Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Verder gaat het wel lekker met je?

Ik volg het hier een beetje, dus eigenlijk mag je platen geen 5 sterren geven omdat dit een persoonlijk waardeoordeel is? Pet Sounds krijgt van mij 3 sterren, Sgt. Pepper 3,5 en OK Computer ook maar 3,5. Dat mag dus niet omdat dat meesterwerken zijn Music For The Masses vind ik zelf veel beter. Relevante albums, zijn voor mij platen die mijn blik op het muziekgebeuren verbreden, die ik blijf draaien. De meesterwerken dus, alles is relatief, uiteindelijk draait het om je eigen oordeel. Er zijn hier genoeg mensen die met de rest meelopen en de door mij genoemde platen in hun Top 10 plaatsen, maar er feitelijk niks mee hebben.

De laatste Depeche Mode is maar een slap aftreksel van deze plaat, maar blijkbaar moet iedereen die goed vinden. Feitelijk hoor je een uitgebluste band die oude ideeën oppoetst en de rest van New Order leent. Ik zou dan zeggen, verdiep je eerst in Music For The Masses, Some Great Reward, Violator en Songs Of Faith And Devotion.

Hoe kom je tot deze conclusies?

Ik heb de plaat verschillende keren geluisterd, ik ben een groot Depeche Mode liefhebber, het jaren tachtig en negentig werk is veelal geweldig. Een van de weinige bands die ik door en door ken

Over conclusies gesproken

Nee, een feit

Jij hebt maar een van die platen in de Top 10, door de variatie in jouw lijst krijg je wel muzikaal inzicht in wat jij mooi vind. Vaak ontbreekt dat. Protomartyr - Relatives in Descent is voor mij de interessante plaat uit jouw top 10, ik ken zeker werk van die band, maar ben hier het nieuwsgierigste naar. Dat is voor mij het leuke aan zo'n lijst.

Het lijkt me eerder een hypothese, waarvan ik zeg, nou daar zou maar zo een ***** van waarheid in kunnen zitten. Het belang van de peer group, alsmede het (muziek-)politiek correct willen/moeten denken en niet te veel the tall poppy willen uithangen - altijd riskant uitstek boven het maaiveld uitsteken - zijn zwaarwegende factoren. D'r zijn genoeg mensen die dit echt een fijne plaat vinden, maar tevens dat er betere platen zijn gemaakt in '87 - daarover kunnen ze nog wel een boom op zetten, met de naam Joshua of papier van dat hout maken, voor een document.

Je conclusies gingen over wat volgens jou hier gesteld wordt. Over hoe je blijkbaar zou moeten stemmen en dat iedereen de laatste van Depeche Mode goed moet vinden. Blijft me een raadsel waar je dat uit afleidt.

Uit de reacties op de laatste plaat en het hoge waardeoordeel. Vaak durft men niet kritisch meer te kijken.

Het is hier stilaan aan het uitmonden tot een non-discussie. Een beetje zoals een discussie tussen een langgetrouwd koppel waar je als buitenstaander denkt, waarover maken ze nu eigenlijk ruzie.

Als we elk bericht tot in detail gaan analyseren op de juistheid, hebben we nog een lange weg te gaan.

Ik zou zeggen laat de lente maar volop beginnen en de zon komen (zoals vandaag) en we gaan ons allemaal wat vrolijker en vriendelijker op(en)stellen naar elkaar.

Amen!

Prachtplaat!

Er zijn meedere albums van Depeche Mode die maar matig scoren. Eigenlijk redeneer je dus gewoon dat anderen niet kritisch durven kijken naar het nieuwe album omdat ze jouw kritiek niet delen. Alsof jouw persoonlijk waardeoordeel juister is.

Massa's meningen zeg!

Ik ken het hele Depeche Mode oeuvre ook vanaf dag 1 Speak & Spell waar Vince Clarke nog grotendeels aan de knoppen draaide tot en met Memento Mori en letterlijk al de studio albums daar tussenin, levende veel live concerten op dvd/Blu Ray dus durf mezelf wel een groot kenner te noemen.

