The Kinks - Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)

Mijn voornaamste probleem met Arthur is dat Ray bijna alle songs niet met zijn normale zangstem zingt, waardoor hij erg geforceerd klinkt en de patent kneuterige Kinks sfeer gewoon niet in deze plaat zit. Zodra hij wèl normaal zingt breekt gelijk de zon door. Psoonlijk vind ik ook niet alle komposities Ray's normale nivo halen eerlijk gezegd, het klinkt vaak een beetje te gewild in mijn oren. Alsof hij Dave beloofd heeft dat de band weer meer gaat rocken, maar hij nog niet de juiste vorm gevonden heeft..........

Extra halve * voor de bonus tracks: Plastic Man en Mindless Child hebben het wèl helemaal .........

Ze moesten ergens wel beginnen, hé. Als je ziet hoe ze eind jaren '70, begin '80 speelden...

Tot nu toe vind ik Arthur een prima LP. Vindt met name het eerste deel erg sterk maar na Shangrila gaat de spanning er van af.

Vind overigens de uitleg van Toon over de inhoud van de LP niet duidelijk. Wat heeft een nummer als Drivin te maken met de successen van het Britse rijk? Er gaat een onwerkelijke luchtige achteloosheid van uit. (we maken een autoritje-laat de rest maar oorlogmaken). En Yes sir No sir is juist regelrecht anti-militairistisch. Van zowel de A als B kant wordt er op een mild cynische manier het Britse rijk bezongen lijkt me.
Ben het met droombolus eens dat de stem van Ray Davies anders klinkt. Moest er ook erg aan wennen maar de sound van deze plaat is zowiezo al veel anders dan bijvoorbeeld the Village Green.
Tot nu toe een 4 voor Davies en de zijnen.

Die luchtige achteloosheid die te horen is in 'Drivin' duidt wat mij betreft duidelijk op het feit dat alles prima ging met het empire en de zorgeloosheid die er toen was; het leger behaalde het ene succes na het andere, ze hadden een vijfde van de wereld in hun bezit en ze waren het rijkste land ter wereld. Alle nummers op de eerste plaat over de sucessen, de glorietijd en de zorgeloosheid die het Empire aanvankelijk beleefde, al dan niet door het opofferen van soldaten uit het eigen Britse volk. Dus ja, er wordt inderdaad met een knipoog en een cynische, satirische manier gezongen over het Britse rijk, zonder ooit echt (zwaar) anti-militaristisch te worden vind ik.

Een tikje minder subtiel dan TKATVGPS, maar wederom een fraai album van The Kinks. Ze hadden toch wel het vermogen om hele mooie liedjes te schrijven, opnieuw in veel verschillende stijlen (tot aan gospelinvloeden aan toe in het fraaie 'Nothing to Say'. En de al eerder genoemde overgang in 'Yes Sir, No Sir' is ook erg mooi gedaan.

1 voor 1 mooi aan elkaar geknutselde nummers. The Kinks bewijzen daarmee dat ze een van de betere waren uit hun tijd. En terecht ook

Arthur vond ik aanvankelijk een moeilijk album. Hoe kónden The Kinks dit nou maken na The Village Green Preservation Society?

Toegegeven, de schitterende achtergrondzang en de fantastische melodieën zijn er, zij het in mindere mate dan op zijn voorganger, nog steeds. Maar er is een heel duidelijk verschil. Arthur is namelijk een stuk serieuzer, donkerder zo je wilt, dan eerder Kinks-werk. Waren nummers als Days of Waterloo Sunset al enigszins melancholisch, op Arthur is zelfs het voor de Kinks zo kenmerkende gevoel van gelukzaligheid en hoop verdwenen. Prachtige nummers als Some Mother's Son, Shangri-La of bonussong This Man He Weeps Tonight gaan over het pure verdriet dat ieder leven evengoed tegenkomt. Aanvankelijk even wennen dus.

