Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Verder gaat het wel lekker met je?

Ik volg het hier een beetje, dus eigenlijk mag je platen geen 5 sterren geven omdat dit een persoonlijk waardeoordeel is? Pet Sounds krijgt van mij 3 sterren, Sgt. Pepper 3,5 en OK Computer ook maar 3,5. Dat mag dus niet omdat dat meesterwerken zijn Music For The Masses vind ik zelf veel beter. Relevante albums, zijn voor mij platen die mijn blik op het muziekgebeuren verbreden, die ik blijf draaien. De meesterwerken dus, alles is relatief, uiteindelijk draait het om je eigen oordeel. Er zijn hier genoeg mensen die met de rest meelopen en de door mij genoemde platen in hun Top 10 plaatsen, maar er feitelijk niks mee hebben.

De laatste Depeche Mode is maar een slap aftreksel van deze plaat, maar blijkbaar moet iedereen die goed vinden. Feitelijk hoor je een uitgebluste band die oude ideeën oppoetst en de rest van New Order leent. Ik zou dan zeggen, verdiep je eerst in Music For The Masses, Some Great Reward, Violator en Songs Of Faith And Devotion.

Hoe kom je tot deze conclusies?

Ik heb de plaat verschillende keren geluisterd, ik ben een groot Depeche Mode liefhebber, het jaren tachtig en negentig werk is veelal geweldig. Een van de weinige bands die ik door en door ken

Over conclusies gesproken

Nee, een feit

Jij hebt maar een van die platen in de Top 10, door de variatie in jouw lijst krijg je wel muzikaal inzicht in wat jij mooi vind. Vaak ontbreekt dat. Protomartyr - Relatives in Descent is voor mij de interessante plaat uit jouw top 10, ik ken zeker werk van die band, maar ben hier het nieuwsgierigste naar. Dat is voor mij het leuke aan zo'n lijst.

Het lijkt me eerder een hypothese, waarvan ik zeg, nou daar zou maar zo een ***** van waarheid in kunnen zitten. Het belang van de peer group, alsmede het (muziek-)politiek correct willen/moeten denken en niet te veel the tall poppy willen uithangen - altijd riskant uitstek boven het maaiveld uitsteken - zijn zwaarwegende factoren. D'r zijn genoeg mensen die dit echt een fijne plaat vinden, maar tevens dat er betere platen zijn gemaakt in '87 - daarover kunnen ze nog wel een boom op zetten, met de naam Joshua of papier van dat hout maken, voor een document.

Je conclusies gingen over wat volgens jou hier gesteld wordt. Over hoe je blijkbaar zou moeten stemmen en dat iedereen de laatste van Depeche Mode goed moet vinden. Blijft me een raadsel waar je dat uit afleidt.

Uit de reacties op de laatste plaat en het hoge waardeoordeel. Vaak durft men niet kritisch meer te kijken.

Het is hier stilaan aan het uitmonden tot een non-discussie. Een beetje zoals een discussie tussen een langgetrouwd koppel waar je als buitenstaander denkt, waarover maken ze nu eigenlijk ruzie.

Als we elk bericht tot in detail gaan analyseren op de juistheid, hebben we nog een lange weg te gaan.

Ik zou zeggen laat de lente maar volop beginnen en de zon komen (zoals vandaag) en we gaan ons allemaal wat vrolijker en vriendelijker op(en)stellen naar elkaar.

Amen!

Prachtplaat!

Er zijn meedere albums van Depeche Mode die maar matig scoren. Eigenlijk redeneer je dus gewoon dat anderen niet kritisch durven kijken naar het nieuwe album omdat ze jouw kritiek niet delen. Alsof jouw persoonlijk waardeoordeel juister is.

Massa's meningen zeg!

Ik ken het hele Depeche Mode oeuvre ook vanaf dag 1 Speak & Spell waar Vince Clarke nog grotendeels aan de knoppen draaide tot en met Memento Mori en letterlijk al de studio albums daar tussenin, levende veel live concerten op dvd/Blu Ray dus durf mezelf wel een groot kenner te noemen.

