The Kinks - Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)
mijn stem
258 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Pye
-
Victoria (3:40)
-
Yes Sir, No Sir (3:46)
-
Some Mother's Son (3:26)
-
Drivin' (3:21)
-
Brainwashed (2:35)
-
Australia (6:46)
-
Shangri-La (5:21)
-
Mr.Churchill Says (4:43)
-
She's Bought a Hat Like Princess Marina (3:08)
-
Young and Innocent Days (3:21)
-
Nothing to Say (3:09)
-
Arthur (5:27)
-
Plastic Man (Mono) * (3:04)
-
King Kong (Mono) * (3:23)
-
Drivin' (Mono) * (3:13)
-
Mindless Child of Motherhood (Mono) * (3:16)
-
This Man He Weeps Tonight (Mono) * (2:42)
-
Plastic Man [Alternate Stereo Mix] * (3:02)
-
Mindless Child of Motherhood [Alternate Stereo Mix] * (3:10)
-
This Man He Weeps Tonight [Alternate Stereo Mix] * (2:39)
-
She's Bought a Hat Like Princess Marina [Alternate Mono Take] * (3:07)
-
Mr. Shoemakers Daughter * (3:07)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
48:43
(1:19:26)
0
geplaatst: 8 mei 2006, 00:17 uur
Australia (met name het 2e deel), She Bought a Hat like Princess Marina, Nothing to Say, Arthur zijn de nummers die mij minder aanspreken dan ik van Kinks gewend ben. Het is net wat te stevig doorgevoerd (melodie Arthur bv. is me na 2 minuten alweer een gruwel), te saai instrumentale uitwassen (Australia), of net te getructe tekst en dito arrangement (She bought a Hat). Op Something Else en Village Green én Muswell Hilbillies is het geheel naturel en echt Kinks.
Snap je ?
Snap je ?
0
geplaatst: 8 mei 2006, 00:56 uur
IMPULS schreef:
Australia (met name het 2e deel), She Bought a Hat like Princess Marina, Nothing to Say, Arthur zijn de nummers die mij minder aanspreken dan ik van Kinks gewend ben. Het is net wat te stevig doorgevoerd (melodie Arthur bv. is me na 2 minuten alweer een gruwel), te saai instrumentale uitwassen (Australia), of net te getructe tekst en dito arrangement (She bought a Hat). Op Something Else en Village Green én Muswell Hilbillies is het geheel naturel en echt Kinks.
Snap je ?
Australia (met name het 2e deel), She Bought a Hat like Princess Marina, Nothing to Say, Arthur zijn de nummers die mij minder aanspreken dan ik van Kinks gewend ben. Het is net wat te stevig doorgevoerd (melodie Arthur bv. is me na 2 minuten alweer een gruwel), te saai instrumentale uitwassen (Australia), of net te getructe tekst en dito arrangement (She bought a Hat). Op Something Else en Village Green én Muswell Hilbillies is het geheel naturel en echt Kinks.
Snap je ?
Arthur vind ik net heel leuk en verveelt geen seconde, het is de perfecte afsluiter van een fantastische plaat.
0
geplaatst: 8 mei 2006, 17:31 uur
Arthur vind ik ook een perfecte afsluiter.
@ IMPULS
Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet.
@ IMPULS
Ik snap het wel, maar ik begrijp het niet.
0
geplaatst: 8 mei 2006, 19:06 uur
@IMPULS
Om eerlijk te zijn niet, ik snap wél dat je Village Green en Something Else beter vindt. Die hebben ook mijn voorkeur.
Om eerlijk te zijn niet, ik snap wél dat je Village Green en Something Else beter vindt. Die hebben ook mijn voorkeur.
0
Davez
geplaatst: 26 september 2006, 16:45 uur
Zeer mooie nummers en het rockt harder dan village green. 5 sterren.
ik wil zeker meer van the kinks, het bevalt me allemaal heel goed.
Op welke platen vind ik de ruige sound terug van set me free, all of the day and all of the night en you really got me ?
lievelingsnummer is waarschijnlijk death of a clown.
ik wil zeker meer van the kinks, het bevalt me allemaal heel goed.
Op welke platen vind ik de ruige sound terug van set me free, all of the day and all of the night en you really got me ?
lievelingsnummer is waarschijnlijk death of a clown.
