menu

Caravan - It's None of Your Business (2021)

mijn stem
4,00 (17)
17 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Madfish

  1. Down from London (4:04)
  2. Wishing You Were Here (3:56)
  3. It's None of Your Business (9:42)
  4. Ready or Not (4:46)
  5. Spare a Thought (4:08)
  6. Every Precious Little Thing (4:27)
  7. If I Was to Fly (3:25)
  8. I'll Reach Out for You (8:09)
  9. There Is You (4:28)
  10. Luna's Tuna (3:14)
totale tijdsduur: 50:19
zoeken in:
avatar van Mssr Renard
4,5
Nieuwe plaat van Caravan? Fantastisch.

avatar van BoyOnHeavenHill
Ik had er niet meer op durven hopen...

avatar van Brunniepoo
Nou, laten we eerst maar eens afwachten wat deze plaats ons brengt...

Ik moet zeggen dat ik Paradise Filter bij verschijnen nog wel geregeld draaide, maar deze staat nu al jaren ongedraaid in de kast. Verder zijn de heren er toch ook flink ouder op geworden (en Jim Leverton zag er een aantal jaar geleden al uit alsof hij elk moment om kon vallen) en we weten nog niet wat de gevolgen daarvan zijn.

Dat gezegd hebbende: ik ben wel benieuwd naar Caravan's ironische kijk op lockdowns, Brexiten en dergelijke, hopelijk krijgen we die...

avatar van Mssr Renard
4,5
Er staan in elk geval weer twee langere songs op. Ik hoop op viola-solo's van Richardson (als hij nog bij de band zit).

avatar van zoppo
Als de recente single het slechtste nummer van de plaat is, is er nog hoop.

avatar van Tonio
4,5
Ik hoop inderdaad hetzelfde. Als je destijds het nummer Love to love You had gehoord, en vervolgens niet naar het hele album In the Land of Grey and Pink had geluisterd zou je een fraai meesterwerk hebben gemist

Niet dat ik verwacht dat dit niveau zelfs maar een beetje wordt benaderd, maar toch …

avatar van Mssr Renard
4,5
Tonio schreef:
Ik hoop inderdaad hetzelfde. Als je destijds het nummer Love to love You had gehoord, en vervolgens niet naar het hele album In the Land of Grey and Pink had geluisterd zou je een fraai meesterwerk hebben gemist

Niet dat ik verwacht dat dit niveau zelfs maar een beetje wordt benaderd, maar toch …


En dat terwijl Love To Love You een knaller van pyschedelische popsong is. Heerlijk. Maar ik snap wat je bedoelt. Kant B van Grey and Pink is toch van een andere orde dan psychpop.

Ik heb overigens de dubbel-lp-versie van Grey and Pink, met vijf extra songs.

avatar van Tonio
4,5
Tweede nummer is inmiddels vrijgegeven. En ik moet zeggen: Every Precious Little Thing klinkt na een eerste keer luisteren best veelbelovend. Het instrumentale tussenstukje met een prominente fluitsolo van Jimmy Hastings maakt het nummer sterker. Nog een weekje wachten ...

avatar van Mssr Renard
4,5
Eerste indruk is fantastisch. Ik heb de eerste kippenvelmomenten van de dag al binnen.

Fantastische productie, beste symfo-plaat van het jaar, geweldige composities, mooi altviool-spel, ook is de manier van zingen die Pye hier hanteert erg goed gekozen. Zijn stem klinkt warmer dan ooit, en ik kan geen vals noot ontdekken. Daarmee is hij één van de weinige oude zanger die het nog echt goed doet. Respect daarvoor.

Caravan klinkt overweldigend positief, liefdevol, sympathiek, levenslustig. Ik sta versteld hoe goed deze plaat nu al op mij overkomt. Eindelijk weer eens een symfoplaat die mij echt raakt en boeit en niet tergend depressief en zwaar is.

Dat gezegd hebbende vermoed ik dat een heleboel juist om die redenen dit helemaal niet leuk vinden. Maar ik ben om, ik ga de plaat kopen (op lp uiteraard).

