Iron Maiden - Senjutsu (2021)

Sinds The Book Of Souls heb ik waarschijnlijk niet meer zó uit gekeken naar een nieuw album als Senjutsu. Het vorige album gaat voor mij de boeken in als misschien wel het beste album sinds de terugkeer van Bruce en Adrian in de band. Haalt de band dit niveau op Senjutsu?

Het korte antwoord hierop is: nee. En helaas bij lange na niet. Is Senjutsu dan een slecht album geworden? Nee, dat ook niet. Het songmateriaal is gewoon lang niet zo sterk als op TBOS en mist energie. Daardoor stoort de lange duur van sommige nummers ook veel meer dan op eerdere albums.

Senjutsu (het nummer) begint lekker met zijn tribal-achtige ritmes, maar gaandeweg ga ik me afvragen of dit nummer nog ergens naartoe gaat. Er wordt geen punt gemaakt en blijft te lang in hetzelfde ritme hangen om speelduur van ruim 8 minuten te rechtvaardigen.

Stratego is een lekker typisch uptempo Iron Maiden-nummer zoals ik ze graag heb. The Writing On The Wall is dan weer een typisch midtempo Maiden-nummer, maar dan vermomd in een country-nummer. Het nummer heeft wel een erg aanstekelijke groove en sterk refrein.

Daarna lijkt de band zichzelf voor het eerst te verliezen. Lost In A Lost World is flauw, lomp, gezocht en veel te langdradig en bovenal slordig ingespeeld. Luister maar eens naar de begeleidende gitaarlijnen tijdens de eerste coupletten. Nu blinkt de band de laatste decennia sowieso niet uit in het netjes inspelen van hun nummers, maar waar dat in eerdere gevallen nog charmant te noemen is, had Kevin Shirley hier de band toch wel wat strenger mogen toespreken.

Op Days Of Future Past herpakt de band zich gelukkig. Het nummer doet qua sfeer een beetje terugdenken aan de tijden van The Seventh Son… Een klein beetje dan, hè.

The Time Machine is voor mij het hoogtepunt van de eerste CD1. Een heerlijk gedragen gespeeld nummer met een sterk refrein. Alleen die abrupte overgang naar de solosectie slaat als een tang op een varken. En dat whammypedaal mag weer van het pedalboard.

CD2 opent aangenaam met Darkest Hour, een heerlijk meeslepend rocknummer met een heerlijke flow. Een van de weinige nummers die nergens gekunsteld voelt. Dat nummer zal het live vast goed doen.

Death Of The Celts is een aardige verzameling ideeën waarin iemand een schaar had moeten hanteren. Nu blijft de band nodeloos lang doorploegen in een nummer dat als los zand aan elkaar hangt. Men name het tweede gedeelte voelt futloos en mist de energie die ik op de langere nummers van TBOS wel hoorde. Dit geldt eigenlijk ook voor The Parchment.

Hell On Earth begint met een totaal overbodig intro. De overgang waar de band invalt slaat dan ook nergens op. Daarna blijkt Hell On Earth echter wel een sterk nummer te zijn.

Ten opzichte van het vorige album is de mix van Senjutsu minder donker en klinken vooral de drums iets levendiger. Ook staan de gitaren iets prominenter in de mix, ten koste van de zang. Dat is op zich een verbetering, maar het legt ook het slordige spel van de band bloot. Ik vind het op zich charmant dat de opnames redelijk puur zijn gebleven om een zekere live-vibe te behouden, maar een iets kritischer houding was hier en daar op zijn plaats geweest.

De kans dat Senjutsu het laatste studio-album van Iron Maiden blijkt te zijn is natuurlijk best groot. Nicko wordt volgend jaar 70 en de overige bandleden zijn ook al tussen de 63 en 65 jaar. In het tempo waarin ze nu albums maken zouden ze allemaal rond de zeventig en ouder zijn. Mochten ze echter nog eens de energie voor een opvolger vinden dan hoop ik dat ze op zoek gaan naar een producer die ze iets kritischer laat kijken naar hun materiaal. Afgaande op het gebodene alhier lijkt de samenwerking met The Caveman uitgewerkt.

Ondanks alle kritische noten plak ik toch 3,5 sterren aan dit album omdat er genoeg valt te genieten wat Senjutsu de moeite waard maakt.

