Depeche Mode - Music for the Masses (1987)

Oh little girl
There are times when I feel
I'd rather not be
The one behind the wheel
Come
Pull my strings
Watch me move
I do anything
Please

uit Behind the Wheel

Erg lekkere plaat van Depeche Mode. Veel variatie en toch (bijna) allemaal sterke nummers.

Deze ontbrak samen met Black celebration in mijn collectie.

Deze beide albums zojuist gekocht op marktplaats voor een prikkie.

verwachtingen zijn hoog gespannen.

Vanwege de herontdekking van "Playing the Angel" eerder deze week ook de door mij minder gedraaide Depeche Mode albums deze week wat draaibeurten gegund. Ik vond dit altijd de zwakte broeder (en weet dat velen er ander over denken - dus ik had goede hoop) van de serie albums die ik thuis heb en goed ken ("Some Great Reward" t/m "Playing the Angel"), maar ik heb mijn oordeel nog niet kunnen wijzigen. Een album zonder glans, uitschieters. Wel in een bepaalde sfeer, maar eentje die voor mij nog niet teveel zegt of uitstraalt en daardoor een beetje stuurloos overkomt. Ik zal het volgende week nog eens proberen. Kan ook komen dat het relatief rustig is en ik net de 'steviger' drum-nummers van "Playing the Angel" helemaal geweldig vind.

Dit is een fantastische plaat. Ongetwijfeld 1 van de hoogtepunten uit hun muzikale loopbaan.

Absoluut een van de beste DM platen, ik vind vooral Little 15 en het geweldige Pimpf super, blij dat ik deze weer eens in de auto had gestopt, lang time ago dat ik deze draaide.

Absoluut een van de betere DM platen, met min of meer hetzelfde geluid als op Black Celebration en Violator. Toch vind ik deze een stuk minder dan de andere twee. Ten eerste vind ik het maar weinig hitpotentie hebben en ontbreken er wat mooie melodieën die ik wel hoor op Black Celebration bijvoorbeeld.

Strangelove werd gelijk Alarmschijf bij Countdown in Mei 1987.
Ik begon er steeds meer in te geloven.
Nederland was klaar voor deze muziek voor de massa.
Met veel moeite werd de 24e plaats bereikt.
Mijn verwachtingen lagen na Black Celebration weer een lat hoger.

Never Let Me Down.
Oprechtheid en wantrouwen.
Bloedbroeders tot het bittere einde?
Een onmogelijk geheim mee slepend.
Waarheid zal vriendschap doen verbleken.

The Things You Said.
Geruchtengang verspreid zich.
Verbale verkrachting.
Jaloerse minnaar die zwakheid misbruikt.

Strangelove.
Bedrog in de relationele sfeer.
Dave Gahan als loverboy.
De bij die een bloemenweide bevrucht.

Sacred.
Biecht afleggen eens per week.
Telkens een schone lei.
Sex in missionarishouding.
Voor het zingen de kerk uit.

Little 15.
Dochter is getuige.
Geborgenheid zoekend bij haar moeder.
Terwijl die in de armen van een vreemde ligt.
Ergens op een parkeerplaats bij haar school.

Behind The Wheel.
Nachtelijke autoritjes.
Naar afgelegen plaatsen.
Liefde bedrijven.
Voor de ochtend weer thuis.

I Want You Now.
Onbeantwoord verlangen.
Iemand die op haar wacht.
Onwetend en ongerust.

To Have and to Hold.
Jacht op trofeeën.
Uiteindelijk hun tol geëist.
Ziek van zichzelf.
Zich willen reinigen.

Nothing.
De leegte die het achter laat.
Behoefte aan warmte.
Te kil om deze te vragen.

Pimpf.
Volhouden.
Volhouden.

Wat opvalt bij Music For The Masses is de rolverdeling tussen de twee zangers.
Dave Gahan in de overspelige geheime minnaar.
Martin Gore als bedrogen echtgenoot.
Alsof we te maken hebben met een driehoeksverhouding.
Een vrouw als middelpunt.

Dit album is de voorbode van de volwassenheid die de band kreeg muzikaal gezien.

Alles aan dit album klopt!,

Sowieso.. 1987... een bijzonder jaar als het aankomt op cd releases: Sigh O the times, the Joshua tree.. dit album... Op dit niveau muziek moet je nu 10 jaar wachten..

toen in 87 kregen we er gewoon 3 (minstens) in 1 jaar....

Dead Can Dance - Within the Realm of a Dying Sun, The Cure - Kiss Me Kiss Me Kiss Me, R.E.M. - Document, en nog wel een paar

Voor mij het beste album van Depeche Mode. De song 'Never Let me Down Again' is een juweeltje, stukken beter eigenlijk nog dan de overbekende song 'Enjoy the Silence' van het album Violator. Zwakke nummers heb ik op dit album eigenlijk niet kunnen ontdekken. Stuk voor stuk geweldige en sfeervolle songs.

4,5* (met kans op verhoging)

Dit is echt een van de beste, zo niet het beste, album van DM.
Never let me down again is een pareltje.
The things you said is heerlijk en Strange Love gewoon een knaller.

Derde album dat ik van depeche mode beluisterde en . heerlijk. Constant hoog niveau.

The Things You Said kruis ik met stip aan als één van mijn favorieten op dit geweldige album.

Wat mij altijd weer opvalt bij dit album zijn de zorgvuldig uitgezochte geluiden.
Het klinkt allemaal prachtig en geloof dat ze op deze plaat vooral de emu-emulator hebben gebruikt.
Veel platen uit deze periode klinken nu productioneel erg gedateerd.
Depeche Mode heeft met dit album een tijdloos album afgeleverd,zeer knap.
Het zegt genoeg over DM dat ze donders goed wisten waar ze mee bezig waren,hulde!