Bonuspunten voor de goede speelduur en de heerlijke lieve hoes.
Niet de beste plaat van 2021 maar wel de beste prog/symfo plaat van 2021!

avatar van Tonio
4,5
Album de hele dag geluisterd. En ik moet zeggen: ik deel het enthousiasme van Mssr Renard. Ik had niet veel verwacht, op zijn best het niveau van Paradise Filter: best aardig, maar meer 'for old times sake'.

Maar niets is minder waar: geen poging om het oude geluid weer te benaderen, maar gewoon een nieuw fris en vooral eigentijds geluid. Bij het beluisteren zat ik me zelfs onwillekeurig af te vragen hoe dit in de muziekpers zou vallen als dit geen zestigers en zeventigers zouden zijn, maar een of ander nieuw bandje van twintigers ...

De verklaring voor het frisse en energieke geluid vinden we in een interview met Pye Hastings, waar hij toelicht hoe het album tot stand is gekomen. Namelijk op de ouderwetse manier: in 11 dagen, en gewoon in een cirkel, die vanwege corona social distance wel wat groter was dan normaal. Zo hadden ze oogcontact en konden ze elkaars ideeën proberen en verbeteren. En af en toe ook vloeken en mopperen, want dat hoort daar ook een beetje bij. En dat is toch heel anders dan wanneer dit proces via Zoom, telefoon en email verloopt.

Pye vertelt altijd moeite te hebben met de teksten, maar vanwege Corona was dit geen enkel probleem. De teksten gaan over deze vreemde periode. Pye ergerde zich aan het feit dat zoveel mensen de wetenschap in twijfel trokken. En er is een lied over degenen die ons/hen zijn ontvallen als gevolg van deze pandemie. En in een andere song wordt stilgestaan bij de huidige periode waar we weer een beetje naar normaal an het terugkeren zijn. En gelukkig hebben de leden van Caravan de humor niet verloren, iets waarmee ze zich al ruim 50 (!) jaar in deze meestal wat bombastische en serieuzere muziekgenre onderscheiden.

En nu de muziek: de opbouw van het album is apart. De eerste vier nummers zijn up-tempo en ook af en toe stevig. Zelfs het lange nummer van bijna 10 minuten. Meestal wordt in de prog/symfo-rock in lange nummers vaak qua tempo gewisseld, maar zo niet hier. En ik moet zeggen: waar ik normaal een voorkeur heb voor de wat melodieuzere kant van hun muziek bevallen mij deze eerste 4 nummers prima. En dan zitten er al ruim 20 minuten op.

Pas bij Spare a Thought gaat de voet van het gaspedaal af. En dat blijft zo, tot en met het laatste - instrumentale - nummer. De enige onderbreking is If I Was to Fly, het nummer waar ik in mijn eerdere post mijn reserves bij had. Dat is nog steeds zo: compositorisch is het een niemendalletje, maar vanwege de opbeurende tekst past het best op deze plek van het album.

De huidige bezetting is deels oud, deels nieuw: oprichter Pye Hastings uiteraard, maar ook oudgedienden zoals Geoffrey Richardson, Jimmy Hastings en zelfs Jan Schelhaas mogen bij het 'meubilair' gerekend worden. Lee Pomeroy (ELO, Rick Wakeman) speelt bas en Mark Walker is na het overlijden van Richard Coughlan nu de nieuwe drummer. Nu is Mark een technisch beperkte drummer (dus heel iets anders dan bijvoorbeeld Nick D'Virgilio van Big Big Train), maar zijn stuwende spel is volgens mij een belangrijke reden voor het eerder genoemde frisse en energieke geluid.

Hierboven werd al gewezen op de goede zang van Pye. Opmerkelijk, want (overigens net zoals bij Camel) moest Caravan het al die jaren nou niet bepaald hebben van geweldige zang. Behalve wanneer Richard Sinclair op sommige albums/nummers de zangpartij voor zijn rekening nam (mijn favoriet, maar ik weet dat heel veel anderen zijn stem niet kunnen uitstaan). Maar Pye heeft na 50 jaar weinig 'ingeleverd' en klinkt eigenlijk prima. Zo krijgt Cruyff dus weer gelijk, met 'dat ieder nadeel zijn voordeel hep'.

