Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Agent Orange is dan ook een goed nummer.
Bij Depeche Mode heb ik dat wel vaker, dat de toegevoegde nummers erg goed zijn. Ook Ice Machine op Speak & Spell is zo'n juweeltje.

Jammer, als ik het zo hoor had ik beter de remaster gekocht.
Ik bezit nu de versie waarbij pimpf de afsluiter is.

Bij mijn versie is Pimpf ook de afsluiter, is een remaster uit 2006.

Ik wacht op een box die alle b-sides verzamelt. Heb ik veel liever ipv albums aan te schaffen waar bonustracks opstaan die het concept van de plaat wat in de war sturen.

Verreweg de mooiste plaat die ooit is verschenen.

Altijd gewaagd dergelijke stellingen, maar een prachtplaat is het zeker en vast. Het drieluik Black Celebration/Music For The Masses/Violator is en blijft indrukwekkend. Leunt ook bij mij steeds dichter bij de 5* aan.

Een nummer als Behind The Wheel, met z'n dreunende disco beat, laten volgen door I Want You Now, dat grotendeels uit (het prachtige) stemmenwerk (van M. Gore) bestaat, en waar in de verste verte geen beat te bespeuren is, èn het nog allemaal doen klinken ook zonder dat het vergezocht of wat dan ook, maar enkel gewoon puur en spontaan overkomt, dat kan alleen maar Depeche Mode zijn... Overigens doet To Have And To Hold mij steeds aan Pornography denken met die presentator-samples en gure sfeer, en bij de eerste maten van Nothing denk ik dan weer telkens dat Never Enough gaat beginnen.

Maar I Want You Now is wel een onwaarschijnlijk klasse nummer. *Zet zijn hoed af en maakt de volgens zijn anatomie diepst mogelijke buiging uit respect voor Martin Gore & Co.*

Weet er misschien iemand wat Martin trouwens met 15 jarige meisjes heeft? Het is niet de eerste keer dat hij er in zijn teksten over praat. Heeft hij misschien een jongere zus waar eens iets mee gebeurt is ofzo?

Terloops, ik heb mij deze onlangs 2de hands aangeschaft op CD, originele persing uit 1987. Daar staat als tracklist op: "The LP", en dan alle nummers van de LP versie, en dan "The Extra Tracks", wat dan nummers 11 tot 14 zijn van de MuMe tracklist. Hoeveel versies van dit album bestaan er...?

Dat viel me ookal op, dat was ook wat ik bedoelde dat Gore vandaag niet meer zou wegkomen met zijn teksten. Vele teksten ( en dan vooral van dit album en BC ) alluderen op een voorliefde voor jonge meisjes en het thema SM komt ook veelvuldig terug ( denk maar aan Master & Servant - Dressed in Black ).Ik meen eens gelezen te hebben dat Gore een tijdje een vijftienjarig vriendinnetje heeft gehad ( op vakantie dacht ik ), maar ik kan niet bevestigen of dit waarheid of gerucht betreft. Zoals ik ook al eerder schreef, een paar pagina's geleden, de onderliggende gedachte van dit album lijkt een niet zo fraaie daad tegenover een vermoedelijk jong meisje. Het lijkt een soort verhaallijn die door het album loopt, waarbij de afsluiter gelijk staat met de doodstraf.

Billy Idol heeft ook een vriendin van zestien jaar gehad; Sweet 16 ging er volledig over; ik dacht dat Martin Gore in deze periode een Berlijnse vriendin had (die wel een stuk ouder was).

Check http://www.depmod.com/albums/music_for_the_masses.htm voor alle releases.

Ik heb afgelopen week ook de originele versie van dit album uit 1987 met 14 nummers (tweedehands) aangeschaft. Voor 10 euro kon ik het album echt niet laten liggen.

Datzelfde had ik nou ook, maar dan voor 5 euro.

Beste Depeche Mode album uit de jaren 80. De groep is eindelijk de kinderschoenen volledig ontgroeid. De muziek klinkt duisterder dan ooit en overspoelt je als het ware met eyeliner en festivalweiden geurend naar haarlak. Pure 80's nostalgie roept deze plaat op, Sacred voert mij in gedachten zelfs naar kerkhoven à la Pére Lachaise.

Prima plaat en nog nooit heeft een titel zo goed de lading gedekt.Depeche Mode klinkt retecommercieel zonder een "sellout " te worden.Krakers als Never Let Me Down Again en Strangelove worden afgewisseld met parels als The Things You Said en To Have And To Hold.Ook I Want You Now is kippenvel.Afsluiten met het epische Pimpf is gewaagd maar Depeche Mode komt er wonderwel mee weg.Hoeveel bandjes hadden dit nummer niet naar een b-kant weggemoffeld ?Blij dat ze het niet gedaan hebben.