Nu, een kleine 2 maanden later, is me dat gelukt. Het volledige album, inclusief de schitterende nummers die zijn bijgevoegd (het dan weer wel jolige Plastic Man en Mr. Shoemaker's Daughter zijn klassieke Kinks-composities!), zit echt schitterend in elkaar. Qua concepten is het één van de sterkste albums van The Kinks. Some Mother's Son, Shangri-La en This Man He Weeps Tonight zijn briljant. Shangri-La bevat zelfs misschien wel het mooiste gitaarwerk dat ik ken (als Beatles-fan), let op dat stuk waar voor het eerst het refrein wordt ingezet!

Opvallend op dit album zijn wel de andere stemmen. Vraag me niet wie wat zingt, maar het klinkt vaak anders dan eerst. Maar dat past naadloos bij de nieuwe sfeer die Arthur uitstraalt. Verder het benoemen waard zijn de briljante overgangen in Yes Sir, No Sir, de baslijn van Brainwashed en de goed gevonden onzinnigheid van She's Bought A Hat Like Princess Marina. Arthur is een nieuw Kinks-album, met teksten over echte mensen met echte problemen en echte levens. Rock en filosofie inéén. En als het je dan alsnog teveel wordt, is het natuurlijk geen enkele moeite om tussendoor even Dandy, Harry Rag, Phenomenal Cat of andere klassieke Kinks-vrolijkheid op te zetten.

Ik verhoog naar 4,5*

Deze Arthur rockt inderdaad iets meer dan z'n voorganger (zoals sommigen opmerkten), maar ik vind verder niet dat de platen qua geluid mijlenver uit elkaar liggen. Ik heb een lichte voorkeur voor deze.

Trouwens, met veel plezier de berichten van Toon1 gelezen.

Wat is er met de zangstem van The Kinks bij sommige nummers op deze plaat? Het klinkt als een of andere mislukte Elvisimitator.

Misschien moet je wat duidelijker zijn in je commentaar? Welke nummers heb je het over?

Bijvoorbeeld bij de eerste 2 nummers. Hoewel dat bij de tweede halverwege ergens veranderd.

Dan begrijp ik helemaal niets van je commentaar. Geweldige omslag juist. Hoor ook totaal geen Elvis erin.

Wat valt er niet aan te begrijpen? Het stemgeluid is gewoon compleet anders dan bij de vorige platen.

Agree to disagree dan maar. Zoveel verschil met de vorige platen is er niet, of je moet alleen de nummers waar Dave Davies leadvocals doet kennen.

Dus het is Dave die Victoria doet? Dat zou een hoop verklaren...

Het is wel zo dat Ray Davies zijn stem een stukje omlaag heeft gegooid. Het nasale is bij een aantal nummers: Victoria, Yes Sir, No Sir, Mr. Churchill Says en Australia er een beetje van af, maar dat is mijns inziens juist een interessante verandering en geeft juist de sfeer aan het album. Soortgelijke overgangen maakte Davies eerder, van de vroege rauwe You Really Got Me rock naar de zoete melancholische Waterloo Sunset pop maar ook later, naar de reggae-achtige intonatie die hij op Lola heeft. De manier van zingen lijkt imo toch echt niet op die van Elvis. Het mist de 'snik' en de gladheid.

@ maxinator, grappig dat je dat zegt. Dit is één van de albums waar Dave helemaal niet op zingt. Op de nieuwste remaster uit de 'deluxe' serie staan als bonustracks alleen maar nummers gezongen door Dave. Vooral een nummer als Lincoln County had prima op dit album gepast. Zonde.

En nee dus, Victoria wordt door Ray gezongen.

Dan zet ie dus een stemmetje op ofzo, want het klinkt heel anders dan eerdere songs.. Ik vind het iig erg irritant

Er is onlangs een anniversary editie uitgekomen met zeer goede live-edities van de nummers [op disc 2]. De liefhebbers van Arthur kan ik deze versie warm aanbevelen.

