The Kinks - Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) (1969)

Vandaag deze plaat nog eens enkele keren beluisterd. Als anglofiel (toch wel) is dit smullen. Waar "The Village Green Preservation Society" nog ging over het lokale, kleinburgerlijke Engeland, gaat dit album over het grote Empire en over Arthur, een man die emigreert naar Australië en nostalgisch terug denkt aan de glorieuze hoogdagen van het Britse Empire, toen het rijk nog één vijfde van de wereld besloeg en Britannia Rules the Waves nog gold.

De nummers op kant één van het album gaan over de triomfen van Groot-Britannië. Eerst krijgen we een nummer over Queen Victoria (met het Rijk op haar hoogtepunt) en de glorieuze veroveringstochten van het Britse leger, onder andere dankzij de ijzeren discipline in het leger ("Yes Sir No Sir"), desalniettemin gevolgd door een duidelijk anti-oorlogsnummer ("Some Mother's Son"). Maar wel een prachtig nummer! "Australia", de afsluiter van deel één, is weer een triomfantelijk nummer, over het Britse dominion.
Kant twee gaat over het verval. Welliswaar gaan alle nummers over verval op kleine schaal; namelijk individuele personen (bijvoorbeeld het mooie "Shangri-La"), maar natuurlijk als verwijzing naar het verval van het Britse Rijk. "Mr.Churchill Says" gaat natuurlijk over de Tweede Wereldoorlog en meerbepaald de Battle of Brittain. Churchill wordt zelfs gequoted in dit nummer (Never in the field of human conflict was so much owed to so few). Verder krijgen we nog wat verwijzingen naar de laatste helden van het Britse Rijk; Mr. Montgomery (de veldmaarschalk uit de Tweede Wereldoorlog) en Mr. Mountbatten (de laatste Britse onderkoning van India), In de nummers "She's Bought a Hat Like Princess Marina" en "Young and Innocent Days" verwijzen The Kinks naar het hoog houden van de schijn en doen alsof Groot-Britannië nog niets aan status heeft ingeboet. Uiteindelijk eindigen we met "Arthur", een man aan wie de wereld voorbijgaat omdat hij maar blijft vasthouden aan vroeger, aan iets dat voorbij is (de verdwenen dagen van het oude Empire):
How is your life and your shangri-la
And your long lost land of hallelujah
And your hope and glory has passed you by
Cant you see what the world is doing to ya
Toch is het een zeer leuk uptempo nummer, en eindigt de plaat zo toch nog optimistisch.

Kortom, "Arthur" is een leuke, satirische kijk op Groot-Britannië en in het bijzonder de anglofielen/chauvinisten. Bovendien is het nog steeds volledig van toepassing op vandaag, aangezien de gemiddelde Brit nog altijd wel eens vergeet dat Groot-Britannië lang niet meer zo machtig is in deze wereld als vroeger en ze hun land meer status toekennen dan het in feite nog heeft.
Maar het is dus bovenal een heerlijk über-Brits album, en naar mijn mening het beste van The Kinks. Yes Sir!

Arthur vond ik aanvankelijk een moeilijk album. Hoe kónden The Kinks dit nou maken na The Village Green Preservation Society?

Toegegeven, de schitterende achtergrondzang en de fantastische melodieën zijn er, zij het in mindere mate dan op zijn voorganger, nog steeds. Maar er is een heel duidelijk verschil. Arthur is namelijk een stuk serieuzer, donkerder zo je wilt, dan eerder Kinks-werk. Waren nummers als Days of Waterloo Sunset al enigszins melancholisch, op Arthur is zelfs het voor de Kinks zo kenmerkende gevoel van gelukzaligheid en hoop verdwenen. Prachtige nummers als Some Mother's Son, Shangri-La of bonussong This Man He Weeps Tonight gaan over het pure verdriet dat ieder leven evengoed tegenkomt. Aanvankelijk even wennen dus.

Nu, een kleine 2 maanden later, is me dat gelukt. Het volledige album, inclusief de schitterende nummers die zijn bijgevoegd (het dan weer wel jolige Plastic Man en Mr. Shoemaker's Daughter zijn klassieke Kinks-composities!), zit echt schitterend in elkaar. Qua concepten is het één van de sterkste albums van The Kinks. Some Mother's Son, Shangri-La en This Man He Weeps Tonight zijn briljant. Shangri-La bevat zelfs misschien wel het mooiste gitaarwerk dat ik ken (als Beatles-fan), let op dat stuk waar voor het eerst het refrein wordt ingezet!