0
geplaatst: 22 maart 2007, 14:35 uur
Davez schreef:
Zeer mooie nummers en het rockt harder dan village green. 5 sterren.
ik wil zeker meer van the kinks, het bevalt me allemaal heel goed.
Op welke platen vind ik de ruige sound terug van set me free, all of the day and all of the night en you really got me ?
lievelingsnummer is waarschijnlijk death of a clown.
Zeer mooie nummers en het rockt harder dan village green. 5 sterren.
ik wil zeker meer van the kinks, het bevalt me allemaal heel goed.
Op welke platen vind ik de ruige sound terug van set me free, all of the day and all of the night en you really got me ?
lievelingsnummer is waarschijnlijk death of a clown.
De 'ruige' sound vind je terug op de albums Kinks en Kinda Kinks, maar het zijn niet de beste albums hoor..village green, muswell hillbillies en everybody's in showbizz zijn beter naar mijn mening..
1
geplaatst: 26 juni 2007, 00:14 uur
Vandaag deze plaat nog eens enkele keren beluisterd. Als anglofiel (toch wel) is dit smullen. Waar "The Village Green Preservation Society" nog ging over het lokale, kleinburgerlijke Engeland, gaat dit album over het grote Empire en over Arthur, een man die emigreert naar Australië en nostalgisch terug denkt aan de glorieuze hoogdagen van het Britse Empire, toen het rijk nog één vijfde van de wereld besloeg en Britannia Rules the Waves nog gold.
De nummers op kant één van het album gaan over de triomfen van Groot-Britannië. Eerst krijgen we een nummer over Queen Victoria (met het Rijk op haar hoogtepunt) en de glorieuze veroveringstochten van het Britse leger, onder andere dankzij de ijzeren discipline in het leger ("Yes Sir No Sir"), desalniettemin gevolgd door een duidelijk anti-oorlogsnummer ("Some Mother's Son"). Maar wel een prachtig nummer! "Australia", de afsluiter van deel één, is weer een triomfantelijk nummer, over het Britse dominion.
Kant twee gaat over het verval. Welliswaar gaan alle nummers over verval op kleine schaal; namelijk individuele personen (bijvoorbeeld het mooie "Shangri-La"), maar natuurlijk als verwijzing naar het verval van het Britse Rijk. "Mr.Churchill Says" gaat natuurlijk over de Tweede Wereldoorlog en meerbepaald de Battle of Brittain. Churchill wordt zelfs gequoted in dit nummer (Never in the field of human conflict was so much owed to so few). Verder krijgen we nog wat verwijzingen naar de laatste helden van het Britse Rijk; Mr. Montgomery (de veldmaarschalk uit de Tweede Wereldoorlog) en Mr. Mountbatten (de laatste Britse onderkoning van India), In de nummers "She's Bought a Hat Like Princess Marina" en "Young and Innocent Days" verwijzen The Kinks naar het hoog houden van de schijn en doen alsof Groot-Britannië nog niets aan status heeft ingeboet. Uiteindelijk eindigen we met "Arthur", een man aan wie de wereld voorbijgaat omdat hij maar blijft vasthouden aan vroeger, aan iets dat voorbij is (de verdwenen dagen van het oude Empire):
How is your life and your shangri-la
And your long lost land of hallelujah
And your hope and glory has passed you by
Cant you see what the world is doing to ya
Toch is het een zeer leuk uptempo nummer, en eindigt de plaat zo toch nog optimistisch.
Kortom, "Arthur" is een leuke, satirische kijk op Groot-Britannië en in het bijzonder de anglofielen/chauvinisten. Bovendien is het nog steeds volledig van toepassing op vandaag, aangezien de gemiddelde Brit nog altijd wel eens vergeet dat Groot-Britannië lang niet meer zo machtig is in deze wereld als vroeger en ze hun land meer status toekennen dan het in feite nog heeft.
Maar het is dus bovenal een heerlijk über-Brits album, en naar mijn mening het beste van The Kinks. Yes Sir!
