menu

Gojira - Fortitude (2021)

mijn stem
3,77 (84)
84 stemmen

Frankrijk
Metal
Label: Roadrunner

  1. Born for One Thing (4:20)
  2. Amazonia (5:00)
  3. Another World (4:24)
  4. Hold On (5:30)
  5. New Found (6:36)
  6. Fortitude (2:07)
  7. The Chant (5:12)
  8. Sphinx (4:00)
  9. Into the Storm (5:02)
  10. The Trails (4:07)
  11. Grind (5:34)
totale tijdsduur: 51:52
zoeken in:
avatar van ProGNerD
4,5
geplaatst:
Met angst en beven ook de voorganger Magma beluisterd en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet helemaal begrijp dat mensen dit nieuwe album te "soft" vinden; vond de voorganger nou niet echt schokkend veel ruiger, sterker nog: die trok ik ook nog best goed...

avatar van Fluvver
4,0
geplaatst:
Plaat begint steeds meer te groeien, heerlijk. Ik vindt deze plaat een stuk sterker, en harder als Magma.

Vocalen klinken wel een beetje op de achtergrond. Het grootste minpunt is niet het nummer The Chant, opzich een prima simpel nummer, wat sleept op een simpele slome groove. Door dit nog langer te benadrukken met Fortitude werkt bij mij niet.

avatar van Monsieur'
geplaatst:
Eerste twee nummers, lekker man. Ken deze band niet dus zal 't eens even goed tot me nemen!

avatar van james_cameron
3,5
geplaatst:
Wisselvallig album dat heen en weer stuitert tussen goed en nogal middelmatig songmateriaal. Minste track is het zeurderige The Chant, dat echt geen plek op dit album verdient. Zoals bij eerder werk ook het geval was zijn de songs aan de monotone kant, met weinig afwisseling en vlakke zangpartijen (die ook te ver naar achteren in de mix staan), waardoor het lastig is de aandacht er continu bij te houden. Gelukkig maakt het geweldige gitaar- en drumwerk veel goed.

4,5
geplaatst:
Dat Gojira op 1 staat van de rotatielijst mag gerust wel als bijzonder worden beschouwd. Meestal komen toch meer de brave muziekjes langs... Wel even een verademing. En ja, uiteraard lijkt het op platen van Pantera, Machinehead en of Sepultura uit de jaren '90. Maar dat zijn toch gasten die een oceaan verder wonen. Gojira biedt iets Europees. Ze voegen toch iets toe, en zodanig dat het inmiddels zelfs voor het grote publiek iets kan bieden. Want wie houdt niet van L'Enfant Sauvage... Misschien is dit album voor mij net niet rauw genoeg, want Far Beyond Driven of Burn my Eyes en de eerder genoemde L' Enfant Sauvage hadden destijds een wezenlijk andere impact op mij. Neemt niet weg dat dit album wellicht de poorten opent voor alle andere muziek geïnteresseerden. Tis immers wat je aangereikt krijgt, niet meer dan dat. En intussen geniet ik er van...

3,5
Ddk
geplaatst:
Door de release van dit album opeens weer aangetrokken tot Gojira. Het is een band die ik al jaren erg goed vindt, maar waar ik me toch nooit echt meer in verdiept heb. De laatste dagen voel ik me opeens naar binnen gezogen in hun totale catalogus, waarvan ik tot nog toe eigenlijk alleen flarden van aandachtig had beluisterd in het verleden.

Ik begrijp de stijlbreuk met de Death Metal van de oudere albums vanaf Magma. Duplantier verteld in meerdere interviews hoe ze zichzelf nooit per se gedefinieerd hebben als puur Death Metal en nu ze wat ouder zijn en meer 'at peace', ze ook minder behoefte hebben om alleen nog snoeiharde Death Metal te maken. Magma had ook iets enorm sferisch, wat mogelijk deels te maken heeft met het overlijden van de moeder van de Duplantiers, wat de thematiek van het album deels heeft beïnvloedt. Dat album vind ik dan ook enorm sterk doordat het een bepaalde emotionele impact met zich meebrengt.

Dat brengt me naar Fortitude. Ik moet helaas zeggen dat dit album na meerdere luisterbeurten overkomt als een 'lekker' album, maar ook niet veel meer dan dat. De thematiek van 'de mensheid is slecht voor de aarde' komt denk ik wel echt uit hun hart, maar het is niet echt wereldschokkend dat een alternatieve band over dit soort thema's muziek maakt. De nummers hebben verder niet echt een achterliggende voelbare emotie zoals die in mijn ogen wel op Magma (en bv From Mars to Sirius) aanwezig was. Alsof de urgentie er toch ergens vanaf is, het is allemaal toch iets te makkelijk over het geheel gezien. Zeker gezien deze band normaliter zo enorm goed is. Begrijp me niet verkeerd, er staan enorm goede nummers op en ik zou het geen slecht album noemen, maar het wordt zoals in andere comments ook wel benoemd wordt afgewisseld door zeer middelmatig materiaal.

Ik kom niet verder dan 3,5 ster.

avatar van andnino
3,5
geplaatst:
Ik sluit me aan bij de mening van Ddk. Het verwart mij al sinds ik From Mars to Sirius voor het eerst hoorde in 2008, maar ondanks mijn liefde voor Baroness, Kvelertak, Mastodon, enzovoorts weet Gojira mij simpelweg niet te raken. Dat was toen zo en dat is met Fortitude nog steeds zo. Dit is echt een hele goede plaat, en ik kan er vrij weinig op aanmerken. Ik kan er dus nog steeds niet mijn vinger op leggen waar dit aan ligt, maar ook deze nieuwste worp komt voor mij niet voorbij 3,5 sterren.

avatar van The_CrY
4,0
geplaatst:
Sterke plaat van Gojira. Een stuk minder technisch dan ik weleens van ze heb gehoord, en dat bevalt me. Fortitude zit boordevol met sfeer, grooves, en spannende opbouw. De strot van de zanger doet me hevig denken aan Jaz Coleman van Killing Joke, en met bezwerende nummers als 'Hold On', 'The Chant' of 'Grind' treden ze nog meer in de voetsporen van genoemde band. Geen verkeerde referentie om te hebben ook.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:04 uur

geplaatst: vandaag om 09:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.