The Jam - Snap! (1983)

briljante compilatie, staat werkelijk geen slecht nummer op.
Favoriet: The Bitterest Pill.

Geweldig overzicht van een fascinerende band. Goed evenwicht tussen punk en mainstream. Dikke 20 jaar later staan deze nummers nog steeds als een huis. Ik heb zelf "The very best of The Jam"uit 1997, wat veel overeen komt met deze hier. Ook stond deze band als voorbeeld voor veel bands die zich later in het Britpop-genre begaven. "A"bomb in Wardourstreet is mijn absolute favoriet op deze cd,............geweldig!

Wat is Beat Surrender toch een fantastisch nummer, wat een manier om een punt te zetten achter The Jam

Sowieso een fantastische cd natuurlijk dit, zoveel briljante nummers, en lekker chronologisch.

Inderdaad, het vereist ballen om op zo'n manier uit elkaar te gaan

De originele snap! (die destidjs op vinyl uitkwam) is trouwens nu uit op cd.

Bedoel je dit album, of een ander? Ik heb deze al heel wat jaren op cd hoor.

ik bedoelde deze snap!:

http://www.nme.com/news/jam/22036

Ik heb deze sinds vandaag ook. Natuurlijk wist ik al dat dit een beste verzameling was. Alle hitjes van de Hitgroep. Ontzettend leuk ook juist nu, met al die nieuwe Britse bandjes.


Maar ik heb wel een lichte teleurstelling te verwerken.

Misschien zijn er niet veel mensen die beide versies kennen van de Jam-hits (deze cd - geremasterd - en de originele vinyl-verzamelaar en/of singles). Wel: het is een behoorlijk verschil. In mijn favoriete 'Going Underground' hoor ik nu ineens wél duidelijk wat er gezongen wordt terwijl de zan nota bene meeminder op de voorgrond staat, ik hoor blazers die als blazers klinken en 'professionele galm/wall-of-sound'. Van Punk/Wave omgevormd tot een wat modernere progressieve Pop-sound. En dat zonder een noot opnieuw op te nemen. Knap, maar wordt je er wel gelukkig van?

Ik wil geen nieuwe blazers; dat moet hetzelfde snerpende geluidje zijn dat je nooit hoorde en daarom zo perfect paste in de sound. En dat open geluid bevalt me ook niet; ik wil dat die gitaar pijn doet als t hard staat. Ik wil niet dat de woorden verstaanbaar zijn, maar als kogels uit de boxen worden gespuugd; Dát was de Jam!
Het blijft een mooi document, maar ik denk dat ik nu toch verder ga zoeken naar de echte singles van met name 'town called malice' en 'Going underground'.

Geweldige verzamelaar. De vroege hits knallen letterlijk je boxen uit door het gedreven enthousiasme van de band en het superieure, geremasterde geluid. Start, Eton Rifles, Going Underground, A Bomb In Wardour Street, All Around The World, noem ze maar op, ze kunnen gemakkelijk de competitie aan met al die nieuwe Engelse bands. Gaandeweg (zo vanaf Funeral Pyre) zakt toch het niveau wat in, dat deels te maken heeft met Paul Weller's groeiende fascinatie voor blazers, die begin jaren '80 erg hot waren, maar nu vooral gedateert klinken. Nederland was er weer eens hartstikke laat bij en zo scoorde The Jam hier haar eerste hitjes toen de band kwalitatief aftakelde en langzaamaan transformeerde tot het geluid dat het m.i. beroerde Style Council maakte. Opvallend aan deze cd is ook dat juist deze nummertjes een veel slechtere opnamekwaliteit hebben (erg midrange vergeleken met het volledig opgekalefaterde geluid van de eerdere nummers). Het is net alsof de samenstellers de moeite niet hebben genomen ook deze nummers te remasteren.
Maar toch.... een lekkere verzamelaar!

4,5

Je kan nog wel wat meer onzin verkondigen over "kwalitatieve aftakeling" e.d. maar feit is dat deze band stopte op hun hoogtepunt. Dat de Style Council gaandeweg de jaren '80 buitengewoon shit werd heeft met The Jam niks van doen.
Het moment dat Weller's invloeden het meest eclectisch waren en resulteerden in een prachtige mix van rock, soul en pop betreft de liedjes na "Funeral Pyre".
Van deze 5 liedjes haalden er 4 de top 5 en 2 werden een nummer 1-hit (en toentertijd betekende dat nog wat). Nogmaals, aftakeling

De liedjes aan het begin van deze verzamelaar mogen dan veel bravoure en urgentie hebben, en hoewel ik ze fantastisch vind en ondertussen kan dromen, vanuit muzikaal oogpunt zijn ze zondermeer inferieur aan het latere werk.