Memento Mori vind ik dus wel -zeer weloverwogen- een ruime 4.5 waard en vind het het beste album sinds Ultra.

Zelf heb ik minder met het jaren '80 werk, het is dan een groep die in het begin nog zoekt naar een eigen signature. Maar op ieder album staan enkele briljanten. (zoals The Sun & The Rainfall op A Broken Frame)
Voor mij begon het echte opveren bij Black Celebration die ik zeker niet onder vindt doen voor het album hierboven.
Op MftM staat natuurlijk het onovertroffen Never Let Me Down Again, met de waanzinnig mooie melodielijn die nooit verveelt. Dat gaat ook op voor Enjoy the Silence en Precious en op het nieuwe album Ghosts Again.

En uiteindelijk blijft een score altijd voort komen uit een persoonlijke smaak en daarover valt niet te twisten.
Ik zou mijn persoonlijke smaak (die breed is en uit vele categoriën bestaat en in de loop van vele jaren tot stand is gekomen) zeker niet boven die van een ander willen stellen.
Waarom houd de een van zoet en de ander van zout? (toevallig hou ik van allebei

Maar Memento Mori vind ik - ook zeer kritisch beschouwd- een super album !

Roxy6, geef Some Great Reward nog eens een kans, prachtplaat!

Zeker Leon, ik vind dat ook een heel mooie plaat : Somebody, Lie to Me, Stories of Old en natuurlijk Blasphemous Rumours, dat het mooist is!

En op People are People en Master and Servant heb ik heel wat keren gedanst in the old days

Maar op Black Celebration vind ik de groep weer net wat verder, wat geraffineerder : Fly on the Windscreen, Black Celebration, A Question of Lust, A Question of Time en helemaal Stripped wat ik fantastisch vind.

Alweer 38 jaar geleden dat deze uitkwam. En in ons land bijna genegeerd werd. DM en Nederland, dat lag gevoelig. Martin Gore zei ooit in een interview dat hij ook niet wist wat dat is met jullie Nederlanders maar ja, wij hebben dan ook Vader Abraham. Of zoiets. En daarmee min of meer aangaf dat het ook niet kon boeien. Hoe dan zo populair? Door veel te spelen, overal en vooral in de USA.

Vanaf dat ik People Are People in het voorjaar van 1984 hoorde vind ik DM een interessante band. Prima hits, goede zanger. Een uitstekende mix van karakters en een zeer belangrijk lid op de achtergrond die niet de waardering kreeg die hij wél verdiende: Alan Wilder. Zeker, Martin Gore schrijft de nummers en Dave Gahan zingt ze met overgave maar Alan Wilder smeedde alle ideeën tot een perfect geheel. En was muzikaal het meest onderlegd.

Op Music For The Masses doet hij het weer en dat levert een gigantische succesalbum op. En laten we dan ook Andrew Fletcher niet vergeten. Altijd op de achtergrond maar zakelijk gezien hield hij de boel bij elkaar. En zo is DM meer dan de som van de delen.

Music For The Masses is een perfect popalbum met louter sterke nummers. En dan moet het beste nog komen (Violator, SOFAD en vooruit, Ultra). Best wel een prestatie.

In Nederland werd Depeche Mode volgens mij te lang als dat blije synthpop bandje van I Just Can’t Get Enough gezien. De Love In Itself · 2 And Live Tracks maxisingle met daarop de live versie van Just Can’t Get Enough werd echt wel goed verkocht, maar kwam dus niet in de Top 40 terecht. Hetzelfde verhaal als Lay All Your Love On Me van ABBA.

Ook de serieuze muziekpers pakte ze niet op. In de alternatieve scene deed een album als Some Great Reward het wel goed. Daar staan al best wel duistere nummers op. Ik denk zelf dat Some Great Reward en Ultra tot hun donkerste werk behoren. Ultra is minder mijn ding, ik mis Alan Wilder.