Opvallend op dit album zijn wel de andere stemmen. Vraag me niet wie wat zingt, maar het klinkt vaak anders dan eerst. Maar dat past naadloos bij de nieuwe sfeer die Arthur uitstraalt. Verder het benoemen waard zijn de briljante overgangen in Yes Sir, No Sir, de baslijn van Brainwashed en de goed gevonden onzinnigheid van She's Bought A Hat Like Princess Marina. Arthur is een nieuw Kinks-album, met teksten over echte mensen met echte problemen en echte levens. Rock en filosofie inéén. En als het je dan alsnog teveel wordt, is het natuurlijk geen enkele moeite om tussendoor even Dandy, Harry Rag, Phenomenal Cat of andere klassieke Kinks-vrolijkheid op te zetten.

Ik verhoog naar 4,5*

Arthur was, na een best of, het eerste studioalbum van The Kinks waar ik me aan waagde. Hoewel ik intussen toch liever Face to Face heb, is Arthur ook een album dat ik graag luister.
Arthur (or the Decline and Fall of the British Empire) is, het blijkt al een beetje uit de titel, een conceptalbum, maar het heeft me wat moeite gekost om het verhaal helemaal te volgen. Voor zover hier al een echt verhaal inzit. Eigenlijk vind ik dit album vooral een bundel losse beelden die slechts schetsen geven van een verhaal, waarbij de verteller zo nu en dan (zoals op Some Mother’s Son en Brainwashed) in het verhaal inbreekt om zijn commentaar te geven.

De eerdergenoemde schetsen die The Kinks hier presenteren laten zich in elkaar verweven tot een verhaal dat start in de goede oude tijd, de Victoriaanse tijd dus, waar Engeland een wereldrijk was dat zijn gelijke niet kende (Victoria is wat mij betreft ook een van de hoogtepunten van het album) en waarin Arthur wellicht opgroeit. Dat zou in de nadagen van Victoria moeten zijn, want even later zien we Arthur als jonge man in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Hoe dan ook, er is een constant verlangen naar de Victoriaanse tijd.
Na de Eerste Wereldoorlog begint het Engelse rijk langzaam in verval te raken, terwijl Arthur zijn dromen langzamerhand opgeeft. In Drivin’ wil hij nog onbezorgd uitjes maken, wegvluchten van schuldeisers en huisbazen. Later droomt hij van een leven zoals alle andere mensen in huizen zoals alle anderen (Brainwashed, Shangri-la) en weet zich een comfortabel bestaan bij elkaar te werken. Of comfortabel...Terwijl het imperium op z’n laatste benen loopt (Mr. Churchill Says) lijken de Engelsen vooral bezig met ‘keeping up appearances’, terugverlangend naar vroeger en vraagt Arthur zich af of dit keurige, burgelijke bestaan nu echt alles is. Onderwijl klinkt de lokroep van Australië en vertrekt Arthur’s zoon richting dit paradijs. De hoofdpersoon blijft alleen achter, mijmerend over vroeger. Het Engelse empire is intussen ook iets van vroeger.

Muzikaal vind ik op dit album vooral Victoria en Shangri-la de hoogtepunten, net als Some Mother’s Son trouwens. Drivin’ en Young and Innocent Days passen perfect bij de onbekommerde boodschap die ze over moeten brengen. Over het algemeen vind ik de combinatie van tekst en muziek erg goed uitpakken op dit album, hoewel de nummers niet allemaal even aanstekelijk zijn als wat ik, gebaseerd op mijn Kinks’ best-of cd, verwacht had. Dit album kost wat meer moeite om te doorgronden.
Niet alles op dit album vind ik zonder meer goed. Australia is mij wat te lang opgerekt, terwijl She’s Bought a Hat like Princess Marina me wat te kolderiek overkomt. Toch mag dat de pret niet drukken.

4.0*

“Give the scum a gun and make the bugger fight. And be sure to have deserters shot on sight. If he dies we’ll send a medal to his wife.”

Arthur is een conceptalbum dat gaat over een man die is opgegroeid in een tijd dat Groot-Britannië één van de machtigste landen ter wereld was. Na de Tweede Wereldoorlog emigreert hij naar Australië. Eenmaal daar denkt hij nostalgisch terug aan de hoogtijdagen.

Muzikaal is Arthur een stuk rijker dan de vorige Kinks-albums en ‘rockt’ het een stuk meer. De nummers zitten vol met tempo- en melodiewisselingen. Dit is vooral sterk in Shangri-La: het begint als een folk-nummer, maar geleidelijk aan wordt het steeds harder.

Wat mij vooral bevalt aan Arthur is de gelaagdheid van de nummers. Deze klinken over het algemeen vrolijk en bevatten veel pakkende melodieën, maar tekstueel is het een stuk minder vrolijk: de nummers gaan o.a. over nostalgie, de maatschappij en de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor is Arthur een album dat elke luisterbeurt steeds meer van zijn geheimen prijsgeeft. Eén van de meest geslaagde conceptalbums aller tijden.