Maar er zit een verschil tussen Compact Snap!, en Snap!, Compact Snap! is de compactere versie (jaja :+) van Snap!

De playlist van Compact staan hier, maar die van de orginele Snap! is velen malen langer geloof ik.

Nou... deze cd heb ik vorig jaar oktober (denk ik) aangeschaft en... nu je het zegt, de 'latere' nummers zijn iets meer gegroeit bij me, vooral Absolute Beginners.
Het eerdere werk blijft top, echter.

Ik denk dat er 8 nummers meer op staan.
Daarvan hadden er nog wel een paar op deze 'compacte' versie kunnen staan....

Maar Compact Snap doet z'n werk goed bij me. Ik denk dat ik binnenkort maar eens aan een regulier album ga snuffelen. Deze Jam smaakt naar meer.

All Mod Cons is een erg goed album vind ik. En het debuut.

Zeker, prachtig nummer is dat. Geschreven als hommage aan het gelijknamige boek van Colin MacInnes.

Prima samengesteld, wàt is Weller toch een kei van een songsmid, hé ?
Ook zijn werk met Style Council (dat sommigen als wat gladder en dus minder beschouwen; ik niet!) en zowat heel zijn solo-oeuvre zijn méér dan de moeite om ontdekt te worden door Jam fans.
Maar dit is beslist een goeie instapper voor wie niet vertrouwd is met The Jam.

****1/2

Alternatieve titels: Compact Snap, Compact Snap

Wat is het verschil?

Fantastische verzamelplaat trouwens.

Band die vooral Engeland in hun ijzeren greep hield, tussen 1977 en 1982.

Alles wat als single werd uitgebracht, belandde meestal al heel snel boven in de hitparades.

In Nederland was The Jam niet zo succesvol, in die zin, dat de top 40 maar zelden werd bezocht.

Een beetje ten onrechte. Misschien waren we een beetje bang voor deze typische Engelse band, de uitstraling die ze hadden.

Heb nog een tijdje nagedacht over de vraag wél of geen punk.

Ze kwamen natuurlijk op in het jaar van de hoogtepunt van de punk (het enige jaar dat het wat was, wat mij betreft), 1977. Maar is het daarmee gelijk punk?

Of is de band begonnen als punkband en zijn ze toen, zoals zoveel anderen, snel een andere weg ingeslagen? Ik denk het wel.

Ik ben er nog niet uit. Wél wil ik de kwaliteit benadrukken van Compact snap. De natuurlijk vooral Engelse successen knallen heerlijk en enthousiast de boxen uit, waarbij Weller de politieke boodschap niet achterwege laat.

Mijn meeste waardering voor News of the world, Start! en Going underground (ook trouwens ooit meesterlijk gecoverd door Manfred Mann's earth band)

Volgens mij is de LP niet geramstered, moet ook niet, The Jam moet je inderdaad ondergaan, geremastered pfff het is toch geen f*king Pink Floyd of zo.
Waanzinnige compilatie, kan natuurlijk alleen maar het volle pond geven. Alhoewel een aantal Jam studio lp's erg goed zijn is dit gewoon de beste, period.
Een echte singles band dus, nog meer dan the Smiths.
En koop gewoon de vinyl versie als je die nog kunt vinden, de eerste oplage (die heb ik) had ook een live ep erbij, heb je dat gelul van geluid opneuken ook niet

Het heeft even moeten duren, maar hopelijk wordt er, 33 jaar na deze tekst van nota bene Bruce Foxton aan deze prachtige song waarschijnlijk eindelijk recht gedaan! Adverteerders lopen weg, een parlementair onderzoek gestart naar de onfrisse praktijken van deze krant. Dat wordt nog een leuke beerput!

De single was van maart 1978, is niet op een origineel album van The Jam verschenen maar is later uiteraard wel uitgebracht op deze verzamelaar. Vrij recent wel op de uitgebreide remaster verschenen van All mod cons.

Nota bene gezongen en geschreven door Bruce Foxton, zijn enige vocalen op een Jam single ooit!