Amazon.com: Arthur: Kinks: Music voor de uitleg bij de remastered versie. Misschien moet dit een keer verwerkt worden alleen lastig, want wat is de oorspronkelijke versie, de mono of de stereo? In Amerika is slechts de stereo uitgebracht terwijl in Engeland dat de mono was. En tsja, hoe combineer je dat met de huidige 10 bonustracks? Er zitten namelijk ook liveopnames en bonustracks op deze versie.

Be that as it may ... de 2004 RI's waren sympatiek geprijst ter verspreiding van "het woord" terwijl je voor de DeLuxe serie eerst serieus een bankoverval moet overwegen.......

ik ben ooit eerder ingeschreven als Peterm en zag dat ik ooit eerder gereageerd heb op deze lp. Ik maak er 4,5. van. Ik vind het nog steeds een uitstekende plaat die na Shanrila wat minder boeiend wordt. Maar het blijft toch een van de beste platen uit 69. Ik kan Ray Davies goed hebben, ook met deze wat niuwe zangstijl. In 2009 kwam hij tijdens een Kinksfanclubdag in Utrecht gewoon het cafe inlopen om zeven nummers met de KastoffKinks mee te spelen. (Met Ian Gibbons, Mick Ivory en Jim Rodford). Een stukje Kinks op een verloren zondagmiddag. Het zal je maar gebeuren . Ray speelde voor een kleine 100 /150 man onder andere Shangrila. Het was fantastisch. (en nog dank voor de mannen die dit geregeld hebben).

Nu aan het beluisteren, en dat zal nog wel een paar keer het geval zijn. Bevalt prima moet ik zeggen.

Recentie/beoordeling volgt.

Een album met een tamelijk beladen onderwerp en een passende omlijsting qua uitvoering en schrijfstijl.
Wellicht is dit boeiende conceptalbum wat ondergesneeuwd door Tommy van The Who toendertijd.
Dat concept was (is) wat makkelijker te behappen en had in kern waarschijnlijk een toegankelijkere status en hits.
En misschien dat een blinde flipperkoning die heel populair wordt er misschien wat beter in ging, wie zal het zeggen.
The Kinks blijven evengoed overeind staan, en zwaar is het in ieder geval niet. Ik vind dit trouwens nog steeds wel een urgente plaat.
Een man die emigreert naar Australie en met weemoed terugdenkt aan zijn good old great England, wat toen nog doorging voor een groots koningrijk.
De nummers zijn ok. Het rockt lekker, maar enige theatrale trekjes is hier Davis al niet vreemd.
Er zijn al wat blazers te horen en de hele sound is wat gepoleister.
Die nieuwe stemmetjes van Ray, hoort denk ik bij de ontwikkeling van de artiest zelf en de liedjes. Ik vind het niet echt bezwaarlijk, al is het hier en daar inderdaad wat gemaakt.
Toch wel hele mooie songs. De meezinger Victoria, die het geheel opent, gevolgd door prachtige werkjes als Yes Sir, No Sir en Some Mother's Son.
Het meesterwerkje Shangri La neigt een beetje naar episch door diverse sferen in de song en blijft tot de dag van vandaag een onvervalste Kinks Klassieker (onvergetelijk refein.)

Ook het laatste gedeelte blijft van een aanstekelijke klasse en het eindigd voorbeeldig met het uitgelaten Arthur.
Het is een groei diamantje dit album. Ondanks de luchtigheid heeft de plaat ook wel iets ongrijpbaars, maar als zoveel platen van The Kinks in deze fase en later, kan het kwartje wat later vallen.