Terwijl ik me wat aan het inlezen was over het concept kwam ik er achter dat Rosie Won't You Please Come Home van Face To Face een lijn heeft naar dit album. Davies' verdriet over zijn zus en zwager Arthur die naar Australië vertrokken waren en de daaropvolgende depressie lopen hier nog steeds door, al zijn het de verwijzingen naar WO2 die me het meeste raken. Helemaal de tekst van Some Mother's Son is hartverscheurend:

Two soldiers fighting in a trench
One soldier glances up to see the sun
And dreams of games he played when he was young
And then his friend calls out his name
It stops his dream and as he turns his head
A second later he is dead

en

Some mother's son lies in a field
But in his mother's eyes he looks the same
As on the day he went away
They put his picture on the wall
They put flowers in the picture frame
Some mothers memory remains

Werkelijk prachtige teksten. Ook het cynische Shangri-La heeft een paar regels die vandaag de dag nog steeds erg treffend zijn:

All the houses on the street have got a name
'Cause all the houses in the street they look the same
Same chimney pots, same little cars, same window panes
The neighbors call to tell you things that you should know
They say their lines, they drink their tea, and then they go
They tell your business in another Shangri-la
The gas bills and the water rates, and payments on the car
Too scared to think about how insecure you are
Life ain't so happy in your little Shangri-la
Shangri-la

Ik vind het lastig om te bepalen of ik deze of Village Green Preservation Society beter vind, maar ben uiteindelijk toch voor de laatste gegaan omdat de algemene sound me meer aanspreekt. Dat Arthur echter een prachtig conceptalbum is staat buiten kijf. Op dit punt in hun carriere was de band The Beatles wat mij betreft ook echt al ver voorbij gestreefd als het aankomt op kwaliteit.

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. The Kink Kontroversy
6. Kinda Kinks
7. Kinks

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #201

The Kinks is zo’n groep met een overbekende naam waar ik niettemin nooit een album van beluisterd had. Voornaamste reden is dat ik ze in artikelen, lijsten en overzichten vaak in een adem genoemd zie worden met The Beatles, en dan dus altijd na, onder of achter The Beatles. Geen idee of dat terecht is, maar omdat ik ondanks een hele rits prima albums nooit helemaal heb begrepen wat mensen in The Beatles zien, ben ik aan The Kinks voor het gemak maar nooit begonnen. Ook in de MuMeladder halen ze de top-1000 niet, wat ik wel opmerkelijk vind voor zo’n grote naam. De kans om dit nu goed te maken komt met Arthur…, een plaat waarop de gestaag afbrokkelende grootsheid van het Britse rijk centraal staat. Leuke thematiek, met vanzelfsprekend voldoende haakjes om een heel album vol oer-Engels cynisme aan op te hangen.

Met opener ‘Victoria’ starten we direct met de grootste grootsheid van Groot-Brittannië, vanaf waar we alleen maar downhill kunnen gaan. Het is kenmerkend voor hoe minutieus deze plaat is uitgedacht: niet alleen is het thema zelf albumwaardig, ook de invulling ervan zit vol oog voor detail en de uitwerking ervan is een compositie op zich. Dat maakt het een echt album-album, wat me aanspreekt. Ook in geluid springen er weinig tot geen specifieke nummers uit, waardoor niet makkelijk vast te pinnen is waar mijn favorieten zich bevinden. Wel vind ik jammer – en ook bij de Beatles loop ik hier vaak tegenaan – dat de deuntjes vaak koddig of zelfs corny zijn, en zelden mooi. Ze kloppen en zijn doorgaans inventief, maar beroeren me amper. Goed voorbeeld is het blazersintermezzo in Yes Sir No Sir, dat meer als cabaret dan als muziek op me overkomt. Het geeft de compositie een licht vermoeiend kleinkunstsausje. Hetzelfde geldt voor 'Drivin’': het klinkt allemaal zo leuk koddig en knullig, maar ook bijna als slapstick. De melodieën blijven wel in mijn hoofd zitten, maar niet per se op een genoeglijke manier. Het sluit hier en daar effectief aan bij de thematiek en geeft de plaat iets instantaan-iconisch en ambachtelijks, maar klinkt evenzovaak totaal gedateerd. Enkel ‘Mr. Churchill Says’, met z’n nadrukkelijke drumwerk, draait dit om en heeft een prettige drive die de omzwervende koddigheid kortstondig verruilt voor iets puntigers.