Na een weekje nummer per nummer te hebben laten inwerken, ben ik heel erg enthousiast over Senjutsu. Ik geniet hier stukken meer van de stem van Bruce, dan bij TBOS. De synths mochten achterwege blijven, maar echt storen doen ze nu ook weer niet. Maar ik geef eerlijk toe dat ik een fan van het eerste uur ben, en mijn mening met een korrel zout mag worden genomen. Van mij mogen ze het album live integraal spelen, als zal niet iedereen dat even aangenaam vinden. Ze deden dat ooit eens, en dat werd door een groot gedeelte van het aanwezige publiek niet in dank afgenomen. Iron Maiden heeft teveel goeie nummers die ze nooit op één avond kunnen spelen. Of ze zouden er een concert van 3 uur moeten van maken. Wie weet bij hun afscheidsconcert.

Mocht dit album hun laatste worden, dan eindigen ze zeker in schoonheid. Ik kan/mag zeggen dat ik ze bij elke tournee zag, sinds 1980. Ik ben mee ouder geworden

Somewhere in Heavymetalland. Dessel? Arnhem? Keulen? Imagine ...  Onrustig uitgelaten mensenzee, aanschoffelend vóór nog gigantisch lege scène. Voor een gegarandeerd absolute avondlijke headliner, de Legacy of the Beast Tour 2022. Imagine... Serveert Iron Maiden je daar, binnen de grandeur van Harris', Dickinson's, Murray's, Smith's, Gers' en McBrain's extravagante liveshow, zomaar vooraf en integraal, vóór die hele schare hits uit een 46 jaar overspannende legendarische carrière, de 80 powerminuten van hun nieuwste epos Senjutsu? Allright, please, go ahead with it!!

Senjutsu! 't Japans voor 'Tactieken en Strategie'. Want, Iron Maiden is anno 2021 weer in big battle tegen 't gespuis dat kruipt vanuit alle richtingen.

Imagine... over de massa galmen de majestueus dreigende taiko-drumslagen, vanuit het stille zwart, steigende grom, sloom opzwellende gitaren, ratelende drums. 'Senjutsu'! Het magistrale stemgeluid van Bruce Dickinson neemt de riff over, bouwt alsmaar op, dramatisch, tot in extase verschietende hoogte, bijwijlen een Roger Waters, overslaand in z'n eigen The Wall. Dit. Is. Een. Gedroomde. Ongelooflijk. Geslaagde. Live-opener!

Onder militaire roffels vervolgt de meute het verraderlijke 'Stratego', het dodelijke Senjutsu- schaakspel. Indrukwekkend wilde ritmes in bass en drums,  in kleur fluctuerende, declamerende Dickinsonvocalen, virtuoze gitaarsolo. Op de schermen simultaan flitsend, de beelden uit Maiden's hallucinante videoclip. Ijzingwekkend, zo aansluitend op 't rauwe leven 'Behind the Wall' uit The Game of Thrones.

Komt al stormachtig golvend aan, die epische eerste single 'The Writing On the Wall'. Opnieuw verbluffend videowerk Rammstein achterna, verblindende eye-opener! De song is bijbels, het verzet van de groeiende groep have-nots in een teloorgaande Mad Max-wereld, gedomineerd door profiterende elites. In de stoffige intro waan je je zowat achtergebleven in een desolaat akoestische westernsoundtrack voor Death Valley, tot  een grootse riff je daar wegtrok en je weergaloos op en neer de folky rocksong door ment. Tot en bij het suikeren Adam en Eva-happy ending!

'Lost in a Lost World', langgerekt kosmische sfeerwending. Gelaagde proggy sound en echo's refereren andermaal overduidelijk aan Pink Floyd's 'The Wall', het mystieke van The Moody Blues. Iron Maiden maakt er z'n even imaginaire, eigen duivelse hoogvlieger van. Grandioos na de synths, het gevecht tussen de opeenvolgende solo's, tussen de Dickinson-falsetto en de in intensiteit afwisselend pulserende staccato-riffs. De song hervindt z'n rust van z'n aanvang in een subliem uitdeinende vocale prog-oase.

'Days of Future Past', komt uit de kast als vintage Iron Maiden op vol voltage, verschroeiende riff, supersterk refrein en vocals, over de voor z'n schepselen ambiguë, manipulerende opstelling van de godsfiguur.

Het meeslepend dramatische 'The Time Machine' is weer zo'n energieke killersong, inclusief met kop en staart. Op kousenvoeten aanlopend z'n intro, krachtig melodisch, pompend het refrein, finaal met sterke, folky aandoende riffs. De tijdsmachine ontbolstert tot een flitsend, ruig, zwaar heavy metalgeluid, maar sereen vocaal tot stilstand gebracht door alweer stemmagister Bruce.

