Propellerheads - Decksandrumsandrockandroll (1998)

Moby heeft destijds een remix van het James Bond thema gemaakt die ook wel wat overeenkomsten vertoont met het geluid van de Propellerheads.

Ja dat album vind ik wel echt heel vet...Vegas van Crystal Method
Freddy Fresh en Dub Pistols vond ik vroeger ook vet.

OHMSS... wat een nummer... het verwerken van Capsule in Space...geweldig gedaan, ik geniet er al 18 jaar van.

Nog steeds erg fijn album, dit enige wapenfeit van het britse Propellerheads. De mengeling van techno, dance en hiphop werkt bijzonder aanstekelijk en resulteert overwegend in erg sterke tracks, zoals opener Take California, het van de doorleefde zang van Shirley Bassey voorziene History Repeating, de lange Bond-ode On Her Majesty's Secret Service en het van The Matrix bekende Spybreak! Er is daarnaast weliswaar sprake van een aantal vullertjes, maar het album als geheel luistert nog steeds erg lekker weg. En na bijna twintig jaar is het geluid feitelijk niet gedateerd.

Big Beat en Trip Hop heet dat in de volksmond, jongeman.

Hier was ik indertijd wel redelijk enthousiast over, maar de tekortkomingen waar ik me toen ook al van bewust was springen twintig jaar later des te duidelijker in het oog: bijna elk nummer gaat te lang door, er staan veel te veel nietszeggende nummers op zodat ook het album als geheel (veel) te lang duurt, en de drums klinken heerlijk maar voegen eigenlijk toch niet zo veel toe, ook al omdat Will White eigenlijk vrij weinig variatie in zijn partijen binnen de nummers aanbrengt.
        Zelfs de twee meest in het oog springende tracks hebben hier last van. Hoe oud ik ook ben en hoeveel James Bond-films ik ook gezien heb (allemaal), ik krijg nog altijd de koude rillingen wanneer ik die eerste vier noten van de themamuziek daarvan hoor. Zo ook bij de Propellerheads-versie van On Her Majesty's Secret Service, maar wanneer dat nummer eenmaal op stoom is besef ik dat ik eigenlijk net zo lief naar het origineel van John Barry luister, en dan duren ruim negen minuten overbodig arrangement opeens wel héél lang. En History repeating is en blijft een geweldige single en het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar ook dát gaat na de laatste noten van Shirley Bassey nog eens 40 seconden door waar de helft zou hebben volstaan.
        Nou ja, ik geloof niet dat ik veel nieuws zeg, want naast berichten van mensen die dit nog altijd een geweldige plaat vinden lees ik hier ook veel variaties op het thema saai en langdradig. Ook voor mij is dit dus een plaat die te gauw verveelt en dan zelfs gaat tegenstaan; in de woorden van de All Music Guide : "about as close to rock & roll as big-beat techno is going to get", maar helaas heeft deze band niet "the finesse, innovation, or style of the Chemical Brothers".

Wel aardige bigbeat, en History Repeating is wel een klassieker. Maar ik vind het lang niet zo goed als een Chemical Brothers, daar is dit toch echt te simpel voor. On Her Majesty's Secret Service is trouwens ook wel goed, maar dat komt vooral door die Bond theme, die van zichzelf al erg sterk is.

Leuke kruising tussen Fatboy Slim en the Chemical Brothers, met als extra wat filmische jaren zestig /zeventig - elementen