Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Een nummer als Behind The Wheel, met z'n dreunende disco beat, laten volgen door I Want You Now, dat grotendeels uit (het prachtige) stemmenwerk (van M. Gore) bestaat, en waar in de verste verte geen beat te bespeuren is, èn het nog allemaal doen klinken ook zonder dat het vergezocht of wat dan ook, maar enkel gewoon puur en spontaan overkomt, dat kan alleen maar Depeche Mode zijn... Overigens doet To Have And To Hold mij steeds aan Pornography denken met die presentator-samples en gure sfeer, en bij de eerste maten van Nothing denk ik dan weer telkens dat Never Enough gaat beginnen.

Maar I Want You Now is wel een onwaarschijnlijk klasse nummer. *Zet zijn hoed af en maakt de volgens zijn anatomie diepst mogelijke buiging uit respect voor Martin Gore & Co.*

Weet er misschien iemand wat Martin trouwens met 15 jarige meisjes heeft? Het is niet de eerste keer dat hij er in zijn teksten over praat. Heeft hij misschien een jongere zus waar eens iets mee gebeurt is ofzo?

Terloops, ik heb mij deze onlangs 2de hands aangeschaft op CD, originele persing uit 1987. Daar staat als tracklist op: "The LP", en dan alle nummers van de LP versie, en dan "The Extra Tracks", wat dan nummers 11 tot 14 zijn van de MuMe tracklist. Hoeveel versies van dit album bestaan er...?

MUSIC FOR THE MASSES 1987

The Lost Album ...

Deze en Black Celebration had ik tot op heden slechts vluchtig beluisterd.
Ik kende de singles als mijn broekzak en had het album ook op vinyl.
Maar dankzij de deluxe editie ben ik er eens echt voor gaan zitten.

Minder donker en naar een soort synthrock neigend dan Violator,
maar duidelijk veel matuurder dan hun eerste vier synthpop platen.
Was DM op Black Celebration naar mijn aanvoelen even de weg kwijt,
dan slaagt de groep erin zich op Music for the Masses te heroriënteren.

We schrijven 1987 en ook U2 heeft zichzelf
met The Joshua Tree een nieuwe sound aangemeten.
Depeche Mode doet hetzelfde op Music for the Masses.

En wie de docu's op de bonus DVDs van de deluxe versies aandachtig
heeft gevolgd, weet dat Alan Wilder op dit album zijn stempel drukt.
Ook de producerswissel (Dave Bascombe) verfrist het geluid.

Never Let Me Down Again en Strangelove staan als een huis.
De eerste balanceert perfect tussen de synthpop van weleer
en de donkere zijde van de band die op later werk zichtbaar werd.
De tweede knipoogt naar de dansvloer en was in Duitsland een grote hit.

De frisheid van het album zit in de songs zelf.
Ze hebben een duidelijkere melodielijn en sterke refreinen.
Zo neigt Sacred wel erg veel naar een mainstream 80s popsong.

Little 15 is een bloedmooi miniatuurtje, een lieflijk lied
overgoten met een scheutje venijn ... een pagina uit een tienerdagboek.

Behind the Wheel heeft een kleurrijk arrangement.
En weer die bittersweet nasmaak in de mond.
Een goed nummer, maar geen echte hit.

The Things You Said en I Want You Now
zijn rustpunten in een anderzijds uptempo album.
Martin Gore levert daarvoor zijn typische vocale bijdrages.
Ik vind vooral I Want You Now behoorlijk sterk in de zanglijn.
Beide songs kabbelen echt voorbij als meditatieve momenten.

To Have and to Hold is weer donkerder van sfeer, dreigend bijna.
Met elke song valt me op hoe bijzonder gevarieerd dit album is.
Daarin haalt Music for the Masses het zelfs van Violator,
wat toch meer klemtoon legt op de luisternummers.

Nothing swingt opnieuw behoorlijk uptempo.
Hitpotent ritme en gerijpte vocalen ... die Dave Gahan
is met zijn bariton echt wel een onvolprezen zanger.

Pimpf is de instrumental die uitgroeide tot een soort DM anthem.
In de studioversie doet het nummer, los van de piano, denken aan OMD.
Maar wat OMD nooit lukte, kon DM vanaf Music for the Masses duidelijk wel.
Een brug slaan tussen synthpop en rock. Violator is dan de symbiose.

