Dio - Angry Machines (1996)

Nu de laatste vier albums van de kleine man met de grote stem opnieuw uitgebracht zijn luister ik deze platen voor het eerst, te beginnen met Angry Machines.

Bij mijn eerste luisterbeurt is het even wennen aan het geluid op dit album. Het album klinkt rauw, sober en kaal en de nummers kunnen me nog niet echt bekoren. Eenmaal gewend aan de productie komt de waardering voor de muziek ook steeds meer.

Op het eerste gehoor klinkt het dreigende Institutional Man erg chaotisch, zeker in het polyritmische tweede deel, maar gaandeweg krijg ik steeds meer waardering voor deze track. Don't Tell The Kids is de zeldzame uptempo rocker op dit album en een van de meer traditioneel klinkende nummers op deze plaat. Dan het industriële Black, dat in mijn optiek qua sfeer op deze plaat past, maar RJ komt als zanger niet goed uit de verf op dit nummer.

Kant A eindigt sterk met Hunter Of The Heart en Stay Out Of My Mind. De nummers worden gedragen door de gruizige riffs van Tracy G en ondanks dat de nummers niet echt in de confortzone van Dio liggen, kan ik zijn zang hier erg waarderen.

Kant B opent met een knaller van jewelste! In het refrein klinkt Dio bevlogen en de gitaarriff aldaar is heerlijk in al z'n eenvoud. Op Double Monday gaat daar nog een schepje bovenop. Die openingsriff is werkelijk super! Golden Rules moet het dan weer hebben van de fijne groove in het nummer. Het monotone Dying In America is eigenlijk het enige wat mindere nummer op kant B. This Is Your Life valt op dit album een beetje uit de toon maar is wel een prachtige afsluiter.

Ik kan me voorstellen dat de fans van de Campbell- en Goldyperiode van Dio niet gecharmeerd zijn van het rauwe spel van Tracy G en de directe sound van deze plaat. Het dwingt RJ ook om zijn lyrische zangstijl wat aan te passen. Ik vind het verfrissend. Angry Machines kan wat mij betreft net niet tippen aan Strange Machines maar is in mijn optiek wel een uitstekend album.

Score: 79/100

Het was een gekke tijd die jaren 90. Bands die nog steeds durfden te klinken zoals ze deden in de 80's werden doo bladen als Aardschok en Kerrang uitgelachen. En bands die zich aanpasten aan de tijd werden voortdurend vergeleken met datgene war ze in de 80's deden. Zo kon het dat dit soort albums een beetje tussen de wal en het schip raakten bij de critici. En de fans bleven waarschijnlijk ook hunkeren naar vrogger tiet. Gelukkig kunnen we er nu met een andere bril naar kijken.

Ik deel de mening dat het een wat chaotiscch album is. Maar dat het ook weer als een doos graniet bij je binnenkomt. Het loodzware Strange Highways was nog beter. Maar Angry Machines mag er toch ook zijn hoor.

Goed om positieve berichten over "Angry Machines" te lezen. "This Is Your Life" is trouwens het enige lichtpuntje op het voor de rest mistroostige album. Er is nog altijd een klein beetje hoop was de gedachte.

Dit slaat de spijker behoorlijk op z'n kop wat mij betreft. Vreemde tijden inderdaad. Al zal het in de 80's hetzelfde zijn gegaan t.o.v. de 70's vermoed ik. Raar volk die recensenten

Ik vond het eerlijk gezegd wel lekker dat Dio zich bij dit album en vooral ook Strange Highways los maakte van zijn fantasy imago en stevig van leer trok. Overigens kan ik me de recensie in de Aardschok nog goed herinneren die viel nog behoorlijk hoog uit.