De nummers op kant één van het album gaan over de triomfen van Groot-Britannië. Eerst krijgen we een nummer over Queen Victoria (met het Rijk op haar hoogtepunt) en de glorieuze veroveringstochten van het Britse leger, onder andere dankzij de ijzeren discipline in het leger ("Yes Sir No Sir"), desalniettemin gevolgd door een duidelijk anti-oorlogsnummer ("Some Mother's Son"). Maar wel een prachtig nummer! "Australia", de afsluiter van deel één, is weer een triomfantelijk nummer, over het Britse dominion.
Kant twee gaat over het verval. Welliswaar gaan alle nummers over verval op kleine schaal; namelijk individuele personen (bijvoorbeeld het mooie "Shangri-La"), maar natuurlijk als verwijzing naar het verval van het Britse Rijk. "Mr.Churchill Says" gaat natuurlijk over de Tweede Wereldoorlog en meerbepaald de Battle of Brittain. Churchill wordt zelfs gequoted in dit nummer (Never in the field of human conflict was so much owed to so few). Verder krijgen we nog wat verwijzingen naar de laatste helden van het Britse Rijk; Mr. Montgomery (de veldmaarschalk uit de Tweede Wereldoorlog) en Mr. Mountbatten (de laatste Britse onderkoning van India), In de nummers "She's Bought a Hat Like Princess Marina" en "Young and Innocent Days" verwijzen The Kinks naar het hoog houden van de schijn en doen alsof Groot-Britannië nog niets aan status heeft ingeboet. Uiteindelijk eindigen we met "Arthur", een man aan wie de wereld voorbijgaat omdat hij maar blijft vasthouden aan vroeger, aan iets dat voorbij is (de verdwenen dagen van het oude Empire):
How is your life and your shangri-la
And your long lost land of hallelujah
And your hope and glory has passed you by
Cant you see what the world is doing to ya
Toch is het een zeer leuk uptempo nummer, en eindigt de plaat zo toch nog optimistisch.
Kortom, "Arthur" is een leuke, satirische kijk op Groot-Britannië en in het bijzonder de anglofielen/chauvinisten. Bovendien is het nog steeds volledig van toepassing op vandaag, aangezien de gemiddelde Brit nog altijd wel eens vergeet dat Groot-Britannië lang niet meer zo machtig is in deze wereld als vroeger en ze hun land meer status toekennen dan het in feite nog heeft.
Maar het is dus bovenal een heerlijk über-Brits album, en naar mijn mening het beste van The Kinks. Yes Sir!
0
Davez
geplaatst: 26 juni 2007, 01:12 uur
Een beschrijving als die van Toon1 doet het jeuken, de plaat ga ik nog eens beluisteren binnen enkele dagen.
0
geplaatst: 30 juni 2007, 08:44 uur
The Kinks inspireerden toch juist The Who met dit album, en neit andersom?
0
geplaatst: 30 juni 2007, 13:47 uur
Reint schreef:
The Kinks inspireerden toch juist The Who met dit album, en neit andersom?
The Kinks inspireerden toch juist The Who met dit album, en neit andersom?
In welk opzicht inspireren ze The Who dan
"S.F. Sorrow' van The Pretty Things was de conceptplaat die The Who inspireerde voor "Tommy".
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 30 juni 2007, 13:55 uur
Toon1 schreef:
Vandaag deze plaat nog eens enkele keren beluisterd. Als anglofiel (toch wel) is dit smullen. Waar "The Village Green Preservation Society" nog ging over het lokale, kleinburgerlijke Engeland, gaat dit album over het grote Empire en over Arthur, een man die emigreert naar Australië en nostalgisch terug denkt aan de glorieuze hoogdagen van het Britse Empire, toen het rijk nog één vijfde van de wereld besloeg en Britannia Rules the Waves nog gold.
De nummers op kant één van het album gaan over de triomfen van Groot-Britannië. Eerst krijgen we een nummer over Queen Victoria (met het Rijk op haar hoogtepunt) en de glorieuze veroveringstochten van het Britse leger, onder andere dankzij de ijzeren discipline in het leger ("Yes Sir No Sir"), desalniettemin gevolgd door een duidelijk anti-oorlogsnummer ("Some Mother's Son"). Maar wel een prachtig nummer! "Australia", de afsluiter van deel één, is weer een triomfantelijk nummer, over het Britse dominion.