Is anders toch echt wel de b-kant van Strangelove.

Ik bedoelde eigenlijk meer als non album track b-kant.

Jammer dat het een afsluitende track is. Bij concerten begonnen ze vaak juist met Pimpf.

Ik vind de alternatieve afsluiter Agent Orange eerlijk gezegd nog beter..

Depeche Mode retecomercieel? Die snap'k niet echt... Eerste albums misschien en de uitschieter Violator, maar voor de rest zijn ze echt veel te "dark" voor een mainstreampubliek hoor!

Zo extreem donker zijn de Depeche Mode albums toch ook niet? Black Celebration lijkt me de donkerste, gevolgd door Songs Of F&D en daarna misschien Music For The Masses. Wel is het zo dat ze tekstueel nogal vaak knipogen naar SM en religie, en dat verkoopt iets moeilijker dan Do you want to hold my hand or do you want to touch my body?

Mijn eerdere opmerking over de D-Mode vs U2 status was niet alleen richting mainstream bedoeld, maar evengoed richting MM/en andere muziekliefhebbers. Dit album bijvoorbeeld haalt tot op heden slechts 134 stemmen, de andere albums doen het al niet veel beter met een klein aantal stemmen (dan nog vaak van mensen die het album sinds hun jeugd bezitten), en in de top 250 valt er ook niet veel Depeche Mode te bespeuren. Dit wil zeggen dat er weinig mensen geïnteresseerd zijn in oudere albums van de band. Jammer, want het is wel degelijk een band met een eigen uniek geluid en een handvol topalbums. Persoonlijk zie ik niet wat zo een U2 of Radiohead nu interessanter maakt, zoiets heet verschil in smaak zeker?

Misschien komt het omdat heel wat mensen denken de band te kennen aan de hand van de hitjes? Zo dacht ik er vroeger ook over, maar sinds ik zowat al hun reguliere albums gekocht heb reken ik Depeche Mode tot één van mijn favoriete bands.

Depeche Mode heeft in Nederland inderdaad het Swiebertje effect.
Oh ja, die band van I Just Can't Get Enough.
Hier op MuMe worden ze echter best goed gewaardeerd en serieus genomen.

P.S. Some Great Reward is ook aardig donker.
Luister eens goed naar Blasphemous Rumours.

Some Great Reward heb ik niet, doch ken ik uiteraard wel Blasphemous Rumours. Sterker nog, dit is één van mijn favoriete nummers van deze bands. Echter zijn de andere songs op dat album nogal afwijkend van Blasphemous, toch?

Some Great Reward is toch best wel 'donker' door die industrial samples enzo. Heel sfeervol album. Vind die nog beter als deze.
Music for the Masses klinkt daarentegen nog altijd fris t.o.v Some great reward, die heel gedateerd klinkt.

Dit album loopt ook erg mooi in elkaar over. Vormt meer een geheel.

Depeche Mode is toch superpopulair bij goths? En dan bedoel ik de echte dames en heren, uit de eighties... En dat gothic-trekje hoor je in dit album zéér sterk!

Depeche Mode lijkt me zo een band die een zeer gevarieerde fan base heeft; van Goths tot Danceliefhebbers en van Rockers tot Popliefhebbers. Het is dan ook zeer moeilijk om één bepaald muziekgenre op Depeche Mode te kleven. Vind je dit album zo 'Goth' dan? Dat gevoel heb ik dan meer bij Black Celebration, vooral bij de eerste drie nummers dan, die een soort nihilistisch sfeertje uitstralen dat ik ook bij Pornography van The Cure ervaar.

@ deric raven : Wat dat geheel betreft, ik had bij dit album het gevoel van een verhaal over een man die een niet zo fraaie daad verricht tegenover een minderjarig meisje. Het begint al met een flash forward bij Strangelove ''There will be times when my crimes will seem almost unforgivable''. De teksten van Little 15 en Behind The Wheel behoeven geen commentaar, I want you now beschrijft zijn misdrijf en de eerste regel van To have and to hold spreekt boekdelen : ''I need to be cleaned, It's time to make amends, for all of the fun, the damage is done''. Schuldbesef; pimpf zie ik als het slot waarbij de onthoofding plaats vindt. Echter handelt little 15 waarschijnlijk toch niet over een 15-jarig meisje, waardoor heel mijn theorie op de helling komt te staan.

Nee, jouw theorie is volgens mij nog niet zo verkeerd.
Martin Gore schreef vaker teksten over jongere meisjes.
Strangelove betekend volgens mij letterlijk "Vreemd Gaan". Dus gaat over het niet trouw zijn in een relatie.
In dit album komt wel de tweifel terug die Martin Gore had in zijn relatie. Zo ook bijvoorbeeld bij The Things You Said.
Met Pimpf hadden ze zelfs op dit album mogen beginnen en eindigen; sterk instrumentaal stukje muziek.

