Dio - Angry Machines (1996)

Dan is "Inferno: The Last in Live" het checken waard, dat luistert weg als een compleet concert.

Dat is inderdaad best een fijne cd. Weet nog dat ik de band tijdens die tour zag in een bomvol Noorderligt. Vette show met relatief veel recent werk.

Angry Machines nog eens aan een kritisch luisterend oor onderworpen en hoewel de schijf in het verlengde ligt van Strange Highways, tikt het niet dat niveau aan.
Toch wil ik wel een (kleine) lans breken voor dit album. Pilson is wederom van de partij en de basis is ook nu weer loodzwaar.
Nog steeds ben ik van mening dat een dergelijk jasje Ronnie destijds goed paste. Zijn stem leent zich uitstekend voor een dergelijke sound.
Het is jammer dat het songmateriaal van Angry Machines voor mij niet het niveau aantikt van zijn voorganger.
Echter merk ik dat ik het plaatje vaker uit zijn hoes haal dan, Sacred Heart, Dream Evil en Lock Up the Wolves. Dat zegt ook wel wat.

Er was een interview met Ronnie James Dio rond deze release op 3FM (wat een tijden) en hij vertelde over het idee dat robots de wereld over kunnen nemen. De presentatrice Mirella zei na het interview spottend 'Volgende week een interview met... een robot'...

Ik vond de hoes altijd OK, maar ook ik dacht dat robots er nooit zo uit zouden gaan zien, rechtop lopend en observerend zoals een Terminator. Toch wel dus: In Nijmegen loopt ter demonstraties al een T800(!) beveiligingsrobot rond.

Dit album was z'n tijd voorruit. Het zal wel aan mijn dwaze leven liggen, maar alle nummers raken mijn ziel. Eenzaamheid, miscommunicatie, de harde werkelijkheid, oorlog en niet te vergeten de Verenigde Staten. En altijd nog de afsluitende piano ballad: ondanks alles een soort berusting kunnen hebben...

Een jammerlijk onbegrepen album, dat Dio uiteindelijk deed terugkeren naar sprookjes metal.

Dio had zichzelf als het ware omgekleed in de jaren 90. De speelse metal werd ingeruild voor een jaren 90 variant.
Dat hield in; een beperking van het aantal gitaarsolo's, veelal songs op midtempo en een Ronnie die nog wat venijniger uit hoek kwam.
Met Sabbath had Dio het wat onderschatte en gruizige Dehumanizer opgenomen, maar het duurde niet lang of er brak al weer herrie in de tent uit.
Ergo; meneer verzamelde weer wat trouwe leden om hem heen en kwam met Strange Machines op de proppen.
Een in mijn ogen prima schijf waarbij het gebodene goed aansloot op het heersende muzikale klimaat van destijds.
Opvolger Angry Machines sluit daar prima op aan.
Hoewel ik zijn albums uit de jaren 80 zeker niet slecht vindt, ben ik gek op die loodzware basis die door de ritmesectie wordt neergelegd op Strange Highways en deze worp.
Als Ronnie ook nog eens als een brulboei zijn teksten in de microfoon spuwt ben ik al snel om.
Een topper is het niet, daarvoor mis ik een stuk variatie, maar er staat genoeg fraais op Angry Machines om te spreken van een gedegen schijfje.