Kant twee gaat over het verval. Welliswaar gaan alle nummers over verval op kleine schaal; namelijk individuele personen (bijvoorbeeld het mooie "Shangri-La"), maar natuurlijk als verwijzing naar het verval van het Britse Rijk. "Mr.Churchill Says" gaat natuurlijk over de Tweede Wereldoorlog en meerbepaald de Battle of Brittain. Churchill wordt zelfs gequoted in dit nummer (Never in the field of human conflict was so much owed to so few). Verder krijgen we nog wat verwijzingen naar de laatste helden van het Britse Rijk; Mr. Montgomery (de veldmaarschalk uit de Tweede Wereldoorlog) en Mr. Mountbatten (de laatste Britse onderkoning van India), In de nummers "She's Bought a Hat Like Princess Marina" en "Young and Innocent Days" verwijzen The Kinks naar het hoog houden van de schijn en doen alsof Groot-Britannië nog niets aan status heeft ingeboet. Uiteindelijk eindigen we met "Arthur", een man aan wie de wereld voorbijgaat omdat hij maar blijft vasthouden aan vroeger, aan iets dat voorbij is (de verdwenen dagen van het oude Empire):
How is your life and your shangri-la
And your long lost land of hallelujah
And your hope and glory has passed you by
Cant you see what the world is doing to ya
Toch is het een zeer leuk uptempo nummer, en eindigt de plaat zo toch nog optimistisch.
Kortom, "Arthur" is een leuke, satirische kijk op Groot-Britannië en in het bijzonder de anglofielen/chauvinisten. Bovendien is het nog steeds volledig van toepassing op vandaag, aangezien de gemiddelde Brit nog altijd wel eens vergeet dat Groot-Britannië lang niet meer zo machtig is in deze wereld als vroeger en ze hun land meer status toekennen dan het in feite nog heeft.
Maar het is dus bovenal een heerlijk über-Brits album, en naar mijn mening het beste van The Kinks. Yes Sir!
Vandaag deze plaat nog eens enkele keren beluisterd. Als anglofiel (toch wel) is dit smullen. Waar "The Village Green Preservation Society" nog ging over het lokale, kleinburgerlijke Engeland, gaat dit album over het grote Empire en over Arthur, een man die emigreert naar Australië en nostalgisch terug denkt aan de glorieuze hoogdagen van het Britse Empire, toen het rijk nog één vijfde van de wereld besloeg en Britannia Rules the Waves nog gold.
De nummers op kant één van het album gaan over de triomfen van Groot-Britannië. Eerst krijgen we een nummer over Queen Victoria (met het Rijk op haar hoogtepunt) en de glorieuze veroveringstochten van het Britse leger, onder andere dankzij de ijzeren discipline in het leger ("Yes Sir No Sir"), desalniettemin gevolgd door een duidelijk anti-oorlogsnummer ("Some Mother's Son"). Maar wel een prachtig nummer! "Australia", de afsluiter van deel één, is weer een triomfantelijk nummer, over het Britse dominion.
Kant twee gaat over het verval. Welliswaar gaan alle nummers over verval op kleine schaal; namelijk individuele personen (bijvoorbeeld het mooie "Shangri-La"), maar natuurlijk als verwijzing naar het verval van het Britse Rijk. "Mr.Churchill Says" gaat natuurlijk over de Tweede Wereldoorlog en meerbepaald de Battle of Brittain. Churchill wordt zelfs gequoted in dit nummer (Never in the field of human conflict was so much owed to so few). Verder krijgen we nog wat verwijzingen naar de laatste helden van het Britse Rijk; Mr. Montgomery (de veldmaarschalk uit de Tweede Wereldoorlog) en Mr. Mountbatten (de laatste Britse onderkoning van India), In de nummers "She's Bought a Hat Like Princess Marina" en "Young and Innocent Days" verwijzen The Kinks naar het hoog houden van de schijn en doen alsof Groot-Britannië nog niets aan status heeft ingeboet. Uiteindelijk eindigen we met "Arthur", een man aan wie de wereld voorbijgaat omdat hij maar blijft vasthouden aan vroeger, aan iets dat voorbij is (de verdwenen dagen van het oude Empire):
How is your life and your shangri-la
And your long lost land of hallelujah
And your hope and glory has passed you by
Cant you see what the world is doing to ya
Toch is het een zeer leuk uptempo nummer, en eindigt de plaat zo toch nog optimistisch.
