Damon Albarn - The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows (2021)

Fraaie voorbode op het album. Erg mooi weer.

Everyday Robots liet al een hele nieuwe kant van Damon horen, heel benieuwd hoe hij hier op voort heeft gebouwd. Hij beschrijft het maken van dit album als een donkere persoonlijke reis die leidde tot het geloof dat er nog steeds een pure bron bestaat. Klinkt intrigerend.

Zeer veel zin in.

Polaris is geweldig, met opvallende rol voor synths en blazers. Onwaarschijnlijk hoe deze man na al die jaren nog steeds blijft verrassen en niet in herhaling valt. Een hele grote, moet het nog gezegd?

Alle niet-instrumentale songs hadden we dus al eerder gehoord. Voel me wat bekocht zonder de plaat te hebben gekocht.

Deze overtreft het debuut op veel vlakken. En te zeggen dat ik dat debuut ook niet mis vond.

Prachtalbum. Royal Morning Blue is trouwens hoe in Damon, van al zijn vormen, het liefst van al hoor.

Steekt juist erg magertjes af, 2 sterke songs en dat is het wel.
Van de week nog Everyday Robots langs latenkomen, dan is dit toch wel wat ontnuchterend.

Een echte Albarn is niet in een paar keer luisteren te doorgronden.
Volg vanaf de Fountain de stroom aan wondeschone muzikale vonsten.

Op het eerste gehoor meer een concept-album dan een collectie liedjes. Dit wordt het duidelijkst geïllustreerd door zin uit de titel die in meerdere nummers voor komt. Hierdoor minder toegankelijk dan het hierboven al aangehaald Everyday Robots. Ik meen me te herinneren dat dit oorspronkelijk ook de bedoeling was. Dergelijke releases van Albarn vergen tijd en die ga ik hem geven.

Prachtig. Soms mag muziek gewoon dat zijn, prachtig. Dit is volgend mij de mooiste muziek die Damon ooit gemaakt heeft. En dat zegt wel wat, de man maakte al een album of 4.538.

Royal Morning Blue is het soort nummer dat alleen Damon kan maken. Heel sterk nummer. Darkness To Light ook. En hoe instrumentaal Esja overgaat in het flirterige Tower Of Montevideo. En dan moet het duo Polaris/Particles nog komen.

Damon, wat heb je iets moois gemaakt. Zoveel warmer, meeslepender, menselijker en prachtiger dan Everyday Robots, dat mij iets te afstandelijk klonk.

Everyday Robots is een zeer persoonlijk album.
Grappig, dit nieuwe album wil maar niet landen, terwijl ik grote verwachten had, gebaseerd op ER. Ik probeer het nu voor de 3e keer en moet bij elke track mijn neiging tot skippen bedwingen. Geen goed teken, maar ik wil het tóch graag een kans geven, omdat ik ER zo geweldig vond.

In de aankondigingsberichten stond dat op de limited edition van de cd-versie ook "Huldufólk" is terug te vinden, een bonustrack van twintig minuten. Klopt deze info nu?

Eén van de mooiste platen die ik in weken, maanden (,jaren?) gehoord heb.

Hidden track, dus niet op de tracklisting terug te vinden.

Ik heb precies hetzelfde. Ik vind Everyday Robots heel erg mooi, maar deze weet me nog niet te pakken.

Ik schrik van dit gemiddelde.

Stuk minder toegankelijk dan Everyday Robots, laat staan de andere side- projects van Albarn.
Wel hele fraaie stukken gehoord. Fragmentarisch en arty. Ik moet 'm nog wel een paar keer de revue laten passeren.

Een gemiddelde kort na uitbremngen van een Arty album zegt heel weinig over de werkelijke kwaliteit van the Fountain. Ik ga liever af op mijn eigen beleving. Per draaibeurt steeds mooier en indrukwekkender.
Verhoog waardering nu.

