Lorde - Solar Power (2021)

Kom ik op terug Gretz. Even wat tijd vinden om dat op mijn gemak te doen, maar ik ga 'm zeker luisteren.

Ach Gretz is gewoon enthousiast, en levert vaak positieve bijdrage op dit forum, dat toch vaak genoeg noeg al zucht onder de nodige zure opmerkingen bij menig album, of de leuk bedoelde 'witte hetero mannen' grapjes over de achterkant van mevrouw Lorde. Het is tijd dat we hier eens een beetje Woke gaan worden op Mume.
Het album heb ik nog niet kunnen beluisteren, dus of het net zoals Melodrama een meesterwerk is, kan ik nog niet zeggen. Ben benieuwd!

Onderkant.

Om iets te vinden van de hoes moet je een witte man zijn. Iets met vooroordelen en omgekeerd racisme en seksime. Hooray for wokies.
En jaaaa het zal vast wel sarcastisch bedoeld zijn, maar heb het al op andere plekken ook voorbij zien komen

Precies. Waarom heet die plaat eigenlijk Solar Power en niet gewoon Upskirts?

Slaapverwekkend en mierzoet. Dit is een flinke teleurstelling na "Melodrama".

Inderdaad. Zonnepanelen werken niet op een plek waar hij/zij niet schijnt.

Waarom schijnt de maan op de hoes van een album dat Solar Power heet?

Die hoes is zo NIET 2021, en daarom een uitstekende keus. Het valt op, zeg maar. Nu eerst maar eens luisteren. Die single maakt niet echt indruk.

Ik ga het album luisteren want op Melodrama stonden wel een paar lekkere tracks. Het waren helaas allemaal liefdes cq. relatieliedjes. Beetje meer inhoud zou meer respect van mijn kant opleveren. Daarbij, met haar opgespoten lippen en nu deze album cover begint ze bij mij al met 0-1 achterstand. Maar ja, sex sells....

ai, dit is toch wel even een flinke tegenvaller. Is dit echt dezelfde Lorde die ons Melodrama bracht? Dat was toch wel een album waar ik wel met Geert zijn enthousiasme wil mee gaan en het een moderne klassieker in zijn genre durf te noemen.

Respect dat ze iets nieuws probeert, maar de folk pop stijl die de laatste tijd populair lijkt te zijn, past Lorde wat mij betreft niet zo. De stijl komt veel beter uit de verf bij een Lana Del Rey en zelfs een Taylor Swift.

Daarnaast begin ik ook een klein beetje jack antonoff moe aan het worden. Zijn productie-stijl is in het verleden meer dan verdienstelijk geweest, maar hij lijkt zijn ideeën-koker wat leeggeschud te hebben en is aan het recyclen geslagen. het helpt ook niet dat zo'n beetje elke (semi)mainstream ster bij hem aan lijkt te komen kloppen. Waar hij vroeger de krachten van zijn collega's versterkte, maakt hij ze nu juist wat anoniem en dat is voor mijn gevoel precies het mes waar Lorde hier nu in loopt. Ik heb het elders ook al gezegd, maar ik denk dat Jack er goed aan doet even 1-2 jaartjes op vakantie te gaan.

Ik had de berichten gemist, dus stond zojuist voor niets bij de platenzaak. Anyway, haar keuze, dan koop ik het album toch lekker niet...

Toch hoor ik op een paar momenten en duidelijke kenmerken na (bijvoorbeeld Nail Salon en Solar Power met het bekende gitaargetokkel zéér op de voorgrond gemixt) niet al te veel herhaling van Antonoff. Ik zou bijna zeggen dat z'n productiewerk hier gevarieerder en unieker is dan menig ander productie van zijn hand de afgelopen 2 jaar. Zeer rijk georkestreerd, hetgeen vooral op de koptelefoon goed naar voren komt (op zéér spaarzame momenten moest ik haast denken aan een moderne opvatting van Harvey Brooks' arrangementen voor Karen Dalton). Dat dit album ruk is ligt ook niet zo zeer aan hem; hij roeit met de riemen die hij heeft. Een topchef maakt van poep ook geen lekker varkenshaasje meer. Het ontbreekt aan goede songs en variatie (vooral in tempo). Met als gevolg een waar snoozefest. Tot nummertje 5 ligt het niveau niet bepaald hoog, maar er is op z'n minst een zekere spanningsboog aanwezig. Die wordt daarna echter finaal om zeep geholpen door een tergend traag middenstuk met liedschetsen die maar een beetje nutteloos meanderen. Zo zeer zelfs dat Mood Ring (die ik als zogenaamd satirische single al geen hoogvlieger vind) haast een welkome afwisseling wordt. Het is allemaal wel heel erg sloom, futloos en oppervlakkig.