Kortom, "Arthur" is een leuke, satirische kijk op Groot-Britannië en in het bijzonder de anglofielen/chauvinisten. Bovendien is het nog steeds volledig van toepassing op vandaag, aangezien de gemiddelde Brit nog altijd wel eens vergeet dat Groot-Britannië lang niet meer zo machtig is in deze wereld als vroeger en ze hun land meer status toekennen dan het in feite nog heeft.
Maar het is dus bovenal een heerlijk über-Brits album, en naar mijn mening het beste van The Kinks. Yes Sir!
Toon, waar haal jij die energie toch vandaan om zulk een epistel te schrijven ? Ben het wel ontzettend met je eens, Arthur is een topplaat van deze Kinks!
Ik geef deze 4.5 sterren, jawel !
****1/2
0
geplaatst: 16 juli 2007, 22:11 uur
Erg lekker album met voor mij als uitschieter, nee geen Shangri, La- Mr. Churchill Says en She's Bought a Hat Like Princess Marina. Die laatste is lekker gek, maar zeker tegen het einde aan briljant. Lekker drumwerk vooral!
Ja die Kinks gaan mij steeds meer bekoren!
4*
Ja die Kinks gaan mij steeds meer bekoren!
4*
0
geplaatst: 16 juli 2007, 22:33 uur
Wat heb ik je gezegd, wat heb ik je gezegd! 
Ik wist gewoon dat jij dit wel goed MOEST vinden, gelukkig kom je er nu zelf achter..............
Ik wist gewoon dat jij dit wel goed MOEST vinden, gelukkig kom je er nu zelf achter..............
0
geplaatst: 12 augustus 2007, 13:52 uur
na the village green preservation society verafgood te hebben voelde ik me tegenover mijn oren en musical mind verplicht om te kinks verder te ontdekken. En deze bleek alweer een goeie keuze. Vooral Australia vind ik gigantisch!!!
het bereikt wel het niveau van hun vorig album niet... 4*
het bereikt wel het niveau van hun vorig album niet... 4*
0
geplaatst: 20 augustus 2007, 10:32 uur
Ben het met Lennonlover eens. Erg goed album weer, maar het niveau van Village Green(of Something Else) wordt niet gehaald. Zit te twijfelen tussen 3,5* en 4*. Ga toch maar voor het laatste, met de kanttekening dat het wel 4 magere sterretjes zijn.
Mijn favoriet is 'Shangri-La'.
Mijn favoriet is 'Shangri-La'.
0
geplaatst: 21 augustus 2007, 14:28 uur
Verlaagd naar 3*. Er zitten een paar goede nummers op. Maar ze beginnen nogal zwak en halfweg komt er dan ritme in. "churchil says" vind ik irritant beginnen maar plots wordt het dat een echt tof nummer. "yes sir, no sir" vind ik niet goed en "some mother's son" vind ik nogal zagerig. Victoria is niets speciaals net zoals young and innocent days. De hoed van prinses marina vind ik niet mooi maar Drivin' is dan weer een kroonjuweel. Op Australia kan ik gek van vreugde worden en bainwashed is ook super.
Een album met hoogtes en laagtes dus. Maar dankzij de hele hoge toppen en de toch niet zo diepe laagtes krijgt deze een ruime voldoende: 3*
shangri laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
Een album met hoogtes en laagtes dus. Maar dankzij de hele hoge toppen en de toch niet zo diepe laagtes krijgt deze een ruime voldoende: 3*
shangri laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
0
geplaatst: 22 augustus 2007, 14:44 uur
Lennonlover schreef:
Een album met hoogtes en laagtes dus. Maar dankzij de hele hoge toppen en de toch niet zo diepe laagtes krijgt deze een ruime voldoende: 3*
Een album met hoogtes en laagtes dus. Maar dankzij de hele hoge toppen en de toch niet zo diepe laagtes krijgt deze een ruime voldoende: 3*
0
geplaatst: 22 augustus 2007, 14:52 uur
Op Shangri-La na is dit album gewoon een rommeltje. Daar kun je niet om heen, Toon.
Wel een leuk rommeltje verder.
Wel een leuk rommeltje verder.