Music for the Masses en Violator zijn de twee albums
waarop Alan Wilder het nadrukkelijkst zijn stempel als arrangeur heeft gedrukt.
In de leerrijke docu's die bij deluxe edities zitten verneem je er meer over.

De twee albums komen qua sound zeer overeen, maar het songmateriaal op Violator is veel sterker: MftM - V: 3,5* - 4,5*

Welnee, het songmateriaal op dit album is gewoon superieur. Dit is het absolute meesterwerk van Depeche Mode. Songs, teksten, arrangementen, productie; alles is hier perfect. Dit album voelt als een geheel, er loopt een rode draad/verhaal doorheen. Ik heb een tijd gekend dat ik dit minstens wekelijks draaide; nu hij wat minder uit kast komt schrik ik nog steeds over de relevantie van deze reeds 25 jaar oude plaat.

Dit vind ik misschien wel de allermooiste hoes ooit.

De opvolger van Black Celebration opent ook weer geweldig met het eerste drietal songs. Strangelove blijft voor mij een echte DM klassieker
Ik vind dat het daarna wat wisselvallig wordt, Behind The Wheel en Nothing blijven mi prima overeind. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Little 15, dat wil maar niet 'vallen'. 4*

Is dit album werkelijk zo goed zoals velen beweren?? Ik ken de singles,die zijn van prima kwaliteit,maar de overige nummers.....ik weet het niet,ligt het aan mij of moet ik de songs nog wat meer tijd gunnen......

Ligt er aan welke periode je van DP mode het beste ligt, de serieusere kant van Dp of de tienerpop-kant.

Ik vind 'Songs of faith...' en 'playing...' goed alsook 'violator' en 'sound of universe' maar ook de oudere singles van de jaren '80 kan ik wel appreciëren.

Never Let Me Down Again is wat mij betreft het ultieme Depeche Mode nummer. Qua melodie, techniek, opbouw, sfeer, thematiek, tekst en videoclip verenigt het alles wat Depeche Mode zo goed maakt. En dus is het ook verdomd moeilijk dit te evenaren.

Dit nummer is wat New Years Day is voor U2.

Stelling: niet elke goede band heeft zo'n nummer.

Beste album van Depeche Mode denk ik zo. Als Ik aan DM denk dan denk ik aan Never let me down again, the things you said, strange love, little 15, i want you know.
Extra tracks kan ik ook erg waarderen met Agent Orange en de klassieke stukken.

Minder duister dan z'n voorganger, maar toch ook wel een vrij sterk album van Depeche Mode.
De uitschieters zijn voor mij persoonlijk "Never Let Me Down Again", "Strangelove", "Behind the Wheel" en "Little 15."
En als je dacht dat dit het hoogtepunt zou zijn voor Depeche Mode, vergeet het maar!
Het "magnum opus" van hun hele carrière (m'n persoonlijke mening) volgt 3 jaar later, met als voorbode de single "Personal Jesus" die op 29 augustus 1989 verscheen, 6 maanden voorop het album.

Deze vind ik toch wat minder dan z'n voorganger, alhoewel dit album wel de doorbraak betekende in de Verenigde Staten. De bijbehorende wereldtournee werd afgesloten met een concert in de Rose Bowl. Live Album 101 betreft de registratie hiervan.

Op Music for the Masses staan uitstekende singles als Strangelove en Never Let Me Down. Thema moge duidelijk zijn: vreemdgaan.
Verder Things You've Said een absoluut topnummer uit Gore's koker.
Tot slot completeert Nothing het kwartet toppers.

Depeche Mode gaat subtieler te werk en laat ruimte voor experimenten met de synths.
Deze sound wordt verder geperfectioneerd op MftM's opvolger ....... Juist.

Je vergeet Behind The Wheel, dat beter is dan al die vier

De titel: "Music for the Masses" was eigenlijk als grap bedoelt. De weg van het experiment wordt nog steeds gevolgd: de muziek is mijlenver verwijderd van hun poppy debuut. De humor van de band krijgt daarentegen een ironische twist als het album daadwerkelijk zeer succesvol blijkt.
-
Het eerste nummer laat al gelijk een indruk achter. De geldingsdrang van de band is nog nooit zo sterk geweest. Gaat het om echte vriendschap, of om een gevaarlijk vertrouwensexperiment; gevangen in een val van roem en succes zou de zanger nog wel eens lelijk kunnen landen.
-
Het hoogtepunt is in het midden van het album te vinden. "Behind de Wheel" wordt door Depeche mode vakkundig, laagje voor laagje, opgebouwd. Een duister,doch verleidelijk sfeertje. Het samenspel tussen de stemmen van Gore en Gahem is uitstekend. Little 15 is ook het benoemen waard. Snijdende vioolpartijen creëren een lijzige atmosfeer. Tekstueel is het lichtelijk verontrustend: een oudere vrouw die jaloers is op de aandacht die een 15-jarige krijgt.
-
Pimpf is het grootste zwaktegebod van dit album. Jammergenoeg is het nummer aan het eind van het album geplaatst. Het doet denken aan filmmuziek en is, eerlijk is eerlijk, lekker dreigend. De overgang naar dit nummer valt mij niet lekker. Een plottwist die dit album helemaal niet nodig heeft. Ik blijf met een rare nasmaak achter.
-
Ergens is dit het album waarmee Depeche Mode zich definitief onttrekt aan de sluw van Synthpopbands die de 80's rijk waren. De synthesizers vormen niet het uitgangspunt maar het middel om tot 9 heerlijke sfeerschetsen- gevangen tussen erotiek en paranoia- te komen. Dit album is meer dan slechts de voorganger van violator. Een klassieker in zijn eigen recht

Wow...mooie recensie Misterfool