De opvolger van het uitstekende Strange Highways, wellicht de meest stevige plaat van Dio op 'solo' basis. Het is geen slecht album, de nummers lijken qua opbouw redelijk veel op zijn voorganger. Institutional Man is een prima opener met lekkere riffs en Dio die van leer trekt. Op Don't Tell the Kids wordt het gaspedaal ingedrukt en dat levert een redelijke song op. Black is wat eenvoudig met zijn relatief simpele refrein. Hunter of the Heart, stevig met een heerlijke groove. Stay Out of My Mind ben ik niet wild van, het gebodene wordt uitgesmeerd over ruim 7 minuten maar halverwege hou ik het wel voor gezien. Big Sister is zwaar, zich traag voortslepend en is degelijk. Double Monday vormt een van de betere nummers van het plaatje, lekkere solo's, een akoestisch middenstuk met een subtiele zanglijn en op een ruige wijze afsluiten, heerlijk. Golden Rules bevat prima tempowisselingen en een swingende groove, ook een sterk nummer. Dying in America houdt dat niveau niet vast, This Is Your Life is een pianoballad die an sich niet eens zo ontzettend sterk is maar puur wordt gedragen door de vocale capaciteiten van Ronnie. Zo kan het plaatje niet tippen aan Strange Highways, is het songmateriaal wat wisselvallig en duren enkele songs wat te lang, echter wordt het nooit slecht en staan er enkele prima nummers op deze worp.

Strange Highways is mijn favoriete Dio-album, en Dio's stevigere kant spreekt mij sowieso het meest aan, maar deze heb ik nog nooit gehoord. Wellicht omdat het in een oude Aardschokencyclopedie als een slecht album werd afgedaan.
Ik ga dit album de komende tijd beluisteren. Zelf een mening vormen is nooit een slecht idee.

Toch maar even een hele ster erbij. Angry Machines op zichzelf schopt behoorlijk wat kont. Een zwaar, geflipt, agressief album vol met zware riffs, chaotische songstructuren, en bizarre zanglijnen. Eigenlijk een fijnere luisterervaring dan Holy Diver, zou ik willen stellen. Vanaf de eerste trage drumslagen van het fantastische 'Institutional Man' tot aan de opvallende pianoballade op het eind, 'This Is Your Life', is het eigenlijk genieten geblazen. Dio zelf is ook in topvorm en Tracy G, Jeff Pilson en Vinny Appice vormen samen denk ik wel de strakste band achter de legende op deze en Strange Highways. Blijft jammer dat de beste man zelf niet zo'n fan was van deze periode, maar gelukkig waren de paar albums die hierna kwamen ook niet verkeerd. Lang geleden dat ik die gehoord heb wel. Binnenkort maar eens voor gaan zitten.

Dezelfde bezetting die met Strange Highways een van Dio's beste albums maakte, komt hier niet verder dan een matige verzameling nummers. Het lukt mij niet om hier net zo enthousiast als The_CrY over Angry Machines te schrijven.

Angry Machines komt op mij vooral over als een losse verzameling nummers. Er is van alles wat: zware, trage stampers, een snel nummer (Don't Tell the Kids), een pianoballade (This is Your Life), een vreemd keyboardintermezzo (middenin Stay Out of My Mind), maar een samenhangend album is het niet.

Dat was op zich niet erg geweest als de nummers sterk waren geweest. Dat zijn ze alleen niet. Alleen Institutional Man en Double Monday vind ik echt de moeite waard. De meeste andere nummers zijn ok, maar hebben geen riffs of melodielijnen die blijven hangen. De meeste nummers op Angry Machines lijken te zijn opgebouwd uit een paar leuke ideeën die vervolgens veel te lang worden herhaald. Het gebeurt niet vaak bij Dio, maar op Angry Machines lijkt hij zichzelf regelmatig te overschreeuwen, of zichzelf terug te vinden in een stuk muziek waarmee hij als zanger weinig kan. Stay Out of My Mind wordt ontsierd door een vreemd keyboardstuk in het midden, en This Is Your Life is niet het soort nummer dat ik op een Dio-album wil horen.

Angry Machines is voor mij een, op z'n best, wisselvallig album. Als ik wat van Dio/Appice/Pilson/G. wil horen, grijp ik wel weer terug op Strange Highways.

Opvallend over die onsamenhangendheid. Het "Angry Machines" album was in eerste instantie bedoeld als concept album, waarvan afgestapt is uiteindelijk. De nummers schijnen zelfs in dezelfde volgorde geschreven te zijn als dat ze op het album zijn beland. Een echt concept album durfde Dio een paar jaar later pas echt aan met "Magica".