0
tondeman
geplaatst: 22 augustus 2007, 17:11 uur
Het concept zelf wordt misschien wat onorthodoxer uitgevoerd dan op de voorganger, ze hebben duidelijk de versterker uit het stof gehaald. Verder is het gewoon de stijl van dit album... het klinkt niet rommelig omdat het een zooitje is, nee Davies wou het rommelig laten klinken omdat hij daar zin in had.
En het is toch weer de kwaliteit die overwint, alles staat hier trots, ik vind elk liedje zondermeer top. Het album zit vol subtiele solo'tjes en melodietjes en het rockt bijzonder goed. Kwalitatief bijzonder goeie pop.
Wat mij betreft is dit dan ook hun beste album. Het klinkt hier weer een stapje vooruit en zichzelf toch ook wel een beetje heruitgevonden, zeker tov de "Village Green'' (wat natuurlijk ook een zeer goed album is, maar Arthur is duidelijk mijn favoriete van de twee).
Begint al met Victoria: lijkt een beetje rechtdoorzee pub-rock, maar als je goed luistert hoor je dat alles minstens even goed in elkaar zit als je van de Kinks gewend bent geworden.
En niet voor niets gecovered door The Fall (ja ja, een echte ''seal of approval''
)
Australia ook... dat is een serieus bruut goed popnummer met een geweldige opbouw en een solo die doorgaat tot Kerstmis.
De teksten zijn trouwens ook zeer goed hier, misschien wel de beste die Davies ooit zou schrijven. ''Some Mother's Son'' dat is toch prachtig? En Shangri-La, Mr. Churchill Says... petje af.
En het is toch weer de kwaliteit die overwint, alles staat hier trots, ik vind elk liedje zondermeer top. Het album zit vol subtiele solo'tjes en melodietjes en het rockt bijzonder goed. Kwalitatief bijzonder goeie pop.
Wat mij betreft is dit dan ook hun beste album. Het klinkt hier weer een stapje vooruit en zichzelf toch ook wel een beetje heruitgevonden, zeker tov de "Village Green'' (wat natuurlijk ook een zeer goed album is, maar Arthur is duidelijk mijn favoriete van de twee).
Begint al met Victoria: lijkt een beetje rechtdoorzee pub-rock, maar als je goed luistert hoor je dat alles minstens even goed in elkaar zit als je van de Kinks gewend bent geworden.
En niet voor niets gecovered door The Fall (ja ja, een echte ''seal of approval''
) Australia ook... dat is een serieus bruut goed popnummer met een geweldige opbouw en een solo die doorgaat tot Kerstmis.
De teksten zijn trouwens ook zeer goed hier, misschien wel de beste die Davies ooit zou schrijven. ''Some Mother's Son'' dat is toch prachtig? En Shangri-La, Mr. Churchill Says... petje af.
0
geplaatst: 19 mei 2008, 23:20 uur
Alle Kinks-albums (met de bonusnummers) tot 1970 heb ik tegelijkertijd aangeschaft en ook deze vind ik prima, een uitstekend thema-album (meer uitleg verschaft door Toon1).
Vooral "Victoria", "Australia" en "Shangri-La" zijn prachtige nummers.
Vooral "Victoria", "Australia" en "Shangri-La" zijn prachtige nummers.
0
Mordor
geplaatst: 11 juni 2008, 21:09 uur
Deze op nieuw vinyl laatst gekocht, de 18 gram variant. (ben weer helemaal aangestoken door het virus van platendraaien). Prachtige nummers met ook nog eens een concept erachter. Shangri-La is van een betoverende schoonheid.
0
geplaatst: 11 juni 2008, 22:35 uur
Op de vinyl-versie staan de bonustracks er niet op of ben ik mis?
0
geplaatst: 12 juni 2008, 10:25 uur
LucM schreef:
Alle Kinks-albums (met de bonusnummers) tot 1970 heb ik tegelijkertijd aangeschaft en ook deze vind ik prima, een uitstekend thema-album (meer uitleg verschaft door Toon1).
Vooral "Victoria", "Australia" en "Shangri-La" zijn prachtige nummers.
Alle Kinks-albums (met de bonusnummers) tot 1970 heb ik tegelijkertijd aangeschaft en ook deze vind ik prima, een uitstekend thema-album (meer uitleg verschaft door Toon1).
Vooral "Victoria", "Australia" en "Shangri-La" zijn prachtige nummers.