Overigens ligt de esthetiek waar Lorde naar zoekende is mij niet echt. Ik zit persoonlijk totaal niet te wachten op een comeback van die Cosmopolitan salontafel folkpop van 15-20 jaar geleden. An sich leuk om die inspiratie los te laten op een nummertje of twee, maar op een heel album vol lethargische light versies van Natascha Bedingfield/Nelly Furtado/All Saints etc. zit ik ook niet te wachten. Flinke misser na twee fijne albums.

Nominatie voor albumcover van het jaar?

Wat een heerlijk nieuwe richting die Lorde hier opgaat. Dit voelt voor mij een beetje als een zomerse tegenhanger van folklore (mijn #2 plaat van vorig jaar). Beide roepen een laidback, intens rustig gevoel bij mij op, maar waar folklore moody, introspectief is, voelt Solar Power lichtvoetig en zonnig. Ontzettend fijne plaat

Mijn eerste luisterervaring met dit album was met de koptelefoon en het maakte indruk. Via de speakers kon het album me daarna niet echt bekoren, ik miste de subtiele/intieme ervaring.
Ik vind het album sterk in de teksten het puur persoonlijke wat ze erin legt, de manier van zingen, Ze wilde daarbij van die Antonov een naturel klinkend gitaargeluid. Ik vind het prima zo, de teksten erbij via Genius en lekker luisteren.. met de koptelefoon.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lorde - Solar Power - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lorde - Solar Power
Lorde ging de afgelopen jaren door diepe dalen, maar keert nu terug met een album dat een stuk lichter en zonniger klinkt, maar dat nog altijd vol staat met songs die zich langzaam maar zeker genadeloos opdringen

Lorde staat met Solar Power voor de onmogelijke opdracht om haar vorige album Melodrama te overtreffen. Dat probeert ze ook niet, want ondanks het feit dat ze wederom voor topproducer Jack Antonoff heeft gekozen, is Solar Power een totaal ander album dan Melodrama. Het tempo ligt een stuk lager en de donkere wolken hebben plaatsgemaakt voor zonnestralen. Solar Power grijpt je hierdoor niet bij de strot zoals Melodrama deed, maar zeker als je er wat beter en vaker naar luistert, is ook het derde album van Lorde een album vol verleiding. Die zit deels in de feilloze productie van Jack Antonoff, maar ook in de zang en songs van Lorde. Ik ben blij dat ze terug is.

Ella Yelich-O'Connor was pas 17 jaar oud toen ze in 2013 opdook als Lorde. Met haar debuutalbum Pure Heroine trok de Nieuw-Zeelandse muzikante direct wereldwijd de aandacht. Daar viel niets op af te dingen, want het debuut van Lorde stond bol van de belofte. Die belofte werd volledig waargemaakt op het in 2017 verschenen Melodrama, waarop Lorde werkte met producer Jack Antonoff.

Melodrama is wat mij betreft een van de beste popalbums van het afgelopen decennium en zette Lorde op de kaart als een eigenzinnige popprinses. Het is vier jaar stil geweest rond Lorde en in die vier jaar is er veel veranderd. Er zijn een aantal nieuwe eigenzinnige popprinsessen opgedoken en producer Jack Antonoff is inmiddels een van de meest gevraagde producers in het genre.

Ook op haar nieuwe album Solar Power werkt Lorde weer met Jack Antonoff. Dat is aan de ene kant bijna een garantie op succes, maar aan de andere kant is het geluid van de succesvolle producer de afgelopen twee jaar op zoveel albums terecht gekomen dat eenvormigheid op de loer ligt.

Ook op Solar Power is de hand van Jack Antonoff duidelijk hoorbaar. Het nieuwe album van Lorde ligt qua geluid en productie relatief dicht bij de zo succesvolle albums van Taylor Swift en Lana Del Rey en klinkt inmiddels wat minder eigenzinnig dan bijvoorbeeld de muziek van Billie Eilish, die Jack Antonoff nog buiten de deur heeft weten te houden.

