Taylor Swift - Red (Taylor's Version) (2021)

Nee hoor je hoeft helemaal niets goed te vinden. Er zijn zat recensenten en muziekliefhebbers die dat wel doen. Maar wat vind je zo kinderen-voor-kinderen aan die productie?

Het zal denk altijd wel zo blijven dat mensen iets te pop of populair of niet alternatief , avant garde of weet ik het wat vinden. So be it

Dit is echt iets wat ik nooit opgezet zou hebben, maar aangezien dit blijkbaar toch wel als kwaliteitspop wordt gezien maar eens een poging gewaagd. Hier en daar best aardige stukjes, maar ik haak erg af op het typische Amerikaanse gladde geluid. Duidelijk niet aan mij besteed dus geen verder oordeel, kan het hebben als het in de auto een keer voorbij komt.

Het sluit wel een beetje hier op aan:



Ik vermoed de manier waarop de zang klinkt (net even teveel glad getrokken) en erg voorin in de mix zit vooral. Dat stoot mij iig ontzettend af, klinkt daardoor in mijn oren direct als een dozijn andere Amerikaanse zangeressen.

Wat mij betreft werd ze dan ook pas goed vanaf het album 1989 en zijn haar laatste twee albums (folklore en evermore) het mooist en behoorlijk anders dan dit.
Ten tijde van Red was het inderdaad nog té poppy.

Ik heb een beetje een haat-liefde verhouding met Taylor. Red was het enige album dat ik van haar heb gekocht ooit (ook weer verkocht). Ik vond de liedjes wel aardig, maar haar stem kan me behoorlijk irriteren. Met de 2021 versie heb ik dat helemaal niet. Het klinkt minder nasaal ofzo en daardoor een stuk aangenamer. Duidelijk is dat ze nu een betere zangtechniek heeft! Succesvolle remake.
Absolute favoriet: Begin Again (altijd al het mooiste nummer van Red, maar nu nóg mooier!)

Ik heb het weer geprobeerd, maar ik hoor de genialiteit gewoon niet. Muzikaal doet het me niks, ook die versie van tien minuten wat dan haar beste nummer zou moeten zijn. Tekstueel kan ik het niet slecht noemen, maar echt bijzonder is het ook niet. Dus wat maakt dit zo goed? Als het een album van 35/45 minuten zou zijn zou ik nog een poging wagen, maar 2 uur is ook gewoon veel te lang. Zeker als het nergens spannend wordt. Ik ga er geen stem aan verbinden, want dat zou belachelijk zijn na een halve luisterbeurt. Maar ik geef het op, Taylor en mij gaat never ever ever ever iets worden.

Echt, serieus? Nummer als 'Holy Ground', 'Sad Beautiful Tragic' en vooral 'All Too Well', zijn echt knappe, volwassen nummers waar al die saaie indiefolkkindvrouwtjes die op deze site bewierrookt worden heel erg jaloers op mogen zijn.

Er zitten heus wel wat aardige nummers tussen, al prefereer ik een hoop van die indiefolkkindvrouwtjes. Maar persoonlijk vind ik Taylor pas vanaf 1989 interessant worden.

Tussen alle commentaren door van twijfelaars, voor en tegenstanders, lees ik weinig over het feit dat Taylor Swift er opnieuw met verve in geslaagd is om een oud album opnieuw op te nemen. Zelfde musici, producers en zelfde artiesten. We hebben nu twee albums gehad en we krijgen er nog meer. Dat de beide albums zowel artistiek als commercieel goed scoren, zal haar sterken in de beslissing tot heropname. Als de voortekenen ons niet bedriegen is 1989 nu aan de beurt. Daarmee kiest ze duidelijk eerst voor de drie meest succesvolle albums bij de heropnames. Iedereen lijkt het er over eens dat de nieuwe opnames beter klinken qua productie, zang en dynamiek. Ik zou graag de reactie willen zien van de eigenaars van het oudere songmateriaal. Ze zullen toch balen, 300 miljoen aftikken en dan dit. Maar ook de oude albums liften mee op het nieuwe succes, zowel op Spotify als bij de fysieke verkoop. Bovendien barsten die eigenaars van de poen. Ik blijf het nog steeds een stoere actie vinden van Taylor die zeker geschiedenis zal schrijven. Ondertussen blijft het gewoon genieten van dit geweldige album.

Boh, State of Grace, Treacherous en I Knew You Were Trouble hebben wel echt een fantastische nieuw likje verf gekregen. En dan heb ik pas vier nummers gehad. En de volgende is All Too Well. Als dit zo doorgaat worden het 5*. Maar nog een lange zit.

Mooi artikel van de Volkskrant over de totstandkoming van dit album: DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl.

Weer de top 100 niet gehaald
Cultuurbarbaren !

Omdat het grote publiek dat verlangt (om niet te zeggen: eist).

Het is de norm.

State of Grace.

Mijn favoriete vrouw in de muziekwereld heeft er weer een paar American Music Awards (AMA’S) bij voor dit briljante album, dat naast een verbeterde kristalheldere heropname van de originele songs, veel extra songs kent die menig artiest jaloers zou maken. Alle 6 nominaties werden gisteren verzilverd, dus felicitaties zijn op de plaats. Inmiddels staan er 40 AMAS in haar vitrinekast.

Taylor Swift is the Music Industry.