.. Mr. Churchil Says en Drivin'
0
geplaatst: 23 juni 2008, 14:19 uur
Toon1 schreef:
In welk opzicht inspireren ze The Who dan "S.F. Sorrow' van The Pretty Things was de conceptplaat die The Who inspireerde voor "Tommy".
(quote)
In welk opzicht inspireren ze The Who dan
"S.F. Sorrow' van The Pretty Things was de conceptplaat die The Who inspireerde voor "Tommy".Mijn reactie was dus een reactie op Zola:
Zola schreef:
In de schaduw van The Who's "Tommy", bewijzen The Kinks ook een leuke 'rockopera' te kunnen componeren.
4.0*
In de schaduw van The Who's "Tommy", bewijzen The Kinks ook een leuke 'rockopera' te kunnen componeren.
4.0*
Maar destijds heb ik in OOR dit gelezen:
''Hun rockopera-periode is later nogal verguisd. Toch keek The Who hun Tommy af van Arthur or the Decline and Fall of the British Empire.''
Dit is dus niet waar?
0
tondeman
geplaatst: 23 juni 2008, 14:30 uur
Onzin volgens mij, als ik het goed herinner was Davies pas halverwege met het schrijven van dze toen Tommy al uit was.
Maar wat is de definitie van een rock opera anyway, ik vind dit zelf bijvoorbeeld echt geen rock-opera (maar ken de criteria dus niet haha).
Het motief bij deze plaat was de muziek maken voor een toneelstuk (of was t een tv-serie? - 1 vd 2 ) In die zin dus een duidelijk concept aanwezig, maar rock opera? Bij Tommy snap ik het nog wel, dat is gewoon een plaat lang overtrokken bombastisch gekerm
, maar hier?
Maar wat is de definitie van een rock opera anyway, ik vind dit zelf bijvoorbeeld echt geen rock-opera (maar ken de criteria dus niet haha).
Het motief bij deze plaat was de muziek maken voor een toneelstuk (of was t een tv-serie? - 1 vd 2 ) In die zin dus een duidelijk concept aanwezig, maar rock opera? Bij Tommy snap ik het nog wel, dat is gewoon een plaat lang overtrokken bombastisch gekerm
, maar hier?
0
geplaatst: 23 juni 2008, 16:10 uur
Ik snap de opmerking die in de Oor staat wel, maar het klopt inderdaad niet echt, of Townshend moet een kijkje in de Kinks-keuken hebben gehad.
In eerste instantie zou er zelfs een hele TV-serie (titel: "Arthur, or the Rise and Fall of the Britsh Empire" (dus niet Decline)) komen voor ITV en dit album was de bijbehorende soundtrack. De release van dit album werd gaandeweg steeds verder uitgesteld en de TV-serie uiteindelijk gecanceld wegens te hoge kosten.
Dit album was al zowat afgeschreven toen Tommy uitkwam, maar kwam pas een paar maanden later uit. In het CD-boekje staat ook: "No matter that there was an artistic cohesion to Arthur that Pete Townshend's overblown narrative (!) lacked; or that Ray Davies's prjoject had been conceived, plotted, written and almost completed by the the time that Tommy was released. "
(Ik weet niet hoe objectief de tekstschrijver Peter Doggett in deze materie is)
In eerste instantie zou er zelfs een hele TV-serie (titel: "Arthur, or the Rise and Fall of the Britsh Empire" (dus niet Decline)) komen voor ITV en dit album was de bijbehorende soundtrack. De release van dit album werd gaandeweg steeds verder uitgesteld en de TV-serie uiteindelijk gecanceld wegens te hoge kosten.
