Iron Maiden - Senjutsu (2021)

Tja Neal Peart heeft de best beoordeelde albums uit de hoogtij dagen van ook b.v Rush en Genesis als favorieten, logisch dat heeft iedereen, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat latere albums of deze nieuwe daarom nog niet goed hoeven te zijn. Ik vind het jammer voor hem dat hij van andere en nieuwe albums niet kan genieten, en daarom zijn inderdaad zijn wat zure reacties ook niet echt meer serieus te nemen. Het is bij hem steeds hetzelfde, en op den duur weten we het wel!

Een band waarvan je, na 40 jaar, na de eerste 10 seconden nog steeds weet wie het zijn. Zo'n band verdient toch wel een beetje respect. En met hun zoveelste studio-album leveren ze alweer een herkenbaar werkstukje af. Misschien niet meer zo scherp, enthousiast en wild als voorheen. Maar nu meer herkenbaar, vertrouwd, uitgebalanceerd en ervaren maar nog met evenveel enthousiasme gebracht. En, daar waar ik vroeger als 10-er, urenlang de hoezen mocht bekijken, lezen en verder fantaseren, toch weer een mooi artwork. Chapeau... Misschien is Bruce wat minder krachtig in z'n vocalen, hij blijft toch een ervaren zanger met veel gevoel voor de nummers. En met 3 gitaristen die afwisselend de solo's leveren geeft dat de lange nummers ook afwisseling en spanning.
En ja... ik geniet weer meer een klein beetje dat gevoel wat ik als 10-er ook had.

Senjutsu brengt weinig nieuws op de tafel. Vanaf het eerste nummer klinkt alles weer bekend eigenlijk. Als dit hetgeen is wat Iron Maiden tegenwoordig om de zoveel jaar zal herhalen, dan snap ik wel dat ze er zes jaar over doen. Tuurlijk klinken ze her en der weleens wat fris nog; ze proberen het wel. Maar het gros van de plaat is toch gewoon een band die nummers laat horen die we op platen sinds Virtual XI al eens eerder en, misschien, beter hebben gehoord.

En toch is het gewoon weer goed. De productie vind ik wat rommelig weer, maar na de eerste paar nummers valt ook dat wel weer op zijn plek. Gek genoeg zegt mijn hoofd dat ik dit album niet zo tof moet vinden, maar mijn hart blijft altijd een zwak houden voor het geluid van Iron Maiden en zo kan ik ook voor deze plaat meer dan sympathie opbrengen. 'Stratego' vond ik aanvankelijk maar een matig rockertje, maar inmiddels zing ik die ook weer luidkeels mee. Ik vind dit een lastige plaat om te beoordelen juist om die reden. Maar uiteindelijk vliegen de ruim 80 minuten wel weer voorbij en spreekt vooral de tweede helft me enorm aan. 'My Darkest Hour' is een van de mooiste Dickinson-momenten van de laatste jaren, en 'Death of the Celts' raakt mijn nostalgische snaar en doet me denken aan de eerste keer dat ik 'The Clansman' hoorde. Ook 'The Parchment' en 'Hell On Earth' blijken na meerdere luisterbeurten avontuurlijke epics te zijn en zo flikken die oude gasten het gewoon weer.

Na maten je hem vaker luistert wordt het ook beter, begin het meer te waarderen.

Jongen dat heeft er niks mee te maken. Ik geef alleen maar aan dat ik klaar ben met deze band en dat wat ze nu maken mij echt niet raakt. Niks vernieuwend. Moet ik alles dan mooi vinden? En ja ik heb weliswaar een brede smaak, maar vind dus echt niet alles klakkeloos gaaf. Iron Maiden zit nu op de herhaal toets. Ze hebben M.I. veel betere albums gemaakt. Die ik graag blijf beluisteren, maar hier haak ik af. Wordt nooit meer beter.

Als je dan zoals je zegt afhaakt en niet meer geinteresseerd bent in deze band waarom dan nog wel de moeite nemen om nog berichten hier te posten. Het valt namelijk op en irriteert!!! Iedereen weet dat ze hun beste tijd hebben gehad en dat ze niet meer beter worden! Dit vind ik juist een mooi luiteralbum om in de auto op te zetten voor lange snelwegritten. Het energieke, snelle en puntige is er vanaf, maar er is meer ruimte voor epische en proggy aandoende stukken. Ik kan ook van deze enorm genieten, jammer voor jou dat jij dat niet hebt.

Kwestie van smaak maestro. De Stones vond ik ook alleen maar in hun begintijd goed ( ten tijde van Heart of Stone). Daarna hoefde het van mij ook niet meer.

Deze heeft bij mij meer dan enig ander Maiden-album tijd nodig om te groeien. Maar het begint te komen. Wat een mooie melodieën weer, fijne tempowisselingen. De afwezigheid van oh-oh-oh meezingmomenten en herhalende refreintjes is ook wel een keer lekker en maakt dat deze plaat fris klinkt, ook al zitten er natuurlijk tal van 'dit heb ik eerder gehoord'-momentjes in. Wat te denken van de Book of Souls-achtige riff in Time Machine, het refrein van Death of the Celts dat wel wat aan The Nomad doet denken terwijl het refrein van Stratego weer een vleugje Different World in zich heeft. Darkest Hour doet me eerder aan solowerk van Bruce denken, Tears of the Dragon misschien? Al kan die geweldige solo natuurlijk alleen van Adrian Smith zijn. En ook algemenere dingen: de gitaar die meedoet met Bruce zijn zanglijnen, de intro ook als outro, dat soort stokpaardjes, maken het weer op en top Maiden. Qua algehele sfeer vind ik dit album het dichtst bij een mix van Brave New World en A Matter of Life and Death komen. En dat is zeker geen slecht teken. Prijsnummer is voor mij trouwens Death of the Celts, maar ik behoor tot de weinigen geloof ik. Geweldige intro, mooie verhalende zangpartijen van Bruce en een lekker gevarieerd instrumentaal middenstuk. De Kelten houden Maiden wel bezig, Isle of Avalon ging er ook al over. The Parchment is ook fantastisch en had zo op Brave New World kunnen staan. Of deze plaat ooit tot mijn absolute favorieten gaat behoren weet ik nog niet maar hoge ogen gooit hij zeker.

Nee kutband inderdaad.

Jazeker. Alleen in hun begintijd goed. Eigenlijk alleen het begin van hun eerste nummer dat de moeite is.

Grappig dat je dat ook vind, ik moest bij dit nummer op sommige momenten direct aan Chemical Wedding (het nummer) denken. Ik dacht dat het aan mij lag, niet dus.

Enige minpuntje vind ik The Parchment, beetje saai nummer. Voor de rest is het genieten, waarbij The Time Machine en The Writing on the Wall buitencatogorie zijn.

Zeg ik dat?? Dat maak jij er van. Wat een flut opmerking....Na Aftermath was het voor mij niet zo interessant meer, maar dat mag hier niet gezegd worden....

Nee, zeg je inderdaad niet.
Ik ben het niet met je eens maar dat is iets anders. En jawel, je mag het zeggen.

Ik vind het persoonlijk het beste Maiden album na Seventh Son en dat wil wat zeggen, daar zit toch wel wat tussen.
Het is echt even geleden dat ik een nieuwe Maiden in zijn geheel en voor langere tijd bleef draaien. En eigenlijk alles bevalt me aan deze plaat. De zang van Bruce klopt, de gitaarlijnen zijn wonderschoon door elkaar heen verweven, het drumwerk is bijna Neal Peart () waardig, de samenhang in de nummers.
Persoonlijk ga ik voor Darkest Hour en Death of the Celts maar ook de titelsong mag er wezen. Als ze komen toch maar weer eens gaan kijken!

Wacht even: Heart of Stone komt uit 1964 en Aftermath uit 1966. Je zegt nu iets anders.

Klopt, doe dat lekker bij The Rolling Stones .

Een kleine maand na de release merk ik ondanks mijn kritiek op dit album dat ik deze plaat toch erg graag draai. Het blijft toch Maiden, hè... Death Of The Kelts en The Parchment blijven de zwakke broeders, maar ook voor die nummers groeit mijn waardering. Halfje erbij derhalve...

Tja vroeger hadden we de 'ouwe zemelaar' bij de familie Knots, maar musicmeter heeft er nu ook eentje!

Dit is en blijft een mooi album, consistent over de gehele speelduur, en dat vind ik echt niet van alle albums van hun vanaf 2000

Sorry pik, maar er was mar één NEAL PEART dat begrijp je toch wel?

Zie mijn Avatar!

Ik denk dat iedereen behalve jij dat begrijpt.

De Canadees heet Neil. Daar zit 't 'm in, gok ik.

"er was mar één NEAL PEART"

Zo staat het er. Ik gok dus dat het om twee schrijffouten gaat.

Je zegt het niet letterlijk hier, maar eigenlijk begon het met de Stones pas vanaf Aftermath! In 1966 waren ze nog maar een paar jaar bezig, want hun eerste album kwam in 1964 op de markt. En als je zegt dat de rest van hun carriere voor jou niet meer hoeft, dan zeg je eigenlijk via een omweg wat West eerder zei.

