Queen - A Night at the Opera (1975)

Met je eens. Ik vind The Prophet Song het beste nummer van dit album. De tekst is een verhaal die boeit, de koren van de zang en de echo’s in de zang van Mercury betoverend en ik vind het muzikaal gezien één van hun krachtigste nummers. Het was het eerste nummer (alhoewel ik ook zeer onder de indruk was van Somebody to Love) wat mij echt betoverde. Ik vind het geen ‘nummer’ maar meer een soort magisch geheel.

Hoe het nummer begint en eindigt is echt ‘Anyway the Wind Blows’. Daartussen in is profetisch.

Ik gun het jullie van harte. Maar bij mij gaat het geluid op die laatste paar minuten van oudejaarsavond steevast volledig uit. Ik ben echt compleet uitgeluisterd op Bohemian Rhapsody, en ervaar hoofdschuddend de voorspelbaarheid waarmee dit nummer ieder jaar weer op 1 staat. Nou weten we het wel een keer. Het is zonder meer een creatief, tecnisch vernuftig en knap in elkaar stekend nummer, maar om dat nou ieder jaar weer opnieuw te moeten horen is me toch iets teveel van het goede. Maar ik heb dan ook niet zoveel met Queen: te theatraal, te bombastisch, te orkestraal, en op enkele nummers na (The Show must go on, Spread your wings en - vooruit- dan ook maar Bohemian Rhapsody ) vind ik veel nummers echt niet om aan te horen. Op dit album valt het dan nog mee, maar in later werk leveren ze echt complete gedrochten af naar mijn smaak.
Ik bewonder Queen om haar creativiteit en technische begaafdheid, maar ik vind de muziek simpelweg niet mooi, terwijl ze wel opereren in een genre waar ik van hou. Ik ben er zelf soms verbaasd over, heb in het verleden mijn best gedaan om Queen mooi te gaan vinden, maar nee. Het is gewoon mijn band niet.

Ja...Boh Rap komt mij ook wel de neus uit zo zachtjes aan hoor, maar A Night at the Opera is natuurlijk wel een soort van gek meesterwerk.
Ik begrijp dat niet iedereen Queen pruimt, want natuurlijk is het grote gebaar iets wat je omarmt of juist afstoot.
Ik moet toegeven dat ik zelden nog naar albums van Queen luister.
Ik was groot fan als jong ventje en hun prille periode bewust meegemaakt.
De vroegere albums zitten verborgen in een laadje ergens in mijn bovenkamer en ik hoef het niet zo vaak meer te horen zeg ik eerlijk. Zo vaak gehoord.
Wat ik waardeer van Queen in deze periode is het vermogen om te overdonderen en zich niet beperkt tot een specifieke stijl.
Zo kan het dus van vinnige hardrock naar vaudeville gaan en net zo goed andersom. Een epic progrocker als het mysterieuze The Prophet Song kan dan zomaar weer overgaan in wellicht hun meest bekende en gevoeligste ballad Love Of My Life.
Verrassingen op en top en het is vooral de gretigheid, het vakmanschap, maar vooral dus het vermogen om te overdonderen wat indruk maakt.
Een dappere plaat.

Lang geleden stapte ik ook in bij Killer Queen, kocht niet lang na Shear Heart Attack ook de eerste twee albums en ben Queen blijven kopen tot het laatste Postume album Met Freddie Mercury.

Op alle albums staan wel enkele killer songs, maar ook skippers en ook ik hoor bij de groeiende groep muziekliefhebbers die de Boh Hap nu wel genoeg gehoord heeft.
Gek genoeg verveelt het in mijn oren geweldige Somebody to Love my minder snel na al die jaren, Maar ook The Show Must Go On en Too Late hoor ik nog graag.

En de vele mooie ballads die vrijwel altijd perfect door Mercury werden gezongen.

Blijft wel een feit dat Queen een volstrekt eigen stijl heeft voortgebracht die zeer 'eigen' is.
En toch weten ze daarmee een groep als Muse vaak te inspireren, alhoewel die wel een steviger geluid neerzetten. Op de laatste albums van hun hoor ik wel meer Queen invloeden dan op hun beginwerk als Origin Of Symmetry. Qua stadion act hebben ze ook de fakkel van hun illustere voorgangers overgenomen.

Binnenkort zal ik mij nog eens onderdompelen in A Night At en A Day At, omdat daar nog wel mooie muziekherinneringen op staan.

Ik ben het met je eens Roxy6 dat niet alles even sterk is qua songmateriaal, maar als geheel werkt het voor mij wel gewoon.
Queen dendert nogal door en lijkt het vaak wel één grote medley. Wat dat aangaat is de formule van Sheer Heart Attack aangehouden. Ook een plaat die bijna uit haar voegen barst van ambitie, alleen is de productie wat meer ingehouden. Met Queen II overigens mijn persoonlijke favo van de band.
Met name Freddie Mercury is in zijn element in deze periode met slimme liedjes en ook ik heb meer op met Somebody to Love.
Het is wat compacter natuurlijk dan Bo Rap en dat het minder doodgedraaid is scheelt ook.
Freddie zelf was er ook zeer tevreden over trouwens en liet duidelijk weten dat hij het een betere song vond dan Bo Rap.
Als groot fan van Aretha Franklin liet hij zich duidelijk inspireren door soul/gospel.