Dit album was al zowat afgeschreven toen Tommy uitkwam, maar kwam pas een paar maanden later uit. In het CD-boekje staat ook: "No matter that there was an artistic cohesion to Arthur that Pete Townshend's overblown narrative (!) lacked; or that Ray Davies's prjoject had been conceived, plotted, written and almost completed by the the time that Tommy was released. "
(Ik weet niet hoe objectief de tekstschrijver Peter Doggett in deze materie is)
0
geplaatst: 24 juni 2008, 10:15 uur
Ik heb je hint wel begrepen, Herman. Ziehier een bescheiden LennonLover-Recensie:
The Kinks: Arthur or the Decline and Fall of the British Empire
Arthur is het eerste echte rockende album van The Kinks, tevens een album met protestsongs tegen het militair gezag. Waar Village Green een 100% popplaat was, ging Davis en confraters hier op zoek naar meer swingende en rock’n rollende riffs. De eerste Kinks-platen werden vooral gekleurd door het hoge Britpop-gehalte (The Kink Controversy, Kinda Kins en Kinks), een paar (zoals het toen de mode was) covers van jaren ’50 artiesten en mooie popdeuntjes (Party Line, Sunny Afternoon, Little Miss Queen of Darkness, Where Have All the Good Times Gone, Wonder Where My Baby is Tonight, You Still Want Me, All Day and All of the Night,…) Perfecte voorbeelden van de meer serieuze Rock op Arthur zijn Shangri La, Mr. Churchil, Brainwashed en Australia. Natuurlijk zijn en blijven The Kinks een van de beste popsongschrijvers en illustreren ze die titel met She’s Bought a Hat Like Princess Maria en bijvoorbeeld ook nog Young and Innocent Days, die voor mijn part even goed op hun vorige plaat had gepast. Serieuze rock is natuurlijk overdreven want, zoals ik al zei, zijn hun lekkere deuntjes hun sterkte en The Kinks zijn tot 1996, hun laatste plaat, speelse veulentjes gebleven ook toen ze in de jaren '70 in de punk-periode belandden (waarin ze zich met brio boven water hielden) en nog meer de rockrichting uitgingen.
Maar is deze plaat nu beter dan Village Green? Neen, ik denk dat daar wel een gemeenschappelijke concensus over bestaat. Village Green is een der grootsten der aarde en, hoe lekker Arthur ook wel niet is, het kan niet tippen aan het 1968-album. Wél mag Arthur or the decline and fall of the british empire niet op de achtergrond worden verdrongen want in het perspectief van het gehele Kinks-Discografie staat deze plaat ergens helemaal vanboven. Van een historische groep zoals de Kinks mag zo'n plaat dus niet onderschat worden. Kortom, het is een topalbum en een must voor menig sixties/musiekliefhebber.
4,5*
The Kinks: Arthur or the Decline and Fall of the British Empire
Arthur is het eerste echte rockende album van The Kinks, tevens een album met protestsongs tegen het militair gezag. Waar Village Green een 100% popplaat was, ging Davis en confraters hier op zoek naar meer swingende en rock’n rollende riffs. De eerste Kinks-platen werden vooral gekleurd door het hoge Britpop-gehalte (The Kink Controversy, Kinda Kins en Kinks), een paar (zoals het toen de mode was) covers van jaren ’50 artiesten en mooie popdeuntjes (Party Line, Sunny Afternoon, Little Miss Queen of Darkness, Where Have All the Good Times Gone, Wonder Where My Baby is Tonight, You Still Want Me, All Day and All of the Night,…) Perfecte voorbeelden van de meer serieuze Rock op Arthur zijn Shangri La, Mr. Churchil, Brainwashed en Australia. Natuurlijk zijn en blijven The Kinks een van de beste popsongschrijvers en illustreren ze die titel met She’s Bought a Hat Like Princess Maria en bijvoorbeeld ook nog Young and Innocent Days, die voor mijn part even goed op hun vorige plaat had gepast. Serieuze rock is natuurlijk overdreven want, zoals ik al zei, zijn hun lekkere deuntjes hun sterkte en The Kinks zijn tot 1996, hun laatste plaat, speelse veulentjes gebleven ook toen ze in de jaren '70 in de punk-periode belandden (waarin ze zich met brio boven water hielden) en nog meer de rockrichting uitgingen.
Maar is deze plaat nu beter dan Village Green? Neen, ik denk dat daar wel een gemeenschappelijke concensus over bestaat. Village Green is een der grootsten der aarde en, hoe lekker Arthur ook wel niet is, het kan niet tippen aan het 1968-album. Wél mag Arthur or the decline and fall of the british empire niet op de achtergrond worden verdrongen want in het perspectief van het gehele Kinks-Discografie staat deze plaat ergens helemaal vanboven. Van een historische groep zoals de Kinks mag zo'n plaat dus niet onderschat worden. Kortom, het is een topalbum en een must voor menig sixties/musiekliefhebber.
4,5*
* denotes required fields.