menu

Yes - The Quest (2021)

mijn stem
2,90 (26)
26 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: insideout

  1. The Ice Bridge (7:01)
  2. Dare to Know (6:00)
  3. Minus the Man (5:35)
  4. Leave Well Alone (8:06)
  5. The Western Edge (4:26)
  6. Future Memories (5:08)
  7. Music to My Ears (4:41)
  8. A Living Island (6:52)
  9. Sister Sleeping Soul * (4:51)
  10. Mystery Tour * (3:33)
  11. Damaged World * (5:20)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 47:49 (1:01:33)
zoeken in:
avatar van erwinz
Dit is minder pretentieus, soms zelf lichtvoetig. Ik hoor soms wel wat van albums als Tormato en Drama. Niet de beste Yes albums

avatar van AOR_Lover
Het nummer wat ik geluisterd heb, the Ice Bridge valt me mee moet ik zeggen. Steve Howe drukt duidelijk zijn stempel op dit nummer in de passages die langskomen. Helaas is wat de voorgangers hebben gepost ook waar. Het oude Yes stond veel hoger op de ladder dan het huidige Yes. Met weemoed denk ik terug aan het concert van de Union Tour in Ahoy waar alle oude rotten nog op het ronddraaiende podium stonden.

avatar van RuudC
Waarom zou je stoppen na Tales? Going For The One en Drama zijn weergaloze platen.

avatar van musician
2,5
Bongo Fury schreef:
Tja, wat is Yes nu nog voor een vehikel...... Enkel Howe en White hebben nog een "echt" Yes verleden, en alleen Howe zat in de "klassieke" line-up die Fragile en Close to the Edge maakte. Ik dacht altijd dat Squire de rechten op de naam Yes had, maar nu die ons ontvallen is gaat het vehikel gewoon als Yes door. Ik vraag me af hoe lang nog. Zouden we het nog meemaken dat ook Howe en White worden vervangen door jonger bloed en het vehikel gewoon doorsputtert? Ik ben Yes al lang uit het oog verloren en ga me hier ook zekerniet aan wagen......

Ja ja. Dus ik begrijp goed, dat er een "zwaarwegende" mening wordt verkondigd maar dat er tegelijkertijd niet naar de albums wordt geluisterd?

Zo lust ik er hier op de site dan nog wel een paar. Graag eerst beluisteren en dan kritiek. En voor vergelijk met andere albums graag ook eerst die andere albums beluisteren. Dan hebben we tenminste een samenhangend verhaal.

Wie niet verder is gekomen dan 1973 heeft nog even te gaan, het voordeel is dat je tenminste niet vastgeroest blijft steken in het verleden, op de hoogte bent en tegelijkertijd in ieder geval een beetje weet waar je over praat.

Yes,zonder zang buis Jon Anderson is voor mij geen Yes meer,ook dit album staat zo ver weg van de Yes van toen....zanger Jon Davison lijkt wel een beetje op de stem van Anderson..maar is toch anders...nee...dit album is mi niet voor mij besteed....Yes.... zal nooit meer de Yes van weleer zijn......tis niet anders...

avatar van musician
2,5
Het is jammer, ik had op basis van nummers a la The Ice Bridge misschien wel 4 sterren aan het album willen geven.

Maar The Quest zakt ver weg na deze opener en verzandt in uitwisselbare eh......., het woord muzak zou ik nog net niet gebruiken.
Er staat nergens dat symfonische rock per definitie stevig moet zijn. Maar enig vuurwerk had een heilzame werking kunnen hebben.

Zouden al die vele (ex-) Yes muzikanten soms het vermoeden hebben dat de liefhebbers van weleer, de generatie ouder dan 60, meer en meer behoefte zouden hebben aan liftmuziek bij de geraniums? Ik heb na de eerste paar keer The Living Tree van Jon Anderson met Rick Wakeman (2010) ook al nooit meer opgezet, waarom denken ze dat de betreffende generatie dat mooi zou vinden?

Nog gezwegen over de Yes liefhebbers van de generaties daarna, die ook zeker geen zin hebben in albums met als kenmerk dat je er zo goed bij in slaap bij kan vallen.

Er zijn voorbeelden van oude bands met leden zelfs van dik in de 70 die zich nog prima weten te redden. Zo helaas toch niet de huidige bezetting van Yes.

Je mag je terecht afvragen, op grond waarvan de huidige Yes leden menen als Yes door het leven te mogen. Er is geen oprichter meer bij betrokken en Yes muziek is het eigenlijk ook niet meer te noemen. In 2011, nog met Chris Squire en het album Fly from here nog wel. Met deze leden is het een aflopende zaak.

avatar van Alicia
2,0
musician schreef:


Zouden al die vele (ex-) Yes muzikanten soms het vermoeden hebben dat de liefhebbers van weleer, de generatie ouder dan 60, meer en meer behoefte zouden hebben aan liftmuziek bij de geraniums? Ik heb na de eerste paar keer The Living Tree van Jon Anderson met Rick Wakeman (2010) ook al nooit meer opgezet, waarom denken ze dat de betreffende generatie dat mooi zou vinden?

Nog gezwegen over de Yes liefhebbers van de generaties daarna, die ook zeker geen zin hebben in albums met als kenmerk dat je er zo goed bij in slaap bij kan vallen.



Nou ben ik toch nieuwsgierig geworden...

avatar van Michiel Cohen
musician schreef:
Het is jammer, ik had op basis van nummers a la The Ice Bridge misschien wel 4 sterren aan het album willen geven.

Maar The Quest zakt ver weg na deze opener en verzandt in uitwisselbare eh......., het woord muzak zou ik nog net niet gebruiken.
Er staat nergens dat symfonische rock per definitie stevig moet zijn. Maar enig vuurwerk had een heilzame werking kunnen hebben.

Zouden al die vele (ex-) Yes muzikanten soms het vermoeden hebben dat de liefhebbers van weleer, de generatie ouder dan 60, meer en meer behoefte zouden hebben aan liftmuziek bij de geraniums? Ik heb na de eerste paar keer The Living Tree van Jon Anderson met Rick Wakeman (2010) ook al nooit meer opgezet, waarom denken ze dat de betreffende generatie dat mooi zou vinden?

Nog gezwegen over de Yes liefhebbers van de generaties daarna, die ook zeker geen zin hebben in albums met als kenmerk dat je er zo goed bij in slaap bij kan vallen.

Er zijn voorbeelden van oude bands met leden zelfs van dik in de 70 die zich nog prima weten te redden. Zo helaas toch niet de huidige bezetting van Yes.

Je mag je terecht afvragen, op grond waarvan de huidige Yes leden menen als Yes door het leven te mogen. Er is geen oprichter meer bij betrokken en Yes muziek is het eigenlijk ook niet meer te noemen. In 2011, nog met Chris Squire en het album Fly from here nog wel. Met deze leden is het een aflopende zaak.

Tijd om er mee te stoppen dus. Dat kun je de fans niet meer aandoen.

avatar van Michiel Cohen
Lura schreef:
Ben al afgehaakt bij het zeer pretentieuze Tales from Topographic Oceans.

Ik moet er nog aan beginnen.

ROukes schreef:
Yes,zonder zang buis Jon Anderson is voor mij geen Yes meer,ook dit album staat zo ver weg van de Yes van toen....zanger Jon Davison lijkt wel een beetje op de stem van Anderson..maar is toch anders...nee...dit album is mi niet voor mij besteed....Yes.... zal nooit meer de Yes van weleer zijn......tis niet anders...
Hoop dat UUUUUUUUUUUU niet overgestapt bent naar de ZWARTE MUZIEK, rap, hip-hop, funk, house, ska, trip-hop, r&b, dance, etc. Anders Gecondoleerd!

avatar van meneer
erwinz schreef:
Ik ga er verder niets van vinden, maar het klinkt onmiskenbaar als Yes. Dat is dan wel weer knap.

dit moet toch wel je kortste review ever zijn ?

Heerlijk om hier de ‘meningen’ e.d. te lezen. En toch ben ik ook wel benieuwd als we met z’n allen over een aantal jaren in het bejaardenhuis zitten te genieten van allerlei (prog) cover bands die ‘onze nummers van toen (‘weet je nog !’) spelen. Wel, na de afsluitende potpourri van Yes, Genesis,Pink Floyd, Rush, Marillion, om 22.00 stoppen natuurlijk ivm bedtijd.

avatar van Alicia
2,0
meneer schreef:
(quote)

dit moet toch wel je kortste review ever zijn ?

Heerlijk om hier de ‘meningen’ e.d. te lezen. En toch ben ik ook wel benieuwd als we met z’n allen over een aantal jaren in het bejaardenhuis zitten te genieten van allerlei (prog) cover bands die ‘onze nummers van toen (‘weet je nog !’) spelen. Wel, na de afsluitende potpourri van Yes, Genesis,Pink Floyd, Rush, Marillion, om 22.00 stoppen natuurlijk ivm bedtijd.


Haha, en dan zijn we nog in het juiste bejaardentehuis terecht gekomen en krijgen we in ieder geval geen liedjes als 'Daar Bij Die Molen' of de 'Zuiderzeebalade' voorgeschoteld. Hoe gezellig deze liederen ook klinken mogen. En zing ik liever 'Yours Is No Disgrace' keihard mee.

Maar goed, ik heb dit album dus - h e l e m a a l - beluisterd en ben er nog niet van onder de indruk.

[email protected] schreef:
(quote)
Hoop dat UUUUUUUUUUUU niet overgestapt bent naar de ZWARTE MUZIEK, rap, hip-hop, funk, house, ska, trip-hop, r&b, dance, etc. Anders Gecondoleerd!


Nee,hoor..... Steven Wilson, Tool.... genoeg andere mooie muziek

avatar van Bongo Fury
musician schreef:

Ja ja. Dus ik begrijp goed, dat er een "zwaarwegende" mening wordt verkondigd maar dat er tegelijkertijd niet naar de albums wordt geluisterd?

Zo lust ik er hier op de site dan nog wel een paar. Graag eerst beluisteren en dan kritiek. En voor vergelijk met andere albums graag ook eerst die andere albums beluisteren. Dan hebben we tenminste een samenhangend verhaal.

Wie niet verder is gekomen dan 1973 heeft nog even te gaan, het voordeel is dat je tenminste niet vastgeroest blijft steken in het verleden, op de hoogte bent en tegelijkertijd in ieder geval een beetje weet waar je over praat.


Daar heb je zeker een punt Musician. Ik ben zelf gestopt met luisteren naar Yes half jaren 80 (Big Generator) en dat heeft niet alleen te maken met de (in mijn ogen neergaande) kwaliteit van de muziek van Yes sindsdien, maar misschien wel meer met mijn eigen doorontwikkelende muzieksmaak. Waar ik wel moeite mee heb is dat bands bezig blijven met één enkel origineel lid in de gelederen, en in dat probeerde ik met mijn stukje uit te leggen.... Maar vooruit, ik zal vanmiddag The Quest eens opzoeken op spotify en eens luisteren vooraleer ik een mening geef.

3,0
Ik heb het album op mijn harde schijf staan en ga het in haar geheel beluisteren voordat ik een waardering geef.

Met het verdwijnen van Chris Squire is het Yes-tijdperk wel definitief ten einde gekomen.
Onlangs kwam er nog het album From the Page uit. Dit is nog verrassend goed werk dankzij het feit dat Chris Squire er met zijn baswerk nog iets moois van weet te maken. Sinds Magnification het eerste goede album. En Oliver Wakeman toont zich eigenlijk de enige waardige opvolger van zijn vader Rick.

Zij nog opgemerkt dat de hoge stem van Davison toch altijd geforceerd en kunstmatig klinkt en soms ook niet zuiver. De hoge stem van Anderson is/was natuurlijk van aard dat het juist uniek maakt. Bij Anderson lag er een fysieke afwijking aan ten grondslag (hij praatte ook met de stem van een kind), maar het maakte hem wel wereld beroemd.

avatar van vanwijk
Gisteren en vandaag een paar keer voorbij laten komen.
Mijn eerste indruk is dat het allemaal wat vlak klinkt, het kabbelt een beetje. Niet slecht maar ik had, misschien tegen beter weten in, op meer gehoopt…inderdaad, is nergens op gebaseerd. Blijf het toch nog ff proberen. So Far is het openingsnummer het beste!
Ik ga niet vergelijken, dat lijkt me onzin, dit is een totaal andere Yes dan de Yes die ik liefheb, de Yes van Tales en Going For The One.

Yes heeft niet één origineel bandlid meer. Alan White mag dan al zolang meedoen, Bill Bruford was de eerste drummer. Steve Howe werd vooraf gegaan door Peter Banks. Tony Kaye was er voor Rick Wakeman. Jon Anderson op zang is tot nu toe niet overtroffen en zeker niet door Jon Davison. Chris Squire niet in Yes? Dan houd het toch op?

Tijd voor de band de gitaren en drumstellen en de keyboards aan de wilgen te hangen. Yes is nu niet meer dan een leuke coverband. Met de dood van Squire hield het op. Jammer dat ze niet op een hoogte punt hebben kunnen stoppen...

In Yes zitten gewoon geen leden meer die yesmuziek kunnen schrijven.
Dat talent was voorbehouden aan Anderson/Squire/Wakeman.
Het brein achter de legendarische Yes stukken was Anderson.
ARW hadden nog wel iets moois kunnen neerzetten en Pomeroy had nog iets van het Squire-geluid kunnen produceren. Maar helaas ging deze bezetting vroegtijdig ter ziele.


1,5
Sedert Drama wat een echt drama was heb ik geen interesse meer in Yes....en vroeger in de seventies was ik een grote fan zoals veel anderen.....

avatar van Rockfan
Dit doet mij ineens denken aan dat ik in het elpeetijdperk naar een platenzaak ging en aan de verkoper vroeg of ik deze plaat mocht beluisteren. Na één nummer, of nog niet eens, besloot ik dan of ik hem wel of niet zou kopen. Goed, met het eerste nummer van dit album zou mijn besluit vast staan. Deze koop ik.

Wat een gaaf nummer is The Ice Bridge toch. Thuis aangekomen zou ik hier zeker van genieten.

Helaas....The Ice Bridge is het beste nummer van het album. De rest komt er niet eens in de buurt.

Het is niet echt slecht maar het kabbelt een beetje door zonder dat er echt wat gebeurt.

3,0
kan er in mee gaan Rockfan! Toch een *** voor de moeite en het af en toe geniale gitaarwerk van de herkenbare Steve Howe.

avatar van lennert
[email protected] schreef:
(quote)
Hoop dat UUUUUUUUUUUU niet overgestapt bent naar de ZWARTE MUZIEK, rap, hip-hop, funk, house, ska, trip-hop, r&b, dance, etc. Anders Gecondoleerd!


Wat is dit nu weer voor een rare opmerking?

Dat Jon Anderson hoofdzakelijk alleen verantwoordelijk is voor de beste Yes songs is niet waar. Bij de meeste topnummers staat ook Steve Howe in de writing credits genoemd. En als naar de solo album van Jon luistert zijn ze toch van een ander kaliber dan Yes. Zijn laatste is een goede maar is ook door samenwerking met anderen ontstaan.

Billy Sherwood is ook al bij Yes betrokken sinds het Union album met de song the more we live. Uitstekend nummer overigens.

Billi Sherwood is bekend om zijn vocale prog rock experimenten met world trade die op Open your eyes van Yes minder goed uitpakken. Er staan zeker wat goede nummers op, maar in het geheel wat teleurstellend, the Ladder is dan weer beter.

Ik moet zeggen dat de 2 nummers van hem op dit album (Minus the man en The western edge me wel bevallen op dit album

Alan White is natuurlijk al vanaf 1973 bij de band en Geoff downes heeft met Drama en fly from here ook uitstekende albums geleverd naar mijn mening. Het is geen Wakeman maar toch spreken zijn mooie partijen mij zeker aan.

De fans van Wakeman zou ik From a Page van Yes adviseren, weliswaar zonder Anderson maar wel met Oliver Wakeman met 4 goede nieuwe songs en een goed concert.

Wat dit album betreft, het is gelukkig veel beter dan Heaven and Earth, wat ik als het allerslechtste yes album beschouw

De opener is wat mij betreft prima met pompeuze keyboard en een Downes nummer, het tweede nummer heeft een andere benadering met orkest partijen tussendoor en daardoor toch wel interessant

De 2 nummers van Sherwood kan ik ook wel van genieten Leave well alone vind ik ook erg goed, akoestische gitaren, afgewisseld met een funky inslag en een gentle solo aan het einde.Doet me denken aan Tales op sommige stukjes maarook bring me to the power op Keys

Het nummer van Jon Davison Future memories vind ik ook geslaagd met akoestische gitaren en duidelijk refrein.

Music to my ears sla ik liever over, 1 x gelukt om geheel te beluisten maar verder niet meer

De afsluiter van Downes A living island is ook in orde, verder in het nummer komt nog een hammondje kijken, Een paar keer luisteren om toch de schoonheid te ontdekken, niet zijn allerbeste maar verder OK en toch lekker.

De 3 bonus nummers verder vergeten wat mij betreft

Over all een rustig album met een andere richting van de band. Jon komt als zanger een stuk beter over dan op het vorige album. Maar zal natuurlijk nooit Anderson himself zijn. Hij heeft weleens aangegeven weer klaar voor Yes te zijn maar heb het idee dat de anderen het zo wel relaxed vinden kwa persoonlijkheden in de band

avatar van FrodoK
Steve Howe heeft geregeld laten weten dat hij niet meer zit te wachten op een samenwerking met Anderson. Ik zie dat dan ook niet meer gebeuren, eerlijk gezegd. Howe zwaait de scepter nu in de band, en die gaat hij echt niet meer willen 'delen'.

avatar van musician
2,5
De opbouw begint met een duidelijke kwalificering dat de leden toch heus wel tot de "harde Yes kern" behoren maar het eindigt vervolgens met
Fincalife schreef:
Over all een rustig album met een andere richting van de band.

Ik zou zelfs zeggen erg rustig album, op het tamme af.
Oftewel, het is eigenlijk geheel iets anders geworden dan dat je van erkende Yes leden mocht verwachten.

Dan wordt de vraag, hoe je dat opvat als Yes liefhebber want zit je daar op te wachten, op zo'n saaie nietszeggende bedoening met Steve Howe af en toe op gitaar?

avatar van pmac
Lura schreef:
Ben al afgehaakt bij het zeer pretentieuze Tales from Topographic Oceans.


Going for the one bevat o.a Awaken. Alleen daarom al het beluisteren waard.

Ik heb Yes door de jaren heen nog wel een kans gegeven maar het werd nooit meer wat het was in de jaren 70. Ik heb genoeg gelezen om ook deze maar te negeren.

avatar van Marco van Lochem
4,0
De Engelse progressieve rock band Yes hoort bij de dinosaurussen van de stroming waar zij, zeker in de jaren zeventig, één van de vaandeldragers van was. Als ik goed geteld heb, hebben sinds de oprichting van Yes in 1968 19 muzikanten deel uitgemaakt van deze band. Het is soms letterlijk een “komen en gaan” geweest, want van de huidige vijfkoppige bezetting hebben 3 al eerder in Yes gezeten. Voor gitarist Steve Howe is dit de derde periode dat hij erbij zit, van 1970 tot begin jaren tachtig, van 1990 tot 1992 en vanaf 1995 tot heden. Toetsenist Geoff Downes, voorheen Asia en The Buggles, zat begin jaren tachtig kort bij de band en vanaf 2011 vast. Tenslotte multi-instrumentalist en bij Yes voornamelijk bassist en zanger Billly Sherwood, hij maakte in de tweede helft van de jaren negentig enkele jaren deel uit van de band en nam de opengevallen plaats van bassist en mede-oprichter Chris Squire, die in 2015 is overleden. Zanger van Yes is sinds 2012 Jon Davison, die mede-oprichter Jon Anderson moet doen vergeten. Zowel Trevor Horn en Benoit David waren ooit ook leadzanger van de band. Drummer Alan White is sinds “TALES FROM TOPOGRAPHIC OCEAN” uit 1973 op elk album te horen en is daarmee de enige constante factor. Tot zover de afdeling personeelszaken.

“THE QUEST” is het 22e studio-album en de tweede met Davison als zanger. Het debuutalbum “YES” verscheen in 1969, albums als “THE YES ALBUM”, “FRAGILE” en “CLOSE TO THE EDGE” groeiden uit tot klassiekers in het genre. In de jaren tachtig maakte de band een transitie door aan de hand van producer Trevor Horn, die als zanger te horen was op het in 1980 verschenen album “DRAMA”, en de Zuid-Afrikaanse gitarist, zanger en componist Trevor Rabin. Het album “90125” uit 1983 heeft een meer toegankelijker geluid en is een millionseller geworden. De single “OWNER OF A LONELY HEART” werd zelfs een Amerikaanse nummer 1 hit. Na het min of meer gedwongen vertrek van Jon Anderson in de tweede helft van de “zero’s”, was het eerst Benoit David die de overstap maakte van de Canadese band Mystery naar Yes. Hij kreeg stemproblemen en werd aan de kant gezet en Jon Davison volgde hem op. Met hem maakte Yes het album ”HEAVEN AND EARTH’, dat in 2014 verscheen. Een grote teleurstelling als je het mij vraagt. Zoutloos, zonder inspiratie, een album dat slechts als vulling in min cd-kast staat.

