Dio - Dream Evil (1987)

Dat klopt ook niet. Ik was in de war met wat anders. Het is mede geschreven door Jimmy Bain.

Weet je nog waarmee? Ik vind het altijd wel interessant als een band besluit een stokoud idee nieuw leven in te blazen.

Daar moet ik diep over nadenken. Ik had ergens iets gelezen over dat Elf-spul maar weet even niet meer waar.

Hmmm.. ik kan me eigenlijk alleen herinneren dat er door Dio plannen waren om weer een Elf album te maken.

Wow! Wat een prachtig nummer! Dat ik dat niet eerder heb gehoord...

Dikke top 20 hit in NL (moest ik opzoeken hoor)

Ik heb deze alleen op LP en niet op CD. Daar moet ik toch eens wat aan doen, want ik vind dit een zeer genietbare Dio-plaat. Niet van het niveau van Holy diver of The last in line, maar na Lock up the wolves toch een goede vierde in mijn lijstje met Dio-favorieten. De band Dio dan, als zanger heeft-ie met Rainbow en Black Sabbath betere platen afgeleverd dan met zijn eigen band.

Ik was nogal teleurgesteld in het voorgaande album, dat ik echt onder de maat vond. Dit was alweer een fikse verbetering, waarbij ik met name All the fools sailed away een machtig, episch nummer vind dat het album omhoog trekt. En Dio zingt ook op dit album als vanouds heerlijk krachtig.

I could have been a dreamer was de single van het album en klinkt ook zo. In die zin dat het gemakkelijk in het gehoor ligt, maar op dit album toch een beetje de zwakke schakel vormt, al is het niet heel erg storend.

Over singles gesproken: ik bezit nog die single van Stars, die hierboven wordt aangehaald. Iemand enig idee of dat nummer ooit ergens op een album danwel op CD verschenen is?

Jazeker:
Hear 'N Aid (1986)

Het nummer Hide In The Rainbow is ook een leuke aanvulling uit deze periode trouwens. Een nummer dat ze opnamen voor de Iron Eagle soundtrack:

Iron Eagle (1986)

Weet niet of het al met Goldy is of nog met Campbell. Mijn oren zeggen Campbell, maar ik kan het mis hebben.

Jawel, da's de LP, maar is-ie ook ooit eens op CD verschenen?

Ik kan het antwoord natuurlijk ook zelf opzoeken: ja, volgens Discogs alleen in Japan, in 1994. Natuurlijk weer zo'n onvindbaar ding waar je veel te veel voor betaalt...

Niet dat dat per se hoeft, ik beperk me voor mijn Dio-collectie wel tot het 7" singletje.

Wat een bizarre prijzen vragen ze idd voor de cd versie.

Mevrouw Dio wil nog iets doen met Stars heb ik ergens gelezen. Dus misschien komt het alsnog op CD?

http://loudwire.com/wendy-dio-reissue-hear-n-aid-stars/
Het plan ligt er al langer (net als het Dio boek dat nu voor volgend jaar staat).

Neehoor.

Night People, Dream Evil en All The Fools Sailed Away zijn zeer spetterende nummers te noemen.

Inderdaad.

Met dit verschil dat Holy Diver alleen maar knallers bevat. Op Dream Evil is het slechts een handjevol.

Een door mij een beetje vergeten album van Dio. Gisteren tweedehands op CD gescoord na het zo'n dertig jaar niet meer gehoord te hebben. In die tijd dat het uitkwam was het hipper om met iets als Exodus of Testament op de proppen te komen. Vind het een goed onderhoudend album, beste nummers staan toch wel op wat destijds de A-kant was, met als hoogtepunt All the Fools Sailed Away. Tweede helft van het album haalt dat peil niet, zonder dat er echter minder materiaal komt, al verslapt mijn aandacht even bij Naked in the Rain. I Could Have Been a Dreamer is beter dan ik had gedacht, kan me herinneren dat Vara's Vuurwerk nog de nodige aandacht aan Dream Evil schonk. Hoeft zeker niet onder te doen voor Sacred Heart.

Een redelijk plaatje van Ronnie met enkele typische Dio kenmerken; een vlotte opener, sfeervolle keyboard partijen en een aantal pakkende songs. Daarnaast klinkt ook deze worp griezelig constant. Daar zit hem dan ook een beetje het euvel, ik kan maar weinig negatieve punten bedenken behalve dat er geen echte uitschieters opstaan maar alle nummers scoren meer dan voldoende. When a Woman Cries steekt er net wat bovenuit voor mij, de song bevat de ingrediënten die een Dio nummer zo lekker laten smaken; catchy, een heerlijke theatrale zanglijn, een fijn toetsentapijtje, een solootje hier en daar en een pakkende groove. De jaren 80 productie draagt trouwens bij aan het luisterplezier, een fijn plaatje echter niet zo sterk als Holy Diver of Sacred Heart.