Arthur was, na een best of, het eerste studioalbum van The Kinks waar ik me aan waagde. Hoewel ik intussen toch liever Face to Face heb, is Arthur ook een album dat ik graag luister.
Arthur (or the Decline and Fall of the British Empire) is, het blijkt al een beetje uit de titel, een conceptalbum, maar het heeft me wat moeite gekost om het verhaal helemaal te volgen. Voor zover hier al een echt verhaal inzit. Eigenlijk vind ik dit album vooral een bundel losse beelden die slechts schetsen geven van een verhaal, waarbij de verteller zo nu en dan (zoals op Some Mother’s Son en Brainwashed) in het verhaal inbreekt om zijn commentaar te geven.

De eerdergenoemde schetsen die The Kinks hier presenteren laten zich in elkaar verweven tot een verhaal dat start in de goede oude tijd, de Victoriaanse tijd dus, waar Engeland een wereldrijk was dat zijn gelijke niet kende (Victoria is wat mij betreft ook een van de hoogtepunten van het album) en waarin Arthur wellicht opgroeit. Dat zou in de nadagen van Victoria moeten zijn, want even later zien we Arthur als jonge man in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Hoe dan ook, er is een constant verlangen naar de Victoriaanse tijd.
Na de Eerste Wereldoorlog begint het Engelse rijk langzaam in verval te raken, terwijl Arthur zijn dromen langzamerhand opgeeft. In Drivin’ wil hij nog onbezorgd uitjes maken, wegvluchten van schuldeisers en huisbazen. Later droomt hij van een leven zoals alle andere mensen in huizen zoals alle anderen (Brainwashed, Shangri-la) en weet zich een comfortabel bestaan bij elkaar te werken. Of comfortabel...Terwijl het imperium op z’n laatste benen loopt (Mr. Churchill Says) lijken de Engelsen vooral bezig met ‘keeping up appearances’, terugverlangend naar vroeger en vraagt Arthur zich af of dit keurige, burgelijke bestaan nu echt alles is. Onderwijl klinkt de lokroep van Australië en vertrekt Arthur’s zoon richting dit paradijs. De hoofdpersoon blijft alleen achter, mijmerend over vroeger. Het Engelse empire is intussen ook iets van vroeger.

Muzikaal vind ik op dit album vooral Victoria en Shangri-la de hoogtepunten, net als Some Mother’s Son trouwens. Drivin’ en Young and Innocent Days passen perfect bij de onbekommerde boodschap die ze over moeten brengen. Over het algemeen vind ik de combinatie van tekst en muziek erg goed uitpakken op dit album, hoewel de nummers niet allemaal even aanstekelijk zijn als wat ik, gebaseerd op mijn Kinks’ best-of cd, verwacht had. Dit album kost wat meer moeite om te doorgronden.
Niet alles op dit album vind ik zonder meer goed. Australia is mij wat te lang opgerekt, terwijl She’s Bought a Hat like Princess Marina me wat te kolderiek overkomt. Toch mag dat de pret niet drukken.

4.0*

“Give the scum a gun and make the bugger fight. And be sure to have deserters shot on sight. If he dies we’ll send a medal to his wife.”

Arthur is een conceptalbum dat gaat over een man die is opgegroeid in een tijd dat Groot-Britannië één van de machtigste landen ter wereld was. Na de Tweede Wereldoorlog emigreert hij naar Australië. Eenmaal daar denkt hij nostalgisch terug aan de hoogtijdagen.

Muzikaal is Arthur een stuk rijker dan de vorige Kinks-albums en ‘rockt’ het een stuk meer. De nummers zitten vol met tempo- en melodiewisselingen. Dit is vooral sterk in Shangri-La: het begint als een folk-nummer, maar geleidelijk aan wordt het steeds harder.

Wat mij vooral bevalt aan Arthur is de gelaagdheid van de nummers. Deze klinken over het algemeen vrolijk en bevatten veel pakkende melodieën, maar tekstueel is het een stuk minder vrolijk: de nummers gaan o.a. over nostalgie, de maatschappij en de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor is Arthur een album dat elke luisterbeurt steeds meer van zijn geheimen prijsgeeft. Eén van de meest geslaagde conceptalbums aller tijden.