Ik luister deze plaat eigenlijk het liefst alsof ik een boek lees: door de tekstuele rode draad minutieus te volgen waarbij de melodieën en klanken als een extra dimensie het verhaal inkleuren. Dat is echt knap gedaan, alsof je een boek leest dat voorzien is van klankkleur. Zo bezien is dit voor mij met mate ook wel genietbaar, maar vergt wel een andere benadering: waar ik normaal muziek luister om de muziek en de teksten functioneel daaraan zijn, voelt het hier omgekeerd. En hoe sterk de teksten hier en daar ook mogen zijn: dat ligt me minder, en is voor mij niet iets dat ik vaker dan eens per jaar hoef te horen, maar tegelijkertijd snap ik wel waarom het album een klassiek historisch document is.

3.25*

Dit Kinks-album verkocht destijds matig en werd ondergesneeuwd door Tommy van the Who. Ik heb enkele luisterbeurten nodig gehad om dit Kinks-album te doorgronden maar uiteindelijk vind ik een prachtig conceptalbum over een Britse immigrant in Australië die met weemoed terugkijkt maar het 'grote' victoriaanse Groot-Brittannië.

Over de artiest:
The Kinks is een band die absoluut niet tot mijn favorieten behoort, maar ze zijn wel zeker een iconische Britse rockband, opgericht in 1964 door broers Ray en Dave Davies. De band, oorspronkelijk afkomstig uit Muswell Hill in Londen, staat bekend om hun invloedrijke bijdrage aan de Britse invasie en de rockmuziek in het algemeen. Hun muziek varieert van harde rock tot meer melodische pop, met een duidelijke nadruk op de Britse cultuur, sociale observaties en persoonlijke ervaringen, wat hen onderscheidt van hun tijdgenoten.

De Kinks behaalden internationale roem met hun derde single, "You Really Got Me", een nummer dat wordt beschouwd als een van de grondleggers van de hardrock en heavy metal. Hun catalogus bevat een reeks hits, waaronder "All Day and All of the Night", "Sunny Afternoon", "Lola", en "Waterloo Sunset", die allemaal blijvende invloed hebben gehad op de pop- en rockmuziek.

De band stond bekend om hun complexe verhoudingen, met name tussen de Davies-broers, wat vaak leidde tot interne conflicten maar ook tot een unieke chemie die hun muziek kenmerkte. Ondanks deze conflicten en de vele veranderingen in de samenstelling van de band, bleven The Kinks productief en innovatief gedurende hun actieve jaren.

Naast hun muzikale successen staan The Kinks bekend om hun scherpe en vaak satirische teksten, die een kritische blik werpen op de Engelse samenleving en klassenstructuur. Hun werk in de jaren '60 en '70 heeft niet alleen het pad geëffend voor veel bands die volgden, maar heeft ook bijgedragen aan de ontwikkeling van genres zoals punk, Britpop en indie rock.

Hoewel The Kinks misschien niet ieders favoriete band zijn, is hun bijdrage aan de muziekcultuur onmiskenbaar en blijft hun muziek invloedrijk en relevant voor nieuwe generaties luisteraars.

Over het album:
Het album Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire) van The Kinks is een conceptalbum dat in 1969 werd uitgebracht. Persoonlijk vind ik het niet een van hun sterkste werken, hoewel ik erken dat het een belangrijke plaats inneemt in de discografie van de band en in de muziekgeschiedenis in het algemeen.

De teksten van het album, die zich concentreren op het post-imperiale Engeland en het verhaal vertellen van een fictief karakter genaamd Arthur, zijn zeker ambitieus. Ray Davies, de hoofdsongwriter van de band, wordt vaak geprezen voor zijn scherpe observaties van de Britse samenleving, en dit album is geen uitzondering. Echter, ik vind dat de uitvoering soms te theatraal en overdreven is, waardoor de echtheid van de muziek in het gedrang komt.

Muzikaal gezien biedt Arthur een mix van rock, folk en muzikale elementen die typisch zijn voor The Kinks. Hoewel er enkele memorabele melodieën zijn, zoals in Victoria en Shangri-La, vind ik dat veel van de nummers niet zo pakkend of memorabel zijn als hun hits. De productie voelt ook gedateerd aan, wat afbreuk doet aan mijn luisterervaring.

Ik waardeer het sociale commentaar en de conceptuele diepgang die The Kinks met dit album probeerden te bereiken, maar persoonlijk resoneert het niet sterk met mij. Het voelt als een album dat meer gewaardeerd wordt voor zijn thematische ambities dan voor de muzikale kwaliteit. Fans van The Kinks en liefhebbers van conceptalbums zullen waarschijnlijk meer waardering hebben voor Arthur, maar voor mij mist het de charme en directheid die ik zoek in een rockalbum.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl