Queen - A Night at the Opera (1975)

Ik kwam eigenlijk voor het eerst in contact met Queen op de dag dat Mercury overleed. Ik was toen 11 jaar en ’s avonds was er uiteraard een programma op tv met een half uur liedjes. Het waren de bekende hits (vooral uit de 80’er jaren), maar desalniettemin was ik meteen verkocht. In twee á drie jaar tijd kocht ik de gehele collectie op bandjes en daarna een voor tweede keer, maar dan op cd. De meeste Queen cd’s liggen inmiddels gewoon ergens onderin de kast. Doordat ze onafgebroken op stapel liggen zijn ze zelfs niet in staat stof te vangen…

Drie Queen cd’s liggen echter op de bovenste plank en komen zodoende toch nog af en toe in mijn cd speler terecht. De eerste hiervan is het fantastische Queen II, ook de officiële afsluiter Innuendo kan mij op z’n tijd een warm gevoel bezorgen. Maar de bekendste cd van Queen, met het ‘magische’ Bohemian Rhapsody, A Night At The Opera, behoort nog steeds tot mijn favorieten en staat als enig Queen werk in mijn MP3 lijst op de computer.

A Night At The Opera begint met een kort intro van snelle piano met daar doorheen een echoënde gitaar met een hoop noise. Na 38 seconden komt het nummer echt op gang en hoor je een mooie compositie van gitaar en piano en een Freddie die goed bij stem is. Dit nummer is al 30 jaar oud maar staat nog steeds als een huis! Geweldig.

Hoe ziet de rest van A Night At The Opera er uit? Het is een cd met af en toe een gebrekkige samenhang, maar wel eentje met vele ijzersterke nummers. Wat een verademing met het latere werk! A Night At The Opera bevat twee compositorische pareltjes die maar weinig gemaakt zijn in de geschiedenis van de muziek: The Prophet’s Song en uiteraard Bohemian Rhapsody. Deze twee nummers, respectievelijk 8:20 en 5:54 min, bevatten een combinatie tussen inventiviteit, compositorische kwaliteiten en productionele helderheid die maar zelden vertoond wordt. Maar er is meer te genieten: wat te denken van het prachtig’39 waarin May het onderhand in zijn eentje klaarspeelt om slechts met akoestische gitaar, drums en minieme achtergrondkoortjes de luisteraar boeiend te verhalen over lang vervlogen tijden.

Genoeg lofzang. Heeft dit album ook nog zwakke punten: ja. Het rockende Sweet Lady valt uit de toon op dit coherente album en samen met I’m in love with my car verbreekt het eigenlijk de sfeer die door de rest neergezet wordt. Drukt dat de pret? Nee, niet echt. Een dankbetuiging voor dit meesterwerk is meer op zijn plaats. De Queen van deze jaren zal altijd mijn respect blijven houden en A Night At The Opera zal nog lange tijd een apart plekje in mijn hart en cd-kast reserveren.

Schitterend album van Queen dat de status van klassieker met verve verdient. De enige reden dat hij niet in mijn top 10 staat is dat ik Queen II nog net een klein beetje beter vind.

Als er al sprake is van een wat minder nummer dan is dat voor mij Sweet lady, maar de rest is om je vingers bij af te likken zo goed.

Het begint al meteen goed bij Death on two legs. Freddie was al zijn gal met Flick of the wrist (SHA) nog niet kwijt en besloot zijn oude platenmaatschappij nog een trap na te geven. In plaats van het nummer vol te proppen met F*** kwam hij met de zin als "You're a sewer rat decaying in a cesspool of pride". Het straalt meteen veel meer klasse uit.

Lazing on a sunday afternoon is een subliem tussendoortje met een leuk outro.

Bij een Roger Taylor nummer moet je altijd maar afwachten wat je krijgt, maar dit nummer was de eerste van een heel goed trio (Drowse en Sheer Heart Attack zijn echter nog beter)

You're my best friend was een hele leuke John Deacon single, maar het is '39 dat echt indruk maakt. Wat een subliem futuristisch folkachtig hoogstandje.

Sweet lady is dan iets minder, maar Seaside Rendezvous is een hilarisch nummer dat bijzonder knap in elkaar is gezet. Vooral het instrumentale gedeelte dat geheel vocaal is gedaan.

Kant B is vervolgens een van de beste plaatkanten uit de muziekgeschiedenis.

Eerst The Prophet's song ; Het langste Queennummer ooit dat prachtig overloopt in het wonderschone Love of my life.

Good company is qua compositie misschien van iets minder niveau, maar de manier waarop Brian May het nummer inkleurt is werkelijk subliem.

Bohemian Rhapsody is eigenlijk compleet doodgedraaid maar elke keer als ik het nummer hoor geniet ik er van.

God save the queen sluit het album mooi af.

Het is tegenwoordig schijnbaar hip om Queen af te kraken, maar slechts enkele bands kunnen tippen aan hetgeen Queen in hun carriere op plaat hebben gezet.

Het album trapt af met Death on Two Legs, waarvan ik niet snap dat iedereen het zoon geweldig nummer vind. Zo hard is het allemaal niet. Het is gewoon een pop nummer waarin ze zingen hoe boos ze wel niet zijn op hun manager. Niet echt mijn ding dus.

Hierna komt Lazing on a Sunday Afternoon die me doet denken het andere misbaksel dat ook op deze plaat staat namelijk: Good Company, hoe kan zulke troep op een album terecht komen?
Door deze twee nummers alleen al word door mijn persoonlijk de prijs van beste albums door hun neus heen geboord.

Jahaaa, nu zal je denken dat ik zo de hele plaat ga afbranden maar dat valt wel mee, ik vind I'm in Love with My Car een goed nummer. Ik vond de stem van Roger Taylor altijd al gaaf, en was ook goed voor nog een andere top rocksong op de eerste plaat genaamd Modern Times Rock 'N' Roll.

Hierna komen er nog wel twee behoorlijke nummers langs.
You're My Best Friend & '39 die ik nog wel redelijk kan verteren.
Vooral het die laatste vind ik wel goed.


Sweet Lady vind ik dus ook weer helemaal de plank misslaan.

Seaside Rendezvous vind ik een nummer die goed is voor een herfst zondagmiddag met een klein zonnetje en een bakje thee na een flinke wandeling.

The Prophet's Song is echt een kei gaaf nummer, met vind ik een soort van dikke middelvinger naar Pink Floyd. Hierover is ook al genoeg geschreven.

Nog eentje voor het lijstje dikke bagger/kopieer maar raak: Love of My Life

Ik bespaar mensen Good Company nog maar een keer.
Bohemian Rhapsody all time klassieker, waarvan ik nooit kippenvel op mijn armen krijg van Emotie, gewoon middelmatig dus.

God Save the Queen, een wel leuke Outro Aka Engels volkslied?

Al met al een zeer afwisselend album, waar op dikke troep staat met af en toe een leuk riedeltje. Ik snap alleen bij mijn god niet waarom iedereen dit de hemel in prijst. een mooie 2,5* voor dit album.

Edit:Ik was met Seaside Rendevous in de war met een ander nummer van Queen.
Deze vind ik ook dikke crap

Deze wat beter geluisterd nadat ik de dvd-docu van het album had gekocht. Een erg goed album wat toch een draak heeft, namelijk Love of My Life, daar vind ik echt niks aan. Favorieten zijn ´39, vooral als Roger Taylor die hoge noten raakt, geweldig! Raar verhaal in het nummer ook, Brian May vertelt dit in de docu. En Sweet Lady is ook geweldig. Maar het allerbeste is voor mij The Prophets Song. Iedereen heeft het altijd over Bohemian Rhapsody, ook geweldig hoor, maar waarom niet over The Prophets Song. Geniaal! Vooral dat stuk waarin Freddy Mercury over zichzelf gaat zingen waardoor hij een mooie harmonie kan doen. Voor de rest zijn de nummers gewoon goed, dus 4 sterren.

Ik snap helemaal niks van die tekst van Bohemian Rhapsody.
Zelfs de uitvoering werkt op de lachspieren.
Vooral die koortjes.
Versneld afspelen.
Maar wat heeft die Freddie Mercury een geweldige stem.
Voor mij waren de eerste drie minuten al geniaal.
De rest hoeft voor mij niet zo.
Al zou ik dan wel die mooie gitaarsolo missen.

Ondanks het allemaal goed in elkaar zit.
Vind ik Queen een eenzijdige groep.
Natuurlijk wel in bezit van een groot frontman.
Zonder hem geen stadionspektakels.
Geen artiest zal deze showman hierin overtreffen.
Zelfs ik was zwaar onder de indruk van Live Aid.

Brian May loop ik niet mee weg.
Elk stukje gitaar klinkt hetzelfde.
Allemaal knap wat hij doet.
Maar ik mis de variatie.
Hoge school spel zonder pure emotie.
Niet alles is even geslaagd.
39 doet me vanwege het ritme aan BZN denken.
Queen zijn rockers; geen semi cowboys.
Good Company is een poging The Beatles na te doen.
God Save The Queen heeft Jimi Hendrix al eens beter gedaan met het Amerikaanse volkslied.
Sex Pistols zouden later ook een indrukwekkende manier neer zetten.
Misschien wel bewust als parodie op deze.
Love Of My Life is een geslaagde ingekorte versie van Bohemian Rhapsody.
You’re My Best Friend is het absolute hoogtepunt.

Waarom is The Prophet's Song zo onbekend.
Zou het komen door het vervelende tussenstuk.
Verder zit het goed in elkaar.
Maar dat hadden ze achterwege moeten laten.
Logisch dat ze zich niet meer aan zo'n lange stukken waagden.
Die combi tussen bas en gitaar in het laatste gedeelte maakt veel goed.
Ook is de zang dan overtuigender.

Het pianospel is steeds de moeite waard.
Mercury klinkt aardig geschoold.
Waarom verdwijnt deze vervolgens steeds meer naar de achtergrond.
Had een toevoegende waarde kunnen blijven.
Na het mooie intro van death On Two Legs is hij weer verdwenen.

Knap om dan toch Bohemian Rhapsody in elkaar te zetten.
Wat klinkt als een geheel.
Verder hoor ik voornamelijk een band in ontwikkeling.
Die later terug slaat met korte statements.
Humor in muziek en clips stopt.
Flirt met disco en Rock and Roll.
Innuendo als testament.

Dit is inderdaad een nacht voorstelling van een opera.
Vluchtig op zoek naar het groene exit bordje.
Verkeerde zaal genomen.
Gerust sluit ik aan bij een avondje Theo Maassen.

Een fantastische plaat van Queen, waarop vele paden bewandeld worden en waarop enkele baanbrekende songs staan. Alle leden van de band treden op de voorgrond en laten zich van hun beste kant zien. Vooral Freddie Mercury heeft natuurlijk (iets wat we voor dit album ook al wisten) een zeer creatieve geest, maar de composities van Brian May kunnen ook eindelijk wedijveren met die van Mercury.

De opening van het album is prachtig. Het pianospel in de intro van 'Death On Two Legs' bezorgt mij kippenvel, evenals de plotselinge overgang. Het is een stevig rocknummer, want wat veel mensen vergeten is dat Queen in zijn vroege dagen een echte hardrockband was. Dit wordt echter overschaduwd door de (commerciële) successen uit de jaren tachtig met hits als 'I Want To Break Free', 'Radio Ga Ga' en 'A Kind Of Magic'. Het tweede nummer is 'Lazing On A Sunday Afternoon'. Dit nummer is eigenlijk gewoon ontzettend grappig en is gewoon een leuke 'filler' op het album.

'I'm In Love With My Car' is een werkje van drummer Roger Taylor. Hij is natuurlijk een uitstekende drummer, maar ook geen onverdienstelijk zanger en dat laat hij hier horen. Ook dit is weer een lekker stevige rocker. Vervolgens komt een nummer dat is uitgebracht als single, 'You're My Best Friend'. Ook dit vind ik een leuk, vrolijk nummer en was niet onbegrijpelijk een grote hit. Dan het beste nummer van het album: '39'. Brian May laat hier echt zien over songwritingkwaliteiten te beschikken en is ook een fantastische zanger. Een prachtige tekst, met bovendien uitstekend gitaarwerk.

'Sweet Lady' is vervolgens ook weer een flinke rocker, gewoon een mooi nummer. Vervolgens komt het tweede grappige nummer voorbij, 'Seaside Rendezvous'. Ook leuk om naar te luisteren. Daarna komt 'The Prophet's Song', een nummer dat aardig begint maar voor mij eigenlijk na een minuut of vier begint te vervelen. Het is een aardig nummer, maar het duurt in mijn ogen gewoon veel te lang en dat is jammer. 'Love Of My Life' is daarentegen een pareltje, een prachtig en ingetogen nummer dat niet voor niets elk jaar hoog genoteerd staat in de Top 2000 van Radio 2.

'Good Company' is vervolgens ook weer een uitstekend nummer, maar vervolgens komt natuurlijk de internationale knaller van het album: 'Bohemian Rhapsody'. Omdat ik dit nummer al zo ontzettend vaak heb gehoord, vind ik hem iets minder worden, maar de muzikale waarde van dit nummer is natuurlijk onmetelijk hoog. De complexiteit is enorm, met verschillende fases en overgangen. De solo van May is prachtig, evenals het stuk daarvóór, het 'klassieke' gedeelte, zogezegd. Eigenlijk had dit nummer de afsluiter van het album moeten zijn, maar hierna volgt 'God Save The Queen' nog. Toch is dit ook een fraaie afsluiter van een heroïsch album.

Queen is een geweldige band, vooral live. Ondanks dat ik niet hun gehele discografie heb beluisterd, vind ik hun albums (die ik wel heb beluisterd) als geheel niet altijd even goed. Ook "A Night at the Opera" vind ik niet geweldig, ondanks enkele sterke momenten. Toegegeven Mercury is een fantastische zanger en Brian May een voortreffelijke gitarist, maar niet alle liedjes kunnen me even goed bekoren. Aan de andere kant zal ik dit ook niet slecht willen noemen, daarvoor heeft de band teveel kwaliteiten. Ik denk dat het een kwestie van smaak is. Het bombastische trek ik namelijk ook niet in alle gevallen. Daarentegen blijf ik een nummer als "Bohemian Rhapsody" na al die jaren en die ontiegelijke malen in de Top 2000 gewoon goed vinden. Uiteindelijk moet ik concluderen dat ik "A Night at the Opera" een aardige plaat vind, maar ook niet meer dan dat.

Vind dit een schitterende plaat, wederom één van Queens beste platen (maar laten we wel wezen, zijn er slechte?). Zoals we gewend zijn veel afwisseling. Toch heb ik op deze plaat meer minpuntjes dan op de voorganger, "Queen II".

"Death on Two Legs (Dedicated to...)", snoeihard gitaarwerk van Brian May, redelijk rauwe tekst ook. Freddy Mercury schijnt dit liedje geschreven te hebben naar aanleiding van het slechte (oneerlijke) management van hun voortijdige manager ('72 - '75). Het schijnt zelfs Mercury's bedoeling geweest te zijn om Brian May het nummer te laten zingen. Heeft 'ie niet gedaan omdat hij zich niet prettig voelde bij het zingen van dergelijke teksten. Ik moet zeggen dat ik erg blij ben dat Freddy Mercury het gewoon lekker zelf heeft gezongen. Heerlijk hoe hij zijn woorden bijna uit spuugt.

"Lazing on a Sunday Afternoon", heerlijk nummer! Dat 'blikkerige, radio-achtige' stemgeluid van Freddy Mercury is ontstaan door de zang middels een koptelefoon af te spelen in een tinnen emmer. Als dat niet creatief is, weet ik het ook niet meer. De gitaarsolo van Brian May doet iedere volwassen man huppelend door de straten gaan. Mij wel, althans.

"I'm In Love With My Car", tja. Er gaat er wel eens één de mist in. Dit nummer doet me helemaal niets, en als hij langer had geduurd zou ik hem misschien wel skippen. Een typisch gevalletje van "daar moet je van houden".

"You're My Best Friend". Ik ben geen fan van liefdesliedjes, integendeel. Eigenlijk heb ik er best een hekel aan. Maar dit nummer vind ik fantastisch, petje af voor John Deacon, die dit nummer componeerde voor zijn vrouw. Trouwens de eerste single die hij componeerde. Meteen raak...

Het nummer "'39" ontleent zijn naam aan het feit dat dit het 39e liedje van Queen is. Leuke country-achtige (zelfs de contrabas ontbreekt niet!) deun, wat je niet zou verwachten van een liedje over ruimtevaart. Applausje voor het hoge stemmetje van Roger Taylor, trouwens!

"Sweet Lady" is ook weer een nummer waar ik niet veel mee kan. Driekwartsmaten horen niet echt thuis in de muziek van Queen, heb ik het idee. Bij de gitaarsolo's wordt weer een hoop goed gemaakt, maar toch...

"Seaside Rendezvous" is voor mij toch ook wel een toppertje. Wat ben ik daar vaak vrolijk van geworden! Vooral door de lachwekkende elementen: de kazoo, het korte fluiten en de komische sfeer op zichzelf. Prachtig...

"The Prophet's Song", indrukwekkend verhaal. Doet denken aan het Bijbelse verhaal over Noach en de ark. Brian May schreef dit liedje op basis van een droom die hij had over de zondvloed. Er komen een aantal elementen uit het Bijbelse verhaal naar voren, zoals "return like the white dove". Leuk om bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen te doen! Brian May bespeelt volgens het boekje bij dit album trouwens een "toy-koto". Dat heb ik even opgezocht, het is een Japans instrument, een soort liggende harp. Je moet er maar op komen... "The Prophet's Song" loopt prachtig over in "Love Of My Life". Geweldig knap hoe ze die overgangen in deze plaat hebben bewerkstelligd.

"Love Of My Life", geschreven voor Mary Austin, zijn vriendin destijds. De informatie mag dan van Wikipedia komen, maar ik begrijp niet waarom bepaalde mensen hier lacherig over doen. Freddy Mercury was een biseksueel met een kinderwens. Goed, dat terzijde. De harp die je hoort is ingespeeld door Brian May. Doet 'ie goed! Geweldig nummer!

"Good Company", heeft iets dixieland-achtigs. Leuk nummer! Geniaal hoe Brian May alle gitaar-partijen heeft ingespeeld... Ook de ukelele vind ik geinig eens gehoord te hebben op een Queen-album.

En dan één van de meest gedraaide nummers ooit... "Bohemian Rhapsody". Ik meen me te herinneren dat Freddy Mercury ooit een aantal ideeën op een hoop heeft gegooid en dit ervan heeft gemaakt. Of je het nu ziet als losse nummers of als één: het blijft stiekem toch echt wel goed...

Als afsluiter het Engelse volkslied, "God Save the Queen". Mooie uitvoering...

Prachtige plaat weer, heb weer uitgebreid genoten! Op twee kleine tegenvallers na blijft het een topplaat...

Een vrij duidelijke Sheer Heart Attack 2.0: het idee om bijna alle nummers in een eigen stijl te gieten wordt hier opnieuw toegepast, en uiteindelijk zelfs sterk verbeterd. Geen twee nummers klinken ook maar bijna als elkaar; je gaat van stevige hardrock naar mierzoete pop naar folk, van een stevige prog-epic naar een kleverige pianoballad naar een ukelele-vaudeville act. Alles kan, het hoeft niet logisch te zijn. Maar er zijn twee grote verbeteringen ten opzichte van de voorganger: niet alleen worden alle individuele stijlen prachtig toegepast zonder echte zwakke momenten, maar het loopt vooral als album véél beter. A Night at the Opera is vooral ook wat de titel zegt: één nacht. Waar je bij Sheer Heart Attack toch vooral onderling nummers samen ging groeperen, loopt dit album van begin tot eind als een trein. Alle nummers voegen aan elkaar toe, in plaats van dat ze onderling breuklijnen gaan vormen.

Het cabareteske van Bring Back that Leroy Brown wordt hier bijvoorbeeld doorgetrokken naar drie nummers. Aan de aftrap is Lazing on a Sunday Afternoon een heerlijk vrolijk intermezzo, dat met zijn karikaturale pompeuze Brits ook een beetje grappig is. Net zoals het vocale instrumentale middenstuk van Seaside Rendezvous: grappig, maar ook leuk genoeg zodat het nooit gaat storen, en bovenal klinkt het nog eens leuk ook. En dan dat tapdansen, jongens toch. Die frivoliteit, daar ga je toch spontaan van glimlachen? Naar het einde van het album toe rondt Good Company het trio dan weer af met de meest uitgebouwde song van de drie, waar de ukelele mij om een of andere reden opnieuw aan Abbey Road doet denken (en serieus: May klinkt hier toch ook wel redelijk wat als MacCartney op bijvoorbeeld Maxwell's Silver Hammer, of ligt dat aan mij?) Wat in Sheer Heart Attack nog een leuk tussendoortje was, is hier uitgebouwd en uitgebalanceerd over het hele album.

Verder is het gewoon indrukwekkend hoe elk nummer gewoon compleet zijn eigen ding is. Een eigen wereld die volledig afgewerkt wordt, op zo'n manier dat je er volledig in op kan gaan, maar aan het einde van het nummer sta je toch ook weer volledig open voor wat er kan komen. En dat kan alles zijn. Death on Two Legs is hevig, snerend en agressief, Love of my Life is zo enorm mierzoet dat als je er teveel naar luistert je waarschijnlijk diabetes kan ontwikkelen, maar ik hou er zoveel van. Melodramatisch, zwaar overdreven, kitscherig en in slechte smaak? Kan misschien wel zijn, maar het is zo enorm leuk en hangt zo goed aan elkaar (die ingetogen solo van May die evolueert naar één bombastische uitbarsting!) dat je dat echt geen bal kan spelen. Roger Taylor kan zich het ene moment schor staan schreeuwen (en hoe!) in I'm in Love with my Car, er daarna kan je dan weer verdrinken in de ultra-poppy sound van You're My Best Friend. Die laatste is misschien niet mijn favoriete nummer van het album, maar het is zo onschuldig, braaf en catchy dat het je onmogelijk kan storen terwijl je aan het luisteren bent. Je kijkt er misschien niet naar uit, maar het is ook niets wat echt frustratie creëert.

Het allerbeste nummer van het album, en ik zou zelfs durven zeggen van de hele band tot op dit punt, is May zijn folknummer '39. Best grappig, omdat het zo enorm ontypisch Queen is, maar wat leveren de mannen hier een huzarenstukje af zeg. Dat dromerige sfeertje door de riff en backing vocals, die belachelijk bolle bas, die zanglijnen waar je spontaan van begint te grinniken (en op de achtergrond Taylor die daar nog eens een flinke schep bovenop doet). Het is zo heerlijk ingetogen, maar op hetzelfde moment toch volgepropt met sfeer dat het op elk ogenblik aan de naden kan scheuren. Prachtnummer. Dat ik dit May's beste toevoeging aan het album vind is waarschijnlijk een eenzame positie, want grote favoriet hier The Prophet's Song staat voor mij toch wel een trapje lager. Episch, heavy, fantastische opbouw en wederom die heerlijke zanglijnen. Allemaal schitterend, maar die vocale canon van ruim twee minuten is voor mij toch dat éne momentje op het album waar Queen nèt een stapje te ver gaat. Er zijn een stuk of vijf passages te onderscheiden, en uiteindelijk doet het eigenlijk weinig meer dan het nummer even - zonder al te veel reden - opbreken. Het klinkt niet slecht, maar voor wat het is, vind ik het gewoon eventjes overkill.

Op dat vlak doen ze het dan toch beter met Bohemian Rhapsody. Daar is de legendarische overgang beheerster (qua lengte en passages), maar ook een duidelijke overgang van ballad naar rock. Want ja, we kunnen ondertussen allemaal cynisch en neerkijkend doen over Rhapsody, maar het is een feit dat bijna iedereen ter wereld ooit tot over zijn oren verliefd is geweest op dit nummer. Dat zegt toch wel genoeg? En daarbij: hoeveel lef moet je eigenlijk niet hebben om iets dat - in theorie - zo ontoegankelijk is als eerste single uit te brengen? In de rest van al die top-weetikhoeveel lijstjes elk jaar zullen er maar weinig nummers te horen zijn die zo progressief zijn als Bohemian Rhapsody. Klassieker, door zijn status een beetje vergruisd, maar stiekem gewoon niet kapot te draaien.

A Night at the Opera is voor mij misschien wel de culminatie van alles wat de band tot op dit punt was. Een bende hypergetalenteerde muzikanten die teveel ideeën hadden, teveel dingen wouden doen, om zich te lang op één ding te kunnen focussen. Logischerwijs waren er dan ook wel eens wat problemen met de balans, of werden bepaalde zaken niet genoeg ontwikkeld maar dat stoorde nooit door het ritme en de energie. Wel, hier hebben ze die houding zo goed als geperfectioneerd. Praktisch als elk nummer, elk moment, klinkt fris en spannend. Van zo'n beetje elk nummer zou je met plezier een album op zich kunnen luisteren, maar tegelijkertijd ben je ook altijd weer benieuwd welke verrassingen er nog gaan volgen. Het is een heel interessante dynamiek die je maar op weinig albums tegenkomt.

+ '39, Lazing on a Sunday Afternoon, Seaside Rendezvous, Love of my Life, The Prophet's Song, Bohemian Rhapsody, Death on Two Legs, I'm In Love With my Car,
- You're My Best Friend (maar dat is echt een redelijk klein minnetje hoor)

Goed album van Queen, en dan met name vanwege de ( denk ik toch ) grootste hit die Queen heeft voortgebracht: de Bohemian Rhapsody. Na al die keren dat ik dit nummer gehoord heb, blijft het toch een onovertroffen tijdloos meesterwerk. Opbouw is alles, en ergens vind ik het gewoon terecht dat dit nummer al meerdere malen de top 2000 heeft aangevoerd. A Night at the Opera is echter meer; zo bevat deze plaat ´39, een prachtig folkore-nummer dat wat weg heeft van Take Me Home, Country Roads. Daarnaast is er Love of my Life, het mooiste liefdesliedje van Queen, dat met name live echt schitterend is uitgevoerd. The Prophet´s Song kent geweldige acapella-stukken, You´re my Best Friend is wat simpel, maar wel doeltreffend.
Er staan echter ook mindere nummers op deze plaat; de korte tracks ( Lazing en Rendezvous ) zijn leuk maar voegen niet enorm veel toe, maar de opener, Sweet Lady en Good Company vind ik nergens echt heel erg boeiend. Geldt in mindere mate ook voor ´I´M in love with my car´.
Het is onzin om daarom van een mindere plaat te spreken, gezien de toppers die erop staan, maar als geheel is dit voor mij geen nr.1-album.

4*

De eerste drie albums van Queen vormen de perfecte opbouw naar de legendarische klassieker A Night at the Opera. Gedurende de eerste jaren ontwikkelde de band zich in de technische complexiteit van hun composities. Op Queen II en Sheer Heart Attack werd de vooruitgang al hoorbaar in de langdurende composities en de verfijnde snufjes die in de studio werden toegepast. Op A Night at the Opera komt dit alles samen in de afwisseling tussen het stevige werk in de lange composities en de rustmomenten van de kleine pareltjes.

Opener Death on Two Legs laat niets van oud-manager Norman Sheffield heel. De harmonische zang en indringende kracht van Freddie zijn stem zorgen voor een korte terugblik naar het verleden van de band. Na het korte onderonsje op Beatles-achtige Lazing on a Sunday Afternoon trekt Queen haar muzikale afwisseling door in I’m in Love with My Car. Roger Taylor draaft in zijn hevige zang door pianomelodieën en krachtige gitaarsolo’s heen. You’re My Best Friend kenmerkt zich vooral door de Wurlitzer piano, die de liefde naar hogere sferen drijft. Een andere muzikaal rustpunt vinden we in 39, geschreven door Brian May. In het nummer maken we een ruimtereis, waar bij terugkomst de aarde al honderd jaar verder is in zijn bestaan. De absolute krakers passeren zich in de tweede helft, met The Prophet’s Song als Queens lange nummer. De progrock doet zich aan in dit complexe nummer vol harmonieën in zang en instrumentatie. De hevige klanken worden afgewisseld met melodieuze gitaarsolo’s en klanken van de koto. Pracht en praal is het wanneer Love of My Life aanvangt. Freddie voert het nummer naar alle emoties toe. De combinatie van piano en harp zorgen voor die extra laag, die de schoonheid van het nummer prijsgeeft. Op het album vinden we ook het meest besproken en ongekend populaire Bohemian Rhapsody. Een rockopera met een complexe opbouw en fraai gebruik van harmonieën in de zang. Het nummer van Freddie Mercury begint in alle rust met de pianoklanken en gedreven zang, maar bouwt zich via de gongs op naar een krachtige gitaarsolo. Hoeveel woorden er ook al zijn besteedt aan het beschrijven van dit nummer, het behoort met recht toe tot het beste wat de band heeft voortgebracht.

Het is 40 jaar terug dat Bohemian Rhapsody het levenslicht zag, en de naam Queen voorgoed vastnagelde op de geschiedenis van de muziek. Wat een kentering moet dat geweest zijn. Al was ik al wel op de wereld, met mijn 2 jaar was ik nog net niet bezig met de nieuwste hits op de radio . Al snel na mijn Queen ontdekking in 1984 heb ik Queen - Greatest Hits (1981) gekocht en ontdekte ik langzaam wat voor moois de heren al hadden gemaakt. Natuurlijk stond Bohemian Rhapsody toen al op zware rotatie. Pas jaren later ben ik de lp's stuk voor stuk gaan beluisteren en werd die hits plaat overbodig, maar die liet wel zien dat wat ze deden, ook erg goed was. Er was leven voor Radio GaGa!

1.Death on Two Legs (3:43)
Mooi klassiek intro, opgevolgd door een zwaar en spannend gitaar geluid van May. Ik denk ook een cello te horen, die het geheel nog net iets dreigender maakt. De dreigende sfeer is gericht op de voormalig manager uit de eerdere periode, die de band een hak heeft gezet, en Freddie moest zijn ei kwijt. De rest van de band had wat meer medelijden, en wilde de tekst wat temperen, maar Mercury bleef vastberaden, en nam het nummer op zoals hij het bedoelde. Het is meteen raak met de 1e track. Wat een heerlijk nummer. Zoals zovaak met artiesten die pissig worden gemaakt, levert het prachtige songs op. Zo ook hier dus.

2.Lazing on a Sunday Afternoon (1:07)
Mercury zingt op zijn meest bekakt mogelijke Engelse manier. Leuk sfeertje in de song. Kort, en passend!

3.I'm in Love with My Car (3:05)
De plaat vliegt van de ene naar de andere kant. Rogers bijdrage. Weer een erg fijne ook. Hij schreeuwt zijn liefde voor de auto werkelijk uit! Mooie achtergrond zang ook.

4.You're My Best Friend (2:52)
Deacon's liefdesverklaring aan zijn vrouw. Erg mooi gezongen door Mercury. Een typisch Queen nummer, een meezinger, en muzikaal erg knap gemaakt.

5.'39 (3:31)
De bijdrage van May. Een nummer over de ruimte. Het doet McCartney achtig aan, en is een ware meedeiner, maar zeker niet slecht. Mooie melodie. De achtergrondzang geeft erg mooi het gevoel van het space verhaal weer. Knap!
Wel typisch dat Freddie de vocalen deed bij live shows. Zou May het te moeilijk gevonden hebben? Ik herinner me overigens dat ie in 2005 (in Antwerpen of was het 2004) dit nummer wel zelf deed.

6.Sweet Lady (4:04)
Een nummer wat ik wat minder waardeer. Het einde met de versnelling vind ik te onrustig, en het nummer zelf iets te schreeuwerig. Het is de 1e tegenvaller sinds het begin, en dan gebeurt op vrijwel elke plaat, dus het is echt ok.

7.Seaside Rendezvous (2:15)
Een soortgelijk nummer als Bring Back That Leroy Brown van Queen - Sheer Heart Attack (1974) en ook link ik deze een beetje aan Lazing on a Sunday Afternoon van dit album. Het is een vrolijk nummer wat ouderwets aandoet. Daar zijn ze blijkbaar goed in, want alle 3 de titels geven die sfeer goed weer. Wederom laat het de veelzijdigheid van de band (maar volgens mij vooral Mercury) zien

8.The Prophet's Song (8:21)
Bohemian Rhapsody is natuurlijk de grote bekende van dit album, maar dit nummer vind ik een nog groter kunstwerk. Het intro belooft een sprookje, de zang van Mercury bevestigt dat, maar zodra de rest van de band in zet zit ik ineens in een thriller. En dat is niet negatief. Ik begrijp dat dit nummer is gebaseerd op een droom die May had (of was het een hallicunatie? ) in ieder geval hang ik aan de lippen van de verteller. Wat is dit nummer een genot om te horen, van de allereerste, tot aan de allerlaatste seconde. Hoogtepunt is voor mij het vocale hoogstandje, waar Mercury in een soort canon met zichzelf in de weer is. Wat is dit knap gedaan zeg! Alle toonhoogtes die Mercury aanslaat zijn de moeite waard. Ik zou ze graag een keer los van elkaar willen horen. Voor mij is dit nummer het absolute hoogtepunt uit hun toch al erg indrukwekkende oevre.

9.Love of My Life (3:39)
Na een mooie overgang vanuit de geniale voorganger volgt weer een beauty. Een lied van Mercury voor een vrouw. Tja, uit de tijd dat hij nog een relatie had met Mary Austin. Ze zal hem pijn hebben gedaan, en daarna zal hij die prachtige woorden op papier hebben gezet. Uiteraard een zeer indrukwekkend moment tijdens de liveshows. Mooi om te zien dat dit nog steeds zo werkt, met Freddie als tevreden toeschouwer (hopelijk)

10.Good Company (3:23)
Weer een May bijdrage. Weer krijg je het ouderwetse gevoel. Leuk liedje, maar meer niet.

11.Bohemian Rhapsody (5:54)
Daar is ie dan. Het grote nummer van de band. Er is veel over gezegd en geschreven. Het blijft natuurlijk een zeer knap staaltje muziek maken, en laat een grote vorm van zelfvertrouwen zien, doordat ze dit nummer op single wilden hebben. Wat hadden ze gelijk! Knap dat het nummer 40 jaar later nog steeds die status heeft. Dit nummer heeft ze werkelijk onsterfelijk gemaakt. Over een x aantal 100 jaar heeft men het nog over deze plaat. Dat kan niet anders. Ik heb 't altijd een zeer goed nummer gevonden, en het is me nooit gaan vervelen.

12.God Save the Queen (1:13)
Mooi gitaar geluid van May, die maakt het nummer een stuk interessanter. Natuurlijk ook een soort heiligveklaring van de band zelf. Ze zijn de Queen, en God save them. Mooie afsluiter!

Na Sheer Heart Attack weer een erg goede plaat! De heren waren goed bezig in deze periode. Het geluid ten opzichte van de 2 1e albums is wel achter gelaten, maar dat vind ik in hun voordeel. Queen bewijst zijn grote klasse met elke plaat meer en meer. Wat een helden!

Vijf sterren die onverwoestbaar op zijn plaats blijven staan. A Night At The Opera is een meesterwerk waar het spelplezier (ondanks het gitzwarte Death On Two Legs) en creativiteit van afdruipt. Die van de eerste tot de laatste seconde boeit. Dit is het album waar voor het eerst echt door de hele band aan gewerkt is en daarmee bedoel ik voor John Deacon die altijd wat onderbelicht is gebleven. Hij is de kalme romanticus (in tegenstelling tot de meer wilde Mercury) van het stel, maar ook zijn liedjes zijn vaak wel de moeite waard. Enkel Good Company is een nummer dat ik niet snel uit mezelf zou opzetten, maar het past prima in het geheel. Een favoriet kiezen is lastig, maar ik zou toch wel gaan voor het meesterlijke The Prophet's Song. Het beste nummer van May tot nu toe en geweldig opgebouwd. Ik heb ook wel een zwak voor het leuke, futuristische '39. Je ontkomt natuurlijk ook niet aan Bohemian Rhapsody. Prachtig nummer, maar ik heb het inmiddels zo verschrikkelijk vaak gehoord dat ik het nog maar zelden luister.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. Queen II
4. Queen

Ik kan de jolige nummers hier beduidend beter hebben dan op het vorige album en watertand iedere keer weer als ik The Prophet Song hoor. Verdraaid nog aan toe wat een fantastische song. Laat ze die eens een keertje op de radio draaien in plaats van nog een keer het (eveneens fantastische) Bohemian Rhapsody. I'm In Love With My Car, het country-achtig '39 en Love Of My Life bevallen ook allemaal helemaal. Begrijpelijk dat dit de echte doorbraak was, al vind ik Queen II toch nog steeds beter.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Night At The Opera
3. Queen
4. Sheer Heart Attack

Voor mij een van de beste platen van Queen en dat komt niet alleen door Bohemian Rhapsody. Heerlijk gevarieerd en stuk voor stuk nummers die ik niet zachter zou zetten.

4.5*

Een echt goede plaat van Queen, maar voor mij niet hun beste. Daarvoor is de songkwaliteit te wisselend, vooral op kant A van de LP. Het begint ijzersterk met Death on Two Legs, maar I'm In Love With My Car is het eerste mindere nummer van Roger Taylor. You're My Best Friend vind ik wel weer mooi en ook 39 mag er zijn, maar Sweet Lady en vooral Seaside Rendezvous zijn toch wat minder. De wat gezochte retrosound spreekt mij ook minder aan.

Gelukkig is daar kant B wat begint met het geweldige The Prophet's Song, een nummer wat ook op één van de albums hiervoor had kunnen staan. Classic Queen kortom, wat het fraaie Love of My Life natuurlijk ook is. En al helemaal Bohemian Rhapsody, wat moet je daar nou nog over zeggen? Good Company is weer zon'n niet echt bijzonder retro liedje. Maar kant B vind ik wel beter dan de A kant van de LP, die er natuurlijk zeker mag wezen.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Met een vader als enorm Queen liefhebber heb ik dit album al enorm vaak gehoord. Maar dit was vooral in mijn zeer jonge jeugd. De laatste jaren nog maar sporadisch iets van gehoord.
Die ene grote hit staat natuurlijk op dit album. Nu is de muziek van Queen bij voorbaat al redelijk theatraal, maar op dit album lijkt dat nog met een laagje extra op de figuurlijke boterham te zijn gesmeerd. Aan gekkigheden en verrassende wendingen geen gebrek op dit album. Zelf heb ik Mercury altijd een fascinerend persoon gevonden. Vocaal enorm toereikend en een fantastische stem. Muzikaal is dit album wel vrij stevig. Één van mijn meer favoriete Queen songs staat hier dan ook weer op met You’re My Best Friend. Ook ’39 vind ik mooi net als het ook niet te vergeten Love of My Life.

Jemig, wat een schizofrene plaat. Eerste helft is totaal niet interessant. Afwisselend wat Beatles van den Aldi en alles behalve noemenswaardige glamrock. En dan verschijnt daar plots The Prophet’s Song, een compositie die juist enorm opvallend is en bij vlagen flink uit de bocht schiet. Daarop volgt het sterke Love of My Life en niet veel later één van de meest memorabele nummers uit de popgeschiedenis.

Hadden ze maar het hele album zo veel lef getoond als op de tweede helft.