Paar wonderschone nummers, maar als geheel ietwat een deceptie. Wie weet gaat-ie nog groeien, maar voor mijn gevoel hangen die instrumentale intermezzo’s - die juist bedoeld lijken om de boel te verbinden - er nu een beetje bij. Het album lijkt heel graag meer dan de som der delen te willen zijn (denk alleen maar aan het steeds terugkeren van de titel), maar geeft me juist eerder een gefragmenteerd gevoel. Nou ja, Damon kan niet snel iets verkeerd doen voor mij, zijn manier van zingen is hier nog wat gebrokener dan normaal, dat is even wennen maar bevalt me toch goed, en zeker de helft van de nummers doet niet onder voor zijn torenhoge niveau. Minder dan een 4 zal ik hier dus moeilijk voor kunnen geven, misschien (na zijn optredens op glastonbury en nog zo’n stream-event te hebben bekeken) was mijn anticipatie ook wel net iets te hoog, maar ik hoop dat de komende tijd het album nog wat meer als totaalbelevenis bij mij landen zal.

Groot fan van Damon Albarn en van al zijn werk eigenlijk. Ik merk aan mezelf dat ik deze plaat heel goed wil vinden, maar na de 4e luisterbeurt kom ik toch tot de conclusie dat (momenteel) het album niet helemaal aan mij besteed is.

De neo-klassieke elementen met de aparte soundscapes en de soms moeilijke jazz intermezzo's pakken mij nog niet. Toch weet ik dat de kans er nog is dat ie ooit in de toekomst nog gaat landen .

Overigens hoor ik in de zangmelodie van "polaris" een ander nummer, maar kan ik dat ook nog niet plaatsen.. heel frustrerend..

Albarn haalde oa zijn inspiratie voor dit album uit IJsland, waar hij zijn thuisbasis heeft.
Hij heeft zich in de loop der tijd als een soort van alleskunner gemanifesteerd en is de britpop waar hij bekend is geworden met blur eigenlijk al lang voorbij.
Albarn heeft zich op vele muzikale vlakken gericht ( van hiphop tot world music) en hoewel niet alles mijn smaak, bewonder ik de man zeer.
53 jaar inmiddels en dit is de lang verwachte opvolger van het formidabele Everyday Robots, een album die nog altijd tot de verbeelding spreekt.
'Zwaarmoedig en melancholiek' is het wel. Damon verteld duidelijk een verhaal en wisselt dat af met experimentele instrumentaties dat zowel neo klassiek als avant garde bevat.
Zoals meestal intrigeert zijn stem mij het meest en zie ik de instrumentale spanningsbogen als geen verkeerde toevoegingen, maar ook niet perse noodzakelijk.
De nummers met meer kop en staart zoals Royal Morning Blue en het magistrale Polaris, zijn echt van het
nivo onvergetelijk en wat mij betreft zit daar zijn grote kracht.
Dit 2e soloalbum is met recht een groeier, want beetje bij beetje krijg ik steeds meer waardering voor dit niet bepaald toegankelijke geheel. Het zijn stuk voor stuk knappe vondsten en laat duidelijk zien dat hij nog altijd sprongen maakt als veelzijdig artiest.
Een gedurfde plaat die gehoord mag worden, maar heeft tijd nodig om te landen.
Wellicht wat puurder dan Everyday Robots, maar vooralsnog weet die mij als geheel net iets meer te overtuigen.
Toch een 4.5.

Misschien is het niet eens de schoonheid van de plaat (hoewel er erg mooie stukjes muziek in zitten), maar is het vooral de unieke sfeer en samenstelling die die album zo interessant maakt. Kan er niet precies de vinger op leggen. Op de één of andere manier weet Albarn elke keer weer verschillende stijlen en invalshoeken om te buigen tot een fraai samenvallend geheel. Missie geslaagd, zou ik zeggen.

We zijn bijna een maand verder en ik blijf deze toch met regelmaat draaien, maar wat ik ervan moet vinden weet ik nog steeds niet. ergens intrigeert mij deze plaat zeer, maar echt raken doet het ook op weinig plekken. En ik heb hem denk ik nu toch zo tussen de 20 en de 30 keer gedraaid.

Het is overduidelijk knap wat Damon kan en doet, maar emotioneel lijkt dit op een andere golflengte te zitten dan op Everyday Robots, wat mij veel meer raakte. Vaak vind ik ook dat er aanstalten tot fantastische songs gemaakt worden, maar dat ze niet (goed) uitgewerkt worden. Daft Wader bijvoorbeeld, heeft twee fenomenale coupletten, maar het vervolg is op z'n best matig. Zo jammer. En toch blijf ik terugkeren naar dit album. Ik geef em 3,5* voor nu; kan nog veranderen.

in het deuntje zit Wonderfull days van Charly Lownoise en Mental Theo

Het is algemeen bekend dat Damon daar de boel wegjat