Voor mij is Music For The Masses de beste plaat. Ook best duister, zeker Never Let Me Down Again en The Things You Said. De singles die eerder verschenen waren weer net iets anders dan de latere albumversies. Het voelt als een eenheid aan, de nummers lopen mooi in elkaar over.

Het schijn optimistische Music For The Masses luidt een nieuw tijdperk in. Is Some Great Reward nog gebaseerd op tienerkwaaltjes, na het verbitterende duistere Black Celebration lacht in Music For The Masses het ware leven Depeche Mode toe. Na de twijfel volgt het bedrog, na de romantiek volgt het verantwoordelijkheidsgevoel. Er wordt veel van het viertal verlangt om aan die luisteraarswensen te voldoen. Men vraagt om muziek voor de massa, dus krijgt men Music For The Masses. Het is een plastic wegwerpproduct, waar men tijdelijk massaal veel plezier aan beleeft.

De druk neemt zodanig toe dat Martin Gore vaker met relatief eenvoudig ogende blues akkoorden aan de slag gaat. Hij ontwikkelt zich steeds meer als een geroutineerde muzikant die zijn songs minder op de Akai synthesizer uitschrijft, maar ook naar de gitaar uitwijkt. Alan Wilder had zijn aandeel vooral op Black Celebration reeds bewezen, en pakt onbewust de rol van arrangeur op, om de onvoltooide Martin Gore demo's naar een volgend level te tillen.

Het is de bedoeling dat dit hierdoor de werkdruk ontlast en beter in balans is. Om zich tegen de langere arbeidsuren te bewapenen komt cocaïne op het pad. Het in grootheidswaan opgenomen Music For The Masses levert in ieder geval wel een van de beste Depeche Mode albums op, de neerwaartse spiraal wordt ook ingezet. Dave Gahan verkeert in tweestrijd; thuis is hij de kersverse familieman, op het podium bloeit hij voor de buitenwereld als een charismatisch boegbeeld op. Hij leeft in twee verschillende droomwerelden, eentje met een roze wolk roes, eentje met een drugsroes. Die laatste in eerste instantie vooral tijdens het touren, vervolgens dringt deze ook het gezinsbestaan binnen.

Depeche Mode staat al langer om hun befaamde remixen bekend. Ondanks er van de eerste twee singles Strangelove en Never Let Me Down Again ook prima 12 inches verschijnen, kiest Depeche Mode ervoor om niet de single versies van dit tweetal op Music For The Masses te plaatsen. Het materiaal wijkt daar aardig vanaf, maar laat de A- kant als een geheel lezen. Er is minder ruimte tussen de tracks wat een meer dynamische voortzetting weergeeft. De zware onderwerpen staan de glam popglans niet in de weg. Sterker nog, Depeche Mode vindt een perfecte tussenweg tussen een commerciële en serieuze invalshoek.

Daarom koester ik Music For The Masses zo, het is in ieder geval mijn favoriete Depeche Mode plaat.
Wat opvalt bij Music For The Masses is de rolverdeling tussen de twee zangers. Dave Gahan in die van overspelige geheime minnaar, Martin Gore als bedrogen echtgenoot. Alsof we met een driehoeksverhouding te maken hebben, met de vrouw als middelpunt. Toch is het bij venijnige opener Never Let Me Down Again vooral nog de wanhoop van de opoffering. Doorbreek je een broederband voor liefde en genot? Waar is vriendschap tegen bestand? Het is een laatste afscheid, een avondwandeling, waarna het verraad het overneemt. De Never Let Me Down Again duisternis is de dief in de nacht, die het avondlicht steelt en deze nooit meer terug schenkt.