Toch is Solar Power ook een typisch Lorde album, al is het maar vanwege de bijzondere en zeer herkenbare stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante. Dat Solar Power een typisch Lorde album betekent overigens niet dat het album in het verlengde ligt van voorganger Melodrama. Op haar vorige album drenkte Lorde haar songs nog in baden van melancholie, maar Solar Power klinkt een stuk zonniger en optimistischer. Lorde heeft een aantal zware jaren achter zich gelaten en heeft ook afscheid genomen van haar donkere geluid.

Jack Antonoff heeft ook het nieuwe album van Lorde weer smaakvol ingekleurd met een geluid dat nadrukkelijk zijn handtekening bevat en dat hier en daar herinnert aan de fraaie indiefolk op de laatste albums van Taylor Swift, waarop hij ook een stevige vinger in de pap had.

De Amerikaanse producer tekende bovendien voor nagenoeg alle instrumenten op het album en riep naast wat blazers alleen drummer Matt Chamberlain op voor een bijdrage aan het geluid, terwijl Clairo en Phoebe Bridgers opduiken voor wat backing vocals.

Solar Power is ondanks de mooie klanken en de herkenbare zang van Lorde een lastig album. Zeker als je met wat minder aandacht naar het album luistert kabbelt het allemaal wat voort en mis je de scherpe randjes van Melodrama.

Zelf vergelijk ik het nieuwe album dan ook niet met het ook nagenoeg onaantastbare vorige album van Lorde en beoordeel ik Solar Power als een op zichzelf staand album. Het is een album dat aan kracht wint wanneer je er met veel aandacht naar luistert en bij voorkeur met de koptelefoon. Dan pas hoor je hoeveel moois er is verstopt in de wat trage en zonnige popliedjes en hoor je niet alleen het enorme talent van Jack Antonoff, maar ook dat van Lorde.

Solar Power zal niet kunnen rekenen op alle superlatieven waarmee Melodrama vier jaar geleden werd onthaald, het is in de eerste recensies alles of niets, maar het is wat mij betreft een mooi album, dat absoluut de tijd moet krijgen om door te groeien, waarna je zult horen dat Lorde nog altijd behoort tot de betere van de eigenzinnige popprinsessen. En ondertussen is Solar Power ook de soundtrack van de zomer die maar niet wil komen. Erwin Zijleman

Jongens wat een gehaketak weer, lief zijn voor elkaar hoor. En als mevrouw Lorde in een halfbloot onderstelletje wil lopen, láát d'r dan. Vind het serieus jammer dat de besprekingen nauwelijks over de muziek gaan.
Goed on topic: zoals erwinz het in zijn uitstekende review al aangaf, dit is echt een andere plaat dan Melodrama. Op het eerste gehoor zelfs wat saai en gewoontjes, maar tijdens het beluisteren met kopteloon komen er toch wel wonderschone liedjes tevoorschijn, en valt de productie van Antonoff op. Naast de prima singles valt ook Fallen Fruit met z'n mooie samenzang en melodie op, en opent en sluit de plaat sterk. Sowieso vind ik de backings van Phoebe Bridgers en Clairo een mooie vondst. Het geeft de plaat zo nu en dan een wat 'stoned' en uitgestrekt gevoel, maar binnen het thema van het album waarin zelfacceptatie en natuur centraal staat, werkt dat prima. Het middenstuk kabbelt me nu ook nog iets teveel, maar misschien gaat de plaat nog wat groeien. Ik twijfel wel of ik het album op vinyl wil hebben, niet om de hoes maar juist omdat ik dit zo'n koptelefoon plaat vind, en Solar Power over de hele linie ook niet zo'n sterke plaat als Melodrama is. Genoeg te genieten is er wel op Solar Power, en misschien was dat ook dit keer gewoon het doel van Lorde, een fijne nazomerplaat maken? Conclusie; Solar Power is niet wereldschokkend, maar wel een fijne tovoeging aan haar discografie.

