid, hier werkt het dankzij enkele malle fratsen wonderwel.
Opnieuw een nummer dat ik pakkender vind dan hetgeen ik bij de tweelingzus hoorde. Qua groove moet ik deze keer aan Talking Heads denken, een bewijs van de veelzijdigheid en expressiviteit van Simple Minds, die vele gezichten aannam.
Careful in Career leunt op een intens drumpatroon dat ik ken van groepen als Joy Division en A Certain Ratio, waarover de toetsen van Mick MacNeil wijduit waaieren. In het instrumentale slotlied Sound in 70 Cities opnieuw veel ruimte voor MacNeil, waarmee de rol van gitarist Charlie Burchill op dit album vooral ondersteunend blijft.
Volgende halte op de route door waveland is single Grey Day van Madness, te vinden op 7.
Desalniettemin een erg lekker liedje, dat in september het tweede nummer op Sister Feelings Call bleek te zijn, na de ijzersterke instrumentale opener Theme for Great Cities. Alsof de Franse synthesizerpionier Jean-Michel Jarre de samenwerking met een rockband zocht, klinken panoramische klanken.
De elpee verscheen in bescheiden oplage als een twee-eiïge tweeling in combinatie met Sons and Fascination, waarna de twee los verkrijgbaar werden. Dat verhaal ontdekte ik pas deze week, ik kende de twee slechts "gewoon los". Recensent Bert van de Kamp had er wél van vernomen, maar ontving slechts het andere tweelingzusje, getuige zijn recensie in Oor (even scrollen).
20th Century Promised Land klinkt in het intro bijna als muziek bij een Amerikaanse tv-serie met enkele funkinvloeden, maar zodra de stem van Jim Kerr bijvalt is het helemaal Simple Minds.
Slechts drie nummers op kant 1, waarna kant 2 sterk opent met het felle Wonderful in Young Life, waarin postpunk wordt gecombineerd met de funklijnen van bassist Derek Forbes en Kerrs galmende zang.
In League of Nations de groove van een bescheiden drumcomputer en donkere baslijn, een Hammond valt bij; toen een ouderwets geluid, hier werkt het dankzij enkele malle fratsen wonderwel.
Opnieuw een nummer dat ik pakkender vind dan hetgeen ik bij de tweelingzus hoorde. Qua groove moet ik deze keer aan Talking Heads denken, een bewijs van de veelzijdigheid en expressiviteit van Simple Minds, die vele gezichten aannam.
Careful in Career leunt op een intens drumpatroon dat ik ken van groepen als Joy Division en A Certain Ratio, waarover de toetsen van Mick MacNeil wijduit waaieren. In het instrumentale slotlied Sound in 70 Cities opnieuw veel ruimte voor MacNeil, waarmee de rol van gitarist Charlie Burchill op dit album vooral ondersteunend blijft.
Volgende halte op de route door waveland is single Grey Day van Madness, te vinden op 7.
* denotes required fields.
* denotes required fields.