Dio - Angry Machines (1996)

Naar verluidt Dio's minst favoriete album, hij was blijkbaar wat stuurloos tijdens het schrijf- en opnameproces, maar eigenlijk is dit best oké. Feitelijk heeft de beste man geen slechte plaat gemaakt. De tien hier aanwezige songs behoren weliswaar niet tot zijn beste werk, maar het zijn stuk voor stuk degelijke rocksongs, zoals altijd eersteklas ingezongen. Het mist soms de power en drive die zijn betere albums kenmerken, maar de plaat misstaat zeker niet binnen zijn imposante oeuvre.

Nu de laatste vier albums van de kleine man met de grote stem opnieuw uitgebracht zijn luister ik deze platen voor het eerst, te beginnen met Angry Machines.

Bij mijn eerste luisterbeurt is het even wennen aan het geluid op dit album. Het album klinkt rauw, sober en kaal en de nummers kunnen me nog niet echt bekoren. Eenmaal gewend aan de productie komt de waardering voor de muziek ook steeds meer.

Op het eerste gehoor klinkt het dreigende Institutional Man erg chaotisch, zeker in het polyritmische tweede deel, maar gaandeweg krijg ik steeds meer waardering voor deze track. Don't Tell The Kids is de zeldzame uptempo rocker op dit album en een van de meer traditioneel klinkende nummers op deze plaat. Dan het industriële Black, dat in mijn optiek qua sfeer op deze plaat past, maar RJ komt als zanger niet goed uit de verf op dit nummer.

Kant A eindigt sterk met Hunter Of The Heart en Stay Out Of My Mind. De nummers worden gedragen door de gruizige riffs van Tracy G en ondanks dat de nummers niet echt in de confortzone van Dio liggen, kan ik zijn zang hier erg waarderen.

Kant B opent met een knaller van jewelste! In het refrein klinkt Dio bevlogen en de gitaarriff aldaar is heerlijk in al z'n eenvoud. Op Double Monday gaat daar nog een schepje bovenop. Die openingsriff is werkelijk super! Golden Rules moet het dan weer hebben van de fijne groove in het nummer. Het monotone Dying In America is eigenlijk het enige wat mindere nummer op kant B. This Is Your Life valt op dit album een beetje uit de toon maar is wel een prachtige afsluiter.

Ik kan me voorstellen dat de fans van de Campbell- en Goldyperiode van Dio niet gecharmeerd zijn van het rauwe spel van Tracy G en de directe sound van deze plaat. Het dwingt RJ ook om zijn lyrische zangstijl wat aan te passen. Ik vind het verfrissend. Angry Machines kan wat mij betreft net niet tippen aan Strange Machines maar is in mijn optiek wel een uitstekend album.

Score: 79/100

Was Ronnie James Dio relevant in de jaren '90? Natuurlijk is dat een passende discussie op dit forum bij dit album.

Hij had de tijdgeest niet mee, dat is een feit. Maatje Edo nam een cassettebandje voor me mee met nieuwe muziek (het waren de nadagen van dat medium), waarop Games van Dog Eat Dog staat, afkomstig van het album Play Games. Gastzanger: Ronnie James Dio.
Daar klinkt de muziek die toen wél relevant was: rapmetal. Maar wat vond ik Dio's bijdrage beter dan de rest van het nummer, kreeg prompt heimwee naar mijn puberjaren en zijn werk uit de jaren '70 en '80...

Was echter vooral druk met een jong gezin: flesjes en luiers en gebroken nachten en de oudste naar en van vriendjes brengen; u kent het wellicht. En bovendien was ik klaar met metal. Sackcloth 'n' Ashes van Sixteen Horsepower werd mijn favoriete album van 1996.

De voorbije dagen speelde Angry Machines met die herkenbare hoes. Vandaag zag ik dit filmpje met zo'n angry machine. Maar dan echt! Geen science-fiction, wél harde Chinese realiteit. Dat ziende, dacht ik: Ronnie James Dio liep ver vooruit.
Hij mag gemengde gevoelens hebben gehad over dit album, dat ook nog eens zijn slechtst verkopende ooit zou worden; destijds mogen velen hem als passé hebben beschouwd... Soms blijken zaken in retrospect anders te liggen.
Dat komt mede door die stronteigenwijze Tracy G, die zijn gitaar kan laten knarsen en onverwachte wendingen in zijn spel heeft. Plus monotonie. In maar liefst vier nummers leunen de coupletten op nagenoeg één akkoord: Institutional Man, Black, Big Sister en Dying in America. Bijgevolg zijn Dio's zanglijnen hier eveneens monotoner en ook vaste drummer Vinny Appice speelt anders dan in de jaren '80.

Moest op voorganger Strange Highways tot track 9 worden gewacht op een uptempo nummer, hier knalt het al bij 2 dankzij Don't Tell the Kids, inclusief een eigenwijze solo van G.
Na een basintro van Jeff Pilson (of een ander? Hij ontbreekt op de bandfoto) blijkt Hunter of the Heart massief en midtempo, om aan het einde onverwacht te versnellen. Doom in 6/8-maat in Stay Out of My Mind met na bijna drie minuten sferische thrillermuziek van toegevoegde toetsenist Scott Warren en daarna een hakkende, staccato en bijna machinale riff. Verrassend dit geheel, het lijkt wel progmetal; zó anders dan wat de groep voorheen deed.

Double Monday heeft weer die weerbarstige gitaarstijl van G, waarbij Dio de longen uit zijn tenen zingt - fysiologisch gezien is dat onzin, ik weet het, maar hier raakt Dio me wel, in tegenstelling tot de twee vorige albums. Halverwege een fraaie akoestische brug.
In plaats dat Ronnie in zijn teksten met draken worstelt, doet hij dat met de moderne wereld. De aanzet hiertoe was gegeven door Geezer Butler ten tijde van Black Sabbaths Dehumanizer. Zo blijkt ook weer uit Golden Rules met zijn huppelende riff in de coupletten. Midtempo, swingend en toch log, met tempowisselingen.
Uitsmijter extraordinaire is pianoballade This Is Your Life; alsof we terug zijn in de jaren '70, waarbij de kleine man met veel gevoel terugblikt op de levens van anderen en zichzelf. Buitencategorie goed.

Met de Japanse bonus God Hates Heavy Metal keert in de refreinen iets van de jaren '80 terug: het is wat melodieuzer en vriendelijker, zoals ik ontdekte dankzij JijBuis.

In 2020 verscheen de Deluxe Edition met toegevoegd een concert bij de tour uit 1997. Dan pas valt echt goed op dat de stijl van Dio (man én groep) grimmiger zijn geworden ten opzichte van ouder werk. G blijkt in al die smaken een meer dan competent gitarist. Eens horen of dat eveneens geldt voor Inferno: Last in Live.