De teksten zijn voor mij niet belangrijk, misschien dat daar een lijn inzit. Muzikaal vind ik Angry Machines alle kanten uitgaan inderdaad, al dan niet bedoeld als conceptalbum.

En zo ervaart iedereen het weer anders, en dat is interessant. ikzelf vind de het album als geheel erg tof. Het is wel precies anders als andere Dio albums, een langzaam nummer als opener en dan met de tweede track los gaan. Dit staat haaks op wat er op de klassieke Dio platen gebeurt, waar het meestal andersom was

Mijn meest recente bericht is volgens mij nog recent genoeg om mijn mening goed te onderbouwen, maar in het kader van de Dio marathon zal ik toch mijn stand maar even moeten updaten. De eerste helft van deze plaat vind ik eigenlijk nog sterker dan voorganger Strange Highways als ik eerlijk ben. De consistentie ontbreekt een klein beetje, maar de geschiftheid van de vorige plaat is hier doorgedrongen tot de songwriting, wat me erg boeit. Welk van de twee ik fijner vind wisselt van dag tot dag. Of het inderdaad beter is dan Holy Diver is natuurlijk lastig omdat ze zoveel verschillen en beide platen op eigen kracht gewoon sterk zijn, maar de stijl van Angry Machines ligt me net wat meer, dus deze mag bovenop.

1. Strange Highways
2. Angry Machines
3. Holy Diver
4. Dream Evil
5. Lock Up the Wolves
6. Sacred Heart
7. The Last in Line

Enkele prima songs en een heavy sound kunnen niet verbergen dat dit plaatje over de hele linie genomen zwakker is dan Strange Highways. Hunter of the Heart is in mijn ogen de beste song van deze worp maar daar zijn al drie songs aan vooraf gegaan die mij maar weinig doen Double Monday kan mij ook nog wel bekoren maar voor het overige moet ik inmiddels bekennen dat dit plaatje zich bij mij op een glijdende schaal bevindt. Enkele sterke tracks worden simpelweg te vaak afgewisseld met diepe dalen en dat is jammer. Een nummer als Golden Rules, lekker stevig en swingend wordt opgevolgd door het saaie Dying In America. This Is Your Life vormt dan wel een sfeervolle afsluiter maar kan ook niet verhullen dat het an sich wat eenvormig in elkaar steekt. Dio draagt dit nummer in zijn eentje, dat kun je de man wel toe vertrouwen.
Een lichte teleurstelling in vergelijking met zijn voorganger.

Tussenstand:

1. Strange Highways
2. Dream Evil
3. Holy Diver
4. Lock Up the Wolves
5. The Last in Line
6. Sacred Heart
7. Angry Machines

vielip, hierboven (29 september 2010) schreef je dat je Angry Machines had weggedaan, maar vandaag schreef je bij Strange Highways :



Kan ik daaruit concluderen dat je spijt kreeg en Angry Machines opnieuw hebt aangeschaft? Mooie anekdote die je vertelt! Chapeau voor mevrouw vielip!

Goed opgelet De cd lag een tijdje terug bij No Dust in de €1,- bakken. Dus toch maar weer meegenomen. Voor dat geld wou ik 'm nog wel een kans geven. vind het nog steeds geen knaller maar luistert toch best lekker weg. Er zit in ieder geval meer variatie in qua tempo's dan op Strange highways. En als vrouwlief het een leuk album vind dan moet ik dat maar koesteren

Haha, ik heb ook wel eens periodes dat ik noch Angry Machines, noch Strange Highways trek. Het is wat dat betreft heel seizoensgebonden. De cijfers die er nu staan, stammen van het moment dat ik er het meeste van genoot. Ik laat het maar staan, want op zich vind ik het best interessante albums. Wel had ik het gevoel dat Dio, die altijd overal heel groot werd gemaakt, in deze periode niet heel erg slaagde in het relevant willen zijn. Daarmee is Angry Machines ook wel een wat geforceerd tijdsproduct. Niettemin, is het kwalitatief gezien een best aardige plaat. Strange Highways sluit weer wat meer aan op latere dingen als The Devil You Know en heeft daardoor een lichte voorkeur.

Dio kon in de jaren 90 niet relevant zijn. Zijn experimentele albums deden het niet heel super. Maar had hij "Holy Diver" deel zoveel gemaakt, dan was het ook niet goed geweest...