Een hele zit. Op de paar hits na ken ik het originele album niet, dus ik kan die vergelijking nog niet trekken. Toch had ik wel iets anders verwacht van een grote popster die haar eigen take van een album maakt. Wat meer indie-stijl; ingetogen, richting traditionele country/folk. Dit is gewoon weer heel poppy en glad, zoals ik Taylor Swift ken. Misschien wat minder toeters en bellen, maar ik heb niet het gevoel dat ze echt een andere kant van zichzelf laat zien.

Ik had ook meer verwacht van het duet met Chris Stapleton, trouwens...

Lastig te beoordelen. Enerzijds staan er echt geweldige nummers op. Anderzijds duurt het origineel van Red al te lang, maar dit is al helemaal een lange zit. Tja, hoe beoordeel je zo'n album dan? Met de krenten uit de pap had je hier een moderne klassieker van ~45 minuten kunnen maken met louter sterke popnummers. Helaas zou ik haast zeggen.

Helemaal eens met mijn voorganger. Buiten het feit dat de oorspronkelijke songs nu wat volwassener klinken blijft de lengte van het oorspronkelijke aantal al (te) lang, laat staan dat je 30 nummers van maakt. Een hele lange zit.. 3,5*

State of Grace (4:56) --- 4,0
Red (3:43) --- 3,5
Treacherous (4:03) --- 2,5
I Knew You Were Trouble (3:40) --- 4,5
All Too Well (5:29) --- 3,5
22 (3:52) --- 4,0
I Almost Do (4:05) --- 4,0
We Are Never Ever Getting Back Together (3:13) --- 4,0
Stay Stay Stay (3:26) --- 4,0
The Last Time (4:59) --- 3,5
Holy Ground (3:23) --- 3,5
Sad Beautiful Tragic (4:45) --- 2,5
The Lucky One (4:00) --- 3,5
Everything Has Changed (4:06) --- 3,0
Starlight (3:41) --- 3,5
Begin Again (3:58) --- 3,0
The Moment I Knew * (4:47) --- 3,0
Come Back... Be Here * (3:44) --- 4,0
Girl at Home * (3:43) --- 4,0
State of Grace [Acoustic Version] (5:21) --- 4,0
Ronan (4:24) --- 3,5
Better Man (4:57) --- 3,0
Nothing New (4:18) --- 3,5
Babe (3:44) --- 3,5
Message in a Bottle (3:45) --- 4,0
I Bet You Think About Me (4:45) --- 3,0
Forever Winter (4:23) --- 2,5
Run (4:00) --- 3,0
The Very First Night (3:20) --- 3,5
All Too Well [Ten Minute Version] (10:13) --- 3,5

Onlangs had ik het genoegen om in De Doelen in Rotterdam de 9e symfonie van Gustav Mahler aan te horen. Het Magnum Opus van deze componist duurt ruim 1,5 uur en is een briljant complex muzikaal feestmaal. Na afloop hoorde ik in de wandelgangen mensen praten, dat het wel wat aan de lange kant was. (zucht) Ook hier gebruikers die het allemaal wat teveel vinden, die 30 nummers. Zelf heb ik er geen last van, want wat goed is kan niet lang genoeg duren. En ja, als je de cijfers optelt en door 30 deelt kom je niet op 10 uit. Maar ook bij Sandinista! van The Clash, en het witte album van The Beatles is geen sprake van perfectie. Toch krijgt dit drietal van mij 5 sterren. Ze vormen namelijk een coherent geheel waar je niet in mag schrappen, of erger, de bezem doorheen moet halen.
(met dank aan MIAB voor het voorwerk)

State of Grace - 10
Red - 10
Treacherous - 8
I Knew You Were Trouble - 9
All Too Well - 10
22 - 7
I Almost Do - 7
We Are Never Ever Getting Back Together - 10
Stay Stay Stay - 6
The Last Time - 9
Holy Ground - 9
Sad Beautiful Tragic - 9
The Lucky One - 6
Everything Has Changed - 8
Starlight - 8
Begin Again - 9
The Moment I Knew – 8
Come Back... Be Here - 10
Girl at Home - 7
State of Grace [Acoustic Version] - 8
Ronan - 9
Better Man - 8
Nothing New - 7
Babe - 6
Message in a Bottle - 8
I Bet You Think About Me - 7
Forever Winter - 7
Run - 8
The Very First Night - 8
All Too Well [Ten Minute Version] - 10

Toen ik ATWTMVTVFTV voor het eerst hoorde dacht ik: 'I've wasted my life not listening to this song'.

En toen bedacht ik me dat Swift pas 22 was toen ze dit album schreef. Om dingen in perspectief te plaatsen, toen Neil Young, met afstand mijn favoriete artiest, 22 was, was hij bezig met zijn debuut en ik kan je vertellen, niets op Young's debuut komt überhaupt maar in de buurt van All Too Well (ten minute version).

Sterker nog, er zijn maar weinig artiesten die op 22e een album van dit niveau hebben afgeleverd. The Beatles zeker niet. Ok, Dylan met The Freewheelin' dan, en ook al heb ik Dylan hoog zitten, denk dat ik liever naar Red luister.

Edit: nog even zitten nalezen, maar het origineel uit 2012 staat op 99 in de Rolling Stone top 500 best albums, versie 2023. Slechts een paar albums die hoger staan en die zijn gemaakt door een jongere artiest, waarvan o.a. Jagged Little Pill van Alanis Morissette, die 21 was in 1995 (toevallig ook de eerste CD die ik kocht) en Illmatic van NAS.

Dit album is all killer, no filler, zelfs (of zeker?) The Vault tracks. Haters gonna hate.