De meeuwen, de zee, het trieste 'Darkest Hour'. De aannemende bedroefde gitaren adapteren het scherpe krijsen. Onconventioneel,  pakkende huldesong voor leiderschap van staatslui à la Winston Churchill, weerstand van een volk tegen misleiding en agressieve machtswellust. Kusten gingen er ooit bloodrood voor in over op die langste dag. Krijgen uiteindelijk toch altijd weer vrij spel, de scherende meeuwen, wat ook onder hen passeerde aan gruwelijk mensengekrakeel. Emotionele sound, sombere, uitgeklede bluesy gitaarakkoorden overgaand in grootse solo's, naakte vocals, afremmend treurend, overpeinzend. Dickinson, wat een stembereik toch heeft die man.

Harris' ontzagwekkende melodische progsong, uitblinker 'Death of The Celts', eerste van de kolossale eindtriptiek, komt in met een lange vocale, akoestische opstap. Hij vloeit over in instrumentale folkmetal en Dickinson's plechtig vertellende zangfrazen. De song ontdubbelt, een rockmachine trekt op langsheen lieflijk gevarieerde muzikale valleien, hooks, tempowisselingen, tot op de kruissnelheid van een sneltrein.

In een complexe tweede monstertrack, het zwarte, filmische The Parchment' leiden zweverige synths op 't hypnotiserende ritme van een oriëntaalse bolero zoetjes de optocht. Tot voor het lange middenstuk brutaal de song openbreekt, Dickinson bezwerend en voldramatisch invalt, met in z'n kielzog fel duellerende solo's. Op de toon van weer een imponerende vocale melodie, laag op laag opstapelende hernemingen, gallopeert de song naar het einde, waar de synths de processie beheerst orkestraal afsluiten, met dezelfde vreemd oosterse openingsnoten.

De cirkel is rond. Het fantastische hymne 'Hell on Earth', een grote gracieuze finale vol troosteloze, ellendige taferelen. De samenvatting van Senjutsu en alluderend op ieders betrokkenheid ergens bij de hoogheidswaanzin van oorlog versus z'n vele slachtoffers. Eenzaam de lange intro, beelden van het gloren van de dag, vredevol indruppelend weer die weeë Pink Floyd-noten. Daarop, Dickinsons zangkunsten, emotionele tempowisselingen, sterke riff's en akkoorden, catchy melodieën. Na de horror, cyclisch, terugkeer naar de verdachte rust van de intro.

Iron Maiden. Deze ervaren heren op leeftijd maken al 17 ambitieuze studioplaten lang extatische muziek met volle overgave van hart en spirit en dit op een honderd procent Maiden-frame.  Krachttoer dan ook voor een echte albumband om ze zo'n meeslepend episch meesterwerk, dubbelplaat dan nog, nu nog te horen brengen. 10 memorabele songs zonder enige ballast. Des duivels onzinnig natuurlijk om onmiddellijk iedere noot, iedere muzieklijn daarvan op geluid, lengte of gelijkenis binnen het immense songbook af te meten en af te rekenen. Zou je dit dan eerder ook eerst met het oeuvre van een Bach of Mozart moeten proberen. Respect voor het geëtaleerde compositorisch vernuft verdient dat je een toprealisatie als deze als geheel, in z'n volle diepte, met al z'n verrukkelijke melodieën laat inwerken en inwerken.

En ja... Hoe die liveset er in 2022 dan in werkelijkheid moet uitzien? Imagine this for yourself. Met de ogen toe hoor je nu vast al hun Sound of Distant Drums!

Altijd leuk, een nieuw album van jeugdhelden Iron Maiden, al is het ook ditmaal een wisselvallig werkstuk geworden. Met het nogal saaie en matte titelnummer schiet de plaat niet bepaald spetterend uit de startblokken, maar gelukkig wordt het daarna snel beter. Nieuwe wegen worden uiteraard niet bewandeld, maar de band is redelijk goed op dreef en Bruce Dickinson is nog steeds goed bij stem. In de hogere regionen moet hij weliswaar wat inleveren, maar wat wil je ook op zijn leeftijd. Tot en met Darkest Hour is het album goed te genieten; daarna drukken de afsluitende drie epische tracks de pret helaas een beetje. Te langdradig, te weinig afwisselend en behoorlijk eenvormig. De kortere songs zijn hier duidelijk de betere.

