Dio - Angry Machines (1996)

Zwakste CD die Dio ooit heeft opgenomen. Donker en hard maar zonder de charme (of goede songs) die Strange Highways of Sabbath's Dehumanizer wel hadden.

Klinkt gewoon "geforceerd" modern zonder de elementen die Dio net zo speciaal maakt. Eigenlijk kunnen alleen de tracks Hunter Of The Heart en Don't Tell The Kids my nog bekoren tegenwoordig.

Soms als ik weer es teleurgesteld in de wereld ben, snap ik deze cd helemaal. Dio is kwaad, maar toch schreewt hij minder als op "Strange Highways", alsof het geen nut meer heeft en hij alleen nog maar in de nummers wil weer geven hoe gek te wereld geworden is. De stukken zoals ze op de cd staan zijn in deze volgorde ook zo opgenomen, maar het was in eerste instantie ook de bedoeling dat het een concept album zou worden. Het is het meest afwijkende Dio album inderdaad, maar ik hou er wel van.

Ronnie Dio's gedachte over "Angry Machines":

Angry Machines on the other hand I thought was very confusing. I was certainly confused by it. I had no idea where the hell it was going to go. That one should have been called Strange Highways, I think. It was very strange to me. I just couldn't get a grasp on whay am I writing this song with this music going on behind it. Well, obviously because you can but not really because you want to. It just was very disjointed for me. A lot of riffs were just... it seemed very uncohesive to me. But I'm sure in retrospect... and I don't listen to those albums, and I don't mean THOSE albums, I don't listen to any albums that I do because once they're done I'm always too critical of them, so I couldn't tell you. But people tell me all the time "I really like Angry Machines, why don't you do something from that one?" And at the end of the day it's not that I dislike them, someone liked them and that's cool. But from an overall... comparing all the albums, as far as their standards go, from a writing standard, as far as the recordings, I think they were always good recordings. But certainly Angry Machines would be my least favorite, I think. It's a terrible thing to say about something you created, something you're supposed to be proud of doing, but they don't all work. Maybe they work for some people but that album just didn't work for me.

Fair enough

Zéér matig tot zwak album van Dio.Af en toe is het zelfs ronduit slecht. Gelukkig beseft Dio het zelf ook zoals de quote van BlauweVla aantoont.

Als er één ding is aan het karakter van het kleine getalenteerde mannetje dat ik enorm kan waarderen, is het zijn vermogen om zijn eigen prestaties reëel, realistisch en kritisch te beoordelen.

Dieptepunt vind ik het nummer Black. Erg slecht nummer. Wat wel leuk is, is dat Dio zowaar een balad heeft opgenomen. Dat is best goed gelukt.

Totaal toch nog 3* omdat ik weet dat hij het talent heeft en omdat hij al zo'n mooi oeuvre heeft.

Recensie van een tijd geleden:

Na de mislukte Black Sabbath reunie en het laatste solo-album 'Strange Highways' is het verdacht rustig geweest rond om de uitstekende zanger. Maar nu komt Dio met zijn nieuwe album 'Angry machines' en legt iedereen het zwijgen op met een van zijn betere werken. De markante stem van de meester heeft in de afgelopen drie jaren niets verloren aan kracht en charisma. Daarbij komt ook nog dat hij omringd wordt door eerste klasse muziekanten, die hun best doen om alles uit een song te halen wat maar mogelijk is. Het krachtvolle drumwerk, het versierde gitaarwerk en het standvastige bassspel worden uitstekend gedragen door de zang vol uitdrukking. Gelijk al bij de stampende opener 'Institutional man' en de daarop volgende 'Don't tell the kids' laten niets te wensen over en Dio verduidelijkt nog een keer dat hij het nog steeds kan. Diepte punten zijn op dit album niet te vinden of het nou gaat om 'Hunter of the heart' of, 'Stay out of my mind' of de interessant opgebouwde 'Big sister' en 'Double monday' of de energievolle 'Golden rules', het zijn stuk voor stuk hoogte punten. En absolute hoogte punt is de voor Dio zeer aparte nummer 'This is your life' die doet denken aan de Queen klavier- en strijk-ballads. Of de muzikant zich nog steeds aan kan knopen aan het succes van vroeger blijft natuurlijk de vraag, de uiteenzetting van 'Angry Machines' zal zeer waarschijnlijk succesvol zijn.


Blijkbaar helemaal andere mening dan de stemmen hier op MuMe.