Memento Mori vind ik dus wel -zeer weloverwogen- een ruime 4.5 waard en vind het het beste album sinds Ultra.

Zelf heb ik minder met het jaren '80 werk, het is dan een groep die in het begin nog zoekt naar een eigen signature. Maar op ieder album staan enkele briljanten. (zoals The Sun & The Rainfall op A Broken Frame)
Voor mij begon het echte opveren bij Black Celebration die ik zeker niet onder vindt doen voor het album hierboven.
Op MftM staat natuurlijk het onovertroffen Never Let Me Down Again, met de waanzinnig mooie melodielijn die nooit verveelt. Dat gaat ook op voor Enjoy the Silence en Precious en op het nieuwe album Ghosts Again.

En uiteindelijk blijft een score altijd voort komen uit een persoonlijke smaak en daarover valt niet te twisten.
Ik zou mijn persoonlijke smaak (die breed is en uit vele categoriën bestaat en in de loop van vele jaren tot stand is gekomen) zeker niet boven die van een ander willen stellen.
Waarom houd de een van zoet en de ander van zout? (toevallig hou ik van allebei

Maar Memento Mori vind ik - ook zeer kritisch beschouwd- een super album !

Roxy6, geef Some Great Reward nog eens een kans, prachtplaat!

Zeker Leon, ik vind dat ook een heel mooie plaat : Somebody, Lie to Me, Stories of Old en natuurlijk Blasphemous Rumours, dat het mooist is!

En op People are People en Master and Servant heb ik heel wat keren gedanst in the old days

Maar op Black Celebration vind ik de groep weer net wat verder, wat geraffineerder : Fly on the Windscreen, Black Celebration, A Question of Lust, A Question of Time en helemaal Stripped wat ik fantastisch vind.

Alweer 38 jaar geleden dat deze uitkwam. En in ons land bijna genegeerd werd. DM en Nederland, dat lag gevoelig. Martin Gore zei ooit in een interview dat hij ook niet wist wat dat is met jullie Nederlanders maar ja, wij hebben dan ook Vader Abraham. Of zoiets. En daarmee min of meer aangaf dat het ook niet kon boeien. Hoe dan zo populair? Door veel te spelen, overal en vooral in de USA.

Vanaf dat ik People Are People in het voorjaar van 1984 hoorde vind ik DM een interessante band. Prima hits, goede zanger. Een uitstekende mix van karakters en een zeer belangrijk lid op de achtergrond die niet de waardering kreeg die hij wél verdiende: Alan Wilder. Zeker, Martin Gore schrijft de nummers en Dave Gahan zingt ze met overgave maar Alan Wilder smeedde alle ideeën tot een perfect geheel. En was muzikaal het meest onderlegd.

Op Music For The Masses doet hij het weer en dat levert een gigantische succesalbum op. En laten we dan ook Andrew Fletcher niet vergeten. Altijd op de achtergrond maar zakelijk gezien hield hij de boel bij elkaar. En zo is DM meer dan de som van de delen.

Music For The Masses is een perfect popalbum met louter sterke nummers. En dan moet het beste nog komen (Violator, SOFAD en vooruit, Ultra). Best wel een prestatie.

In Nederland werd Depeche Mode volgens mij te lang als dat blije synthpop bandje van I Just Can’t Get Enough gezien. De Love In Itself · 2 And Live Tracks maxisingle met daarop de live versie van Just Can’t Get Enough werd echt wel goed verkocht, maar kwam dus niet in de Top 40 terecht. Hetzelfde verhaal als Lay All Your Love On Me van ABBA.

Ook de serieuze muziekpers pakte ze niet op. In de alternatieve scene deed een album als Some Great Reward het wel goed. Daar staan al best wel duistere nummers op. Ik denk zelf dat Some Great Reward en Ultra tot hun donkerste werk behoren. Ultra is minder mijn ding, ik mis Alan Wilder.

Voor mij is Music For The Masses de beste plaat. Ook best duister, zeker Never Let Me Down Again en The Things You Said. De singles die eerder verschenen waren weer net iets anders dan de latere albumversies. Het voelt als een eenheid aan, de nummers lopen mooi in elkaar over.