Deze heeft bij mij meer dan enig ander Maiden-album tijd nodig om te groeien. Maar het begint te komen. Wat een mooie melodieën weer, fijne tempowisselingen. De afwezigheid van oh-oh-oh meezingmomenten en herhalende refreintjes is ook wel een keer lekker en maakt dat deze plaat fris klinkt, ook al zitten er natuurlijk tal van 'dit heb ik eerder gehoord'-momentjes in. Wat te denken van de Book of Souls-achtige riff in Time Machine, het refrein van Death of the Celts dat wel wat aan The Nomad doet denken terwijl het refrein van Stratego weer een vleugje Different World in zich heeft. Darkest Hour doet me eerder aan solowerk van Bruce denken, Tears of the Dragon misschien? Al kan die geweldige solo natuurlijk alleen van Adrian Smith zijn. En ook algemenere dingen: de gitaar die meedoet met Bruce zijn zanglijnen, de intro ook als outro, dat soort stokpaardjes, maken het weer op en top Maiden. Qua algehele sfeer vind ik dit album het dichtst bij een mix van Brave New World en A Matter of Life and Death komen. En dat is zeker geen slecht teken. Prijsnummer is voor mij trouwens Death of the Celts, maar ik behoor tot de weinigen geloof ik. Geweldige intro, mooie verhalende zangpartijen van Bruce en een lekker gevarieerd instrumentaal middenstuk. De Kelten houden Maiden wel bezig, Isle of Avalon ging er ook al over. The Parchment is ook fantastisch en had zo op Brave New World kunnen staan. Of deze plaat ooit tot mijn absolute favorieten gaat behoren weet ik nog niet maar hoge ogen gooit hij zeker.

Iron Maiden - Senjutsu

Dit album heeft ook bij mij langer nodig gehad om goed binnen te komen, maar uiteindelijk heeft hij me toch aardig te pakken.
Qua stijl is de huidige Iron Maiden al lang niet meer vergelijkbaar met de uitgebrachte albums in de jaren 80. Zoals Don Cappuccino hierboven terecht aangeeft is de nadruk steeds meer op lang uitgesponnen nummers komen te liggen waar de uithalen grotendeels uitblijven. Deze ontwikkeling is al terug te horen sinds Brave New World.
Wat betreft dit album ben ik toch grotendeels positief. Er zit een groot verschil tussen de twee helften van dit album. De eerste helft bevat vooral pakkende nummers, waarbij voor mij Stratego en Days Of Future Past het beste uit te verf komen, zeer genietbare nummers. Juist The Writing On The Wall vind ik niet heel fantastisch. Hoewel het redelijk begint met een oosters klinkende intro, is het refrein echt te repetitief. Ook The Time Machine doet het niet helemaal voor mij, mede vanwege de ietwat vreemde transition midden in het nummer. Lost In A Lost World vind ik dan wel weer erg gaaf.
De tweede helft van het album laat zien hoe ik Iron Maiden het liefste zie. Ik ben erg gecharmeerd van nummers als When The Wild Wind Blows en Empire of the Clouds, dus ik wist als ik, met name de lange nummers wat vaker zou luisteren, ik er vanzelf in zou komen. The Parchment is voor mij inmiddels uitgegroeid tot favoriete nummer van het album, maar ook Hell On Earth is het benoemen waard. Beide zijn nummers van grote klasse waarbij de ervaring die de bandleden inmiddels hebben er vanaf spat. Er hangt een hele aangename sfeer om deze nummers waardoor je in het avontuur gezogen kan worden. Darkest Hour misstaat hier dan ook niet tussen. Death Of The Celts vind ik wel de minste van deze 4, ik weet niet precies waarom maar de toon klinkt me iets te vrolijk ten opzichte van de rest van de nummers die juist proberen spanning op te bouwen.
Ik ben toch in ieder geval grotendeels positief over dit album, wat mij betreft dan ook een waardige opvolger van The Book Of Souls. Mocht dit het laatste album blijken zijn ze op een mooi moment geëindigd, maar als er in 2028 nog een nieuwe Maiden uit de lucht komt vallen ben ik zeker niet de beroerdste om het een kans te geven.

4*

Lang niet slecht. Ik hou van Iron Maiden als ze als een stoomtrein voortrollen en niet te veel haltes hebben onderweg Klopt, hun oude albums zijn vuriger en met flitsender gitaarspel. Hun ritme sectie was de beste ter wereld. Ze zijn duidelijk ouder en dat hoor je. Maar de composities zijn nog steeds zeer harmonieus en ze klinken als een symfonische rockband. Het folkrock achtige hebben ze altijd al gehad. Diverse themaatjes zouden zo uit oude folksongs kunnen komen. Het verhalende van hun teksten past heel goed bij de muziek.
Verder lijkt het of ze een andere opname techniek gebruiken. Basgitaar en bassdrum zijn veel duidelijker hoorbaar. Dat (imho) betere geluid was al enigszins hoorbaar op Book of Souls. Een goede ontwikkeling, ik vond hun eerdere albums altijd al vlak klinken. Ik ga Senjutsu vaak draaien en zal dan dit album beoordelen