Nota bene gezongen en geschreven door Bruce Foxton, zijn enige vocalen op een Jam single ooit! [/quote]

Bruce Foxton had ook de lead-vocals op David Watts en Smithers-Jones (B-kantje When You're Young)!

Ja, dat klopt. Het is de enige single van The Jam die hij heeft geschreven, was mijn intentie. David Watts was geschreven door Ray Davies maar idd gezongen door Bruce! Ook een fraai nummer overigens, het blijft een prachtige compilatie, deze Snap!

Deze compilatie werd kort na het ontbinden van de band uitgebracht en hetzelfde jaar dat CD's op de markt kwamen.
De eerste versies heetten Compact Snap! en er stond een wit balkje op de voorzijde waarop vermeld stond: '60 Minutes Of Music'. Het lag toen ook in de winkel als dubbel-album en musicassette.
In de media werd het toen ook een van de beste CD's genoemd, vanwege de goede geluidskwaliteit, de speelduur (vergeleken met andere CD's toen) en de inhoud.
Er waren toen wel Jam-fans die vielen over het feit dat That's Entertainment hier in een demo-versie aanwezig is. Ik weet niet zeker of dat bij de latere versies van dit album ook zo is.
Ook Funeral Pyre is in een speciale CD-remix aanwezig.

Prima compilatie van mijn favoriete 70-80's groep.
Alleen jammer dat Pretty green,geen plaats kreeg op deze schijf (daarom ook geen max score)
Mijn hoogtepunten zijn Going Underground en het verrassende Precious.

Ben op newwavereis in maart 1980, als The Jam in het VK met hun tiende hitsingle voor het eerst #1 haalt: Going Underground. Sterker nog, de eerste drie weken dat het schijfje de hitlijst haalt, staat het op die plek. Een non-albumsingle, voor het eerst op 33 1/3 toeren verschenen in 1983. Dit via Snap!, dat met 28 tracks veel heeft te melden. Was in het Verenigd Koninkrijk bovendien in speciale editie met bonus-live-EP te verkrijgen.

Een heerlijke verzamelaar om hun ontwikkeling te volgen, zeker geschikt voor hen die frontman Paul Weller ontdekten als godfather van de generatie Oasis, Blur en noem maar op. Passionele zang en hartstocht zijn termen die van toepassing zijn, of is dat te klef? Denk het niet, gezien de sociaal-maatschappelijke onderwerpen die door The Jam worden aangesneden.
Muzikaal nét geen punk: de gitaren zijn fel maar scheuren niet en geen geschreeuw maar "gewone", zij het gedreven zang. En natuurlijk hadden de drie in de begintijd het jaren '60 het imago van mod met vrij keurige kleertjes, zich daarmee onderscheidend van de rattenkapsels, gescheurde t-shirts, leren jassen en veiligheidsspelden.
Misschien dat een ander het wél punk vindt: steevast uptempo met spetterend drumwerk in combinatie met de diverse sociale onderwerpen die worden aangesneden. Qua energie is er geen verschil! Al zijn er zijpaadjes in hun oeuvre, het muzikale spectrum werd geleidelijk iets breder.

De dubbelaar haalde in oktober 1983 meteen #2 en bleef daar een week staan. Een bestseller. Vanaf 2004 verscheen de volledige Snap! op 2- dan wel 3cd, maar al in 1984 was er een ingekorte versie onder de titel Compact Snap!
Vorige week maandag kwam het bericht van het overlijden van voormalig Hilversum 3-dj Vincent van Engelen. Tien jaar eerder was hij te gast in podcast Dit Was De Radio en laat daarin nou een fragment zitten uit 1980 waarin hij Goin' Underground op de draaitafel heeft! Luister hier vanaf 46'10" hoe het liedje werd gedraaid na een livereportage over een kraakactie. Het album staat op JijBuis.

Mijn muzikale reis kwam The Pop Group en vervolgt bij een andere non-albumsingle: The Stranglers met Bear Cage, dat twee jaar later belandde op verzamelaar The Collection 1977-1982.

Kocht de singel 'Going underground' vroeger omdat het een geweldig uptempo British rocknummer is. Dit nummer vind ik nog steeds het prijsnummer van ze.
Kwam toen volgens mij niet verder dan de tipparade.
Maarja , in Engeland waren ze veel groter dan hier.
Deze verzamelaar is gewoon een verplichte aanschaf voor mij als de ultieme verzamelaar.
Heerlijke muziek!!