Queen, de legendarische Britse rockformatie, bracht in 1975 hun vierde studioalbum uit, getiteld A Night at the Opera. Dit meesterwerk werd een van de meest iconische en invloedrijke rockalbums in de muziekgeschiedenis. Het album is een sonische reis door een eclectische mix van muziekstijlen en toont de artistieke veelzijdigheid en virtuositeit van de band.

Van de eerste klanken van Death on Two Legs (Dedicated to...) tot de laatste noten van God Save the Queen presenteert het album een weelderig klanktapijt dat de luisteraar meeneemt op een muzikale odyssee. Het openingsnummer, gekenmerkt door Freddie Mercury's venijnige zang en complexe arrangementen, zet onmiddellijk de toon voor een album dat conventionele rock overstijgt.

Death on Two Legs opent het album met een venijnige uithaal naar een voormalige manager, gedrenkt in scherpe teksten en dynamische melodieën. Dit nummer, een van mijn favorieten, biedt een rijke variëteit aan muzikale elementen, van intense rock tot meer ingetogen passages.

Lazing on a Sunday Afternoon volgt met een speelse, bijna cabareteske toon. Dit nummer heeft voor mij persoonlijk minder impact, hoewel het een charmante afwisseling biedt in het geheel van het album.

I'm in Love with My Car, gezongen door drummer en autoliefhebber Roger Taylor, is een krachtig en ongebruikelijk thematisch nummer. Met zijn ruige vocalen en het brullende gitaarwerk van Brian May, voelt het nummer als een mechanische symfonie.Het is een topstuk, ondanks het wat abrupt eindigende slot dat wellicht meer aandacht had kunnen krijgen.

Een ander hoogtepunt is You're My Best Friend, een pakkend, opbeurend nummer geschreven door bassist John Deacon. De melodieuze baslijnen en harmonieën vormen een perfect contrast met de bombast van de rest van het album, wat bijdraagt aan de dynamische textuur van het geheel. 39 brengt een akoestische en folky sfeer, een dromerig nummer dat verhaalt over ruimte en tijd. Voor een Queen nummer voelt het wat conventioneel aan, hoewel het zeker zijn charme heeft.

Sweet Lady brengt de luisteraar terug naar het hardere rockgeluid met zijn krachtige gitaarpartijen en dynamische ritmes. Het nummer toont de veelzijdigheid van Queen's muzikale palet. Het is voor mij een ander hoogtepunt op het album. Het biedt een krachtige, bijtende rockervaring die de rauwe energie van Queen perfect vastlegt.

Seaside Rendezvous is een luchtig en cabaretachtig nummer, compleet met tapdans en kermisachtige klanken. Het is een perfecte illustratie van Queen's vermogen om diverse muzikale stijlen te omarmen.

The Prophet’s Song is een episch, complex stuk dat qua structuur en intensiteit doet denken aan de opener. Het is een prachtig voorbeeld van de typisch barokke rockstijl van Queen, met gelaagde harmonieën en een meeslepende melodielijn. Brian May's gitaarspel en de meerstemmige zanglijnen creëren een sfeer van epische proporties Het nummer is zowel uitdagend als meeslepend, en laat de technische virtuositeit van de bandleden duidelijk horen.

Love of My Life is een tedere ballad met perfecte zang van Freddie Mercury gewijd aan Mercury's toenmalige vriendin Mary Austin. Hoewel het technisch subliem is, mist het voor mij de vuurige intensiteit die andere nummers op dit album kenmerken.

Met Good Company brengt Brian May een nostalgisch, dixieland-achtig nummer. Het gebruik van de ukelele en de complexe gitaararrangementen creëren een nostalgische sfeer die herinnert aan oude jazzbands. Dit nummer deze raakt mij minder dan andere nummers. Het heeft zijn charme, maar voelt minder uitgesproken aan

En dan, natuurlijk, Bohemian Rhapsody. Dit magnus opus heeft geen introductie nodig; het is een revolutionair stuk dat opera, rock en ballad verenigt in een weergaloze muzikale ervaring. De dramatische overgangen en de briljante vocale prestaties maken het een van de grootste nummers ooit. Ondanks zijn veelvuldige airplay blijft het een monumentaal stuk muziekgeschiedenis met zijn unieke structuur en dramatische opbouw Geen enkel ander nummer illustreert de ongebreidelde creativiteit van Queen beter dan dit.

A Night at the Opera eindigt met God Save the Queen, een instrumentale ode aan de Britse monarchie. Deze afsluiting, met May's majestueuze gitaarinterpretatie van het nationale volkslied, sluit het album op grandioze wijze af en herinnert de luisteraar aan de culturele wortels van de band.

In zijn geheel genomen is A Night at the Opera een tour de force van muzikaal vakmanschap en artistieke visie. Queen slaagde erin om grenzen te verleggen en een album te creëren dat zowel tijdloos als revolutionair is. Het album is een monument van hun talent en een blijvende getuigenis van hun invloed op de muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Apart toch, dat een plaat die je op je elf jarige leeftijd ooit hebt gekregen van de goede Sint, nog steeds fier overeind staat, draai hem niet zoveel meer, maar als ie op staat, ben ik weer dat 11 jarige jochie die vol bravoure deze plaat op zijn minuscule platenspeler met hooguit 10 watt boxjes, afspeelt onder groot volume!! Some things never change!!

..gisteren met mijn dochter naar The Dutch Queen geweest. ..waar de oude leden van Navarone nu in een uitverkocht popcentrum liedjes van Queen brengen. ..goede zanger en dito gitarist, maar een schim van het origineel natuurlijk. ..echter het publiek genoot ervan en het had zeker zijn momenten. ..daarvoor is de muziek van Queen te legendarisch voor. ..dit jaar gaan ze de poppodium af met 50 jaar A Night at the Opera, om deze in zijn geheel te spelen. ..ik pas deze keer en zet het maar weer eens in mijn cave op met een biertje. ..blijft een klasseplaat.