In de Aardschok stond destijds ook een dergelijk review met iets van 80 punten (van de 100).

Dat vind ik dan toch een beetje vreemd. Dit album is nu echt alles behalve een pareltje te noemen. Zelf is de artiest er ook niet echt tevreden van. En Dio is altijd eerlijk als het over de beoordeling van zijn eigen werk gaat.

Nu ja, ik ga me absoluut niet aansluiten bij die hoge score's van de magazines en bepaalde sites. Ik ga zeker niet beweren dat heel dit album een miskraam is van het artistiek genie, maar het zal in mijn ogen altijd het minste uit de serie blijven. Vergeleken met Dream Evil, Master of the Moon etc verdwijnt dit album in het niets.

Om af te sluiten met een positieve noot. In het nummer Stay Out of My Mind hoorde ik daarstraks wel een mooi stukje gitaarwerk. Jammer genoeg duurde dat maar een tiental seconden en duurt het liedje meer dan zeven minuten.

Nou ja, dat Aardschok voorbeeld zei ik maar om me aan te sluiten bij AGE-411, dat er wel degelijk liefhebbers van dit album zijn. Op scores van sites en bladen kun je verder zeker niet af gaan inderdaad, al helemaal niet die van de Aardschok tegenwoordig, dat is echt hopeloos...

Het zou best kunnen dat er liefhebbers zijn van dit album. Misschien ben ik wel een beetje te geïndoctrineerd door het vorige werk van Dio (zowel solo als bij Black Sabbath). En dit album staat daarmee toch in schril contrast.
Ik stel voor dat we daarmee deze 'discussie' ook afsluiten. Ze is toch alleen maar gebaseerd op meningen en dus eigenlijk totaal nutteloos.

This Is Your Life vind ik een heel verdienstelijke ballad. Als er één nummer is van dit album dat regelmatig door de kamer galmt, is het dat wel.

Kent iemand trouwens het verhaal achter dit album? Allicht heeft het iets te maken met zijn plotse vertrek uit Black Sabbath vermoed ik.

Zou hij daar een vijf jaar later, plus een tussenliggend eerder soloalbum nog mee gezeten hebben? De tweede vertrek bij Black Sabbath was wel een ongeloofelijke terleurstelling las ik ooit en had samen met het veranderende muziekklimaat z'n invloed op Dio's muziek. Plus dat Ronnie James Dio door kreeg dat de wereld helemaal niet zo mooi is vaak en dat was in Black Sabbath zelf ook al wel een beetje duidelijk, op het "Dehumanizer" album.

Anders dan we van dio gewend zijn.. maar daarin tegen zeker niet slecht..
Heerlijk album met veel woede en veel leuke gitaarloopjes
4,5 sterren

Na jaren heb ik 'Angry Machines' weer eens een kans gegeven. Maar nee: dit blijft echt het al-ler-slecht-ste dat Dio ooit heeft gemaakt. Sterker: het enige slechte product dat Dio (de man en de band) ooit heeft afgeleverd. Niet om aan te horen. Spuuglelijke hoes ook.

Dit is de plaat waardoor ik geen Dio albums meer ging kopen. Toen "Master Of The Moon" (2004) uitkwam, heb ik die nog wel in de platenzaak beluisterd (goed, maar niet goed genoeg om te kopen). "Holy Diver" (1983) en "The Last In Line" (1984) zijn musts, en "Dream Evil" (1987) is ook heel sterk, maar vanaf "Lock Up The Wolves" (1990) hoeft het voor mij niet meer. De plaat die Dio met Sabbath maakte ("Dehumanizer", 1992), vind ik dan wel weer geweldig.

Blijkbaar wel een DIO-fan jij:
- Probeer de eerste 2 albums van DIO met Sabbath eens (Heaven and hell, mob rules)
- Rainbow - Rising (1976)

Geen idee wat ik zo bijzonder aan dit album vind.. maar het heeft gewoon iets.. en het is ook beter dan zijn opvolger Magica..
Waarom ik dit album zo goed vind? geen flauw idee.. dit was mijn eerste echte dio album.. hiervoor had ik een verzamel album gekocht.. dus nummers als Holy Diver & Dont Talk To Strangers kon ikal een tijdje.. geen idee wat ikhad met dit album.. maar ik zette het op en alles klopte gewoon.. in het begin erg wennen maar deste meer je deze plaat opzet.. des te meer je het werk van dio gaat waarderen heerlijke harde teksten en aparte gitaar rifjes die je in ieder nummer van dit album terug hoord.. en daarbij ook een hele aparte sfeer onstaat is leuk gedaan! zet 1 of 5 nummers op van dit album.. bij alle nummers is tehoren dat ze van dit album afkomen(op het laatste nummer nagelaten waar dio weer rustig mee afsluit)
Strange Highways nog niet gehoord.. maar ga ik binnenkort ook aanschaffen