Dio had vanaf de jaren 90 wel de hardste dikrifs van zijn solocarrière in ieder geval.

Vind dit wel een lekker vuige plaat die de ruig life uiteenzet.

Dying in America.

Knaller.

Dat zullen we nóóóit weten. De krux zit hem vaak in of artiesten als deze met formulewerk komen, op een rijdende trein springen of juist het voortouw nemen om met iets zinderends te komen. Blind Guardian bleef bijvoorbeeld heel eigenwijs de eigen stijl uitbouwen.

Er zijn talloze bands die in de jaren 90 relevant bleven ondanks het feit dat men geen concessies deed aan hun stijl en sound.
Dio's Lock Up the Wolves uit 1990 was ook al geen commerciële topper.
De beste man ging trouwens ook niet voor een grote koerswijziging, toegegeven het geluid is heavy en de songs minder uptempo, maar het is toch ook niet zo dat zijn platen uit de jaren 90 een grote experimenteerdrift verraden.
Nee, ik ga niet mee met de stelling dat Dio niet relevant kon zijn in de jaren 90.

Is het woordje "kon" bewust een belangrijke nuancering die je maakt?

Deze discussie lijkt mij niet zo relevant.

Dio is zijn gehele carrière gewoon gigant geweest op de scene.

Niemand verplicht je eraan deel te nemen.

Was er nou toch.

Black.

Ook zieke track.

De stelling die wordt gedeponeerd bevat inderdaad het woord 'kon'.
Kortom, ik ga ervan uit dat de schrijver in kwestie het heeft over niet kunnen, geen mogelijkheid tot etc.
Dat is natuurlijk niet te meten. Ga je dan uit van het muzikale tij van destijds, de verkoopaantallen, concertbezoek, beleving...enzovoort.
Dat er een andere wind waaide in de jaren 90, dat klopt. Dat wil niet zeggen dat een artiest die een decennium ervoor commercieel succes boekte, irrelevant is in het decennium erna. Dat is subjectief.

Volgens mij was een band als Bon Jovi ondanks de enorme verkoopaantallen in de jaren 80, 10 jaar later nog ontzettend succesvol, stonden de heren volop in the picture en aan aandacht geen gebrek.

Kiss bracht midden in de houthakkersperiode met Revenge een vrij conventionele plaat op de markt, en hadden sinds de jaren 70 niet meer zo veel succes gehad.

Angy Machines vind ik eigenlijk qua geluid nog best passen in het tijdsbeeld, een donker en zwaar geluid en veelal midtempo materiaal. In die zin zou je kunnen zeggen dat Dio juist wel relevant was gezien de muzikale keuzes die hij maakte.

Ik weet nog dit nummer destijds bij Bad Grrl op 3FM (of Radio 3) gedraaid werd, samen met een interview.
Het heeft qua stuwende wel wat weg van "Rise" van Bad Brains (al is het absoluut geen copy). Hoe alternatief en jaren 90 wil je het van Dio hebben

Was Ronnie James Dio relevant in de jaren '90? Natuurlijk is dat een passende discussie op dit forum bij dit album.

Hij had de tijdgeest niet mee, dat is een feit. Maatje Edo nam een cassettebandje voor me mee met nieuwe muziek (het waren de nadagen van dat medium), waarop Games van Dog Eat Dog staat, afkomstig van het album Play Games. Gastzanger: Ronnie James Dio.
Daar klinkt de muziek die toen wél relevant was: rapmetal. Maar wat vond ik Dio's bijdrage beter dan de rest van het nummer, kreeg prompt heimwee naar mijn puberjaren en zijn werk uit de jaren '70 en '80...

Was echter vooral druk met een jong gezin: flesjes en luiers en gebroken nachten en de oudste naar en van vriendjes brengen; u kent het wellicht. En bovendien was ik klaar met metal. Sackcloth 'n' Ashes van Sixteen Horsepower werd mijn favoriete album van 1996.