Het eeuwenoude debat van Vivian Campbell vs Craig Goldy - wordt dat debat nog gehouden? Werd het ooit gehouden? - is wat mij betreft niet zo'n moeilijke. Ik zit in het kamp Goldy. De beste man laat mijns inziens hier horen hoe gitaarspel een verzameling songs naar een hoger niveau kan tillen en ik meen in zijn spel toch invloeden te horen van Ritchie Blackmore, wat mij toch gunstig stemt. Campbell had die rauwe sound, maar echt een mooie sound vond ik het niet en naarmate het songmateriaal minder werd kon ik er ook steeds minder mee. Met Goldy heb ik daar geen last van. Hij heeft een warmer geluid, melodischer spel, en dat past denk ik beter bij deze keyboard-volle fase van de Dio band.

Dream Evil doet me de waardering van Sacred Heart toch een halfje omlaag schroeven. Het is niet meer dan terecht. Die plaat had achteraf teveel vulmateriaal, naar mijn idee dan, en de basis hier bevalt me veel meer. De toetsen lijken wat beter geïntegreerd in het geluid van de band, wat ook fijner is voor de oortjes. Met 'Night People' knalt het album ook meteen goed los, met het titelnummer hebben we weer die fijne midtempo Dio song die niet kan ontbreken, en met 'All the Fools Sailed Away' hebben we een vroege epic te pakken. Ik weet niet hoe men in 1987 op dat nummer reageerde; het heeft enerzijds iets meligs en de aansteker-neigingen zijn er, maar desondanks geniet ik er goed van. 'Overlove' met name heeft dat Blackmore-achtige begin en lijkt wel een verloren Rainbow-track. Met 'I Could Have Been a Dreamer' nog even een commerciëlere track, om met 'Faces in the Window' en 'When a Woman Cries' nog even sterk te eindigen met twee nummers waar met name de toetsen erg sfeervol in het totaalgeluid verweven zijn. Het niveau van Holy Diver wordt hier niet gehaald, maar beter dan de twee opvolgers is het zonder meer.

1. Holy Diver
2. Dream Evil
3. Sacred Heart
4. The Last in Line

Sorry maestro. Vivian Campbell is top, Craig Goldy is subtop.

Zou het inderdaad aan Craig Goldy liggen? Op Dream Evil slaagt Dio erin om een album te openen met vijf goede nummers op een rij. Daarna wordt het iets minder, maar Dream Evil houdt tot het einde toe een heel behoorlijk niveau. Daarnaast heeft Dream Evil een wat voller geluid dan Dio's drie eerdere albums, wat ook meehelpt.
Als ik een album van Dio uit de jaren '80 wil horen, is het meestal Dream Evil die ik uit de kast haal.

Nu op naar de jaren '90.

1. Dream Evil
2. Holy Diver
3. The Last in Line
4. Sacred Heart

Enige luisterbeurten verder en Dream Evil heeft flink aan kracht gewonnen. De sound lijkt wel wat voller te zijn in vergelijking met zijn voorganger. Daarnaast vind ik dat de synthesizer stukken dit keer de boel beter aanvullen dan voorheen. De plaat is solide en er staan weer een aantal krakers op die het het geheel naar een hoger niveau tillen; Sunset Superman met zijn lekkere groovende middenstuk, All The Fools Sailed Away het aalgladde maar catchy karakter van I Could Have Been a Dreamer of het logge When a Woman Cries, stuk voor stuk uitstekende nummers. Al met al niet verwacht maar Dream Evil neemt de koppositie over van Holy Diver.

1. Dream Evil
2. Holy Diver
3. The Last in Line
4. Sacred Heart

De openingsriff van Sunset Superman vond ik inmens. De DVD 'live at Philly'86' vond ik ook erg goed. De solo van Goldy op die DVD vond ik wat slordig, maar de songwriting op 'dream evil' vond ik erg sterk.

Goldy heeft zich duidelijk laten inspireren door Blackmore, wat mij dat Rainbow achtige gevoel geeft. (Ik ervaar dit als een positief gevoel).

Heerlijk album. Niet vergelijkbaar met Holy Diver. Dream Evil heeft hele sterke 'anthems'. Lange solos, veranderende tempos en bridges.

Fris klinkend Dio album, door de aanwezige synths krijgt het geheel inderdaad een Rainbow-feel.

Nieuwe gitarist Goldie laat voor mijn gevoel zijn spierballen minder rollen dan zijn voorganger, de plaat klinkt daar door heerlijk ontspannen. Door het veelvuldige gebruik van de synths is het album duidelijk een product van zijn tijd, het neigt hier en daar naar AOR, maar dat mag ik altijd graag horen. (Alleen die mechanische clavecimbel in All The Fools Sailed Away hoeft voor mij niet zo).

Leuke, late ontdekking!

Voor mij de beste DIO plaat, juist doordat er wat meer Rainbow feel in zit. Rest van de Dio albums doet me toch net wat minder.
Opener Night people en Sunset superman zijn favoriet bij mij, al wat het maar omdat je zo lekker kunt meegalmen met de geweldige zangpartijen van RJD.