Laat ik het nog één keer uitleggen: De Stones vind ik top vanaf hun eerste album tot en met het album Aftermath. Begrijp je?? Dus inderdaad niet lang, maar vooral hun beginperiode. Ik had overigens vroeger meer feeling voor the Beatles en the Kinks ( maar dat mag zeker ook niet benoemd worden?)

De afgelopen 55 jaar van de Stones hadden voor jou dus niet gehoeven? Toen jij er genoeg van had, toen moest de band eigenlijk nog beginnen. Het kan natuurlijk, maar vind het vooral jammer voor jou, en dat je van diverse bands niet van langere en andere periodes kunt genieten. Je zou er ook anders over kunnen denken, en voor iedere periode open kunnen staan. Met een instelling en houding zoals jij hebt dan mis je naar mijn idee ook gewoon een hoop moois. Maar goed jij bent jij, en ik ben ik. Je hebt beslist een goede smaak, dat zeker, gewoon genieten van de muziek die je mooi vind! En dit is een discussie forum voor muziekliefhebbers, en dan mag je zeker zeggen wat je ervan vind. Maar dat mag iedereen, ook als een mening of een bepaalde manier van posten van iemand, en omgaan met nieuwe albums van oude bands mij niet aanstaan, dan zeg ik daar ook wat van

Dat zijn vaak de beste albums, de albums die moeten groeien, ze vervelen namelijk eigenlijk nooit

Ricardo, jij ouwe zemelaar!

Over dit album valt heel wat negatiefs te zeggen. De nummers duren (veel) te lang, de kwaliteit van de nummers als geheel laat regelmatig wat te wensen over en wat doen in vredesnaam die lelijke toetsen op dit album?
En toch, en toch.... blijf ik naar Senjutsu luisteren. Want als het goed is, is het geweldig. Vooral The Writing on the Wall reken ik tot één van de beste recente Maiden nummers. Heerlijke melodieën en geen noot teveel. Alles aan dit nummer klopt gewoon. The Time Machine en Hell on Earth zijn ook nummers met heerlijke melodieën, zoals alleen Maiden ze kan schrijven.
Helaas staan daar dus ook mindere nummers tegenover. De twee openers behoren wat mij betreft niet tot de betere nummers van dit album. Degelijk, maar nergens echt boven de middelmaat uitstekend. Maar het feit dat de middelmaat bij Iron Maiden beter is dan wat 90% van de bands ooit in hun carrière zullen bereiken maakt dat dit album (en elk album wat Maiden ooit heeft uitgebracht) alsnog zeer genietbaar is.

Ja, ik had graag gezien dat dit album 45 minuten had geduurd en ja, ik had graag gezien dat de rest van de band dat keyboard uit het raam had gegooid en Harris een contract had laten tekenen om dat ding nooit meer aan te raken. Maar dat is niet gebeurd en dus moeten we het met Senjutsu doen zoals het is geworden. En uiteindelijk kan ik daar best mee leven. Ik ben vooral blij dat Maiden nog steeds albums uitbrengt en dat ze erin blijven slagen de kwaliteit van hun muziek hoog te houden. Ondanks de negatieve punten die ik genoemd heb.

Tot slot denk ik dat dit een groeiplaat zal blijken. Dacht ik bij de vorige luisterbeurt nog dat Lost in a Lost World saai was, bij herbeluisteren vind ik dat toch wel een mooi nummer. Ik ben dus heel benieuwd hoe ik over een tijdje over deze plaat denk.

Ik ben het niet echt eens met mijn 20 jaar jongere naamgenoot hier vlak boven. Ik weet eigenlijk maar weinig negatiefs te melden over dit album. Geen te lange nummers, geen zwakke nummers en ook geen hinderlijke toetsen wat mij betreft. Maar dat heeft misschien een reden.
Het bijzonder is namelijk dat dit pas het eerste Iron Maiden album is dat ik in zijn geheel heb beluisterd. Om de een of andere reden is het werk van de band altijd langs me heen gegaan. Destijds sprak de muziek van de band me niet echt aan en dat (voor)oordeel is blijven bestaan. Vergelijken met voorgaande albums is voor mij dan ook niet aan de orde.

Omdat dit album vrij populair blijkt heb ik het het toch eens geprobeerd. En dan blijkt dit een erg prettig album te zijn. Het bijzondere is wel dat Lost in a Lost World mijn favoriete nummer is. In de statistieken is dat juist het minst populaire nummer. Ach ja..... gewoon 4*.