De voorbije dagen speelde Angry Machines met die herkenbare hoes. Vandaag zag ik dit filmpje met zo'n angry machine. Maar dan echt! Geen science-fiction, wél harde Chinese realiteit. Dat ziende, dacht ik: Ronnie James Dio liep ver vooruit.
Hij mag gemengde gevoelens hebben gehad over dit album, dat ook nog eens zijn slechtst verkopende ooit zou worden; destijds mogen velen hem als passé hebben beschouwd... Soms blijken zaken in retrospect anders te liggen.
Dat komt mede door die stronteigenwijze Tracy G, die zijn gitaar kan laten knarsen en onverwachte wendingen in zijn spel heeft. Plus monotonie. In maar liefst vier nummers leunen de coupletten op nagenoeg één akkoord: Institutional Man, Black, Big Sister en Dying in America. Bijgevolg zijn Dio's zanglijnen hier eveneens monotoner en ook vaste drummer Vinny Appice speelt anders dan in de jaren '80.

Moest op voorganger Strange Highways tot track 9 worden gewacht op een uptempo nummer, hier knalt het al bij 2 dankzij Don't Tell the Kids, inclusief een eigenwijze solo van G.
Na een basintro van Jeff Pilson (of een ander? Hij ontbreekt op de bandfoto) blijkt Hunter of the Heart massief en midtempo, om aan het einde onverwacht te versnellen. Doom in 6/8-maat in Stay Out of My Mind met na bijna drie minuten sferische thrillermuziek van toegevoegde toetsenist Scott Warren en daarna een hakkende, staccato en bijna machinale riff. Verrassend dit geheel, het lijkt wel progmetal; zó anders dan wat de groep voorheen deed.

Double Monday heeft weer die weerbarstige gitaarstijl van G, waarbij Dio de longen uit zijn tenen zingt - fysiologisch gezien is dat onzin, ik weet het, maar hier raakt Dio me wel, in tegenstelling tot de twee vorige albums. Halverwege een fraaie akoestische brug.
In plaats dat Ronnie in zijn teksten met draken worstelt, doet hij dat met de moderne wereld. De aanzet hiertoe was gegeven door Geezer Butler ten tijde van Black Sabbaths Dehumanizer. Zo blijkt ook weer uit Golden Rules met zijn huppelende riff in de coupletten. Midtempo, swingend en toch log, met tempowisselingen.
Uitsmijter extraordinaire is pianoballade This Is Your Life; alsof we terug zijn in de jaren '70, waarbij de kleine man met veel gevoel terugblikt op de levens van anderen en zichzelf. Buitencategorie goed.

Met de Japanse bonus God Hates Heavy Metal keert in de refreinen iets van de jaren '80 terug: het is wat melodieuzer en vriendelijker, zoals ik ontdekte dankzij JijBuis.

In 2020 verscheen de Deluxe Edition met toegevoegd een concert bij de tour uit 1997. Dan pas valt echt goed op dat de stijl van Dio (man én groep) grimmiger zijn geworden ten opzichte van ouder werk. G blijkt in al die smaken een meer dan competent gitarist. Eens horen of dat eveneens geldt voor Inferno: Last in Live.

Die live nummers op de "Deluxe Edition" zijn afkomstig van "Inferno: "The Last in Live".

Wist ik niet, wat een raar dubbelopje?! Vind het irritant dat de nummers continu worden weggedraaid. Zegt natuurlijk niets over de muziek zelf.

Dan is "Inferno: The Last in Live" het checken waard, dat luistert weg als een compleet concert.

Dat is inderdaad best een fijne cd. Weet nog dat ik de band tijdens die tour zag in een bomvol Noorderligt. Vette show met relatief veel recent werk.

Angry Machines nog eens aan een kritisch luisterend oor onderworpen en hoewel de schijf in het verlengde ligt van Strange Highways, tikt het niet dat niveau aan.
Toch wil ik wel een (kleine) lans breken voor dit album. Pilson is wederom van de partij en de basis is ook nu weer loodzwaar.
Nog steeds ben ik van mening dat een dergelijk jasje Ronnie destijds goed paste. Zijn stem leent zich uitstekend voor een dergelijke sound.
Het is jammer dat het songmateriaal van Angry Machines voor mij niet het niveau aantikt van zijn voorganger.
Echter merk ik dat ik het plaatje vaker uit zijn hoes haal dan, Sacred Heart, Dream Evil en Lock Up the Wolves. Dat zegt ook wel wat.