Dan nog een eigenaardigheidje: het laatste instrumentale nummer deed mij ergens aan denken, en dan vooral het tingel-tangel-geluid. Het liet mij de hele dag niet los, maar eindelijk wist ik het: eenzelfde geluid en sound zit in de closing theme van de Britse serie Line of Duty (https://www.youtube.com/watch?v=ddpf5T0yW9c). Het zit ergens aan het eind.

Een heerlijke verassing van Caravan. Een van de betere albums van dit jaar, dat is zeker. Of het ook het beste prog/symfo-album van 2021 wordt, blijft wat mij betreft nog even spannend. Big Big Train heeft met Common Ground ook een hele fijne plaat gemaakt.

avatar van Mssr Renard
4,5
Ha Tonio!

Ook de hele dag dus deze plaat op repeat. Ik moet zeggen dat ik juist het steady drummen erg fijn vind. Richard deed dat ook al, en dus is het een goede voortzetting. Het zou toch wat zijn, als Caravan ineens met 17/16 en 9/8 maten aan de haal zou gaan.

Wat mij trouwens ook opvalt, in die eerste wat stevigere nummers zijn de fijne gitaarsolo's. Ik kan mij niet herinneren dat Pye zo lekker kan soloren, of neemt Geoffrey ook de gitaarsolo's voor zijn rekening?

Tonio schreef:
Een van de betere albums van dit jaar, dat is zeker. Of het ook het beste prog/symfo-album van 2021 wordt, blijft wat mij betreft nog even spannend. Big Big Train heeft met Common Ground ook een hele fijne plaat gemaakt.


Je maakt me nieuwsgierig. BBT's Common Ground is een zeer sterk album. Ga het eens uitchecken ........

avatar van ainogard
4,5
Top album, ik wordt er blij van. Ik was wel ff verbaasd dat er een nieuw album is eerlijk gezegd. Mooi cadeau weer.

avatar van Mssr Renard
4,5
Nu al meer aandacht voor deze plaat sinds For Girls Who Grow Plump en een (nu al) erg hoog gemiddelde. Ik gun het de heren van harte.

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Caravan - It's None Of Your Business - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Caravan - It's None Of Your Business
Oude helden uit de symfonische rock gaan momenteel vooral hard op hun bek, maar de Britse band Caravan komt zo’n 50 jaar na haar beste albums op de proppen met een geweldig album

Over de grootste verrassing van deze week hoef ik geen moment na te denken. Die komt van de Britse band Caravan. Ik was bij de aankondiging van het album vooral verrast dat de band nog bestaat, maar verwachte natuurlijk helemaal niets van It’s None Of Your Business. Het nieuwe album van Caravan is echter een heerlijk album. Het is een album dat het roemruchte Caravan geluid uit de vroege jaren 70 heeft getransformeerd in een fris klinkend progrock geluid, dat geen moment onder doet voor dat van de huidige smaakmakers in het genre. Het is een aangename verrassing voor een ieder die de band decennia geleden uit het oog is verloren, maar ook jonge honden met liefde voor progrock moeten dit horen.

Er zijn helaas niet heel veel oude muzikale helden die decennia na hun gloriejaren nog met interessante muziek op de proppen komen. Vorige week was het nieuwe album van Yes een vooral uiterst pijnlijke luisterervaring en van het deze week verschenen nieuwe album van de Britse band Caravan had ik niet veel meer en eerlijk gezegd nog veel minder verwacht.

De Britse band, die moet worden gerekend tot de vaandeldragers van de zogenaamde Canterbury Scene, beleefde haar gloriejaren immers aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 met legendarische albums als het titelloze debuut (1968), If I Could Do It All Over Again I'd Do It All Over You (1970), In The Land Of Grey And Pink (1971), Waterloo Lily (1972) en For Girls Who Grow Plump In The Night (1973). Het zijn de enige albums die ik ken van de Britse band en het zijn volgens de bronnen die ik heb geraadpleegd ook met afstand de beste albums.