Voor mij persoonlijk is Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) het album waar de Kinks volwassen werden. Klonk TKATVGPS nog naiëf of onschuldig, hier was ineens een volwaardige rockband bezig. Dit mede onder druk van Ray's jongere broer Dave.
Oorspronkelijk had Ray Davies het album geschreven ter muzikale ondersteuning van een televisieprogramma. De schrijver Julian Mitchell was hoofdzakelijk verantwoordelijk voor het scenario. Toen alle muziek opgenomen was, kreeg Davies te horen dat het televisieprogramma geschrapt was. Wat overbleef was het album.
Het verhaal speelt, zoals zo vaak bij The Kinks, binnen de familie. In 1964 was Ray's aangetrouwde zwager met zijn zuster Rose geëmigreerd naar Australië. Het gezin, maar Arthur in het bijzonder, was gefrustreerd over het gebrek aan kansen in Groot Brittannië en hoopte dat zij in Australië meer konden bereiken. Tot dat moment was het gezin van Arthur en Rose een toevluchtsoord voor zowel Ray als Dave. Arthur en Rose hadden twee zonen waar de broers goed mee konden opschieten. Het heeft vooral Ray veel verdriet gedaan dat dit gezin vertrok. Luister maar eens naar Rosie Wont You Please Come Home van het album Face To Face uit 1966, of uiteraard het titelnummer van dit album.
Het bedoelde televisieprogramma was een speelfilm van pakweg een uur en speelt zich af op de dag voor het vertrek van Arthur, Rose en de kinderen naar Australië. Arthur spreekt met diverse familieleden over hoe hij tegen het Britse Rijk aankijkt, zowel het verleden, het heden als de (onzekere) toekomst. Tijdens een picknick mijmert hij over de kansen die hij misschien heeft laten lopen, de tegenslag waarmee hij werd geconfronteerd en probeert voor zichzelf te verantwoorden waarom hij zijn gezin meesleurt naar een onzekere toekomst in Australië.
Alle liedjes stonden in dienst van het televisiestuk dat nooit is afgekomen. Davies heeft nog een aantal jaren met het scenario van hem en Julian Mitchell lopen leuren maar in de loop van de zeventiger jaren heeft hij het opgegeven.
Dit album was t.o.v. TKATVGPS nogal wennen voor mij. Echte klassiekers zijn Shangri-La en Victoria, dat waren ook de singles. Vreemd genoeg flopte Shangri-La in Engeland maar redde het nog net de top 20 te halen in Nederland. Victoria haalde begin 1970 nog net de top 40 en presteerde eigenlijk ook onder de maat. De single Drivin' deed in 1969 niets. Wel stonden er op de singles prachtige B-kantjes als Mindless Child Of Motherhood en This Man He Weeps Tonight. Eerst non album tracks, maar gelukkig tegenwoordig beschikbaar als bonus track op de remasters. Hoewel er in juli 1969 nog sprake was dat Mindless Child Of Motherhood een plek zou krijgen op 'Arthur' is dat helaas niet gebeurd. Op zich kan het zijn dat het de plaat geen goed zou doen want de draaiduur is dik 48 minuten. Maar er had wel wat van Australia en Arthur af ge-edit mogen worden want beiden liedjes duren mij meer dan een minuut te lang. Ook een mooie bonus track is het tot dat moment niet eerder uitgebrachte Mr. Shoemakers' Daughter, wat eigenlijk bedoeld was voor Dave's mythische solo album.
Onder de bonus tracks bevinden zich ook nog de single Plastic Man/King Kong en qua sfeer vind ik die persoonlijk niet passen bij het zwaardere 'Arthur'. Wat mij betreft hadden deze twee liedjes op één van de twee bonus discs van TKATVGPS collector's edition geplaatst mogen worden.
De overige nummers zijn gewoon goed, maar mijn voorkeur gaat uiteindelijk toch uit naar het 'Village Green' album.