menu

Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

mijn stem
3,97 (358)
358 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Mute

  1. Never Let Me Down Again (4:47)
  2. The Things You Said (3:55)
  3. Strangelove (4:38)
  4. Sacred (5:01)
  5. Little 15 (4:14)
  6. Behind the Wheel (5:17)
  7. I Want You Now (3:28)
  8. To Have and to Hold (3:08)
  9. Nothing (4:12)
  10. Pimpf (3:56)
  11. Agent Orange * (5:05)
  12. Never Let Me Down Again [Aggro Mix] * (4:54)
  13. To Have and to Hold (Spanish Taster) * (2:33)
  14. Pleasure, Little Treasure [Glitter Mix] * (5:34)
  15. Pleasure, Little Treasure * (2:52)
  16. Route 66 * (4:09)
  17. Stjarna * (4:23)
  18. Sonata No.14 in C#M (Moonlight Sonata) * (3:36)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 42:36 (1:15:42)
zoeken in:
avatar van Suicidopolis
Een nummer als Behind The Wheel, met z'n dreunende disco beat, laten volgen door I Want You Now, dat grotendeels uit (het prachtige) stemmenwerk (van M. Gore) bestaat, en waar in de verste verte geen beat te bespeuren is, èn het nog allemaal doen klinken ook zonder dat het vergezocht of wat dan ook, maar enkel gewoon puur en spontaan overkomt, dat kan alleen maar Depeche Mode zijn... Overigens doet To Have And To Hold mij steeds aan Pornography denken met die presentator-samples en gure sfeer, en bij de eerste maten van Nothing denk ik dan weer telkens dat Never Enough gaat beginnen.

Maar I Want You Now is wel een onwaarschijnlijk klasse nummer. *Zet zijn hoed af en maakt de volgens zijn anatomie diepst mogelijke buiging uit respect voor Martin Gore & Co.*

Weet er misschien iemand wat Martin trouwens met 15 jarige meisjes heeft? Het is niet de eerste keer dat hij er in zijn teksten over praat. Heeft hij misschien een jongere zus waar eens iets mee gebeurt is ofzo?

Terloops, ik heb mij deze onlangs 2de hands aangeschaft op CD, originele persing uit 1987. Daar staat als tracklist op: "The LP", en dan alle nummers van de LP versie, en dan "The Extra Tracks", wat dan nummers 11 tot 14 zijn van de MuMe tracklist. Hoeveel versies van dit album bestaan er...?

avatar van dazzler
4,0
MUSIC FOR THE MASSES 1987

The Lost Album ...

Deze en Black Celebration had ik tot op heden slechts vluchtig beluisterd.
Ik kende de singles als mijn broekzak en had het album ook op vinyl.
Maar dankzij de deluxe editie ben ik er eens echt voor gaan zitten.

Minder donker en naar een soort synthrock neigend dan Violator,
maar duidelijk veel matuurder dan hun eerste vier synthpop platen.
Was DM op Black Celebration naar mijn aanvoelen even de weg kwijt,
dan slaagt de groep erin zich op Music for the Masses te heroriënteren.

We schrijven 1987 en ook U2 heeft zichzelf
met The Joshua Tree een nieuwe sound aangemeten.
Depeche Mode doet hetzelfde op Music for the Masses.

En wie de docu's op de bonus DVDs van de deluxe versies aandachtig
heeft gevolgd, weet dat Alan Wilder op dit album zijn stempel drukt.
Ook de producerswissel (Dave Bascombe) verfrist het geluid.

Never Let Me Down Again en Strangelove staan als een huis.
De eerste balanceert perfect tussen de synthpop van weleer
en de donkere zijde van de band die op later werk zichtbaar werd.
De tweede knipoogt naar de dansvloer en was in Duitsland een grote hit.

De frisheid van het album zit in de songs zelf.
Ze hebben een duidelijkere melodielijn en sterke refreinen.
Zo neigt Sacred wel erg veel naar een mainstream 80s popsong.

Little 15 is een bloedmooi miniatuurtje, een lieflijk lied
overgoten met een scheutje venijn ... een pagina uit een tienerdagboek.

Behind the Wheel heeft een kleurrijk arrangement.
En weer die bittersweet nasmaak in de mond.
Een goed nummer, maar geen echte hit.