Ik ben deze recensie begonnen met 4 sterren + groeioptie
in het achterhoofd, maar tijdens het intikken luister ik altijd nog
eens opnieuw mee, en de 5 sterren zijn onafwendbaar geworden.

Volgende week vallen nog twee favorieten, A Broken Frame
en Construction Time Again, in deluxe editie (8,90 euro per stuk) in mijn bus. Recensies bij beide albums schreef ik eerder al, maar de docu's zallen ongetwijfeld
nieuw licht werpen op het groeiproces van een groep die ik wie weet toch nog
verder wil gaan ontdekken, tot voorbij Songs of Faith and Devotion.

Strangelove werd gelijk Alarmschijf bij Countdown in Mei 1987.
Ik begon er steeds meer in te geloven.
Nederland was klaar voor deze muziek voor de massa.
Met veel moeite werd de 24e plaats bereikt.
Mijn verwachtingen lagen na Black Celebration weer een lat hoger.

Never Let Me Down.
Oprechtheid en wantrouwen.
Bloedbroeders tot het bittere einde?
Een onmogelijk geheim mee slepend.
Waarheid zal vriendschap doen verbleken.

The Things You Said.
Geruchtengang verspreid zich.
Verbale verkrachting.
Jaloerse minnaar die zwakheid misbruikt.

Strangelove.
Bedrog in de relationele sfeer.
Dave Gahan als loverboy.
De bij die een bloemenweide bevrucht.

Sacred.
Biecht afleggen eens per week.
Telkens een schone lei.
Sex in missionarishouding.
Voor het zingen de kerk uit.

Little 15.
Dochter is getuige.
Geborgenheid zoekend bij haar moeder.
Terwijl die in de armen van een vreemde ligt.
Ergens op een parkeerplaats bij haar school.

Behind The Wheel.
Nachtelijke autoritjes.
Naar afgelegen plaatsen.
Liefde bedrijven.
Voor de ochtend weer thuis.

I Want You Now.
Onbeantwoord verlangen.
Iemand die op haar wacht.
Onwetend en ongerust.

To Have and to Hold.
Jacht op trofeeën.
Uiteindelijk hun tol geëist.
Ziek van zichzelf.
Zich willen reinigen.

Nothing.
De leegte die het achter laat.
Behoefte aan warmte.
Te kil om deze te vragen.

Pimpf.
Volhouden.
Volhouden.

Wat opvalt bij Music For The Masses is de rolverdeling tussen de twee zangers.
Dave Gahan in de overspelige geheime minnaar.
Martin Gore als bedrogen echtgenoot.
Alsof we te maken hebben met een driehoeksverhouding.
Een vrouw als middelpunt.

Deze vind ik toch wat minder dan z'n voorganger, alhoewel dit album wel de doorbraak betekende in de Verenigde Staten. De bijbehorende wereldtournee werd afgesloten met een concert in de Rose Bowl. Live Album 101 betreft de registratie hiervan.

Op Music for the Masses staan uitstekende singles als Strangelove en Never Let Me Down. Thema moge duidelijk zijn: vreemdgaan.
Verder Things You've Said een absoluut topnummer uit Gore's koker.
Tot slot completeert Nothing het kwartet toppers.

Depeche Mode gaat subtieler te werk en laat ruimte voor experimenten met de synths.
Deze sound wordt verder geperfectioneerd op MftM's opvolger ....... Juist.

Depeche Mode - Music for the Masses

Ja leuk album van Depeche Mode. Staan een aantal hele sterke nummers op. Begint al meteen lekker met Never Let Me Down Again. Ook Behind the Wheel is benoemenswaardig. De echte topper vind ik toch wel Strangelove, misschien wel mijn favoriete Depeche Mode nummer!
Verder vind ik ook nummers zoals Little 15 en Nothing goed. Passen prima in de sfeer van het album. To Have and to Hold en met name Pimpf vind ik dan wel minder. Die maken het album net wat minder, maar nog steeds staat er erg veel leuks op. De speelduur is ook perfect zo, moet niet al te lang duren dit soort muziek.

4*

Het komt zeker dom van je over en inderdaad extreem azijnpisserig, en ik heb het liever niet, maar ik gun je jouw mening. Sterker nog ik gun jou het beste! Ik ken zeker niet alle popalbums aller tijden, maar ik heb wel circa 25.000 CDs. Dus een klein beetje recht van spreken pretendeer ik te hebben. Mag toch?