Martin Gore laat zich bij de Never Let Me Down Again songstructuur door een snaredrum sampler van de Led Zeppelin klassieker When The Levee Breaks leiden en voegt er geleende lugubere Carl Orff Carmina Burana koortjes aan toe. De songschrijver is zich van zijn beperkingen bewust, maar geeft Never Let Me Down Again vooral hierdoor wel die verdiende ondersteuning. Gedurende het opnameproces groeit Martin Gore in zijn zelfverzekerdheid en in de vrijwel instrumentale dreigende Pimpf afsluiter, bewijst de muzikant waar hij componerend toe in staat is. Oorspronkelijk enkel bedoeld als Strangelove B-kantje, op de plaat als krachtig onderbouwend eindoordeel statement, de genadeslag. Daartussenin gebeurt er nog zoveel moois.

Dave Gahan is dus de harde realist, Martin Gore de goedgelovige zachtere romanticus. Het is bijna vanzelfsprekend dus dat hij de The Things You Said zangpartijen voor zijn rekening neemt. Het is de afstompende verdovende teleurstelling van het verraad. De mokerslagen die in donzen kussens landen. De geruchtenstroom die op gang gezet wordt en als een bloedparasiet zich met onwaarheden voedt. Voor Marin Gore heeft de beëindigende liefdesrelatie met Christina Friedrich een heftige weerslag op zijn gemoedstoestand. De schuldvraag ligt wijselijk ergens in het midden en is slechts bijzaak. Hierbij is het Dave Gahan die hem troostende woorden toespreekt.

Vervolgens gaat hij genadeloos bij Strangelove in de aanval. Strangelove heeft in principe dezelfde bouwstenen als Stripped, al zijn deze nu gekristalliseerd. Strangelove snakt naar pijn en overmacht. Is Master And Servant nog een uit de hand gelopen seks spelletje, Strangelove is de ziekelijke behoefte om die lusten ten koste van een ander te bevredigen. Dave Gahan excuseert zich voor zijn gepassioneerde wandaden en vraagt om verlossing en vergeving. Het is de meest gemakkelijk uitweg, het dierlijke mannelijke instinct. De vertraagde mineurstemming zorgt voor een duister muzikaal decor. De holle olievaten uit het Some Great Reward tijdperk verrichten hierbij een verdienstelijke rol.

Sacred neemt het Blasphemous Rumours wantrouwen weg. Je kan het kerkelijke katholieke aspect achterwege laten en wel in de Bijbelse teksten geloven. Het is de kwestie om de woorden in de juiste context te gebruiken. Al is boetedoening wel een gemakkelijke manier om schuld tot onschuld om te dopen. Dat hierna het vaak verkeerd begrepen sobere Little 15 volgt is wel heel wrang. Little 15 is de puurste reinheid, een lastig nummer over de laatste fase voor de volwassenheid en het verliezen van reine maagdelijkheid.

De Music For The Masses B-kant opent met het opzwepende Behind The Wheel. Live combineren ze de song regelmatig met een stukje Route 66. Behind The Wheel gaat over controle en macht, lichamelijke uitbuiting en het instemmende misbruik daarvan. Behind The Wheel is een combinatie tussen een erotisch getinte doggy style nummer en een ouderwetse roadsong.

I Want You Now laat weinig aan de fantasieën over, daar stoppen ze schaamteloos een stukje genot en seksueel daadverkeer tussen. De Russische geheimtaal op het einde is rechtstreeks tot de psychische gevolgen van een kernoorlog te herleiden. Die angstcultuur heerst weldegelijk nog steeds. Het bespottende To Have and to Hold is de logische voortzetting. De atoombom ruimt op, en is een soort van daadkrachtige oplossing voor de maatschappelijke problemen. De wereld is een door woede en paranoïde verteerde afvalbak, de overvolle afvoerputjes zijn verstopt en puilen uit.

Vergeet niet dat we hier nog midden in de Koude Oorlog zitten. Het fragmentarische Nothing is de leegte als er niks achterblijft. Je kan het leven volledig voorprogrammeren of angstig afwachten. Nothing zoekt de gulle middenweg op. De luidspreker op de albumhoes symboliseert het dreigende gevaar. Een communicatiemiddel voor als het definitief uit de hand loopt. Music For The Masses heeft dus weldegelijk ook een beladen politieke bijbetekenis.

Wow Deric , Prachtig stuk