Nee de beste is het voor mij zeker niet beste dio plaat blijft debuut holy diver. Zelfs andere voorgangers the last in line en sacred heart vind ik nog en tikkeltje beter. Maar ondanks dat is dit en aardige dio plaat. Night people en sunset superman zijn idd heerlijke nummers, en zijn dan ook wel mijn favoriet van de plaat. Blijft en geweldige zanger en blijft er van balen dat hij zo vroeg is heen gegaan. Daardoor nooit de kans gehad de beste man live te zien

Ik vind Sacred Heart niet beter dan deze. Daar staan een paar uitschieters op, maar deze plaat is consistenter.

Snap denk ik wel wat je bedoeld maar goed soms is het ook geen kwestie van smaak, maar ook hoe en wanneer je en plaat leer kennen , wat je mening vormd al is het voor mij tikkeltje beter hè deze plaat ben ik pas later tegen t lijf gelopen en aangeschaft

Dat speelt zeker mee ja. Ik associeer dit heel erg met met mijn middelbare school tijd. Ik had alles van Dio (en Rainbow en Sabbath- Dio era) op tape gekregen van een klasgenoot. Geweldig vond ik het. Toen Dream Evil op LP gekocht, misschien heeft ie daarom een streepje voor.

Hoe goed ik het destijds ook allemaal vond, ik moet nu toch wel bekennen dat Dio zijn solo carriere na een flitstende start nooit helemaal waar heeft kunnen maken.

Dan snap ik het zeer zeker heeft allemaal met elkaar te maken idd. Ben het dan wel met je eens dat na deze plaat het voor mij ook wel klaar is. Tot en met deze plaat mag ik het graag horen, maar daarna werd toch en beetje van hetzelfde helaas. Hoorde daarna nog wel is wat bij vrienden maar kreeg dan niet t idee dat ik wat gemist had

"Strange Highways", "Angry Machines" en "Magica" zijn niet meer van hetzelfde

Lock up the wolves vond ik wel van hetzelfde en strange ways heb ik ook wel is gehoord van en maat en dat vond ik ook allemaal wat langdradig worden maar dat is mijn mening,andere 2 platen die jij aankaart weet ik niet , kan me niet heugen dat ik daar wat van gehoord heb. Dus kan ik geen mening over geven.Mijn interesse was er wel vanaf af, en geniet van de oude platen die ik wel heel goed vind.

Wederom een oerdegelijk album van ons Ronnie, met wat minder uitschieters dan vorige platen, maar blijft wel beter hangen dan Sacred Heart.
Sunset Superman en All... Away zijn voor mij de beste nummers.

Holy Diver
The Last in Line
Dream Evil
Sacred Heart

Dio keerde op hun vierde studioalbum terug met een Amerikaanse gitarist die echter Europees klinkt, zoals de kleine man met grote longen het zo graag wilde. Wat hoekiger en minder vloeiend dan hun Amerikaanse shreddercollega's. De groep was in 1987 qua populariteit nog aan de top en de verwachtingen waren hoog, de stem van Ronnie James onverminderd krachtig.

Ik tel vijf favorieten, drie op de A-kant en de eerste twee van de B-zijde. Met het snelle Night People wordt meteen het gaspedaal diep ingetrapt, het slepende titellied wordt beter bij herhaaldelijk draaien, waarna het weer knallen is met Sunset Superman. Het langzame All the Fools Sailed Away kent een betoverend intro, de toetsensolo die Claude Schnell na afloop van liveplaat Intermission was toegezegd is prachtig; qua tekst hoor ik een poëtisch verslag van de antirockcampagne die de zanger in die jaren fel trof.
De B-kant trapt af met het iets snellere maar nog altijd slepende Naked in the Rain dat de kwetsbaarheid bezingt, gevolgd door het uptempo Overlove dat een verwoestende gitaarsolo bevat.
Dan hebben we het beste gehad, al zakt het met de drie laatste nummers nooit naar een onvoldoende. Geen spannende melodieën echter in het midtempo I Could Have Been a Dreamer, al wordt het met het alweer uptempo Faces in the Window net iets beter; When a Woman Cries moet het vooral van de gitaarsolo en de toetsenpartij hebben.

Qua stijl was het format met het debuut vastgelegd, waardoor ik de opvolgers indertijd vooral herhalingsoefeningen vond. Met terugwerkende kracht is Dream Evil toch licht verrassend: veel snelle nummers deze keer; het soleerwerk van Goldy mag er steevast zijn, liedjes in een lied met een sterke opbouw waarin melodie, wendingen én snelheid de kruidige ingrediënten vormen; belangrijkste troeven zijn de zang en melodieën die Dio in de sterkste nummers vastlegde.
Schnell had van mij wel meer ruimte mogen krijgen op zijn toetsen, de solo in All the Fools smaakt naar meer. Wat dat betreft had een lang nummer met gevarieerde opbouw de laatste drie nummers van de plaat mogen vervangen, in plaats van meer nummers met standaardopbouw qua couplet-refrein. Een tweede Stargazer eigenlijk... Enig avontuur was wel fijn geweest, met Goldy en Schnell had dat goed gekund.