True; Blasphemous Rumours of Question Of Time om er maar twee te noemen. Deze laatste is ook een dubbelzinnig geval, waarbij enerzijds Gore haar wil beschermen tegen de wrede buitenwereld, maar anderzijds wellicht ook minder fraaie bedoelingen heeft. En toch, de tekst van Little 15 klopt enkel als de vijftienjarige een jongen is die een relatie heeft met een oudere vrouw (iets wat ook not done is). Teksten zijn natuurlijk voor interpretatie vatbaar, maar zo vallen de stukjes pas helemaal op zijn plaats.

Idd Deric Raven ,als opener zou Pimpf ook niet hebben misstaan.Prachtig ,dreigend nummer.

MUSIC FOR THE MASSES 1987

The Lost Album ...

Deze en Black Celebration had ik tot op heden slechts vluchtig beluisterd.
Ik kende de singles als mijn broekzak en had het album ook op vinyl.
Maar dankzij de deluxe editie ben ik er eens echt voor gaan zitten.

Minder donker en naar een soort synthrock neigend dan Violator,
maar duidelijk veel matuurder dan hun eerste vier synthpop platen.
Was DM op Black Celebration naar mijn aanvoelen even de weg kwijt,
dan slaagt de groep erin zich op Music for the Masses te heroriënteren.

We schrijven 1987 en ook U2 heeft zichzelf
met The Joshua Tree een nieuwe sound aangemeten.
Depeche Mode doet hetzelfde op Music for the Masses.

En wie de docu's op de bonus DVDs van de deluxe versies aandachtig
heeft gevolgd, weet dat Alan Wilder op dit album zijn stempel drukt.
Ook de producerswissel (Dave Bascombe) verfrist het geluid.

Never Let Me Down Again en Strangelove staan als een huis.
De eerste balanceert perfect tussen de synthpop van weleer
en de donkere zijde van de band die op later werk zichtbaar werd.
De tweede knipoogt naar de dansvloer en was in Duitsland een grote hit.

De frisheid van het album zit in de songs zelf.
Ze hebben een duidelijkere melodielijn en sterke refreinen.
Zo neigt Sacred wel erg veel naar een mainstream 80s popsong.

Little 15 is een bloedmooi miniatuurtje, een lieflijk lied
overgoten met een scheutje venijn ... een pagina uit een tienerdagboek.

Behind the Wheel heeft een kleurrijk arrangement.
En weer die bittersweet nasmaak in de mond.
Een goed nummer, maar geen echte hit.

The Things You Said en I Want You Now
zijn rustpunten in een anderzijds uptempo album.
Martin Gore levert daarvoor zijn typische vocale bijdrages.
Ik vind vooral I Want You Now behoorlijk sterk in de zanglijn.
Beide songs kabbelen echt voorbij als meditatieve momenten.

To Have and to Hold is weer donkerder van sfeer, dreigend bijna.
Met elke song valt me op hoe bijzonder gevarieerd dit album is.
Daarin haalt Music for the Masses het zelfs van Violator,
wat toch meer klemtoon legt op de luisternummers.

Nothing swingt opnieuw behoorlijk uptempo.
Hitpotent ritme en gerijpte vocalen ... die Dave Gahan
is met zijn bariton echt wel een onvolprezen zanger.

Pimpf is de instrumental die uitgroeide tot een soort DM anthem.
In de studioversie doet het nummer, los van de piano, denken aan OMD.
Maar wat OMD nooit lukte, kon DM vanaf Music for the Masses duidelijk wel.
Een brug slaan tussen synthpop en rock. Violator is dan de symbiose.

Ik ben deze recensie begonnen met 4 sterren + groeioptie
in het achterhoofd, maar tijdens het intikken luister ik altijd nog
eens opnieuw mee, en de 5 sterren zijn onafwendbaar geworden.

Volgende week vallen nog twee favorieten, A Broken Frame
en Construction Time Again, in deluxe editie (8,90 euro per stuk) in mijn bus. Recensies bij beide albums schreef ik eerder al, maar de docu's zallen ongetwijfeld
nieuw licht werpen op het groeiproces van een groep die ik wie weet toch nog
verder wil gaan ontdekken, tot voorbij Songs of Faith and Devotion.

Mag ik de heren een boek aanraden: Vladimir Nabokov - Lolita, alsmede een film: American Beauty (met oa Kevin Spacey) - de thematiek is bekend; en dat komt niet omdat mjuman een oudere jongere is.

Van Gore is wel enige 'hang' (mooi woord in deze context) naar SM (dat bekent hier dus niet Simple Minds) bekend.