The Things You Said en I Want You Now
zijn rustpunten in een anderzijds uptempo album.
Martin Gore levert daarvoor zijn typische vocale bijdrages.
Ik vind vooral I Want You Now behoorlijk sterk in de zanglijn.
Beide songs kabbelen echt voorbij als meditatieve momenten.

To Have and to Hold is weer donkerder van sfeer, dreigend bijna.
Met elke song valt me op hoe bijzonder gevarieerd dit album is.
Daarin haalt Music for the Masses het zelfs van Violator,
wat toch meer klemtoon legt op de luisternummers.

Nothing swingt opnieuw behoorlijk uptempo.
Hitpotent ritme en gerijpte vocalen ... die Dave Gahan
is met zijn bariton echt wel een onvolprezen zanger.

Pimpf is de instrumental die uitgroeide tot een soort DM anthem.
In de studioversie doet het nummer, los van de piano, denken aan OMD.
Maar wat OMD nooit lukte, kon DM vanaf Music for the Masses duidelijk wel.
Een brug slaan tussen synthpop en rock. Violator is dan de symbiose.

Ik ben deze recensie begonnen met 4 sterren + groeioptie
in het achterhoofd, maar tijdens het intikken luister ik altijd nog
eens opnieuw mee, en de 5 sterren zijn onafwendbaar geworden.

Volgende week vallen nog twee favorieten, A Broken Frame
en Construction Time Again, in deluxe editie (8,90 euro per stuk) in mijn bus. Recensies bij beide albums schreef ik eerder al, maar de docu's zallen ongetwijfeld
nieuw licht werpen op het groeiproces van een groep die ik wie weet toch nog
verder wil gaan ontdekken, tot voorbij Songs of Faith and Devotion.

avatar van sjoerd148
4,0
Deze vind ik toch wat minder dan z'n voorganger, alhoewel dit album wel de doorbraak betekende in de Verenigde Staten. De bijbehorende wereldtournee werd afgesloten met een concert in de Rose Bowl. Live Album 101 betreft de registratie hiervan.

Op Music for the Masses staan uitstekende singles als Strangelove en Never Let Me Down. Thema moge duidelijk zijn: vreemdgaan.
Verder Things You've Said een absoluut topnummer uit Gore's koker.
Tot slot completeert Nothing het kwartet toppers.

Depeche Mode gaat subtieler te werk en laat ruimte voor experimenten met de synths.
Deze sound wordt verder geperfectioneerd op MftM's opvolger ....... Juist.

avatar van Robertus
5,0
Soms kom je in je ontdekkingstocht albums tegen waarvan je denkt: Wat moet ik hier nog over zeggen dat iets toevoegt aan wat ik al over andere albums van dezelfde artiest gezegd heb. Zo ook met Music For The Masses. Wat mij betreft nu al onderdeel van de grote drie van Depeche Mode die achter elkaar uitkwamen: BC, MFTM en Violator. Argeloos wordt hier kwaliteit na kwaliteit geleverd, wat het voor mij erg moeilijk maakt te differentieren qua stemmen en bovendien iets erover te schrijven dat houd snijdt, behalve:

1. Dat nummers 1 t/m 6 sowieso 24 karaats vijf sterren materiaal is
2. Dat de rest ook dik prima is
3. Dat Strangelove weer zo'n typische catchy DM-kraker is dat van begin tot eind klopt
4. Dat The Things You Said weer overloopt van emotie
5. Dat er wederom succesvol geëxperimenteerd wordt, ditmaal in de vorm van afsluiter Pimpf
6. Dat het met Never Let Me Down Again weer een dijk van een opener heeft
7. Dat Dave met name in Little 15 laat horen dat hij een geweldig zanger is
8. Dat Behind The Wheel laat horen dat electronica en warmte elkaar niet hoeven uit te sluiten
9. Dat hij toch geen vijf sterren krijgt
10. Eeeeh,....misschien omdat het geheel mij het gevoel geeft dat het wel erg makkelijk gaat en achteloos uit de mouw wordt geschut. Muziek voor de massa, van de lopende band afgerold, vlak na Black Celebration. Ironie?

Niets.

Gewoon luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:57 uur

geplaatst: vandaag om 08:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.