De Canterbury Scene dankt haar naam aan de in het zuidoosten van Engeland gelegen stad Canterbury, maar het is ook een synoniem voor een muziekstroming waarin invloeden uit de symfonische rock, jazz, psychedelica en folk met elkaar werden vermengd. Soft Machine, Gong, Egg, Hatfield And The North, National Health en Caravan zijn de belangrijkste bands in de scene van laatstgenoemde band verscheen deze week een nieuw album, It’s None Of Your Business.

Caravan werd in 1968 geformeerd, dus het is niet zo gek dat de samenstelling van de band 53 jaar later wat is veranderd. Lid van het eerste uur Pye Hastings is nog steeds van de partij, maar ook Geoff Richardson is al sinds de vroege jaren 70 aan boord en ook de meeste andere leden zijn zeker geen nieuwkomers.

Voor It’s None Of Your Business koos de Britse band voor een wat ouderwetse aanpak. Caravan huurde anderhalve week een studio, stelde de bandleden in een kring op om gezamenlijk muziek te maken, om na 11 dagen met een compleet album uit de studio te komen. Het is een album dat me zoals gezegd zeer aangenaam heeft verrast en dat behoorlijk wat indruk maakt.

Caravan borduurt op It’s None Of Your Business zeker niet fantasieloos voort op de bovengenoemde topalbums van de band, die overigens helaas geen van allen zijn te vinden op de streaming media platforms. De Britse band heeft wel elementen uit haar vertrouwde geluid behouden, maar heeft dit geluid de 21e eeuw in gesleept.

It’s None Of Your Business is een eigentijds klinkend progrock album met hier en daar wat invloeden uit de gloriejaren van de Canterbury Scene. Caravan klinkt in 2021 verrassend toegankelijk, maar laat ook een mooi geluid horen, met een hoofdrol voor flink wat keyboards, maar uiteraard ook de viool van Geoff Richardson en dit keer ook de fluit van Jimmy Hastings en hier en daar een heerlijke gitaarsolo.

Pye Hastings heb ik nooit gerekend tot mijn favoriete zangers, maar op de vocalen op It’s None Of Your Business heb ik echt niets aan te merken. Waar het laatste album van Yes na een redelijke start compleet in elkaar zakt, wordt het nieuwe album van Caravan alleen maar leuker en sprankelender. Ik geloof niet dat ik dit jaar een beter progrock album heb gehoord en dat dit album van Caravan komt is een daverende verrassing. Hoogste tijd voor het opnieuw uitbrengen van de beste albums van de band, maar It’s None Of Your Business is een fantastisch toetje. Op naar meer. Erwin Zijleman

avatar van jorro
3,5
Al die hoge scores wekken een bepaalde verwachting op. Ik had al visioenen. Dat het hetzelfde niveau zou zijn als uit de begintijd. Maar dat is in mijn beleving toch echt niet het geval. Het sprankelende maar vooral geraffineerde is er niet (meer). erwinz schrijft
Caravan klinkt in 2021 verrassend toegankelijk
en dat is precies wat vroeger niet zo was.

Maar om het verhaal positief te houden, het is helemaal geen slecht album. Integendeel. Ik ga het de komende tijd nog eens rustig laten bezinken. Wie weet?
3,5*

avatar van Mssr Renard
4,5
Voor mij was Caravan (ook juist in 1969/1970) erg toegankelijk. Meer psychpop dan progrock.

Hun kracht (vind ik) ligt juist in het schrijven van goede popsongs, met progtintjes.

avatar van Brunniepoo
Ja, daar sluit ik me zeker bij aan, ik heb Caravan ook altijd als toegankelijk ervaren.

De eerste indruk van dit album is overigens erg positief.

Voila, net de cd besteld. Zeer benieuwd, maar ik heb al wat fragmentjes gehoord en dat is wel meer dan OK.

avatar van Barney Rubble
3,5
Ietwat gezapige doch warme symfopop. Dit is hoorbaar een band met veel ervaring en verleden en dat beklijft wel.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:25 uur

geplaatst: vandaag om 00:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.