Ja, ik ben een verwend nest wat betreft al het aangebodene van wat ik de afgelopen jaren heb mogen ontvangen en beluisteren. En ik vind het heerlijk om juist ook de ‘nieuwere’ muzikanten/stromingen te beluisteren. Afwisseling, vernieuwing, verfrissing. Laat maar komen.

Maar juist in het (dit) zangeres aanbod sta ik regelmatig met verbaasde oren te beluisteren. De laatste albums van bv Eilish, Del Rei, Lorde, Birdy beluisteren als vooral saai, mompelend, zijig hees en als een soort eenheidsworst. De stemmen klinken meer als een soort egoïstische zelfbevlekking. Prinsessen die, al kwelende, zichzelf toezingen in hun hand spiegels.

Muzikaal gezien ook weinig uitdagend. Een soort ondersteuning die nergens uitspat, lekker losgaat of de zangeressen uitdaagt.

Ook bij dit album van Lorde verlies ik al vrij snel de aandacht. Het kabbelt en bij ‘The Man with The Axe’ weet ik eigenlijk niet eens meer wie ik beluister. Voor mij, persoonlijk, was Folklore van Swift een hoogtepunt maar het overige Engelstalige aanbod zoals bv hier Lorde mag van mij wegkabbelen in de oceaan van vergetelheid. Het wordt tijd voor een nieuwe stroming van zangeressen. Of ik moet dit eens links laten liggen maar ik ontdek momenteel (of zie het niet) een weinig.

Bij Lana Del Rey had ik niet zo' behoefte aan een opvolger van het prima Norman Fucking Rockwell, dus over haar laatste kan ik niet oordelen, maar de nieuwe Billie Eilish vind ik totaal anders klinken dan haar Lana's vorige en deze van Lorde. Allesbehalve saai ook, tenzij ingetogen en zwoel gelijk staat aan saai.

Ach uiteindelijk is het toch appels met peren vergelijken. Lorde heeft wat mij betreft toch wel een ander stemgeluid dan Lana del Rey. En waar ik die getergde klankkleur bij Lana del Rey behoorlijk irritant vind, kan ik het gek genoeg van Lorde prima hebben. De productie van de dames op hun laatste albums vertoond inderdaad raakvlakken, maar dat is niet zo gek. Hoewel de producer Jack Antonoff de producties in dienst stelt van de artiest waarvoor hij produceert, klinkt er natuurlijk wel zijn eigen signatuur door. Ik raad je trouwens aan om eens naar diens laatste album van zijn bandje Bleachers te luisteren. Dan hoor je toch wel weer een heel ander geluid, en dat bewijst maar weer dat de man zo'n beetje een muzikale duizendpoot is. Billie Eillish vind ik overigens ook geen bal aan, al snap ik wel dat mensen dat tof vinden. Dat haar broer achter de knoppen zat bij haar laatste albums geeft haar wellicht een authentieker geluid, en is meteen ook een mooi verhaal voor de bühne natuurlijk.

Kan een heel eind met Meneer mee. Ik zou persoonlijk saai als "niet pakkend" willen definiëren, in het rijtje dat door hem werd benoemd. Het dwepen met Lara del Reij snap ik al jaren niet, maar Lorde maakte mij dan weer wel heel nieuwsgierig naar haar nieuwste plaat. Het titelnummer vind ik echter al net-niet, en de rest blijft helaas wat mij betreft ook in die categorie hangen... jammer...

Zou deze hoes geïnspireerd zijn door deze: Curtis Mayfield - Curtis (1970) ?

Lorde shares backstory of that racy 'Solar Power' album cover - eu.usatoday.com

Ja, nou weten we het wel. Zullen we het over muziek hebben voor de verandering? Ik vind de titeltrack iig wel aardig.

Het is maar hoe je het bekijkt

De nieuwe Lana. Is aardig, maar zeker geen NFR.
Deze Lorde ga ik na beluistering van diverse tracks niet kopen.
Billie Eilish. Het raakt me totaal niet, terwijl ik het meerdere keren heb geprobeerd , hoewel ik dat nummer Bad Guy wel weer een aardig nummer vind.
Wie me wel positief hebben verrast zijn Taylor Swift en Dua Lipa met hun laatste albums.

rrrelax. Zoals je kon lezen was het slechts een luchtige reactie op de vorige.

OOR noemt Solar Power haar beste album. Dat klopt niet, toch?