Dehuminizer van Black Sabbath, Strange Highways van Dio en Angry Machines liggen in elkaars verlengde. Strange Highways is in mijn ogen het beste Dio album na Holy Diver. Het wordt zeer ondergewaardeerd en is zeker de aanschaf waard. Angry Machines vond ik iets minder dan Strange Highways

Interview deel 1
Interview deel 2

Ronnie James Dio ten tijde van de "Angry Machines" release!

Ik heb dit album weggedaan. Jaren geprobeert het goed te gaan vinden maar niet gelukt! De nummers doen me weinig tot niks. Opzich is de muziek nog niet eens zo slecht. Alleen vind ik het niet geslaagd dat Dio deze weg in sloeg destijds. Hunter of the heart en Big monday gaan nog wel.

Op Lock Up The Wolves en Strange Highways na, is dit mijn favoriete Dio album. Ik ben het wat mening betreft helemaal eens met 'BlauweVla'. Het is inderdaad een album wat weergeeft hoe gek de wereld is en het is het meest afwijkende Dio-album. Ik vind het een geweldig album. Zeker als ik in een bepaalde bui ben. De nummers Institutional Man en Big Sister zijn mijn favorieten.

Ik zag dat ik van 2 nummers 1 heb gemaakt
Big sister bedoelde ik eigenlijk..

Ik vind dit helemaal geen rare plaat. Heb hem al sinds verschijnen. In 1996 was hardrock/metal zo dood als een pier. Veel oude knakkers, waaronder Dio, maar ook Queensryche gingen 'moderne' platen maken. Soms was dat niet best, soms was dat prima: bijvoorbeeld deze. Luister maar eens naar de vette riffs, maar ook de ballad This is your life.

Toen deze uitkwam vond ik het een ware sensatie
Misschien wat overdreven, maar ik heb het ook altijd een goede plaat blijven vinden, met een stoer geluid.

Toen deze uitkwam vond ik het een deceptie. Maar dat komt omdat vrijwel elke band de jaren 80 ritueel verbrandde en inruilde voor een modern ' in your face' geluid. Man wat haatte ik dat. Nu snap ik niet meer zo goed waarom.
Vorige week nog even opgezet. En eigenlijk is Angry Machines helemaal zo slecht nog niet. Iets teveel mid-tempo naar mijn smaak maar wel lekker zwaar en ruw. Voor Dio begrippen dan.

Heerlijk album van Dio, komt op de zesde plaats van de Dioalbums.

Gelukkig: er zijn meer liefhebbers voor

Dit album begint erg sterk eigenlijk. De eerste vijf nummers hakken er goed in op die trage, agressieve Dio manier. Moet eerlijk zeggen dat de tweede helft me een stukje minder bevalt.

Ik vind het gewoon een dikke plaat.

Iemand noemt Black hier een dieptepunt. Ik vind het juist de hardste track.

Je zet 'm aan en je weet gelijk, deze shit is doodserieus met die bizz.

En dikke props bovendien voor deze nietsontziende killer riff.

Dit zijn de riffs die me doen denken aan wat Tony Iommi als geen ander beheerst.

Een riff met een bepaalde attitude, een zekere presence.

Een sprekende, op zichzelf verhalende riff.

Een levendige riff met shine en sparkle.

Een riff met charisma.

Naar verluidt Dio's minst favoriete album, hij was blijkbaar wat stuurloos tijdens het schrijf- en opnameproces, maar eigenlijk is dit best oké. Feitelijk heeft de beste man geen slechte plaat gemaakt. De tien hier aanwezige songs behoren weliswaar niet tot zijn beste werk, maar het zijn stuk voor stuk degelijke rocksongs, zoals altijd eersteklas ingezongen. Het mist soms de power en drive die zijn betere albums kenmerken, maar de plaat misstaat zeker niet binnen zijn imposante oeuvre.

euh ja zoiets. Niet veel minder dan Dehumanizer... Gewoon een loodzware Dio-plaat met een gloedvolle ballad als uitsmijter. Vandaag snoeihard in de auto gedraaid.... Heerlijk.