Met enig argwaan keek ik dan ook uit naar het nieuwe album, dat 7 jaar op zich heeft laten wachten. “THE QUEST” is absoluut beter, gevarieerder en meer geïnspireerder. Het is een dubbelalbum geworden en dat is meteen mijn eerste kritische noot die ik wil kraken. Cd1 duurt nog geen 48 minuten en de 3 nummers op cd2 klokken nog geen 14 minuten, dus het geheel had gemakkelijk op 1 cd gezet kunnen worden.

Opener van het eerste album is meteen een feest, “THE ICE BRIGDE” laat een Yes horen waar ik van houd, stuwend ritme, solo’s op gitaar en toetsen, heerlijk begin. “DARE TO KNOW” begint rustiger dan het begin, subtiel gitaarwerk in dit door Steve Howe geschreven nummer. Samenzang van Davison en Howe, orkestraal tussenstukken en het herkenbare gitaargeluid van de componist geeft het nummer een echt Yes karakter, het is pakkend en boeiend. In “MINUS THE MAN” is ook weer het orkestrale een belangrijk onderdeel, het tempo is weer rustig, midtempo en de drums van Alan White zitten goed in de mix. In dit nummer heb ik voor het eerst, dat op bepaalde momenten de stem van Davison mij iets begint te irriteren, alsof hij net te hoog zingt. Het langste liedje op “THE QUEST” is “LEAVE WELL ALONE”, ook weer door Steve Howe geschreven, die het album ook geproduceerd heeft. Mooi instrumentaal intro, ingetogen prachtige samenzang en het tweede deel is instrumentaal en daar is genoeg te genieten.

“THE WESTERN EDGE”, geschreven door Davison en Billy Sherwood en hierin horen we beiden ook de leadzang voor hun rekening nemen. Het tempo van het nummer is typerend voor liedjes die gecomponeerd zijn door Sherwood, uptempo en pakkend. Mooi gitaarwerk van Howe, klasse spel op synthesizers door Geoff Downes, heerlijk! Het alleen door Davison geschreven “FUTURE MEMORIES” is een ballad, heeft subtiel gitaarwerk en mooie samenzang. Opnieuw een Howe compositie, “MUSIC TO MY EARS”. Piano in het eerste deel, midtempo, weer die samenzang en dat prachtige gitaarwerk. Mooi liedje, misschien had het in het tweede deel een versnelling door kunnen maken, nu blijft het een beetje gezapig. Ook in het bijna 7 minuten durende “A LIVING ISLAND” blijft het tempo net iets te laag om het echt interessant te maken. Het gitaarwerk van Howe in deel 2 maakt dat wel voor een deel goed.

Cd2 opent met “SISTER SLEEPING SOUL”, geschreven door Davison en Howe en het gitaarwerk is mooi, tempo laag, melodie is liefelijk. “MYSTERY TOUR” is de hommage van de band en schrijver Steve Howe aan de Beatles, hun werk en betekenis voor de ontwikkeling van de muziek. Leuk gedaan. In ”DAMAGED WORLD” mag Howe als leadzanger optreden, dat klinkt niet verkeerd, maar gelukkig horen we Davison ook. Een aardige afsluiter van een album dat veel beter is dan “HEAVEN AND EARTH”, maar dat qua tempo iets meer peper mocht hebben. Het is af en toe iets te gezapig, maar gelukkig is er qua solo’s op gitaar en toetsen wel genoeg te genieten.

Yes zal naar aanleiding van dit album weer gaan touren en een aantal liedjes kunnen zonder probleem op de setlist. Het album zal in het oeuvre van de band een plaats in de middenmoot gaan innemen, maar het is volgens mij ook een illusie om te verwachten dat het vijftal een topper kan maken zoals dat in de jaren zeventig regelmatig het geval was. Desondanks vind ik "THE QUEST" een aangename luisterervaring en dat is toch waar het in de muziek om gaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:28 uur

geplaatst: vandaag om 20:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.